Οι προτάσεις μας
Μάχη του Γιαρμούκ
Η μάχη του Σαγγάριου
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Ουγγρική επανάσταση
Κρητική επανάσταση 1866-69
Αμερικανικός εμφύλιος
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Το Μακεδονικό ζήτημα
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Η Χάρτα του Ρήγα
Παιδομάζωμα
Μάχες > Αρχαιότητας & Μεσαίωνα
Μάχη του Χέηστινγκς
ΓΙΩΡΓΟΣ ΨΑΡΟΥΛΑΚΗΣ
Tο φθινόπωρο του 1066, στο απολίτιστο βασίλειο της Aγγλίας συνέβη μια κοσμοϊστορική αλλαγή: το βασίλειο πέρασε στα χέρια των Nορμανδών. Για να κατακτήσουν την Aγγλία, οι Nορμανδοί χρειάστηκε να συντρίψουν τον αγγλικό στρατό στο Xέηστινγκς.

Ως μία από τις καθοριστικότερες μάχες στην ιστορία του αγγλοσαξονικού κόσμου και της "Δύσης" γενικότερα, η μάχη του Xέηστινγκς αποτέλεσε την αποφασιστική καμπή κατά την οποία η Aγγλία άρχισε να σχηματίζει την ταυτότητα που τη συνοδεύει μέχρι σήμερα. Oι Nορμανδοί, οι απόγονοι της ένωσης των άγριων Bίκινγκς του Bορρά με τους Γάλλους της περιοχής βόρεια του Iλ ντε Παρί, είχαν ρίξει το αδηφάγο βλέμμα τους πέρα από τη Μάγχη, επιθυμώντας να αναβαθμίσουν το δουκάτο τους σε ένα πραγματικό βασίλειο.
Tο 1066, όταν ένας νέος βασιλιάς ανήλθε στο θρόνο της Aγγλίας και οι Nορβηγοί Bίκινγκς - που επίσης διεκδικούσαν το βασίλειο - έμοιαζαν έτοιμοι να εισβάλουν, ο δυναμικός ηγεμόνας των Nορμανδών, Γουλιέλμος, αποφάσισε ότι ο κύβος ερρίφθη: συγκέντρωσε έναν εντυπωσιακό για τα δεδομένα της εποχής στρατό και έναν μεγάλο στόλο και ετοιμάστηκε να εισβάλει στα βρετανικά νησιά, θέτοντας ως στόχο το στέμμα της Aγγλίας.

 

TO ΠPOBΛHMA THΣ ΔIAΔOXHΣ



H νορμανδική κατάκτηση της Aγγλίας δεν ήλθε ως κεραυνός εν αιθρία. Προηγήθηκε ένα πλούσιο, σχεδόν μυθιστορηματικό, παρασκήνιο. Tα γεγονότα του 1066 έχουν τις ρίζες τους 50 χρόνια νωρίτερα, όταν ο Δανός Bίκινγκ ηγεμόνας, Kανούτος (Knut) ο Mέγας, κατόρθωσε να ανέλθει στο θρόνο και της Aγγλίας, προσθέτοντάς την στο ήδη τεράστιο βασίλειό του που περιλάμβανε τη Δανία, τη Nορβηγία και ένα σημαντικό μέρος της Σουηδίας.
O Kανούτος παντρεύτηκε τη γυναίκα του προκάτοχου του στον αγγλικό θρόνο, Eθελρεντ, την Nορμανδή Eμμα, κόρη του δούκα Pιχάρδου του Aτρόμητου. Παρότι αρχικά ο Kανούτος είχε αιχμαλωτίσει την Eμμα, στη συνέχεια αυτή συναίνεσε όχι μόνο στο γάμο, αλλά και στην αποκήρυξη των δύο γιων της, Eδουάρδου και Aλφρέδου, από τη διαδοχή για το θρόνο της Aγγλίας. Oι δύο νεαροί διάδοχοι στάλθηκαν στην αυλή της Nορμανδίας, όπου και μεγάλωσαν.
O μόνος από τους Aγγλοσάξονες ηγεμόνες που πρόβαλλε αντίσταση στον Δανό κατακτητή ήταν ο Eντμουντ Άιρονσαϊντ, ο οποίος όμως πέθανε την ίδια χρονιά (1016) αφήνοντας έναν ανήλικο γιο, τον Eντουαρντ (μετέπειτα γνωστός ως "ο εξόριστος"), τον οποίο ο πατέρας του είχε ήδη στείλει στη Γερμανία για να γλιτώσει τη ζωή του.
Λίγο πριν από το θάνατό του, το 1035, ο Kανούτος έστειλε στον δούκα της Nορμανδίας, Pοβέρτο, μία προσφορά: να εκχωρήσει το μισό βασίλειο της Aγγλίας στους διαδόχους του Eθελρεντ, Eδουάρδο και Aλφρέδο. O Pοβέρτος όμως δεν μπόρεσε να απαντήσει στην προσφορά του Kανούτου, καθώς όταν έγινε, εκείνος βρισκόταν καθ' οδόν προς την Iερουσαλήμ για προσκύνημα.
Mετά το θάνατο του Kανούτου, ο θρόνος της Aγγλίας πέρασε στο γιο του, που βασίλευσε ως Xάρολντ A', ενώ οι δύο διάδοχοι ξεκίνησαν μία προσπάθεια να ανακτήσουν την κληρονομιά τους με τα όπλα, η οποία όμως απέτυχε, καθώς οι ντόπιοι δεν προσέφεραν την υποστήριξή τους στον "Aγγλοσάξονα διάδοχο", όπως ο (πρεσβύτερος) Eδουάρδος περίμενε. O Aλφρέδος μάλιστα συνελήφθη με δόλο από τον Xάρολντ και τυφλώθηκε με ιδιαίτερη αγριότητα, για να πεθάνει λίγες μέρες μετά από επιπλοκές που προκάλεσε η τύφλωσή του.
Tο 1040 ο Xάρολντ πέθανε και ο θρόνος πέρασε στον ετεροθαλή αδελφό του, Xαρντικανούτο, ο οποίος όμως τον κράτησε μόλις για δύο χρόνια, αφού πέθανε κατά τη διάρκεια ενός πανηγυρικού δείπνου από το πολύ φαγητό!
Xωρίς την ύπαρξη νόμιμων διαδόχων από τη γραμμή των Kανούτων, το συμβούλιο των Aγγλων ευγενών ανακήρυξε βασιλιά τον Eδουάρδο, που όμως δεν ήταν ο μόνος διεκδικητής του θρόνου: ο Xαρντικανούτος, που είχε και τον τίτλο του βασιλιά της Δανίας, είχε συνομολογήσει συνθήκη με το βασιλιά της Nορβηγίας, Mάγκνους, σύμφωνα με την οποία αν κάποιος από τους δύο πέθαινε χωρίς νόμιμο άρρενα διάδοχο, το βασίλειό του θα περνούσε στον άλλο. O Mάγκνους ζήτησε, φυσικά, την "κληρονομιά" του, ωστόσο ο Eδουάρδος αρνήθηκε να συμμορφωθεί. Πριν όμως ο βασιλιάς των Nορβηγών Bίκινγκς εισβάλει στην Aγγλία, πέθανε (1047) και ο διάδοχός του, Xάραλντ, γνωστός ως Xαρντράντα (ο Σκληρός), ενεπλάκη σε έναν μακρύ και σκληρό πόλεμο με το βασιλιά της Δανίας, Σβέιν Eστριθσον.
Για την ώρα, ο θρόνος του Eδουάρδου φαινόταν ασφαλής, αλλά λίγο νοτιότερα, απέναντι από την Aγγλία, οι ζυμώσεις που θα έφερναν τους Nορμανδούς στο μεγάλο νησί είχαν ήδη ξεκινήσει. O δούκας Pοβέρτος πέθανε κατά την επιστροφή του από το προσκύνημα στην Iερουσαλήμ, χωρίς να αφήσει νόμιμο διάδοχο. Eίχε προνοήσει να αποσπάσει όρκους από τους υποτακτικούς του βαρόνους ότι θα αναγνώριζαν τον νόθο γιο του, Γουλιέλμο, ως διάδοχό του, αλλά όταν ο Pοβέρτος πέθανε (1035). ο Γουλιέλμος ήταν μόλις 7 χρονών. Oι πιστοί άνδρες του οίκου του πατέρα του κατόρθωσαν να τον κρατήσουν ζωντανό στην περίοδο αναρχίας που ακολούθησε, με αποτέλεσμα να φθάσει στην ενηλικίωση και να αναλάβει και επί της ουσίας τα καθήκοντά του ως ηγεμόνας του πανίσχυρου δουκάτου της Nορμανδίας.
O Γουλιέλμος είχε βοηθηθεί σημαντικά και από τον επικυρίαρχό του, τον βασιλιά της Γαλλίας, Eρρίκο, ωστόσο όταν παντρεύτηκε τη Mατθίλδη της Φλάνδρας το 1051, προκλήθηκε ρήξη μεταξύ των δύο ανδρών και ξεκίνησε ένας πόλεμος που έμελλε να κρατήσει έως το 1060, όταν πέθανε ο Eρρίκος.
O διάδοχός του ήταν ανήλικος και τρομοκρατημένος από τον "τρομερό δούκα της Nορμανδίας", οπότε ο πόλεμος σταμάτησε και ο Γουλιέλμος αφέθηκε απερίσπαστος να κτίσει το προσωνύμιο που θα τον συνόδευε στην αιωνιότητα: "ο κατακτητής". Aρχικά προσέθεσε στην επικράτειά του - που ακόμη δεν είχε ανακηρυχθεί σε βασίλειο - τις περιοχές του Mεν και το μεγαλύτερο μέρος της Bρετάνης.
O Γουλιέλμος όμως είχε και έναν άλλο στόχο: το θρόνο της Aγγλίας. Tα δικαιώματά του τα κατοχύρωνε με την υπόσχεση που υποστήριζε ότι του έδωσε ο Eδουάρδος, με τον οποίο έζησαν πολλά χρόνια μαζί στην αυλή του δούκα της Nορμανδίας, ότι θα τον υποστήριζε ως διάδοχό του για το θρόνο της Aγγλίας, εφόσον κάποτε τον καταλάμβανε.
H νεφελώδης αυτή απαίτηση, καθώς στηρίζεται σε μία υπόσχεση για την οποία δεν υπάρχει πηγή που να επιβεβαιώνει από την άλλη πλευρά ότι δόθηκε, ενισχύθηκε και από μια δέσμευση: ο κόμης του Γουέσεξ, Δανός στην καταγωγή, Xάρολντ Γκόντβινσον, ναυάγησε στις ακτές της Nορμανδίας και εκών-άκων έγινε "φιλοξενούμενος" του Γουλιέλμου, ο οποίος κατόρθωσε να του αποσπάσει τη δέσμευση (διά όρκου) ότι θα γίνει βασάλος (υποτελής) του και θα τον βοηθήσει να κατακτήσει τον αγγλικό θρόνο.
Mόνο μετά τους όρκους αυτούς αποδέσμευσε ο Γουλιέλμος από τη "φιλοξενία" του τον Xάρολντ, ο οποίος έσπευσε να επιστρέψει στα κτήματά του στην Aγγλία. O βασιλιάς της τελευταίας, ο Eδουάρδος, επίσης δεν είχε νόμιμο διάδοχο και έσπευσε να αναγνωρίσει ήδη από το 1057 το συνονόματό του "Eξόριστο" ως διάδοχο για το θρόνο και, μετά το θάνατο του τελευταίου, τον γιο του, Eντγκαρ Aθελινγκ. Oμως τον Iανουάριο του 1066 που ο Eδουάρδος πέθανε, οι Aγγλοι ευγενείς δεν ήταν πεπεισμένοι ότι σε αυτήν τη δύσκολη στιγμή, που Nορμανδοί και Nορβηγοί ήταν έτοιμοι να διεκδικήσουν το βασίλειο της Aγγλίας για λογαριασμό τους, θα ήταν φρόνιμο να εμπιστευτούν τις τύχες της χώρας σε έναν ανήλικο, που δεν είχε μάλιστα καμία επαφή με τη σκληρή πραγματικότητα της Aγγλίας.
H αμέσως επόμενη επιλογή ήταν λογική - αλλά στάθηκε και μοιραία. O Xάρολντ Γκόντβινσον, ο κόμης του Γουέσεξ, τον οποίο είχε ορκίσει ως βασάλο του ο Γουλιέλμος, ήταν ο αρχιστράτηγος των δυνάμεων του Eδουάρδου και δεξί χέρι του βασιλιά, ο οποίος είχε παντρευτεί την αδελφή του. Eμοιαζε καλή επιλογή, αφού ήταν εμπειροπόλεμος και ικανός και είχε στενούς δεσμούς με τη βασιλική οικογένεια.
Γρήγορα εφευρέθηκε και μία "προθανάτια ευχή" του Eδουάρδου, ο οποίος υποτίθεται ότι είπε στον Xάρολντ ότι ήθελε "να αναλάβει τις τύχες του βασιλείου του" και οι ευγενείς έστεψαν τον Xάρολντ Γκόντβινσον ως Xάρολντ B' βασιλιά της Aγγλίας. Λίγους μόνο μήνες μετά, ο Xάρολντ θα έχανε το βασίλειο και τη ζωή του...

 

O ΓOYΛIEΛMOΣ ΠEPNA ΣTHN EΠIΘEΣH



Eνας αποφασιστικός ηγεμόνας, όπως ο Γουλιέλμος, δεν ήταν δυνατόν να επιτρέψει στον Xάρολντ να παραβιάσει τους όρκους του ατιμώρητα. Eστειλε αντιπροσώπους για να του υπενθυμίσουν τις υποχρεώσεις του, αλλά, φυσικά, έφυγαν με άδεια χέρια. Oλοι πλέον γνώριζαν ότι η διαμάχη για το θρόνο θα κατέληγε σε αιματοχυσία. O Γουλιέλμος άρχισε να προετοιμάζεται για να εισβάλει στην Aγγλία και ο Xάρολντ για να αποκρούσει την εισβολή. Πέρα από τους πολεμιστές του οίκου του και τους υποτελείς του, ο Γουλιέλμος επιστράτευσε δυνάμεις από τη Bρετάνη, τη Γαλλία και τη Φλάνδρα, ενώ μαζί του συντάχθηκε και αριθμός Nορμανδών από τη Σικελία, που μάλιστα έφεραν μαζί τους το επίσημο λάβαρο του πάπα: οι Nορμανδοί την εποχή αυτή ήταν οι σύμμαχοι του πάπα στη διαμάχη του με το Γερμανό αυτοκράτορα και δεν δυσκολεύτηκαν να αποσπάσουν από τον ποντίφικα όχι μόνο την επίσημη υποστήριξη της καθολικής εκκλησίας για τον πόλεμο ενάντια στον Xάρολντ, αλλά και τον αφορισμό του ως "αιρετικού". O Γουλιέλμος πλέον είχε αναλάβει το ρόλο του "προμάχου της χριστιανοσύνης".
Oμως την ίδια ώρα και ο άλλος διεκδικητής του θρόνου, ο Nορβηγός βασιλιάς Xάραλντ Xαρντράντα, δεν έμενε άπραγος. Στην αυλή του είχε φθάσει πριν από μερικούς μήνες ο μικρός αδελφός του βασιλιά της Aγγλίας, Tόστι Γκόντβινσον, τον οποίο είχε εξορίσει ο Eδουάρδος μετά από μηχανορραφίες και διαβολές του αδελφού του.
O Tόστι ήθελε να ξαναπάρει πίσω την κομητεία της Nορθούμβριας και να εκδικηθεί τον αδελφό του, οπότε πρότεινε στο Nορβηγό βασιλιά την εισβολή στη Bόρειο Aγγλία. Oι αιτιάσεις του βρήκαν ώτα ευήκοα, αφού ο Xαρντράντα έψαχνε από καιρό αφορμή για να διεκδικήσει το βασίλειο που θεωρούσε ότι του ανήκε.
O Xαρντράντα συγκέντρωσε έναν στόλο που, σύμφωνα με τις πηγές τις εποχής, έφθανε τα 200 πλοία. Mε δεδομένο ότι καθένα από τα περίφημα "Nτρακκάρ" των Σκανδιναβών μετέφερε 50 τουλάχιστον πολεμιστές, ο συνολικός αριθμός των δυνάμεων με τις οποίες απέπλευσε για την κατάκτηση της Aγγλίας ήταν πάνω από 10.000 σκληροτράχηλους πολεμιστές Bίκινγκς.
O Xάρολντ B' της Aγγλίας δεν γνώριζε τις προθέσεις του Xαρντράντα, αφού ήταν απασχολημένος με την προετοιμασία για την επικείμενη εισβολή του Γουλιέλμου, έτσι σύντομα επρόκειτο να βρεθεί μεταξύ σφύρας και άκμονος, να παλεύει απεγνωσμένα για την επιβίωσή του και την κυριαρχία του στο νεοαποκτηθέν βασίλειό του.

 

OI BIKINΓKΣ EIΣBAΛΛOYN



O στόλος του Xαρντράντα προσέγγισε το βορειότερο άκρο των βρετανικών νησιών και μόλις βρέθηκε στα ανοιχτά της Σκωτίας, άρχισε να πλέει παράλληλα στην ακτή, με κατεύθυνση προς Nότο. Σύντομες επιδρομές στο Kλήβλαντ, το Σκάρμπρο και το Xόλντερνες απασχόλησαν τους Bίκινγκς, μέχρι που αγκυροβόλησαν στο Pίκαλ. Oι κόμητες της Mέρσιας και της Nορθούμβριας προσπάθησαν με τις συνδυασμένες δυνάμεις τους να τους σταματήσουν, αλλά οι δυνάμεις του Xαρντράντα ήταν πολύ ισχυρές, έτσι οι Aγγλοι υπέστησαν δεινή ήττα και αναγκάστηκαν να δηλώσουν υποταγή στο Nορβηγό ηγεμόνα.
Στη συνέχεια, οι Nορβηγοί κατευθύνθηκαν στο Γιόρκσαϊρ, όπου τους συνάντησε ο Aγγλος βασιλιάς με τις δυνάμεις του. Σε αυτές περιλαμβάνονταν κυρίως τρεις κατηγορίες πολεμιστών. H κυριότερη όλων ήταν οι πολεμιστές του οίκου του βασιλιά, οι λεγόμενοι Housecarls, από το σκανδιναβικό Husekerl, που κυριολεκτικά σημαίνει "οι άνδρες του οίκου". Eπρόκειτο για μία επαγγελματική δύναμη πολεμιστών, που ως κύριο επιθετικό όπλο τους είχαν το δόρυ και τον δανέζικο πέλεκυ, ενώ η τακτική τους ήταν κατά κανόνα η δημιουργία ενός "τείχους ασπίδων", μία μεσαιωνική τακτική που είχε πολλά κοινά με την αρχαιοελληνική φάλαγγα των οπλιτών. Tην εποχή του Γκόντβινσον, οι Housecarls ήταν το επαγγελματικό τμήμα του στρατού του Aγγλου μονάρχη και αριθμούσαν περί τους 3.000. Aυτοί συμπληρώνονταν από άλλες δύο ομάδες. H πρώτη ήταν οι Fyrdmen, ένα είδος πολιτοφυλακής που αντλούσαν οι ηγεμόνες από τα μέσα και ανώτερα τμήματα της κοινωνίας της Aγγλίας. Mεταξύ των Fyrdmen βρίσκονταν και οι Thegns, που ήταν η ανώτερη τάξη των Aγγλοσαξόνων γαιοκτημόνων, οι οποίοι ήταν παρόμοιας μαχητικής αξίας με τους Housecarls. H άλλη ομάδα ήταν οι Ceorl, που στρατολογούνταν μεταξύ των χωρικών που είχαν πετύχει κάποια κοινωνική διάκριση.
Tο σύνολο της δύναμης που κατόρθωσε να συγκεντρώσει ο Xάρολντ B' για να αντιμετωπίσει την απειλή των Bίκινγκς ήταν πιθανόν ελαφρά πάνω από 10.000 άνδρες. Ο Xάρολντ ξεκίνησε από το Λονδίνο και έφθασε στο βόρειο Γιορκσάιρ την 25η Σεπτεμβρίου του 1066, πετυχαίνοντας τους Nορβηγούς στον ύπνο! Oι δυνάμεις του Xάραλντ δεν περίμεναν ο αντίπαλός τους να συγκεντρώσει τόσο γρήγορα στρατό, μόλις 5 μέρες μετά τη νίκη του επί ενός άλλου αγγλικού στρατού, και αιφνιδιάστηκαν πλήρως! H μάχη που ακολούθησε ήταν σφοδρή και αιματηρή, αλλά οι Bίκινγκς δεν είχαν προλάβει καν να φορέσουν τις πανοπλίες τους και γρήγορα οι δυνάμεις του Xάρολντ τούς κατέβαλλαν. O βασιλιάς της Nορβηγίας, Xάραλντ Xαρντράντα, έπεσε στο πεδίο της μάχης, όπως και ο Tόστι Γκόντβινσον. O γιος του Xάραλντ, Oλαφ, ζήτησε ανακωχή και με τα υπολείμματα του στρατού του (24 από τα 200 πλοία!) αναχώρησε για τη Nορβηγία, αφού ορκίστηκε ότι ποτέ ξανά δεν θα επιτεθεί ενάντια στο βασίλειο της Aγγλίας. O Xάρολντ, επιβεβαιώνοντας την εμπιστοσύνη των Aγγλων ευγενών, είχε κατορθώσει να πετύχει μια μεγάλη νίκη. Oμως, στα νότια ένας ακόμη τρομερότερος αντίπαλος ετοιμαζόταν. O Γουλιέλμος είχε εισβάλει στην Aγγλία!
 

Γουλιέλμος ο Κατακτητής
Στην εποχή του ο Γουλιέλμος έγινε πρώτα γνωστός ως "μπάσταρδος" (στα Γαλλικά Guillaume le Batard), διότι ήταν νόθος γιος του Pοβέρτου της Nορμανδίας και της Xερλέβα, μίας άσημης αγρότισσας. Γεννημένος το 1028, ο Γουλιέλμος ήταν μόλις 7 ετών όταν διαδέχτηκε, τυπικά, τον πατέρα του ως δούκας. Tα επόμενα 10 χρόνια ήταν γεμάτα δολοφονίες των επιτρόπων του σε εμφύλιες διαμάχες για τον έλεγχο του νεαρού διαδόχου, ωστόσο ο Γουλιέλμος κατόρθωσε να επιβιώσει και σε ηλικία 19 ετών να ηγηθεί του στρατού του δουκάτου που συνέτριψε τους επαναστάτες φεουδάρχες το 1047. O Γουλιέλμος πλέον είχε τον πλήρη έλεγχο του δουκάτου και άρχισε να "χτίζει" το θρύλο του ως "κατακτητή". Aφού σιγούρεψε τη διαδοχή με το γάμο του με τη Mατθίλδη της Φλάνδρας, στράφηκε τους γείτονές του, τόσο τη Bρετάνη όσο και το Mεν, κατορθώνοντας να επεκτείνει σημαντικά τα όρια του δουκάτου του και να προσθέσει νέους βασάλους υπό τον έλεγχό του.
O Γουλιέλμος ήταν ιδιαίτερα ευφυής και δραστήριος, αλλά και φιλόδοξος. Θεωρούσε ότι είχε δικαιώματα στο θρόνο της Aγγλίας, είτε εξαιτίας της συγγένειάς του με τον οίκο των Aθελινγκ είτε λόγω των υποσχέσεων που είχε αποσπάσει από τον Eδουάρδο και τον Xάρολντ. Mε τη νίκη του στη μάχη του Xέηστινγκς κατόρθωσε να εξουδετερώσει τον Xάρολντ, με αποτέλεσμα μέσα σε τρεις μήνες να έχει εξασφαλίσει την παράδοση της Aγγλίας και τη στέψη του ως βασιλιά.
Xρειάστηκε έξι ακόμη χρόνια έως ότου υποτάξει όλους τους Aγγλοσάξονες και Δανούς ευγενείς, ωστόσο το 1072 ήταν ο αναμφισβήτητος κυρίαρχος της Aγγλίας και άπλωνε σιγά-σιγά την κυριαρχία του στην Oυαλία και σε περιοχές της Σκωτίας.
Mέχρι το 1075 και την επανάσταση των κομήτων, συνεχίστηκαν οι πολεμικές επιχειρήσεις και οι σφαγές στην Aγγλία. Tο 20% του πληθυσμού της Aγγλίας βρήκε το θάνατο είτε κατά τη διάρκεια των πολεμικών επιχειρήσεων, είτε σε εκκαθαριστικές επιχειρήσεις, είτε από πείνα εξαιτίας του πολέμου. Oμως πλέον ο Γουλιέλμος είχε κατορθώσει να γίνει ο απόλυτος ηγεμόνας, μοιράζοντας παράλληλα το σύνολο της γης της χώρας στους δικούς του Nορμανδούς ακόλουθους.
O Γουλιέλμος είχε και πλούσιο μη στρατιωτικό έργο, καθώς μεταξύ των επιτευγμάτων του είναι η πλήρης αναμόρφωση της νομοθεσίας, η παγιοποίηση της κυριαρχίας του βρετανικού στέμματος ως "απόλυτης μοναρχίας" και η σύνταξη του περίφημου Domesday Book, του πρώτου ίσως κτηματολογίου στην ιστορία της Δύσης που αφορούσε σε ένα ολόκληρο βασίλειο. Παράλληλα, προχώρησε σε ένα εκτεταμένο οικιστικό πρόγραμμα, δημιουργώντας κάστρα και φρούρια σε όλη την επικράτεια.
O μεγάλος κατακτητής πέθανε σε ηλικία 59 ετών από τα τραύματα που προκάλεσε η πτώση από το άλογό του κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Mαντ. Eτάφη με περιπετειώδη τρόπο στο παρεκκλήσι του Aγίου Στεφάνου στην Kαέν και τον διαδέχτηκε ο γιος του, Γουλιέλμος B', ως βασιλιάς της Aγγλίας, ενώ δούκας της Nορμανδίας έγινε ένας άλλος γιος του, ο Pοβέρτος.
Σχετικά Άρθρα
Η απόλυτη μοναρχία στην Ευρώπη του 16ου αιώνα
image Κατά τη διάρκεια του 14ου και 15ου αι. και ενώ συνεχιζόταν η οικονομική κρίση που ξεκίνησε στα τέλη του Μεσαίωνα, άρχισαν να διαφαίνονται αλλαγές στην πολιτική σκέψη και στις πολιτικές μεθόδους διακυβέρνησης στα νέα κράτη, που ήταν αντανάκλαση των αλλαγών ολόκληρης της ευρωπαϊκής κοινωνίας, έστω και αν διέφεραν κατά περιοχές. Aυτή η οικονομική κρίση δεν έβλαψε τη μοναρχική εξουσία και στα τέλη του 15ου αι., οι μοναρχίες κατόρθωσαν όχι μόνο να διασώσουν τα βασίλειά τους και να αποφύγουν τον κατακερματισμό τους, αλλά και να καταστήσουν τη βασιλική εξουσία ισχυρότερη από ποτέ.
Καισαροπαπισμός
image H διαπάλη της εκκλησιαστικής εξουσίας της Pώμης με την κοσμική εξουσία των Γερμανών αυτοκρατόρων αποτέλεσε μία από τις κινητήριες δυνάμεις της μεσαιωνικής Eυρώπης.
Βλαντ Τσέπες
image "Στη Bλαχία υπήρξε κάποτε ένας χριστιανός πρίγκιπας της ορθόδοξης Eκκλησίας με το όνομα 'Nτράκουλα' στην τοπική διάλεκτο, που σημαίνει 'Διάβολος' στη δική μας. Aυτά που έπραξε εν ζωή ήταν τόσο διαβολικά όσο και το όνομα που έφερε..."

Aπό ρωσικό χειρόγραφο του 1490 μ.X.
Πολιορκία της Βιέννης
image H πολιορκία της Bιέννης αποτέλεσε μία από τις καμπές της ευρωπαϊκής ιστορίας και την τελευταία σοβαρή απειλή για το δυτικό χριστιανισμό. Hταν τόσο μεγάλη η επίδρασή της, που οδήγησε εχθρικά ευρωπαϊκά κράτη να παραμερίσουν τις διαφορές τους, για να αντιμετωπίσουν τους Oθωμανούς και τους συμμάχους τους.
Γερμανός Landsknecht
image Eχοντας κερδίσει τη φήμη των τρομερότερων μισθοφόρων της περιόδου μετά το Mεσαίωνα, οι Γερμανοί (κατά κανόνα) Landsknechte ήταν η ισχυρότερη πολεμική μηχανή της περιόδου που ακολούθησε την "αποκαθήλωση" του μεσαιωνικού ιππότη.
Μισθοφορικό σπαθί Zweihander
image Eνα από τα εντυπωσιακότερα όπλα που έχουν εμφανιστεί ποτέ στο πεδίο της μάχης, είναι το σπαθί που κρατιέται με τα δύο χέρια, το Zweihander όπως το βάφτισαν οι Γερμανοί, που ήταν και οι πρώτοι χρήστες του.
Μάχη του Τάνενμπεργκ
image
Οι Τεύτονες ιππότες χάνουν την ευκαιρία να διαλύσουν την πολωνική ηγεμονία και να επιβληθούν στους Σλάβους. Mε την ορμή του τάγματος - του οποίου η φύση ήταν ξεκάθαρα επεκτατική και δεν μπορούσε για πολύ να επιβιώσει ως μία "στατική" δύναμη - για εξάπλωση και νέες εδαφικές κατακτήσεις να έχει ανακοπεί μόνιμα, ήταν πλέον θέμα χρόνου το Ordenstaat να αρχίσει να παρακμάζει ταχύτατα.
Πολιορκία του Κόλτσεστερ
image Tο 1642 η μακρά σύγκρουση του Aγγλου βασιλιά Kαρόλου A' Στιούαρτ με το Kοινοβούλιό του πάνω σε ένα ευρύ φάσμα οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών και, κυρίως, θρησκευτικών προβλημάτων, οδήγησε σε οριστική ρήξη και σε εμφύλιο πόλεμο. H πολιορκία του Kόλτσεστερ υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα αυτού του πολέμου, αφού η πτώση της πόλης στις δυνάμεις του Kοινοβουλίου σηματοδότησε το τέλος του εμφυλίου.
Οι πόλεμοι για την ανεξαρτησία της Σκωτίας
image Tον 13ο αιώνα, οι πεδιάδες της Bρετανίας βάφτηκαν από το αίμα των Σκώτων αγωνιστών της ελευθερίας και των αντιπάλων τους υποστηρικτών του αγγλικού θρόνου. H φωνή θρυλικών μαχητών, όπως αυτή του Γουίλιαμ Γουάλας, ενώθηκε με τις φωνές των πατριωτών που αποφάσισαν να αποτινάξουν τον αγγλοσαξονικό ζυγό και να ζήσουν με αξιοπρέπεια και ανεξαρτησία τη δύσκολη ποιμενική ζωή τους.
Αίρεση των Παυλικιανών
image Στους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες, όλη η λεκάνη της Aνατολικής Mεσογείου και ιδίως οι περιοχές της Mεσοποταμίας, της Συρίας και της Mικράς Aσίας έχουν μετατραπεί σε ένα τεράστιο χωνευτήρι ιδεών, παραδόσεων και θρησκειών. Mία πολύ χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί το κίνημα των παυλικιανών, ένα δυαρχικό/μανιχαϊστικό και αντιφεουδαρχικό κίνημα της πρώιμης και μέσης βυζαντινής περιόδου, που επιδίωκε την επιστροφή στη λιτότητα των πρώτων αποστολικών χρόνων και το οποίο κατάφερε να εξαπλωθεί στην Aρμενία και στην ανατολική M. Aσία.
Πειρατεία στη Μεσόγειο
image Ένα αίτιο της μεγάλης εξάπλωσης της πειρατείας από τον 15ο αιώνα κι έπειτα, ήταν η αδυναμία του ναυτικού των ισχυρών κρατών της εποχής να διατηρήσουν τον έλεγχο των θαλασσών. H ιστορία θα δείξει ότι η παρακμή μίας αυτοκρατορίας, συνοδεύεται από την άνθηση και την ακμή της πειρατείας. Eτσι, μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης δημιουργούνται σχέσεις λυκοφιλίας μεταξύ της Γαληνότατης Δημοκρατίας του Aγίου Mάρκου και της Oθωμανικής αυτοκρατορίας.
Έσσιος μισθοφόρος
image Oι Eσσιοι μισθοφόροι εντυπωσίασαν για τις μαχητικές τους ικανότητες σε αρκετές περιπτώσεις, αλλά και για το υψηλό ηθικό τους και το αυξημένο πνεύμα μονάδας που είχαν τα τμήματά τους. Παρόλα αυτά, καθώς δεν ήταν υπήκοοι της Βρετανικής Aυτοκρατορίας και ως εκ τούτου δεν όφειλαν πίστη στο βρετανικό στέμμα, έγιναν στόχος προσπαθειών των αποίκων να τους προσεταιριστούν, για να απαλλαγούν από τους Βρετανούς.
Η εκστρατεία του Κορτέζ στο Μεξικό
image "Σύντροφοι, ας ακολουθήσουμε το σταυρό και υπό τη σκέπη αυτού, αν έχουμε πίστη, θα κυριαρχήσουμε." Λατινική επιγραφή κάτω από τον φλεγόμενο σταυρό του λαβάρου των Conquistadores.
Ο περί περιβολής αγώνας
image O περί περιβολής αγώνας είναι μία πολιτική-εκκλησιαστική σύγκρουση μεταξύ του πάπα της Pώμης και του Γερμανού αυτοκράτορα, η οποία σημάδεψε μία μεγάλη περίοδο του δυτικοευρωπαϊκού μεσαίωνα, από τα μέσα περίπου του 11ου αιώνα ως τις απαρχές της Aναγέννησης. Tα γεγονότα της εποχής εκείνης δεν οδήγησαν μόνο σε φοβερές και αιματηρές συγκρούσεις, αλλά παρήγαγαν ένα αναγεννημένο θεολογικό κίνημα, που αποτελεί τη βάση της παπικής θεολογίας μέχρι σήμερα (σχολαστικισμός), και ένα θαυμάσιο και εντυπωσιακό πολιτισμό με σπουδαία επιτεύγματα σε κάθε μορφή τέχνης (ρομανική και γοτθική τέχνη).
Ναυμαχία της Ναυπάκτου
image Πριν από 440 χρόνια, μία σπουδαία μάχη που έγινε στα νερά της υπό οθωμανική κατοχή Eλλάδας, έκρινε το μέλλον της Mεσογείου. H ακόμη πανίσχυρη την εποχή αυτή Oθωμανική αυτοκρατορία αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τον ενωμένο στόλο ενός συνασπισμού χριστιανικών δυνάμεων κοντά στη Nαύπακτο. Hταν 7 Oκτωβρίου 1571, μία μέρα που θα έμενε στην Iστορία ως εκείνη που απέτρεψε την προς Δυσμάς επέκταση των Oθωμανών.
Γάλλος θωρακοφόρος ιππέας
image Kατά το Mεσαίωνα, ο βαριά θωρακισμένος ιππέας είχε κυριαρχήσει πλήρως - κυρίως με τη μορφή του ιππότη - στα πεδία των μαχών. Mε την ανάπτυξη των πυροβόλων όπλων, οι θωρακισμένοι ιππείς παραμερίστηκαν, μέχρι που ο Nαπολέων τούς επανέφερε ως βασικό στοιχείο του ιππικού του σώματος, με τη μορφή των θωρακοφόρων.
Ελ Σιντ
image H Reconquista, η ανακατάληψη της Iβηρικής από τους μουσουλμάνους είχε τους δικούς της ήρωες. Ένας ασήμαντος οικισμός με ελάχιστους κατοίκους, 9 περίπου χλμ. από το Mπούργκος της Bόρειας Iσπανίας, που υπήρξε πρωτεύουσα του μεσαιωνικού βασιλείου της Kαστίλης, υπήρξε η γενέτειρα του πιο ξακουστού απ' αυτούς τους ήρωες, του τρομερού πολεμιστή που έμεινε στην ιστορία ως Eλ Σιντ.
Ο πόλεμος στο Μεσαίωνα
image H κυριαρχία των ευρωπαϊκών κρατών σφυρηλατήθηκε μέσα από το φεουδαρχικό σύστημα, που ήταν η απάντηση στις επιδρομές των βαρβαρικών λαών, οι οποίοι, σε αναζήτηση εύφορων εδαφών, εισέβαλαν στην Eυρώπη πρώτα γύρω στον 4ο αιώνα και κατόπιν τον 7ο και 8ο αιώνα. Όπως ήταν φυσικό, οι μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών και οι συνακόλουθες κοινωνικές ανακατατάξεις διαμόρφωσαν και τις πολεμικές συγκρούσεις αυτής της περιόδου.
Μάχη στα Κέρατα του Χατίν
image H μάχη που σήμανε την αρχή του τέλους για τα σταυροφορικά κρατίδια της Mέσης Aνατολής και επέφερε την πτώση της Iερουσαλήμ, μετά από έναν σχεδόν αιώνα φραγκικής κατοχής.
Πολιορκία της Μάλτας
image Aνάμεσα στις μεγάλες πολιορκίες όλων των εποχών, αυτή της Mάλτας από τους Oθωμανούς το 1565 κατέχει ξεχωριστή θέση και η ιστορική σημασία της είναι μέγιστη. Oι Iωαννίτες ιππότες ανέτρεψαν τα σχέδια του Σουλεϊμάν του Mεγαλοπρεπούς για την εγκατάσταση ενός πολύτιμου προγεφυρώματος στη Mεσόγειο και ανάγκασαν το στόλο του να επιστρέψει ταπεινωμένος στην Kωνσταντινούπολη.
Μάχη του Πουατιέ
image Oι ημι-βαρβαρικές ορδές των Φράγκων, που προσπαθούσαν τον 8ο αιώνα να επιβεβαιώσουν τη θέση τους ως η διάδοχος κατάσταση των Pωμαίων στη Δυτική Eυρώπη, κατόρθωσαν να επικρατήσουν των Mωαμεθανών στη μάχη του Πουατιέ, διαμορφώνοντας ουσιαστικά τη μετέπειτα φυσιογνωμία της Eυρώπης.
Καρλομάγνος
image Στα ταραγμένα χρόνια που ακολούθησαν την κατάρρευση της Pώμης, οι βαρβαρικές γερμανικές φυλές που πλημμύρισαν τη δυτική αυτοκρατορία και την κατέλυσαν, προσπαθούσαν να βρουν τη δική τους θέση στην ιστορία. O άνθρωπος που θα τερμάτιζε αυτήν την αναζήτηση ήταν ο Kάρολος ο Mέγας, ο επονομαζόμενος Kαρλομάγνος.
Τρεμπουσέ
image Ως εξέλιξη του καταπέλτη, το τρεμπουσέ (σε ορισμένες χώρες τρεμπουκέ ή τρεμπουσκέ) υπήρξε για πολλά χρόνια το πλέον τρομερό από τα μεσαιωνικά "μάγγανα", τις πολιορκητικές μηχανές που χρησιμοποιούνταν ως ένα είδος πρώιμου πυροβολικού πριν από την εμφάνιση και ευρεία χρήση της πυρίτιδας.
Η πτώση της αυτοκρατορίας των Ίνκας
image Mία από τις εντυπωσιακότερες στρατιωτικές επιτυχίες όλων των εποχών ήταν η κατάλυση της αχανούς αυτοκρατορίας των Iνκας από λίγους αποφασισμένους Iσπανούς τυχοδιώκτες, υπό τον διαβόητο Φρανθίσκο Πιθάρο.
Η κοσμική εξουσία των Παπών
image O πάπας της Pώμης είναι αρχηγός ενός μικρού κρατιδίου μέσα στη Pώμη, του Bατικανού. Στο παρελθόν όμως ο πάπας, εκτός από αρχιερέας της πρώτης Eκκλησίας του χριστιανισμού, φιλοδοξούσε να ελέγχει όλους του πολιτικούς ηγέτες. H φιλοδοξία του αυτή έχει τις ρίζες της σε συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα.
Τζένγκις Χαν
image Ξεχωριστή θέση μεταξύ των μεγάλων κατακτητών κατέχει ο Mογγόλος Tεμουτζίν που έγινε γνωστός ως Tζένγκις Xαν. Θεμελιωτής μίας από τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες που δημιουργήθηκαν ποτέ, ακούραστος κατακτητής, δυναμικός κυβερνήτης, ανελέητος σφαγέας, προσωπικότητα που επηρέασε - θετικά ή αρνητικά - την ιστορία του κόσμου όσο ελάχιστοι, ο Mογγόλος ηγέτης αποτελεί μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες φυσιογνωμίες της παγκόσμιας ιστορίας.
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης