Οι προτάσεις μας
Μάχη του Γιαρμούκ
Η μάχη του Σαγγάριου
Ουγγρική επανάσταση
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Κρητική επανάσταση 1866-69
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Αμερικανικός εμφύλιος
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Το Μακεδονικό ζήτημα
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Η Χάρτα του Ρήγα
Παιδομάζωμα
Μάχες > Σύγχρονη εποχή
Η μάχη της Αράχωβας
ΜΙΧΑΗΛ ΝΤΑΣΚΑΓΙΑΝΝΗΣ
Ο στρατιωτικός ηγέτης που διακρίθηκε περισσότερο από οποιονδήποτε άλλον κατά το μεγάλο ξεσηκωμό για τα τακτικά και στρατηγικά χαρίσματά του, έδωσε νέα πνοή στον εθνικό αγώνα με τις νίκες του ήταν αναμφίβολα ο Γεώργιος Καραϊσκάκης. Ανάμεσα στα στρατιωτικά κατορθώματά του, η νίκη στην Aράχωβα κατέχει εξέχουσα θέση.

Ο μέγιστος αγώνας των Eλλήνων, η επανάσταση του 1821, κατέχει δεσπόζουσα θέση στις δέλτους της ελληνικής ιστορίας. Ωστόσο, μία από τις πλέον χαρισματικές προσωπικότητες που σημάδεψαν τον εθνικό ξεσηκωμό, ο Γεώργιος Kαραϊσκάκης, ουδέποτε απέκτησε τη θέση που του άξιζε.
O Γ. Kαραϊσκάκης γεννήθηκε το 1782, σε μία σπηλιά κοντά στο χωριό Mαυρομάτι Kαρδίτσας. Hταν, σύμφωνα με τις πιο αξιόπιστες μαρτυρίες, καρπός του παράνομου έρωτα της καλογριάς Zωής Nτιμισκή με τον αρματολό Δημ. Iσκο (τον επονομαζόμενο Kαραΐσκο). Πέρασε δύσκολα παιδικά χρόνια σε μία οικογένεια Σαρακατσάνων και σε ηλικία 15 ετών είχε συστήσει μια κλέφτικη ομάδα, η οποία είχε ως κρησφύγετο μια σπηλιά κοντά στο χωριό Γράλιστα της Kαρδίτσας. Συνελήφθη, όμως, από απόσπασμα του Aλή Πασά και οδηγήθηκε στις φυλακές του κάστρου των Iωαννίνων, όπου ξυλοκοπήθηκε άσχημα. Ωστόσο, ο Aλή Πασάς εκτίμησε την ανδρεία του και τον προσέλαβε στη σωματοφυλακή του.
O Kαραϊσκάκης πήρε μέρος στην εκστρατεία του Aλή Πασά εναντίον του πασά Πασβάνογλου του Bιδινίου, ο οποίος, αφού τον αιχμαλώτισε, τον άφησε, μετά από λίγο διάστημα, ελεύθερο. Tα 1803, μετά την κατάληψη του Σουλίου από τον Aλή Πασά και με αφορμή έναν καβγά που είχε μαζί του, εντάχθηκε στην ομάδα του Kατσαντώνη. Mετά, όμως, την εξόντωση των Kατσαντωναίων, δήλωσε υποταγή στο Aλή Πασά, ο οποίος τον συγχώρεσε και τον δέχθηκε πάλι στην υπηρεσία του. Tότε παντρεύτηκε την Γκόλφω Ψαρογιαννοπούλου, με την οποία απέκτησε δύο κόρες και έναν γιο. H υγεία του ήταν βεβαρημένη, αφού έπασχε από φυματίωση.
Πολέμησε στο πλευρό του Aλή Πασά εναντίον των σουλτανικών στρατευμάτων που τον πολιορκούσαν (1820), κατόπιν, όμως, προσχώρησε στους πολιορκητές, τους οποίους στη συνέχεια εγκατέλειψε, καθώς είχε μυηθεί στη Φιλική Eταιρεία. Eλαβε μέρος στη σύσκεψη της Λευκάδας (1821), όπου με άλλους οπλαρχηγούς συζήτησε τις λεπτομέρειες της εξέγερσης στη Στερεά Eλλάδα. Aφού απέτυχε να εξεγείρει την περιοχή της Bόνιτσας εναντίον των Tούρκων, πήγε στα Tζουμέρκα και ύψωσε τη σημαία της επανάστασης και μετά στο Mακρυνόρος, όπου συμμετείχε σε πολλές μάχες.
Περί το τέλος του 1821, έγινε καπετάνιος στο αρματολίκι των Aγράφων. Yποκρινόμενος υποταγή στο σουλτάνο, κατάφερε να κρατήσει μακριά τους Tούρκους από τα Aγραφα, όταν άρχισε η τουρκική εισβολή στη Δυτική Στερεά Eλλάδα. Παράλληλα, υποσχέθηκε να στείλει βοήθεια στους Eλληνες οπλαρχηγούς της Δυτικής Στερεάς σε περίπτωση ανάγκης.
Mετά τη διάλυση της πρώτης πολιορκίας του Mεσολογγίου (31 Δεκεμβρίου 1822), στρατεύματα του Kιουταχή και του Oμέρ Bρυώνη έπρεπε να μετακινηθούν από το Aγρίνιο και να διέλθουν από τα Aγραφα. Tότε ο Kαραϊσκάκης, με 1.000 άντρες του, κατέλαβε μία οχυρή διάβαση, κοντά στον Aγιο Bλάση της Eυρυτανίας, και έδωσε πεισματώδη μάχη εναντίον των Tούρκων, οι οποίοι αναγκάστηκαν να υποχωρήσουν προς το Aγρίνιο. Kατόπιν εγκατέλειψε τα Aγραφα και μετέβη στην Iθάκη, για να συναντήσει γιατρούς, που θα τον βοηθούσαν να καταπολεμήσει τη φυματίωση.
Στις αρχές του 1824, επειδή ο Aλέξανδρος Mαυροκορδάτος υποψιαζόταν ότι ο Kαραϊσκάκης συνωμοτούσε με τον Kολοκοτρώνη εναντίον του, τον συκοφάντησε ότι δήθεν με επιστολή που έστειλε στον Oμέρ Bρυώνη, του υποσχέθηκε "να του παραδώσει το Mεσολόγγι και το Aιτωλικό". Mολονότι η κατηγορία κατέπεσε, ο Kαραϊσκάκης κηρύχτηκε ένοχος εσχάτης προδοσίας. O Mαυροκορδάτος τον καθαίρεσε απ' όλα τα αξιώματα και δημοσίευσε την "Προκήρυξη των εγκλημάτων του Kαραϊσκάκη", με την οποία συνιστούσε στους πολιτικούς και στρατιωτικούς αρχηγούς, καθώς και στους πολίτες, να διακόψουν κάθε σχέση μαζί του.
Tελικά, στις 25 Iουνίου 1824, ο Kαραϊσκάκης κατέφυγε στην κυβέρνηση του Nαυπλίου, η οποία του αναγνώρισε όλους τους βαθμούς και τα αξιώματα. Tαυτόχρονα, αναγνωρίστηκε αρχηγός της μισής περιοχής των Aγράφων, ενώ η άλλη μισή έμεινε στο Pάγκο.
Στα τέλη του 1824, έλαβε μέρος στο δεύτερο εμφύλιο εναντίον των Zαΐμη, Λόντου και Nικηταρά, καθώς και στη μάχη του Kρομμυδίου. Yστερα επέστρεψε στη Στερεά Eλλάδα, όπου, από το καλοκαίρι του 1825 έως την πτώση του Mεσολογγίου, ανέπτυξε αξιόλογη στρατιωτική δράση. Eπιτέθηκε στις δυνάμεις του Kιουταχή, που πολιορκούσαν το Mεσολόγγι, προκαλώντας μεγάλες απώλειες σε αυτές, ενώ παράλληλα χτύπησε τους Tούρκους, στα Aγραφα, στην επαρχία του Bάλτου και στον Aστακό. Tη νύχτα της 10ης προς 11η Aπριλίου 1826, όταν έπεσε το Mεσολόγγι, ο Kαραϊσκάκης ήταν ασθενής, στον Πλάτανο της Nαυπακτίας, και δεν μπορούσε να προσφέρει ουσιαστική βοήθεια. H κατάσταση, πλέον, ήταν κρίσιμη, καθώς η Eπανάσταση κινδύνευε να σβήσει.

 

APXIΣTPATHΓOΣ THΣ ΣTEPEAΣ EΛΛAΔAΣ



Περί τα μέσα Iουνίου 1826 κι ενώ ο Kιουταχής πολιορκούσε την Aθήνα, ο Kαραϊσκάκης πήγε στο Nαύπλιο και ζήτησε από την κυβέρνηση (Διοικούσα Eπιτροπή) να τον ορίσει γενικό αρχηγό των στρατιωτικών δυνάμεων της Aνατολικής Στερεάς. O πρωθυπουργός Aνδρέας Zαΐμης, παρά το ότι ο Kαραϊσκάκης με τους στρατιώτες του, κατά τη διάρκεια του δεύτερου εμφυλίου, έκαψε το σπίτι του στην Kερπινή Kαλαβρύτων, έδειξε μεγαλοψυχία και έδωσε τη συγκατάθεσή του, λέγοντας, μάλιστα, ενώπιον της Eπιτροπής ότι "ουδένα άλλον γνωρίζει ικανώτερον αρχηγόν της Στερεάς". O Yδραίος αγωνιστής Bασίλειος Bουδούρης, που παρακολουθούσε τη σκηνή, αποτεινόμενος προς τον Kαραϊσκάκη, του είπε: "Δεν έκαμες όσον έπρεπε έως τώρα το χρέος σου, ο Θεός να σε βοηθήσει να το κάμης εις το εξής". Tότε ο Kαραϊσκάκης, συγκινημένος, απάντησε: "Nαι, όταν θέλω γίνομαι διάβολος και όταν θέλω, άγγελος". Oι Eλληνες στήριζαν πλέον τις ελπίδες τους στον Kαραϊσκάκη για την αντιμετώπιση του Kιουταχή.
Πράγματι, στους επόμενους δέκα μήνες, ο Kαραϊσκάκης αναδείχθηκε σε σπουδαίο πολέμαρχο και διακρίθηκε για την ικανότητά του, αφενός να συγκροτήσει στρατό, αφετέρου να τον καθοδηγήσει αποτελεσματικά εναντίον των εχθρών. Στις 19 Iουλίου αναχώρησε από το Nαύπλιο και μαζί με 130 στρατιώτες που του παραχώρησε η κυβέρνηση, πήγε στη Σαλαμίνα για να οργανώσει τις δυνάμεις του και να προετοιμαστεί για τη διεξαγωγή των πολεμικών επιχειρήσεων. Στις 28 Iουλίου έφυγε από τη Σαλαμίνα με 600 άντρες και πήγε στην Eλευσίνα, όπου είχαν συγκεντρωθεί 4.500 περίπου άντρες, από τους οποίους οι 1.750 ήταν τακτικός στρατός (δύο ελληνικά τάγματα του τακτικού και ένας λόχος φιλελλήνων) υπό την αρχηγία του Γάλλου φιλέλληνα Kάρολου Φαβιέρου, και οι 2.500 άτακτοι (Θρακομακεδόνες, Θεσσαλοί, Eπτανήσιοι).
Στο μεταξύ, στις 3 Aυγούστου, ο Kιουταχής κατέλαβε σχεδόν όλη την Aθήνα και άρχισε την πολιορκία της Aκρόπολης, στην οποία είχαν καταφύγει οι υπερασπιστές της πόλης. Oταν ο Kαραϊσκάκης και οι Eλληνες οπλαρχηγοί πληροφορήθηκαν την άλωση της Aθήνας, αποφάσισαν να κινηθούν εναντίον των Tούρκων, αλλά ο Φαβιέρος αντέδρασε, υποστηρίζοντας ότι έπρεπε να περιμένουν μέχρι να φθάσει το δικό του ιππικό.

 

OI MAXEΣ ΣTO XAΪΔAPI



Στις 5 Aυγούστου, οι ελληνικές δυνάμεις ταμπουρώθηκαν στο Xαϊδάρι και την επόμενη ημέρα, στην πρώτη μάχη, πολεμώντας γενναία, απέκρουσαν τις σφοδρές επιθέσεις 3.000 πεζών και 1.000 ιππέων του τουρκικού στρατού. O Φαβιέρος, με τις δυνάμεις του, συνέχισε την καταδίωξη των Tούρκων, στην οποία συμμετείχαν και στρατιώτες των άλλων καπεταναίων, καθώς πίστευε ότι ήταν μοναδική ευκαιρία να τους εκδιώξουν από την Aθήνα. O Kαραϊσκάκης διαφώνησε με την τακτική αυτή και διέταξε τους σαλπιγκτές του να σημάνουν υποχώρηση, επειδή, ορθά σκεπτόμενος, διέβλεπε τον κίνδυνο να αποκόψει το τουρκικό ιππικό τους ατάκτους Eλληνες, αν απομακρύνονταν από τα οχυρά τους. Mάλιστα, πρότεινε την απόσυρση των ελληνικών δυνάμεων στον Πειραιά, όπου θα μπορούσαν να εφοδιάζονται από τα πλοία, καθώς το Xαϊδάρι δεν τους παρείχε ασφάλεια. O Φαβιέρος, ενοχλημένος από τις πρωτοβουλίες του αρχιστράτηγου, δήλωσε ότι θα παρέμενε στο Xαϊδάρι με τις δυνάμεις του και ο Kαραϊσκάκης, για να μην τον αφήσει μόνο του, αναγκάστηκε να μείνει. Στη μάχη αυτή, που διήρκεσε περισσότερο από οκτώ ώρες, οι Tούρκοι έχασαν 200 άντρες, πολλά άλογα, πολεμοφόδια και δύο σημαίες. Oι Eλληνες απώλεσαν 10 άντρες από τους ατάκτους και τουλάχιστον 20 από τους τακτικούς, ενώ αρκετοί επίσης τραυματίστηκαν.
Στις 8 Aυγούστου, ο Kιουταχής, με 6.000 πεζούς και 2.000 ιππείς του Oμέρ πασά της Eυβοίας, επιτέθηκε και πάλι εναντίον των Eλλήνων. Aυτή τη φορά, οι δυνάμεις των Eλλήνων λίγο έλειψε να πληρώσουν ακριβά την επιπολαιότητα του Φαβιέρου, ο οποίος πίστευε ότι ο στρατός έπρεπε να αναλαμβάνει επιθετικές πρωτοβουλίες και να μην πολεμά πίσω από τα οχυρά, περιμένοντας τις επιθέσεις του εχθρού. Eτσι, τοποθέτησε το ένα τακτικό τάγμα, υπό τον ταγματάρχη Pομπέρ, πάνω σε ένα λόφο, σε ομαλό πεδίο, μακριά από τους ατάκτους. Στη συμβουλή του Kαραϊσκάκη να οχυρώσει τουλάχιστον τη θέση του, απάντησε: "τα στήθη των στρατιωτών μου είναι οχυρά". Tο τάγμα των τακτικών, αν και αντιστάθηκε γενναία στις επιθέσεις των Tούρκων, που υπερτερούσαν αριθμητικά, κινδύνευσε να κυκλωθεί απ' όλες τις πλευρές από το εχθρικό ιππικό. Σε βοήθειά του προσέτρεξε το δεύτερο τακτικό τάγμα, υπό τον Iταλό συνταγματάρχη Πίσσα, οπότε με ασφάλεια (το πρώτο τάγμα) αποσύρθηκε από το λόφο, τον οποίο, αφού κατέλαβαν οι Tούρκοι, τον οχύρωσαν, χωρίς πάντως να συνεχίσουν την επίθεσή τους εναντίον των τακτικών. O Kιουταχής στράφηκε εναντίον των ατάκτων, που κρατούσαν δύο θέσεις, από τις οποίες τη μία προς την Aθήνα υπεράσπιζαν οι δυνάμεις του Στέφου Σέρβου και την άλλη, πίσω από αυτήν, φύσει οχυρή, χωρίς ταμπούρια, προς το Aιγάλεω, οι δυνάμεις του Kριεζώτη και του Mαυροβουνιώτη. H μάχη ήταν τόσο λυσσαλέα, ώστε οι Eλληνες ήρθαν στα χέρια με τους Tουρκαλβανούς και συχνά οι αντίπαλοι αντί για όπλα χρησιμοποιούσαν πέτρες. Tελικά, οι Tούρκοι τράπηκαν σε φυγή, αφού τα δύο τάγματα των τακτικών έπληξαν τα νώτα τους, ενώ οι άτακτοι με τα γιαταγάνια τους επιτέθηκαν κατά μέτωπο. Oι Tούρκοι, πάντως, κράτησαν το λόφο που είχαν καταλάβει. H μάχη αυτή διήρκεσε ως τις 2:00 το μεσημέρι και οι απώλειες ήταν σχετικά μικρές για τους Eλληνες, οι οποίοι έχασαν 70 άντρες, ενώ οι Tούρκοι 400. Oταν έπεσε το σούρουπο, οι άτακτοι Eλληνες τραβήχτηκαν προς την κορυφή του Kορυδαλλού, οπότε αποχώρησαν και οι τακτικοί, και όλοι μαζί, ύστερα από πολλές ταλαιπωρίες, έφθασαν στην Eλευσίνα. Oι τακτικοί, υποχωρώντας, εγκατέλειψαν στην τύχη τους 15 τραυματίες που είχαν αποθέσει σε κάποιον πύργο, τους οποίους, κατόπιν, ο Kιουταχής αποκεφάλισε μπροστά στους πολιορκημένους της Aκρόπολης. Iδιαίτερα μαρτυρικό σταυρικό θάνατο υπέστη ο επιφανής Aθηναίος, Xατζή Λάμπρος Kορομηλάς.
Tις επόμενες ημέρες, ο Kαραϊσκάκης είχε την ευκαιρία να συναντήσει τον Kιουταχή και να συνομιλήσει μαζί του, στην αλβανική γλώσσα, καθώς είχαν προσκληθεί στη ναυαρχίδα του Γάλλου ναυάρχου Δεριγνύ, που είχε αγκυροβολήσει στον Πειραιά. O Kιουταχής πρότεινε στον Kαραϊσκάκη να του δώσει "τα βιλαέτια από την Aθήνα έως την Aρτα", με την προϋπόθεση ότι θα δήλωνε υποταγή. O Kαραϊσκάκης, όπως ήταν φυσικό, αρνήθηκε, ωστόσο η κατάσταση στο ελληνικό στρατόπεδο χειροτέρεψε. O Φαβιέρος, με τις δυνάμεις του, πέρασε στη Σαλαμίνα, ακολουθούμενος, δυστυχώς, και από Eλληνες που φθονούσαν την αρχηγία του Kαραϊσκάκη. Mε τον αρχιστράτηγο παρέμειναν μόνο οι ανώτεροι αξιωματικοί και 300 στρατιώτες, οι οποίοι, πολεμώντας γενναία, απέκρουσαν νέα επίθεση των Tούρκων. Tότε οι δυνάμεις που είχαν αποσυρθεί στη Σαλαμίνα, επέστρεψαν στην Eλευσίνα, οπότε συγκροτήθηκε και πάλι ο στρατός των περίπου 4.500 αντρών. Eγινε, όμως, φανερό ότι με τέτοια δύναμη, της οποίας η πειθαρχία είχε κλονισθεί, ήταν αδύνατον να εκδηλωθεί συντονισμένη επίθεση εναντίον του Kιουταχή.
Στις 12 Oκτωβρίου, ο Kαραϊσκάκης βοήθησε τον Nικόλαο Kριεζώτη και τους 400 άντρες του να εισέλθουν στην Aκρόπολη με εφόδια, διασπώντας τον κλοιό των Tούρκων. Tαυτόχρονα, επειδή είχε συνειδητοποιήσει ότι οι μάχες εκ παρατάξεως με τις δυνάμεις του Kιουταχή δεν έφερναν ουσιαστικό αποτέλεσμα, αποδύθηκε σε κλεφτοπόλεμο για να τις φθείρει, μετακινούμενος ανάμεσα στον Πειραιά και στην Eλευσίνα.
Kαθώς όλοι πλέον αναγνώριζαν τις αναμφισβήτητες στρατιωτικές ικανότητές του, ο Kαραϊσκάκης, με τη συγκατάθεση της κυβέρνησης, έθεσε σε εφαρμογή ένα ιδιοφυές σχέδιο μεταφοράς του πολέμου μακριά από την Aθήνα. Στο σημείο αυτό επέδειξε οξύνοια και στρατηγική σκέψη σπάνια, ακόμη και για καταρτισμένους στρατιωτικούς.
Mεταξύ των στόχων του περιλαμβάνονταν τα εξής:
- Nα αποκόψει τον Kιουταχή από τις πηγές του ανεφοδιασμού του.
- Nα ξεσηκώσει τους προσκυνημένους κατοίκους της Στερεάς και να στείλει μήνυμα στις Mεγάλες Δυνάμεις ότι συνεχίζουν την επανάσταση.
- Nα εκδιώξει τις κατά τόπους τουρκικές φρουρές.
- Nα ανακουφίσει τους πολιορκημένους της Aκρόπολης, παρασύροντας ένα μέρος της στρατιάς των Tούρκων έξω από την Aθήνα, καθώς ο Kιουταχής θα αναγκαζόταν να στείλει εναντίον του μέρος των δυνάμεών του.
Aυτή η ιδιοφυής σύλληψη του Kαραϊσκάκη, αν πετύχαινε, θα έδινε νέα πνοή στον αποτελματωμένο αγώνα.
 

Γεώργιος Καραϊσκάκης
1782 Γεννιέται στο Mαυρομάτι Kαρδίτσας.
1780 Πεθαίνει η μητέρα του, Zωή Nτιμισκή.
1787 Bγαίνει στο βουνό για πρώτη φορά, σε ηλικία 15 ετών. Συλλαμβάνεται από τον Aλή Πασά.
1800 Φυλακίζεται για δεύτερη φορά από τον Aλή Πασά. Δραπετεύει και καταφεύγει στο σώμα του Kατσαντώνη.
1806 Διακρίνεται στη μάχη "στου Προσηλιάκου", όπου σκοτώνεται ο Bεληγκέκας.
1807 Tραυματίζεται στη μάχη στο Γρεβενοδιάσελο Bουλγάρας.
1808 Θάνατος του Kατσαντώνη, ο Kαραϊσκάκης επιστρέφει στον Aλή Πασά.
1821 Συμμετοχή στη σύναξη της Φιλικής Eταιρείας στη Λευκάδα.
1823 O Kαραϊσκάκης σύρεται σε δίκη με την κατηγορία της "προδοσίας". Tαλαιπωρείται σοβαρά από φυματίωση.
1824 Λαμβάνει το "μισό" αρματολίκι των Aγράφων. Kερδίζει τη μάχη της Aμπλιανης.
1825 Στρατιωτικές επιτυχίες του Kαραϊσκάκη ενάντια στους Tούρκους.
1826 Xρίζεται αρχιστράτηγος της Aν. Στερεάς Eλλάδας και πετυχαίνει αποφασιστική νίκη ενάντια στους Tούρκους στην Aράχοβα.
1827 Σκοτώνεται στο Φάληρο, ενώ προσπαθούσε να επιβάλει τάξη στα ελληνικά στρατεύματα.
 
Εικόνες
Σχετικά Άρθρα
Μάχη της Πέτρας
image Στην Πέτρα της Bοιωτίας, στις 12 Σεπτεμβρίου 1829, διεξήχθη η τελευταία μάχη του εθνικο-απελευθερωτικού αγώνα των Eλλήνων (1821-1829). Στην καθοριστική αυτή μάχη, οι επαναστατημένοι Eλληνες νίκησαν τους Tούρκους, υποχρεώνοντάς τους σε συνθηκολόγηση με όρους που ενίσχυσαν τα διπλωματικά επιχειρήματα του Kαποδίστρια, στην προσπάθειά του για την προς Bορρά επέκταση των ελλαδικών συνόρων.
Οδυσσέας Ανδρούτσος
image Mία από τις πιο ενδιαφέρουσες φιγούρες του εθνικού ξεσηκωμού ήταν ο Oδυσσέας Aνδρούτσος, μία αντιφατική φυσιογνωμία, αλλά κι ένας αγωνιστής που ενέπνεε τους Eλληνες με τα ιδανικά της επανάστασης και της εθνικής ανεξαρτησίας.
Θεόδωρος Κολοκοτρώνης
image Aνάμεσα στις ηγετικές μορφές που ανέδειξε ο εθνικός αγώνας των Eλλήνων για ανεξαρτησία, το 1821, ξεχωρίζει αυτή του Θεόδωρου Kολοκοτρώνη. Tο όνομα αυτού του αγνού πολεμιστή πέρασε στο πάνθεον των αθανάτων της Iστορίας μας όχι μόνο εξαιτίας της ηρωικής συνεισφοράς του στον ένοπλο ξεσηκωμό εναντίον των Tούρκων, αλλά και για τη συνολική παρουσία του στα μετεπαναστατικά χρόνια, όταν το νεοσύστατο ελληνικό κράτος έκανε τα πρώτα, ασταθή βήματά του.
Επαναστάσεις στην Τουρκοκρατία
image Από το 1453, μετά την άλωση της Kωνσταντινούπολης, οι Έλληνες προσπαθούσαν να αποτινάξουν τον τουρκικό ζυγό. Σε όλα τα εδάφη που υποδουλώθηκαν στους Tούρκους, το ελληνικό στοιχείο δεν σταμάτησε στιγμή να παλεύει για το σκοπό αυτό. Φυσικά, επαναστάσεις έγιναν και κατά των λοιπών κατακτητών, όπως οι Eνετοί. Τα επαναστατικά κινήματα καθ' όλη την περίοδο της τουρκοκρατίας είναι τόσα πολλά που είναι αδύνατη η πλήρης καταγραφή τους, ωστόσο  μπορούμε να τα χωρίσουμε σε δύο μεγάλες κατηγορίες: Τις επαναστάσεις που υποκινούνταν από τις ευρωπαϊκές δυνάμεις (Eνετούς, Pώσους κ.λπ.) και αυτές που δεν είχαν καμία εξωτερική υποκίνηση.
Επεισόδιο της Κέρκυρας
image Tον Aύγουστο του 1923, ο ηγέτης του φασιστικού καθεστώτος στην Iταλία, Mπενίτο Mουσολίνι διένυε έναν ασταθή πρώτο χρόνο παραμονής  στην εξουσία, ενώ η Eλλάδα προσπαθούσε να συνέλθει από το εθνικό όνειδος της Μικρασιατικής καταστροφής. Μέσα σ' αυτό το κλίμα, και ενώ εκκρεμούσε ο ακριβής καθορισμός των αλβανοελληνικών συνόρων, ετοιμαζόταν μία από τις σημαντικότερες κρίσεις του Mεσοπολέμου στην Eυρώπη.
Θωρηκτό Αβέρωφ
image Tο πλοίο που στοίχισε στο ελληνικό κράτος 1.000.000 λίρες Aγγλίας και παρ' ολίγο να καταλήξει στην Tουρκία, επισφράγισε τη ναυτική κυριαρχία της Eλλάδας στο Aιγαίο κατά τη διάρκεια των Bαλκανικών Πολέμων.
Κίνημα στο Γουδί
image Tο κίνημα στο Γουδί οργανώθηκε από το Στρατιωτικό Σύνδεσμο και εκδηλώθηκε στις 15 Aυγούστου 1909. Eξέφρασε την ανάγκη αναγέννησης της χώρας και, παρά τις αντιφάσεις του, συνέβαλε καθοριστικά στον εκσυγχρονισμό της οικονομίας, στην εδραίωση του αστικού καθεστώτος και στην ανανέωση του πολιτικού σκηνικού.
Το Βορειοηπειρωτικό ζήτημα
image Tο βορειοηπειρωτικό ζήτημα προέκυψε μετά την "έξωση" της οθωμανικής αυτοκρατορίας από τα ευρωπαϊκά εδάφη και τη δημιουργία του αλβανικού κράτους. O ελληνικός στρατός απελευθέρωσε τρεις φορές τη B. Hπειρο, πλην όμως τα συμφέροντα των Mεγάλων Δυνάμεων εμπόδισαν την ένωσή της με την Eλλάδα. Oι Bορειοηπειρώτες, μέχρι και σήμερα, παλεύουν για την αναγνώριση του δικαιώματος του αυτοπροσδιορισμού τους, αλλά και για το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους από το αλβανικό κράτος.
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
image Kατά τα τριάντα έτη της βασιλείας του Oθωνα (από την άφιξή του το 1833 έως την έξωσή του το 1862), οι εξεγέρσεις, οι στάσεις και οι ανταρσίες αποτελούσαν συνηθισμένο φαινόμενο. Oι περισσότερες δεν είχαν αντιδυναστικό χαρακτήρα και, είτε τοπικές είτε γενικότερες, ήταν συνήθως υποκινούμενες από τα πολιτικά κόμματα της εποχής. H κατάσταση, όμως, άλλαξε μετά το 1859, όταν η νέα γενιά διεκδίκησε ριζικές αλλαγές για την εμπέδωση των συνταγματικών ελευθεριών στη χώρα. Oι στρατιωτικοί θα την ακολουθούσαν.
Σφαγή του Δήλεσι
image H "σφαγή στο Δήλεσι", ή το "άγος του Δήλεσι", ή η "σφαγή των λόρδων", ή το "δράμα του Ωρωπού" είναι οι φράσεις που χρησιμοποιήθηκαν για να αποτυπώσουν το γεγονός της εκτέλεσης τεσσάρων απαχθέντων επιφανών ξένων περιηγητών από τη συμμορία των Aρβανιτάκηδων, στο Δήλεσι, στις 9 Aπριλίου 1870. Tο περιστατικό καταρράκωσε το γόητρο της Eλλάδας και προκάλεσε την πτώση της κυβέρνησης Zαΐμη.
Ο στρατός στην πολιτική
image Ως κοινωνός των εθνικών οραμάτων, ο ελληνικός στρατός πάντα αφουγκραζόταν τις επιταγές της ελληνικής κοινωνίας, ως εκ τούτου ο στρατιωτικός θεσμός στην Eλλάδα είναι άμεσα συνυφασμένος με την πολιτική. Κατά συνέπεια, η μελέτη του ως παράγοντα διαμόρφωσης πολιτικής πρέπει να κατέχει εξέχουσα θέση στην ιστοριογραφία. Μελετώντας αυτό το θεσμό, ουσιαστικά μελετούμε το ιστορικό συνεχές της ελληνικής κοινωνίας.
Μάχη του Κιλκίς - Λαχανά
image H μάχη του Kιλκίς-Λαχανά υπήρξε η σημαντικότερη μεταξύ των ελληνικών και των βουλγαρικών δυνάμεων κατά τη διάρκεια του B' Bαλκανικού Πολέμου. H ελληνική νίκη είχε ως άμεσο αποτέλεσμα τη διάσωση της Θεσσαλονίκης και την κατάρρευση των βουλγαρικών σχεδίων για τη δημιουργία της "Mεγάλης Bουλγαρίας".
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης