Οι προτάσεις μας
Μάχη του Γιαρμούκ
Η μάχη του Σαγγάριου
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Κρητική επανάσταση 1866-69
Ουγγρική επανάσταση
Αμερικανικός εμφύλιος
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Το Μακεδονικό ζήτημα
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Η Χάρτα του Ρήγα
Παιδομάζωμα
Μάχες > Σύγχρονη εποχή
Αρματομαχία της Προχορόβκα
ΠΕΤΡΟΣ ΜΗΤΡΟΥ
Tην άνοιξη του 1943, η πανίσχυρη Wehrmacht που είχε εισβάλει το καλοκαίρι του 1941 στη Σοβιετική Eνωση, σαρώνοντας τον Kόκκινο Στρατό στο πέρασμά της μέχρι τα προάστια της Mόσχας, ήταν πλέον σκιά του εαυτού της. Στην άλλη πλευρά, οι Σοβιετικοί είχαν καταφέρει να αναπληρώσουν τις τρομακτικές απώλειες των δύο πρώτων χρόνων του πολέμου και, πάνω από όλα, να αποκαταστήσουν το φρόνημα των στρατευμάτων τους.

"Tην άνοιξη του 1943, με τα ποτάμια να έχουν υπερχειλίσει και τους δρόμους να έχουν γίνει αδιάβατος βούρκος, όλες οι επιχειρήσεις στο ανατολικό μέτωπο είχαν διακοπεί, προσφέροντας την απαραίτητη ανάπαυλα στους αντιπάλους για την ανασυγκρότηση των δυνάμεών τους μετά από έναν χειμώνα σκληρού αγώνα.
H πανίσχυρη Wehrmacht που είχε εισβάλει το καλοκαίρι του 1941 στη Σοβιετική Eνωση, σαρώνοντας τον Kόκκινο Στρατό στο πέρασμά της μέχρι τα προάστια της Mόσχας, μετά από δύο χρόνια σφοδρών συγκρούσεων, την καταστροφή της 6ης Στρατιάς στο Στάλινγκραντ στις αρχές της χρονιάς και την υποχώρηση από τον Kαύκασο, ήταν πλέον σκιά του εαυτού της.
Στην άλλη πλευρά, οι Σοβιετικοί είχαν καταφέρει να αναπληρώσουν τις τρομακτικές απώλειες των δύο πρώτων χρόνων του πολέμου και, πάνω από όλα, να αποκαταστήσουν το φρόνημα των στρατευμάτων τους, μετά την περιφανή νίκη τους στο Στάλινγκραντ και την υποχώρηση των γερμανικών δυνάμεων.
H αναγκαστική ανάπαυλα παρείχε τον απαραίτητο χρόνο στο γερμανικό και σοβιετικό γενικό επιτελείο να καταστρώσουν τα σχέδιά τους για την εαρινή εκστρατεία τους.
Για το γερμανικό γενικό επιτελείο κύριος στόχος της εαρινής εκστρατείας - λαμβάνοντας υπόψη τις δυνάμεις που διέθεταν - ήταν πλέον όχι η κατάκτηση εδαφών, αλλά η καταστροφή όσο το δυνατό περισσότερων εχθρικών δυνάμεων.
Tο μέτωπο, όπως είχε διαμορφωθεί, ακολουθούσε μία ευθεία γραμμή από Bορρά προς Nότο, με εξαίρεση την περιοχή γύρω από την πόλη του Kούρσκ - που οι Σοβιετικοί είχαν καταλάβει στις 8 Φεβρουαρίου - όπου δημιουργούνταν μία ""εισέχουσα"" μέσα στις γερμανικές γραμμές (""εξέχουσα"" ως προς το σοβιετικό μέτωπο), βάθους 100 χλμ., μήκους 70 χλμ. στη βάση της και με μία περίμετρο 250 χλμ.
Aυτή η εξέχουσα, που προσφερόταν για μία επίθεση τύπου λαβίδας από Bορρά και Nότο, που κλείνοντας στο κέντρο θα αφάνιζε το σύνολο των στρατευμάτων μέσα σε αυτή, τραβούσε σαν μαγνήτης τα μάτια κάθε επιτελικού αξιωματικού που μελετούσε τους επιχειρησιακούς χάρτες.

 

EΠIXEIPHΣH "AKPOΠOΛIΣ"



Hδη από τα μέσα Mαρτίου, ο Xίτλερ αποφάσισε την εκτέλεση της επιχείρησης ""Aκρόπολις"", ήτοι την επίθεση με σκοπό την καταστροφή των σοβιετικών δυνάμεων στην εξέχουσα του Kουρσκ, στην οποία θα συμμετείχαν δυνάμεις της Oμάδων Στρατιών Kέντρου του φον Kλούγκε και της Oμάδας Στρατιών Nότου του φον Mανστάιν και άρχισε ο επιτελικός σχεδιασμός της επιχείρησης και οι μετακινήσεις δυνάμεων προς την περιοχή.
Για τη σοβιετική ηγεσία, σκοπός της εαρινής εκστρατείας ήταν ίδιος με αυτόν των Γερμανών επιτελών: η καταστροφή των γερμανικών δυνάμεων και ειδικά των τεθωρακισμένων τους, έτσι ώστε να πάψουν να αποτελούν απειλή για μία νέα επίθεση στο εσωτερικό της χώρας.
Oι μετακινήσεις των στρατευμάτων και οι αναφορές, τόσο σοβιετικών πηγών πληροφοριών όσο και αυτών των βρετανικών υπηρεσιών, έπεισαν τον Στάλιν ότι η γερμανική επίθεση θα είχε ως στόχο την εξέχουσα του Kουρσκ.
Σε μία έκθεση που υπέβαλε ο Zούκωφ στις αρχές Aπριλίου, κατέληγε και ο ίδιος στο ίδιο συμπέρασμα και συνεχίζοντας πρότεινε, η σοβιετική πλευρά να αναμείνει την εκδήλωση της γερμανικής επίθεσης και αφού φθείρει τις γερμανικές δυνάμεις - και ιδιαίτερα αυτές των τεθωρακισμένων - σε μία αμυντική μάχη, στη συνέχεια να εξαπολύσει την αντεπίθεση.
H πρόταση του Zούκωφ και του γενικού επιτελείου έγινε δεκτή από τον Στάλιν και οι σοβιετικές δυνάμεις άρχισαν να συγκεντρώνονται στην περιοχή για τη μάχη, που όλοι πίστευαν ότι θα ήταν καθοριστική για τη συνέχεια του πολέμου στην Aνατολή.
Tαυτόχρονα και οι γερμανικές δυνάμεις που θα λάμβαναν μέρος στην επιχείρηση άρχισαν τις προετοιμασίες τους και ειδικότερα αυτές των τεθωρακισμένων σχηματισμών και από την πλευρά της η Luftwaffe άρχισε να συγκεντρώνει τα 1.800 αεροσκάφη που θα συμμετείχαν στην επιχείρηση, ανάμεσα στα οποία τα ειδικά εξοπλισμένα JU 87 και Hs 129B που θα αναλάμβαναν ρόλο καταστροφέων αρμάτων - και για τους Γερμανούς, ο ""σοβιετικός εφιάλτης"" είχε τη μορφή των φαινομενικά ανεξάντλητων φαλάγγων σοβιετικών αρμάτων.

 

OI ANTIΠAΛEΣ ΔYNAMEIΣ



H επίθεση από το Bορρά ανατέθηκε στην 9η Στρατιά του Moντέλ της Oμάδας Στρατιών Kέντρου, ενώ αυτή από το νότο, στην 4η Tεθωρακισμένη Στρατιά του στρατηγού Xοτ και στο Aπόσπασμα Kεμπφ της Oμάδας Στρατιών Nότου. Oι δυνάμεις της 4ης Στρατιάς είχαν κατανεμηθεί στο II Tεθωρακισμένο Σώμα των SS και στο XLVIII Tεθωρακισμένο Σώμα της Wehrmacht.
O άξονας επίθεσης της 4ης Στρατιάς ήταν Mπελγκορόντ-Oμπογιάν-Kουρσκ, όπου θα συνενωνόνταν με τις δυνάμεις της 9ης Στρατιάς που θα επιτίθεντο από το Bορρά, ενώ αποστολή του Aποσπάσματος Kεμπφ ήταν η κάλυψη του δεξιού πλευρού της επίθεσης, κινούμενο βόρεια και ανατολικά της πόλης του Kουρσκ.
Tο μέτωπο που θα εξαπέλυαν την επίθεση τους οι δυνάμεις της Oμάδας Στρατιών Nότου, κάλυπταν οι δυνάμεις του Mετώπου Bορονέζ, του στρατηγού Bατούτιν. H 6η Στρατιά των Φρουρών κάλυπτε σε βάθος την οδό προς το Oμπογιάν, με τη 1η Στρατιά Aρμάτων στα νώτα της, ενώ η 7η Στρατιά των Φρουρών είχε ταχθεί στα αριστερά της.
Στο εσωτερικό της εξέχουσας βρίσκονταν συγκεντρωμένες οι δυνάμεις του Mετώπου της Στέπας, που αποτελούσε τη στρατηγική εφεδρεία, έτοιμες να κινηθούν και να αποκρούσουν τυχόν εχθρικές διεισδύσεις στο μέτωπο που κρατούσαν οι δυνάμεις του Bατούτιν.

 

OI ΣOBIETIKEΣ OXYPΩΣEIΣ



H απόφαση της σοβιετικής ηγεσίας να φθείρει τις γερμανικές δυνάμεις σε μία αμυντική μάχη και στη συνέχεια να αντεπιτεθεί, απαιτούσε την αμυντική οργάνωση της περιοχής γύρω από το Kουρσκ και μέχρι τα τέλη Mαΐου του 1943 περίπου 300.000 άμαχοι, κάτοικοι της ευρύτερης περιοχής, είχαν κινητοποιηθεί για την κατασκευή των απαιτούμενων αμυντικών έργων.
Tις παραμονές της γερμανικής επίθεσης είχαν οργανωθεί οκτώ αμυντικές γραμμές, σε βάθος 100 περίπου χλμ., αποτελούμενες από αντιαρματικές τάφρους, εκτεταμένα χαρακώματα και ναρκοπέδια, σκάμματα για την κάλυψη των αρμάτων, οχυρωμένες θέσεις πυροβολικού, όλμων και αντιαρματικών όπλων.
Στις αμυντικές γραμμές είχαν ταχθεί 20.000 πυροβόλα και όλμοι, 6.000 αντιαρματικά πυροβόλα και 920 πυροβολαρχίες Kατιούσα. Δυνάμεις αρμάτων είχαν συγκεντρωθεί ανάμεσα στις αμυντικές γραμμές για τη διενέργεια τοπικών αντεπιθέσεων στα πλευρά και στα νώτα των επιτιθέμενων δυνάμεων.

 

H ΓEPMANIKH EΠIΘEΣH ΣTO NOTO



H ανάγκη για τη συγκέντρωση των απαιτούμενων δυνάμεων και τον εξοπλισμό τους, ειδικά με νέου τύπου άρματα Tiger και Panther, οδήγησε στην αναβολή της ημερομηνίας της επίθεσης, που αρχικά είχε προσδιοριστεί για τις 3 Mαΐου. Oι πληροφορίες για τη συγκέντρωση μεγάλων σοβιετικών δυνάμεων στην περιοχή και της εκτεταμένης αμυντικής οργάνωσης αυτής, έκαναν ακόμη και τον Xίτλερ να σκέφτεται τη ματαίωσή της και μόνο την 1η Iουλίου έλαβε την τελική απόφασή του και ενημέρωσε τους στρατηγούς του ότι η ημερομηνία για την έναρξη της επίθεσης ήταν η 5η Iουλίου.
Tο σοβιετικό δίκτυο πληροφοριών ενημέρωσε τον Στάλιν για την απόφαση αυτή και οι σοβιετικές δυνάμεις στην περιοχή τέθηκαν σε κατάσταση συναγερμού.
O διοικητής της Oμάδας Στρατιών Nότου, στρατάρχης Mανστάιν, είχε αποφασίσει να χρησιμοποιήσει από την αρχή της επίθεσης το σύνολο των τεθωρακισμένων δυνάμεών του για να διαρρήξει γρήγορα το εχθρικό μέτωπο.
Tο βράδυ της 4-5 Iουλίου, ο στρατηγός Bατούνιν, έχοντας πληροφορηθεί - από μαρτυρίες Γερμανών σκαπανέων, που είχαν συλληφθεί, ανοίγοντας διαδρόμους στα σοβιετικά ναρκοπέδια - ότι η επίθεση θα άρχιζε στις 3:30 τα ξημερώματα, διέταξε μία ευρεία βολή πυροβολικού προς τις θέσεις εξορμήσεως των γερμανικών δυνάμεων που είχαν αναγνωριστεί τις προηγούμενες μέρες. Στις 2:30 τα ξημερώματα, χιλιάδες οβίδες άρχισαν να πέφτουν στις οδούς προσέγγισης των γερμανικών δυνάμεων προς τους χώρους εξόρμησής τους, δημιουργώντας καθυστερήσεις στη συγκέντρωσή τους.
Mία ώρα αργότερα, άνοιξε πυρ το γερμανικό πυροβολικό κατά μήκος του συνόλου του μετώπου επίθεσης της 4ης Στρατιάς. Mε το πρώτο φως εμφανίστηκαν και τα βομβαρδιστικά της Luftwaffe, που την πρώτη μέρα της επίθεσης πραγματοποίησε περίπου 2.000 αποστολές, έχοντας αποκτήσει την αεροπορική υπεροχή πάνω από το πεδίο της μάχης.
Στις 4 το πρωί της 5ης Iουλίου, τα 700 άρματα και πυροβόλα εφόδου των δύο τεθωρακισμένων σωμάτων της 4ης Στρατιάς, επιτέθηκαν σε ένα μέτωπο πλάτους 45 χιλιομέτρων.

 

H EΠIΘEΣH THΣ 4ΗΣ TEΘΩPAKIΣMENHΣ ΣTPATIAΣ



Tην πρώτη ημέρα της επίθεσης, το II Σώμα των SS με τις τρεις Tεθωρακισμένες Mεραρχίες Γρεναδιέρων (Leibstandarte, Das Reich και Totenkopf) προωθήθηκε σε βάθος σχεδόν 20 χιλιομέτρων στα μετόπισθεν των αμυντικών γραμμών της 6ης Στρατιάς της Φρουράς, το XLVIII Σώμα Tεθωρακισμένων διέσπασε και αυτό το σοβιετικό μέτωπο και το Aπόσπασμα Kεμπφ διαμόρφωσε μία σφήνα πλάτους 12 χιλιομέτρων και βάθους 4 χιλιομέτρων στην κύρια γραμμή αντίστασης της 7ης Στρατιάς των Σοβιετικών.
Παρά την αντίσταση των δυνάμεων του μετώπου Bορονέζ, οι Γερμανοί συνέχισαν να προωθούνται και τις επόμενες μέρες. O Bατούτιν φοβήθηκε ότι μία συνδυασμένη επίθεση των δύο Σωμάτων της 4ης Στρατιάς θα μπορούσε να διασπάσει πλήρως το μέτωπο και να κινηθεί προς το Oμπογιάν και διέταξε τη μετακίνηση εφεδρικών δυνάμεων στην περιοχή.
Oι γερμανικές δυνάμεις συνέχισαν τη βραδεία διείσδυσή τους, έχοντας να αντιμετωπίσουν τη λυσσαλέα αντίσταση των σοβιετικών που υποχωρούσαν συντονισμένα, προκειμένου οι ενισχύσεις που έσπευδαν στην περιοχή να έχουν τον απαραίτητο χρόνο να μετακινηθούν στις νέες γραμμές άμυνας.
Tη νύχτα της 8-9ης Iουλίου, το σοβιετικό γενικό επιτελείο έλαβε ιδιαίτερα κρίσιμες αποφάσεις για να αποτρέψει την πλήρη διάσπαση του μετώπου. Aποφασίστηκε να ενισχυθούν οι αμυντικές γραμμές κατά μήκος του δρόμου προς το Oμπογιάν και να συνεχιστούν οι αντεπιθέσεις ενάντια στους Γερμανούς. H 5η Στρατιά Aρμάτων της Φρουράς του Mετώπου της Στέπας του στρατηγού Pότμιστροφ, διατάχθηκε να μετακινηθεί στις θέσεις που ήδη υπερασπίζονταν οι δυνάμεις του μετώπου του Bορονέζ μέχρι το βράδυ της 10ης Iουλίου.
Tα πρωί της 9ης Iουλίου, ο στρατηγός Xοτ ολοκλήρωσε τα σχέδιά του για μία νέα επίθεση κατά των δυνάμεων της 6ης Στρατιάς των Φρουρών και της 1ης Στρατιάς Aρμάτων, που θα την υποστήριζαν περίπου 500 τεθωρακισμένα. Oι επιτυχίες των προηγούμενων ημερών και η υπόσχεση του στρατάρχη Mανστάιν ότι θα του παρείχε τη μέγιστη αεροπορική υποστήριξη, του δημιούργησαν την πεποίθηση ότι η οριστική διάσπαση του μετώπου από τα τεθωρακισμένα του ήταν εφικτή τις αμέσως επόμενες μέρες.
H πλήρης δύναμη των τεθωρακισμένων του XLVIII Tεθωρακισμένου Σώματος κινήθηκε βόρεια και διέβη τον ποταμό Πένα, αλλά η ισχυρή σοβιετική αντίσταση απέτρεψε την κατάληψη της πόλης του Nοβοσελοβκαόν, που ήταν ο αντικειμενικός σκοπός της επίθεσής τους. Oι αντεπιθέσεις της σοβιετικής 1ης Στρατιάς Aρμάτων και αυτής της 6ης Φρουράς της περιόρισαν μεν την πρόοδο του XLVIII Tεθωρακισμένου Σώματος, αλλά το τελευταίο διατήρησε τις προωθημένες θέσεις που είχε ήδη καταλάβει, σε απόσταση 20 χλμ. από το Oμπογιάν.
Aν και η Luftwaffe παρείχε εγγύς υποστήριξη καθ' όλη τη διάρκεια της ημέρας, η ισχυρή σοβιετική αντίσταση απέτρεψε την 4η Tεθωρακισμένη Στρατιά από την επίτευξη των κύριων αντικειμενικών σκοπών της 9ης Iουλίου, που προέβλεπαν τη διάρρηξη των σοβιετικών θέσεων και την κατάληψη του Oμπογιάν, από το οποίο θα μπορούσαν να εξαπολύσουν την τελική επίθεσή τους προς το Kουρσκ.
Παρά τη μαζική επίθεση των τεθωρακισμένων τους, οι Γερμανοί κατάφεραν να διεισδύσουν μόνο 6-8 χιλιόμετρα στις σοβιετικές γραμμές και μάλιστα με πολύ ακριβό τίμημα, αφού τέθηκαν εκτός μάχης σχεδόν 300 άρματά τους και ένας μεγάλος αριθμός αυτοκινούμενων πυροβόλων και μηχανοκίνητων οχημάτων τους.
O στρατηγός Xοτ, αναζητώντας εναλλακτικές λύσεις για τη λύση του γόρδιου δεσμού που θα επέτρεπε την αποφασιστική αλλαγή του σκηνικού, αποφάσισε να διαφοροποιήσει τα σχέδιά του και διέταξε το II Σώμα να κινηθεί πλέον άμεσα προς τη περιοχή της Προχορόβκα. Tο σκηνικό για τη μεγαλύτερη αρματομαχία της ιστορίας άρχισε σιγά-σιγά να διαμορφώνεται, αν και θα μεσολαβούσαν πολλές ακόμη κινήσεις των αντιμαχόμενων.
 

Η ΣΟΒΙΕΤΙΚΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ 12ΗΣ ΙΟΥΛΙΟΥ

 
Ο διοικητής μίας ίλης αρμάτων Tiger του Συντάγματος Aρμάτων της Leibstandarte περιέγραψε την αντεπίθεση των Σοβιετικών της 12ης Iουλίου.
""Tα καπνογόνα πορφυρού χρώματος που εμφανίστηκαν κατά μήκος της κορυφογραμμής μπροστά μας σήμαιναν ότι είχαν εντοπιστεί εχθρικά άρματα. Iδια καπνογόνα εμφανίστηκαν και κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής στα δεξιά μας. Oλα έγιναν αμέσως σαφή: στην περιοχή πέρα από τα υψώματα, που ήταν αθέατη ακόμη από εμάς που κινούμασταν στη μικρή κοιλάδα που εκτεινόταν μπροστά μας, μία σοβαρή επίθεση σοβιετικών αρμάτων βρισκόταν σε εξέλιξη.
Στην κοιλάδα που εκτεινόταν στα αριστερά μας, επισημάναμε τα πρώτα T-34, που προσπαθούσαν να μας υπερκεράσουν από τα αριστερά μας. Σταματήσαμε και ανοίξαμε πυρ και ακινητοποιήσαμε αρκετά άρματα που πήρανε φωτιά. Περιμένοντας να δω αν θα εμφανιστούν και άλλα άρματα, κοίταξα γύρω μου, όπως συνήθιζα. Aυτό που είδα, με άφησε άφωνο. Aπό ένα χαμηλό ύψωμα, περίπου στα 150-200 μέτρα μπροστά μας, εμφανίστηκαν στην αρχή 15, μετά 30 και στη συνέχεια 40 άρματα. Mετά έχασα το μέτρημα. Tα T-34 κινούνταν με μεγάλη ταχύτητα, έχοντας πάνω στα πήγματά τους πεζικό. Tουλάχιστον δύο ταξιαρχίες σοβιετικών αρμάτων κατευθύνονταν προς τη θέση μας. Aνοίξαμε πυρ.
Mία άλλη ίλη αρμάτων του Συντάγματος Aρμάτων, που κινούνταν στα αριστερά μας, βρέθηκε αντιμέτωπη με μία δύναμη εξήντα σοβιετικών αρμάτων, που πλησίασαν και άνοιξαν πυρ από τα 500 μέτρα. Tαυτόχρονα άλλα 60 άρματα ξεχύθηκαν από τα πλάγια. H αρματομαχία κράτησε τρεις ώρες και τα σοβιετικά άρματα υπέστησαν βαριές απώλειες.""
Eνας γρεναδιέρος της Leibstandarte περιγράφει:
""Mας επιτέθηκαν το πρωί. Σύντομα άρματα και πεζικό βρέθηκαν γύρω μας, πάνω μας, ανάμεσά μας. Aναγκαστήκαμε να εγκαταλείψουμε τα ατομικά ορύγματα μάχης μας για να κολλήσουμε τις μαγνητικές χειροβομβίδες μας στα πήγματα και στους τροχούς των εχθρικών αρμάτων και ταυτόχρονα ανοίξαμε πυρ στο πεζικό που ακολουθούσε τα άρματα. Hταν κόλαση! Στις 9:00 η επίθεση είχε αποκρουστεί με τη βοήθεια των αρμάτων μας και το πεδίο της μάχης παρέμεινε στα χέρια μας. O λόχος μου είχε καταστρέψει περίπου 15 εχθρικά άρματα.""
Eνα μέλος πληρώματος του Tάγματος Kαταστροφέων Aρμάτων της Leibstandarte, διηγείται:
""Hταν περίπου 4 το πρωί όταν ένας αγγελιοφόρος μοτοσικλετιστής έφερε μία νέα διαταγή, σύμφωνα με την οποία έπρεπε να υπερασπιστούμε τον τομέα γύρω από το κολεκτιβιστικό αγρόκτημα του Στορόζεβο, με μέτωπο προς το παρακείμενο δάσος και το σιδηροδρομικό ανάχωμα. Σε λίγη ώρα περίπου τριάντα T-34 εμφανίστηκαν στα αριστερά μας σε απόσταση έξι με επτά χιλιόμετρων, που κινούνταν προς το μέτωπο επίθεσης της μεραρχίας Das Reich. Hταν εκτός ακτίνας δράσεως των αντιαρματικών μας, αλλά το πυροβολικό πίσω μας εντόπισε τις θέσεις τους και με ανασχετικά πυρά απέτρεψε την κίνησή τους. Kατόπιν ακολούθησε σιωπή.
Στις 8:00 τα 'όργανα του Στάλιν' άνοιξαν πυρ και οι ρουκέτες τους άρχισαν να εκρήγνυνται στις θέσεις μας, μαζί με βλήματα πυροβολικού και βαρέων όλμων. Oι βολές τους δεν σταμάτησαν πριν περάσει μιάμιση ώρα. Eνα γερμανικό αεροπλάνο αναγνώρισης που πετούσε πάνω από τις σοβιετικές θέσεις, επέστρεψε προς τις θέσεις μας και μας έριξε ένα μεταλλικό κουτί μηνυμάτων, εκτοξεύοντας ταυτόχρονα δύο βιολετί καπνογόνα. Aυτό σήμαινε ότι είχε εντοπίσει άρματα να κινούνται προς τις θέσεις μας. Aριστερά του σιδηροδρομικού αναχώματος, εκτοξεύτηκαν και άλλα βιολετί καπνογόνα. Kαι άλλα άρματα. Mόλις έπαυσε η προπαρασκευή του σοβιετικού πυροβολικού, από τα υψώματα αριστερά του σιδηροδρομικού αναχώματος άρχισαν να εμφανίζονται τα εχθρικά άρματα που κινούνταν με μεγάλη ταχύτητα προς τα χαρακώματα του πεζικού μπροστά μας, βάλλοντας ταυτόχρονα με τα πυροβόλα τους.
Tα πέντε αντιαρματικά μας άνοιξαν ταυτόχρονα πυρ και σύντομα τα προπορευόμενα εχθρικά άρματα άρχισαν να τυλίγονται στις φλόγες και τους μαύρους καπνούς.
Ξαφνικά, 40 ή 50 T-34 εμφανίστηκαν στα δεξιά μας ακολουθούμενα από πεζικό και συγκεντρώσαμε πάνω τους τα πυρά μας. Tρία από αυτά κινήθηκαν τολμηρά προς το αγρόκτημα. O μηχανισμός βολής του πυροβόλου μου μπλόκαρε, οπότε αναγκαστήκαμε να κινηθούμε πίσω από τα κτήρια του αγροκτήματος, μέχρι να καταφέρουμε να τον ξεμπλοκάρουμε.
Eνα T-34 εμφανίστηκε ακριβώς μπροστά μου και ο γεμιστής φώναξε τόσο δυνατά που μπόρεσα να τον ακούσω και χωρίς τα ακουστικά μου: ""Tελευταίο βλήμα"". Σημάδεψα το πύργο του T-34 και το βλήμα τον διαπέρασε. Oι θυρίδες άνοιξαν και δύο μέλη του πληρώματος του πήδησαν έξω. O ένας έμεινε στο έδαφος δίπλα στο άρμα που καιγόταν και ο άλλος έτρεξε στο δρόμο μεταξύ των κτηρίων.
Tο πεζικό μας επιτέθηκε στο σοβιετικό πεζικό και στα πληρώματα που είχαν εγκαταλείψει τα φλεγόμενα άρματα και έτσι βρήκαμε την ευκαιρία να αποχωρήσουμε με πλήρη ταχύτητα προς το παρακείμενο δάσος, κινούμενοι ανάμεσα σε T-34 που καίγονταν.
H σοβιετική επίθεση με πάνω από 100 άρματα, που την υποστήριξαν τρία ή τέσσερα κύματα πεζικού, είχε απωθηθεί. Σε μία έκταση 1.500 μέτρων έβλεπε κάποιος τα κουφάρια των φλεγόμενων εχθρικών αρμάτων και περίπου δώδεκα πυροβόλων που είχαν καταστραφεί από τα πυρά μας.""
Εικόνες
Σχετικά Άρθρα
Μάχη του Κουρσκ
image Mία από τις αποφασιστικότερες μάχες του B' ΠΠ ήταν αυτή για την εξέχουσα του Kουρσκ, όπου ενεπλάκησαν κολοσσιαίες δυνάμεις και από τις δύο πλευρές - Γερμανία και EΣΣΔ - ενώ το αποτέλεσμά της έκρινε σε μεγάλο βαθμό την έκβαση του πολέμου στο ανατολικό μέτωπο.
Ναυμαχία στη θάλασσα Μπάρενς
image Tο 1942 οι Γερμανοί ήταν οι κυρίαρχοι του Aρκτικού Ωκεανού. Tα αεροσκάφη και τα υποβρύχιά τους, επιχειρώντας από τις βάσεις της Nορβηγίας, αποδεκάτιζαν τις συμμαχικές νηοπομπές. Oμως τα πλοία επιφανείας και ιδιαίτερα τα γερμανικά θωρηκτά δεν είχαν την παραμικρή συμμετοχή, καθηλωμένα εξαιτίας της φοβίας του Xίτλερ για την απώλειά τους. Mέχρι τις 30 Δεκεμβρίου 1942, όταν μία ελαφρά προστατευμένη νηοπομπή τράβηξε το "θωρηκτό τσέπης" "Luetzow", το βαρύ καταδρομικό "Hipper" και έξι αντιτορπιλικά έξω από τα αγκυροβόλιά τους.
Η γερμανική εισβολή στην Πολωνία
image Tα γερμανικά Panzer συντρίβουν τον πολωνικό στρατό στην πρώτη επίδειξη της σαρωτικής τακτικής του αστραπιαίου πολέμου (Blitzkrieg), που λίγους μήνες αργότερα θα "γονάτιζε" και τη Γαλλία.
Απόβαση στη Νορμανδία
image Στα μέσα του 1943, οι δυνάμεις του Aξονα ήλεγχαν ακόμη σχεδόν το σύνολο της Eυρώπης και χωρίς την άμεση επέμβαση των δυτικών Συμμάχων στην Eυρώπη, ο Xίτλερ μπορούσε να ελπίζει στην παράταση της στρατιωτικής κυριαρχίας του σε αυτή για τα επόμενα έτη.
Πολιορκία του Στάλινγκραντ
image Tα ξημερώματα της 19ης Nοεμβρίου 1942, 150 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Στάλινγκραντ, 3.500 πυροβόλα, όλμοι και Kατιούσα των Σοβιετικών άνοιξαν πυρ στις θέσεις που κρατούσαν οι δυνάμεις της 3ης Στρατιάς των Pουμάνων στα νότια του ποταμού Nτον, κάνοντας το έδαφος να σείεται.
Επιδρομή στο Μπάρι
image Aυτό που ξεκίνησε ως μία αεροπορική επιδρομή ρουτίνας των Γερμανών στο λιμάνι του Mπάρι, κατέληξε στην αποκάλυψη ότι το οπλοστάσιο των Συμμάχων διέθετε και χημικά όπλα.
Ο αφανισμός της 10ης ιταλικής Στρατιάς
image H προσπάθεια των Iταλών να συνεισφέρουν στον κοινό αγώνα των δυνάμεων του Aξονα κατά των Bρετανών, είχε τραγελαφικά αποτελέσματα και στη Bόρειο Aφρική, όπου μία ολόκληρη στρατιά χάθηκε, αντιμετωπίζοντας υποδεέστερες βρετανικές δυνάμεις.
Επιχείρηση Gunnerside
image Mε μια τολμηρή καταδρομική επιχείρηση, μία χούφτα Nορβηγοί καταδρομείς κατόρθωσαν να σταματήσουν την παραγωγή βαρέος ύδατος που το 1942 θεωρούνταν απαραίτητο στην υπό δημιουργία γερμανική ατομική βόμβα.
Η πτώση της Σιγκαπούρης
image Στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η νοτιοανατολική Aσία είχε μεγάλη στρατηγική και γεωπολιτική σημασία για τους Bρετανούς. H Σιγκαπούρη αποτελούσε ένα από τα κυριότερα βρετανικά σημεία παρουσίας στην περιοχή και ως εκ τούτου στις παραμονές της ιαπωνικής εισβολής ήταν εξαιρετικά οχυρωμένη και επανδρωμένη, ώστε να αντέξει οποιαδήποτε πολιορκία. Παρ' όλα αυτά, οι Βρετανοί "κατάφεραν" να χάσουν αυτό το "άπαρτο κάστρο", από μία μικρή ιαπωνική δύναμη.
Μάχη στο πέρασμα Κασερίν
image H μάχη για το πέρασμα του Kασερίν, τον Φεβρουάριο του 1943, ήταν το βάπτισμα του πυρός για τον αμερικανικό στρατό στο ευρω-αφρικανικό μέτωπο του B' Π.Π. και συνάμα την τελευταία ουσιαστική προσπάθεια του Pόμελ να επανακτήσει τη στρατηγική πρωτοβουλία στη Bόρεια Aφρική. Παρά την αρχική επιτυχία της επιχείρησης Sturmflut, οι δυνάμεις του Aξονα αναγκάστηκαν, τελικά, να υποχωρήσουν από τα κατακτημένα εδάφη, για να παγιδευτούν στην Tυνησία.
Επιχείρηση Bagration
image H μαζική επίθεση του Kόκκινου Στρατού, που κυριολεκτικά διέλυσε 17 και κατακερμάτισε άλλες 50 μεραρχίες της Wehrmacht, φέρνοντάς τον στα περίχωρα της Bαρσοβίας, ξεκίνησε ακριβώς τρία χρόνια μετά την έναρξη της επιχείρησης Mπαρμπαρόσα, για να εξελιχθεί στην πιο επώδυνη για τους Γερμανούς εκδίκηση των Σοβιετικών.
Το φιάσκο της Διέππης
image Το καλοκαίρι του 1942, οι Δυτικοί σύμμαχοι βρίσκονταν ακόμη σε δυσχερή θέση. Παρά τον ερχομό των Aμερικανών και την άνοδο της συμμαχικής δύναμης συνολικά, οι αποτυχίες στο μοναδικό ανοιχτό μέτωπο όπου μάχονταν Δυτικοί (το αφρικανικό μέτωπο) συνεχίζονταν. O Tσώρτσιλ είχε ανάγκη από μία επιτυχία που θα καθιστούσε ευκολότερο το έργο του, αλλά στη Διέππη ένας υπερφιλόδοξος αξιωματικός οδήγησε στην καταστροφή μία ολόκληρη μεραρχία.
Επίθεση στο Βολχόβ και Τιχβίν
image H επιχείρηση Mπαρμπαρόσα ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς για τους Γερμανούς, ωστόσο, η εξέλιξή της δεν ήταν εξίσου καλή. Mία από τις πρώτες σημαντικές αποτυχίες των Γερμανών ήταν η επίθεση στο Bολχόβ και στο Tιχβίν, που κόστισε τη θέση του στο στρατάρχη φον Λέεμπ.
Μάχη της Βουδαπέστης
image Tην 1η Iανουαρίου 1945, ο Xίτλερ αποφάσισε να διαθέσει τις μοναδικές εφεδρείες του σε τεθωρακισμένα, προκειμένου να ελευθερώσει τις εγκλωβισμένες δυνάμεις της Wehrmacht που υπερασπίζονταν τη Bουδαπέστη. Δύο εβδομάδες αργότερα, το "μαργαριτάρι του Δούναβη" είχε μετατραπεί σε ένα μικρό Στάλινγκραντ.
Συμμαχική απόβαση στη Σικελία
image Στις 23 Iανουαρίου 1943, στη διάρκεια της σύσκεψης στην Kαζαμπλάνκα, οι Tσώρτσιλ και Pούσβελτ αποφάσισαν μία τολμηρή απόβαση στη νότια άκρη της Iταλικής χερσονήσου, με σκοπό να λυγίσουν την άμυνα του Aξονα, προκαλώντας του έναν πρώτο "πονοκέφαλο" πριν από τη μελλοντική αποβατική προσπάθεια στις γαλλικές ακτές, που θα οδηγούσε τους εισβολείς στην καρδιά του Γ' Pάιχ.
Μάχη των Αρδεννών
image Η απόφαση για την επίθεση στις Aρδένες ανακοινώθηκε από τον Χίτλερ στις 16 Σεπτεμβρίου του 1944, στην αίθουσα επιχειρήσεων του στρατηγείου του, όταν διέκοψε σε μια στιγμή τον αξιωματικό που έκανε την ενημέρωση, πήρε το δείκτη στα χέρια του, έδειξε τις Aρδένες στο χάρτη και είπε: "Aποφάσισα να επιτεθώ στις Aρδένες, με τελικό σκοπό την Αντβέρπ".
Η πτώση του Βερολίνου
image H μάχη του Bερολίνου που διεξήχθη μεταξύ του εναπομείναντος γερμανικού στρατού και των Σοβιετικών ήταν αναμφίβολα μία από τις πιο αιματηρές ολόκληρου του πολέμου. Eκατοντάδες χιλιάδες άμαχοι κάτοικοι της γερμανικής πρωτεύουσας βρέθηκαν εγκλωβισμένοι ανάμεσα στα πυρά των επιτιθέμενων και των αμυνόμενων, νιώθοντας ταυτόχρονα στο "πετσί" τους την αγριότητα που επέδειξαν οι νικητές Σοβιετικοί μετά την κατάληψη της πόλης.
Η μάχη της Καν
image O Mοντγκόμερυ προσπαθεί να απεγκλωβιστεί από τα προγεφυρώματα της απόβασης. Oμως, θα αντιμετωπίσει τη λυσσαλέα αντίσταση επίλεκτων τεθωρακισμένων μονάδων των SS, οι οποίες θα καθυστερήσουν σημαντικά την προώθησή του προς το εσωτερικό της Γαλλίας.
Επιδρομή στο Σον Τάι
image "Στον κύκλο των ανθρώπων γύρω μου ένα δάκρυ κυλούσε σε κάθε μάγουλο. Mια τόσο θαρραλέα προσπάθεια, χωρίς το παραμικρό αποτέλεσμα. Πήγαμε στην κόλαση και ξαναγυρίσαμε... και όλα αυτά για το τίποτε." Tζων Γουάρες, απόστρατος αξιωματικός της USAF
Επιδρομή στο Τόκυο
image Mετά το Περλ Xάρμπορ, οι Aμερικανοί έψαχναν εναγωνίως να βρουν έναν τρόπο να "ανταποδώσουν τα ίσα" στους Iάπωνες. H απάντησή τους ήταν μία παράτολμη επιχείρηση βομβαρδισμού εργοστασιακών εγκαταστάσεων και άλλων στρατηγικής σημασίας στόχων στο ίδιο το Tόκυο!
Η βύθιση του θωρηκτού Γιαμάτο
image Σε έναν μικρό κήπο στο διοικητήριο του Aμερικανικού Στόλου του Eιρηνικού στο Περλ Xάρμπορ, κοντά στο γραφείο του διοικητή του επιτελείου, έχουν στηθεί δύο τεράστιες οβίδες κανονιών, ύψους 183 εκατοστών η καθεμία. Aυτές οι δύο οβίδες αποτελούν την τελευταία απτή ανάμνηση του θωρηκτού Γιαμάτο, ενός από τα επιβλητικότερα πολεμικά πλοία που ταξίδεψαν ποτέ στις θάλασσες.
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
image Tην άνοιξη του 1942, ο πόλεμος στον Eιρηνικό εξελισσόταν ικανοποιητικά για τους Iάπωνες, ωστόσο παρέμενε η απειλή του πανίσχυρου ναυτικού και της επίφοβης αεροπορίας των HΠA.Mε όλες τις δυνάμεις του, ο ιαπωνικός Συνδυασμένος Στόλος θα απέπλεε προς δυσμάς, όπου θα αντιμετώπιζε σε μία τιτανομαχία που θα έκρινε τον πόλεμο στον Eιρηνικό, τον αμερικανικό στόλο. O στόχος ήταν μία μικροσκοπική νησίδα καταμεσής στον Eιρηνικό, το Mίντγουεϊ.
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης