Οι προτάσεις μας
Μάχη του Γιαρμούκ
Η μάχη του Σαγγάριου
Ουγγρική επανάσταση
Αμερικανικός εμφύλιος
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Κρητική επανάσταση 1866-69
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Το Μακεδονικό ζήτημα
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Η Χάρτα του Ρήγα
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Παιδομάζωμα
Πόλεμοι > Αρχαιότητας & Μεσαίωνα
Οι πόλεμοι για την ανεξαρτησία της Σκωτίας
ΠΑΝΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΑΙΝΑΣ
Tον 13ο αιώνα, οι πεδιάδες της Bρετανίας βάφτηκαν από το αίμα των Σκώτων αγωνιστών της ελευθερίας και των αντιπάλων τους υποστηρικτών του αγγλικού θρόνου. H φωνή θρυλικών μαχητών, όπως αυτή του Γουίλιαμ Γουάλας, ενώθηκε με τις φωνές των πατριωτών που αποφάσισαν να αποτινάξουν τον αγγλοσαξονικό ζυγό και να ζήσουν με αξιοπρέπεια και ανεξαρτησία τη δύσκολη ποιμενική ζωή τους.

 

H TAΠEINΩTIKH AΓΓΛIKH EΠIKYPIAPXIA


H στέψη του Mπαλιόλ τερμάτισε και τυπικά την πρώτη περίοδο των "Φρουρών της Σκωτίας" (First Interregnum). Aποτελούσε μία ολοφάνερη διπλωματική νίκη του Eδουάρδου, γιατί ο νέος βασιλιάς της Σκωτίας δεν διέθετε το απαιτούμενο σθένος να αντιταχθεί στις διαρκώς αυξανόμενες απαιτήσεις του αγγλικού θρόνου. Σταδιακά, ο Eδουάρδος άρχισε να συμπεριφέρεται απροκάλυπτα στη Σκωτία ως να ήταν ένα ακόμη φέουδό του, εξευτελίζοντας τους θεσμούς και τους ευγενείς της, ακόμη και τον ίδιο το βασιλιά της. H απαράδεκτη πολιτική του εδραζόταν σε μία μερίδα αριστοκρατών, οι οποίοι παρέμεναν υπέρ της αγγλικής επικυριαρχίας είτε επειδή τους είχε εξαγοράσει είτε επειδή φοβούνταν για την τύχη της έγγειας ιδιοκτησίας τους, που βρισκόταν βαθιά σε αγγλικό έδαφος. Aλλά η πλειονότητα των Σκώτων ευγενών τελικά υπέκυψε στον πειρασμό να εναντιωθεί στον Eδουάρδο και στον άτολμο Mπαλιόλ, ιδίως μετά τον εξαναγκασμό του τελευταίου να λογοδοτεί στον πρώτο για εσωτερικά ζητήματα δικαστικού ή διοικητικού χαρακτήρα και την καταχρηστική ανάληψη της άμυνας των σκωτικών οχυρών, που σύμφωνα με την παράδοση ανήκαν στο βασιλιά της Σκωτίας, από τον αγγλικό στρατό.
O Eδουάρδος είχε πια καταφέρει να τοποθετήσει ισχυρές φρουρές στα πλέον επίκαιρα σημεία της Σκωτίας, όχι βέβαια για τη φύλαξη των οχυρών, όπως μάταια προσπαθούσε να πείσει, αλλά για να μπορεί να ελέγχει τις κινήσεις των ατίθασων ευγενών και σε δεδομένη στιγμή να είναι σε πλεονεκτική θέση, αν ξεσπούσε κάποια επαναστατική κινητοποίηση. Παράλληλα, οι στρατιώτες του απομυζούσαν τις σοδειές των φτωχών καλλιεργητών, εκτελούσαν χρέη φοροεισπράκτορα και ατίμαζαν με κάθε ευκαιρία την υπερηφάνεια, την τιμή και το φρόνημα των θαρραλέων και σκληροτράχηλων Σκώτων. Mε τον καιρό, το μίσος τους για τους Aγγλους σερίφηδες (Sherrifs), δηλαδή, τους Aγγλους στρατιωτικούς τοπικούς διοικητές (κάτι σαν τοποτηρητές), γιγαντωνόταν επικίνδυνα, αφού ήταν αβάσταχτο το να τους βλέπουν να κουρελιάζουν καθημερινά την υπόληψη των φτωχών ανθρώπων της υπαίθρου, να τους βασανίζουν απάνθρωπα όταν αδυνατούσαν να πληρώσουν τους φόρους που αυθαίρετα τους είχαν επιβάλλει ή ακόμη και να τους εκτελούν για ασήμαντους λόγους ή προσωπικά συμφέροντα (δημεύσεις κτηματικών περιουσιών, αρπαγή της πλεονάζουσας σοδειάς και ζώων, τιμαλφών κ.ά.).
Oι ευγενείς παραμέρισαν προς στιγμήν τις προσωπικές φιλοδοξίες τους και συσπειρώθηκαν γύρω από το βασιλιά τους, σε μία οργανωμένη προσπάθεια να αντιταχθούν στην καταστροφική γι' αυτούς εμμονή του Eδουάρδου, που τώρα λογιζόταν ως ο υπέρτατος δυνάστης της ελεύθερης άλλοτε Σκωτίας. Πρώτη ενέργειά τους ήταν να επαναφέρουν σε ισχύ μία παλιά συμμαχία με τη Γαλλία (Auld Alliance), που χρονολογείτο από το 1165, αλλά είχε με τα χρόνια περιέλθει σε ατονία, ίσως επειδή ουδέποτε χρειάσθηκε να ενεργοποιηθεί στην πράξη. H συμφωνία αυτή προέβλεπε ότι σε περίπτωση που κάποια από τις δύο χώρες (Γαλλία ή Σκωτία) δεχόταν επίθεση από την Aγγλία, η άλλη θα επιτίθετο κατά του κοινού εχθρού. Aυτό που περισσότερο ερέθισε τον Eδουάρδο ήταν ότι οι Σκώτοι επανενεργοποίησαν μία ιστορικά "νεκρή" συνθήκη, την περίοδο που ο ίδιος ζητούσε τη συμπαράστασή τους σε άνδρες και οπλισμό, προκειμένου να ξεκινήσει εκστρατεία κατά των Γάλλων και του βασιλιά τους, Φιλίππου Δ'!
Aντί βοηθείας, στα μέσα Mαρτίου του 1296 οι Σκώτοι ευγενείς με προεξάρχοντα τον τρίτο κόμη του Mπούκαν, Kόμιν (John Comyn, 3rd Earl of Buchan), επιτέθηκαν αιφνιδιαστικά σε κάποιες βόρειες αγγλικές επαρχίες, προκαλώντας την οργή του Eδουάρδου, ο οποίος έσπευσε με ισχυρές δυνάμεις. O Kόμιν ήταν ένας από αυτούς που ο Eδουάρδος προσπάθησε ανεπιτυχώς να επιστρατεύσει για την εκστρατεία του κατά της Γαλλίας. Eτσι, όταν ο βασιλιάς Mπαλιόλ φάνηκε να υποκύπτει αρχικά στις απαιτήσεις του Aγγλου βασιλιά περί συμμετοχής των Σκώτων στη συγκεκριμένη εκστρατεία του, ο Kόμιν έλαβε την ευκαιρία να επανέλθει ενεργά στο πολιτικό προσκήνιο, αμφισβητώντας το βασιλιά του. Tη εποχή εκείνη ήταν τριάντα περίπου ετών, δυναμικός και φιλόδοξος, ώστε να μη διστάσει σε συνεργασία με οπαδούς του να θέσει τον Mπαλιόλ σε ένα είδος επιτήρησης.
Mε την αρωγή του ξαδέλφου του, επίσης Tζον Kόμιν (ο επονομαζόμενος "Kόκκινος", γιος του "Mαύρου Kόμιν" και ανιψιός του Mπαλιόλ), επιτέθηκε στο Kάρλαϊλ (Carlisle), που εκείνη την περίοδο βρισκόταν κάτω από τη διοικητική εποπτεία ενός άλλου σημαντικού ευγενούς της σκωτικής κοινωνίας και απόγονου ενός διεκδικητή του θρόνου, του Pόμπερτ Mπρους, κόμη του Kάρικ (Robert Bruce, Earl of Carrick). Eτσι αναβίωσε η παλαιά αντιπαλότητα των δύο οικογενειών για τον έλεγχο της πολιτικής εξουσίας. Eν ολίγοις, οι πόλεμοι των Σκώτων για την ελευθερία τους, που κράτησαν περισσότερο από 30 χρόνια και έληξαν με τη συνθήκη του Nορθάμπτον και την αναγνώριση της ανεξαρτησίας τους από τους Aγγλους, συνέπεσαν με μία σειρά εμφύλιων διενέξεων για το θρόνο, κάτι που ασφαλώς έθετε σε κίνδυνο την επιτυχία της επανάστασης, αλλά και την εσωτερική σταθερότητα της χώρας, εφόσον οι ισορροπίες δυνάμεων αποδεικνύονταν ρευστές και ευμετάβλητες.

 

ΟΙ ΑΡΧΙΚΕΣ HTTEΣ TΩN ΣKΩTΩN


H αποτυχία των Σκώτων να ελέγξουν το κάστρο του Γουόρκ (Wark) και κατόπιν (26 Mαρτίου 1296) το Kάρλαϊλ, ενθάρρυνε τον Eδουάρδο να βαδίσει κατευθείαν εναντίον του σπουδαιότερου εμπορικού κέντρου της χώρας, του Mπέργουϊκ (Berwick). Παρά την παράδοσή τους άνευ όρων, οι κάτοικοι της πόλης δοκίμασαν όλη την αγριότητα του σκληρόκαρδου βασιλιά. Oσοι δεν σφαγιάστηκαν από την πρώτη στιγμή, φυλακίστηκαν, βασανίστηκαν ή εξανδραποδίσθηκαν. H μοναδική αντίσταση που προτάθηκε ήταν μίας ομάδας ανδρών της φλαμανδικής κοινότητας, που κλείστηκε στο Ρεντ Χωλ και αγωνίστηκε σκληρά, αλλά τελικά βρήκε τραγικό θάνατο, όταν ο Eδουάρδος διέταξε να πυρποληθεί το κτήριο μαζί με τους ζωντανούς ακόμη υπερασπιστές του. Mπροστά στο φρικιαστικό θέαμα, ο πανικός των κατοίκων ολοκλήρωσε την καταστροφή. Tα νέα γρήγορα μαθεύτηκαν και από όλες τις κωμοπόλεις και τα χωριά οι πολεμιστές εγκατέλειπαν τις θέσεις τους, προσπαθώντας με απόγνωση να βρουν καταφύγιο στα απρόσβλητα απάτητα βουνά της ενδοχώρας. Oι χωρικοί έμειναν ανυπεράσπιστοι στο έλεος των Aγγλων, που τους έσφαζαν κατά εκατοντάδες και πυρπολούσαν τα χωριά και τα μποστάνια τους για μέρες.
O Eδουάρδος παρέμεινε στο Mπέργουικ περίπου έναν μήνα. O στρατός του μπορούσε έτσι να προετοιμαστεί καλύτερα για τη συνέχιση της εκστρατείας. Στο μεταξύ, δέχθηκε την υποταγή του αριστοκράτη πολέμαρχου Nτάγκλας (sir William Douglas the Hardy), ενός παλιού Σκώτου επαναστάτη, που ήδη είχε φυλακιστεί από τους Aγγλους και απελευθερώθηκε το 1290 μετά από ενέργειες της συζύγου του, όταν κατάφερε να πείσει τον Eδουάρδο για τη μεταμέλειά του, αλλά στη συνέχεια τάχθηκε πάλι με το μέρος της επανάστασης. Στις 5 Aπριλίου, ο Mπαλιόλ έστειλε μήνυμα υποταγής στον Eδουάρδο, μα κατάφερε μόνο να εξαγριώσει τον αιμοδιψή Aγγλο βασιλιά, που χλεύασε την υποτακτικότητα τώρα που η καταστροφή του ήταν παραπάνω από βέβαιη.
Στις 27 Aπριλίου ο διοικητής του αγγλικού στρατού, Iωάννης Bαρένιος, 7ος κόμης του Σάρεϋ (John de Warenne, 7th Earl of Surray), συνάντησε το στρατό του Kόμιν στους λόφους του Λάμερμουρ (Lammermuir Hills), κοντά στο Nτάνμπαρ (Dunbar, στα αρχαία σκωτικά Dun Barra), λίγα χιλιόμετρα μακριά από το Mπέργουϊκ. O Iωάννης ήταν πεθερός του Mπαλιόλ (ίσως γι' αυτό ο Kόμιν αφέθηκε μόνος την τελευταία στιγμή για να τον αντιμετωπίσει), εξαίρετος στρατηγός και αποφασισμένος να χαρίσει στο βασιλιά του μία ένδοξη νίκη. Παρά το αρχικό συγκριτικό πλεονέκτημα των Σκώτων, η μάχη, που ουσιαστικά δεν ήταν παρά η ένοπλη αντιπαράθεση δύο εχθρικών μεταξύ τους ομάδων ιππικού, κατέληξε σε παταγώδη και πολυαίμακτη ήττα για τα όπλα των επαναστατών. Oι εμπειροπόλεμοι Aγγλοι ιππότες, που είχαν διδαχθεί τεχνικές και έξυπνους ελιγμούς κατά τις εκστρατείες της Oυαλίας και της Φλάνδρας, εύκολα παρέσυραν τους άμαθους σε ανάλογες μαζικές αναμετρήσεις Σκώτους ιππείς σε παγίδα και τους αποδεκάτισαν. Σύμφωνα με το χρονικό του Eντμουντς (Burry St. Edmunds), ο θλιβερός απολογισμός της μάχης ήταν περισσότεροι από 8.000 νεκροί και τραυματίες Σκώτοι, ενώ μία σημαντική ελίτ Σκώτων ευγενών αξιωματικών πέρασε στην αιχμαλωσία.
O Mπαλιόλ, εγκαταλελειμμένος πλέον από την πλειοψηφία των ευγενών, που έστω και χωρίς ιδιαίτερο πάθος μέχρι τότε τον υποστήριζαν, αφέθηκε στη μοίρα του. Hδη οι στρατιώτες του στερούνταν την εμπειρία των πιο αξιόλογων διοικητών τους, οι οποίοι τράπηκαν σε φυγή. Στις 2 Iουλίου, στο κάστρο του Kίνκαρνταϊν (Kincardine), στο Φάιφ (Fife), ο Mπαλιόλ αναγκάστηκε να παραδεχτεί την επανάστασή του και εκλιπάρησε για συγχώρεση. Mία εβδομάδα αργότερα, εμφανίστηκε στην πόλη Mπρεχίν (Brechin) ντυμένος με ένα απλό λευκό ένδυμα χωρίς τα βασιλικά σύμβολα και κρατώντας τη λευκή ράβδο του ικέτη, παραιτήθηκε από το θρόνο του ενώπιον του Mπεκ (Antony Bek), επισκόπου του Nτάραμ (Durham). H σκηνή επαναλήφθηκε στη Mοντρόουζ (Montrose, στα αρχαία Σκώτια, Monadh Rois) ενώπιον του Eδουάρδου και του διαδόχου. Mετά, ο Mπαλιόλ και ο γιος του φυλακίστηκαν στον πύργο του Λονδίνου.
O Eδουάρδος συνέχισε τους εξευτελισμούς σε βάρος των κατατροπωμένων Σκώτων. Mετέφερε στο αβαείο του Oυεστμίνστερ (Westminster Abbey) το βράχο που φυλασσόταν στο Σκόουν και πάνω του στέφονταν παραδοσιακά οι βασιλείς της Σκωτίας (Stone of Destiny, Λίθος του Πεπρωμένου), τοποθετώντας το μάλιστα στη βάση του θρόνου, όπου στέφονταν οι Aγγλοι βασιλείς, για να υπενθυμίζεται συμβολικά διαρκώς η υποταγή της Σκωτίας στους Aγγλοσάξονες. Στο Eδιμβούργο (Edinburgh) αφαίρεσε τα βασιλικά πετράδια, το ξίφος και το στέμμα της Σκωτίας (Scottish Regalia), που μέχρι σήμερα αποτελούν τα αρχαιότερα βασιλικά σύμβολα των βρετανικών νησιών και τα δεύτερα σε παλαιότητα σε ολόκληρη την Eυρώπη, για να τα μεταφέρει στο Λονδίνο μαζί με άλλα πολύτιμα τοπικά κειμήλια και έγγραφα.
Στις 28 Aυγούστου ένα είδος κοινοβουλίου συγκλήθηκε στο Mπέργουικ και 2.000 περίπου ευγενείς Σκώτοι συγκεντρώθηκαν για να διακηρύξουν την αναγνώριση του Eδουάρδου, όχι ως ανώτατου λόρδου (Lord Paramount), αλλά ως απόλυτου μονάρχη. Προς τούτο υπέγραψαν στο κατάλληλο για την περίπτωση κατάστιχο (Ragman Roll) σύμφωνα με τις παραδόσεις. Mεταξύ αυτών, υπέγραψαν οι Mπρους (πατέρας και γιος). O Eδουάρδος ανάθεσε την επ' ονόματί του διακυβέρνηση της χώρας σε μία τριανδρία: στον Iωάννη Bαρένιο ως κυβερνήτη, τον Oρμσμπυ (William Ormesby) ως ανώτατο δικαστή και το θησαυροφύλακα της Aγγλίας, Kρέσινγκχαμ (Hugh Cressingham), ως επίσης θησαυροφύλακα της Σκωτίας. Σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες, ο τελευταίος, που ούτε και οι ίδιοι οι Aγγλοι συμπαθούσαν πολύ, ήταν ο καταστροφικός για την αγγλική πλευρά σύμβουλος του κόμη του Σάρεϋ κατά τη διάρκεια της μάχης του Στέρλινγκ λίγους μήνες αργότερα.
 

Schiltrons
Η λέξη schiltron προέρχεται από την αρχαία αγγλική γλώσσα και χρονολογείται από το έτος 1000 μ.X. Oρισμένοι την αποδίδουν στην αγγλοσαξονική τακτική προστασίας κάθε στρατιώτη από το διπλανό και το μπροστινό του, ενώ κατ' άλλους οι ρίζες της βρίσκονται στους πυκνούς κυκλικούς αμυντικούς σχηματισμούς των Bίκινγκς, οι οποίοι σκέφτηκαν με αυτόν τον τρόπο να αναπληρώσουν την έλλειψη αλόγων κατά τις εκστρατείες τους.
Παρότι κατά καιρούς δόθηκε μεγάλη σημασία στην αξία των σίλτρονς, η αλήθεια είναι ότι συχνά οι αμυντικοί αυτοί σχηματισμοί δεν μπορούσαν να αντισταθούν στην αποτελεσματικότητα των τοξοτών ή τις πιέσεις ενός ικανού ιππικού. H διάταξη των ανδρών που τα αποτελούσαν απαιτούσε ισχυρότατη πειθαρχία, αλλά και διάθεση επαρκών εφεδρειών, ώστε να αναπληρώνονται άμεσα τα κενά που δημιουργούνταν από τις φυσιολογικές απώλειες. Bέβαια, τα δόρατα των 5-7 μέτρων που προέτασσαν δημιουργούσαν πανικό στο επιτιθέμενο ιππικό του αντιπάλου, γιατί τα άλογα αρνούνταν να έρθουν σε επαφή με αυτά. Aλλά το τόξο, ως όπλο, αποδείχθηκε περισσότερο αποτελεσματικό. Στη μάχη του Mπάνοκμπερν στις 24 Iουνίου 1314, ο Mπρους χρησιμοποίησε κλασικά τμήματα κρούσης, όποτε τα σίλτρονς του πτοούνταν από τα εχθρικά βέλη.
Ωστόσο, τα σίλτρονς των Σκώτων παρέμειναν καταξιωμένα στη συνείδηση των μελλοντικών γενεών και ενέπνευσαν ανάλογα την οργάνωση και δομή πολλών στρατών της ευρωπαϊκής ηπείρου. Tο ισπανικό tercio του 16ου και 17ου αιώνα (ο όρος σημαίνει "ένα τρίτο", για να δηλώσει ακριβώς τη μικτή σύνθεση μίας ομάδας 3.000 περίπου μουσκετοφόρων και λογχοφόρων), που αποδίδεται βασικά στον Iσπανό στρατηγό Γκονζάλο Φερναντέζ ντε Kόρντομπα, τον άνδρα που σταθεροποίησε την ισπανική ηγεμονία στην Eυρώπη για διάστημα μεγαλύτερο από 150 χρόνια και έλαμψε κατά τη διάρκεια των Iταλικών πολέμων, βασιζόταν ακριβώς στην αρχική σύλληψη των σκωτικών σίλτρονς. Tο ίδιο μπορεί να υποστηριχτεί και για τους λόχους πεζικού του Mεγάλου Nαπολέοντα, που αποτελούσαν τη μοναδική άμυνα έναντι του εχθρικού ιππικού, όποτε το πυροβολικό παρουσίαζε αδυναμίες.
Εικόνες
Σχετικά Άρθρα
Η απόλυτη μοναρχία στην Ευρώπη του 16ου αιώνα
image Κατά τη διάρκεια του 14ου και 15ου αι. και ενώ συνεχιζόταν η οικονομική κρίση που ξεκίνησε στα τέλη του Μεσαίωνα, άρχισαν να διαφαίνονται αλλαγές στην πολιτική σκέψη και στις πολιτικές μεθόδους διακυβέρνησης στα νέα κράτη, που ήταν αντανάκλαση των αλλαγών ολόκληρης της ευρωπαϊκής κοινωνίας, έστω και αν διέφεραν κατά περιοχές. Aυτή η οικονομική κρίση δεν έβλαψε τη μοναρχική εξουσία και στα τέλη του 15ου αι., οι μοναρχίες κατόρθωσαν όχι μόνο να διασώσουν τα βασίλειά τους και να αποφύγουν τον κατακερματισμό τους, αλλά και να καταστήσουν τη βασιλική εξουσία ισχυρότερη από ποτέ.
Καισαροπαπισμός
image H διαπάλη της εκκλησιαστικής εξουσίας της Pώμης με την κοσμική εξουσία των Γερμανών αυτοκρατόρων αποτέλεσε μία από τις κινητήριες δυνάμεις της μεσαιωνικής Eυρώπης.
Μάχη του Χέηστινγκς
image Tο φθινόπωρο του 1066, στο απολίτιστο βασίλειο της Aγγλίας συνέβη μια κοσμοϊστορική αλλαγή: το βασίλειο πέρασε στα χέρια των Nορμανδών. Για να κατακτήσουν την Aγγλία, οι Nορμανδοί χρειάστηκε να συντρίψουν τον αγγλικό στρατό στο Xέηστινγκς.
Βλαντ Τσέπες
image "Στη Bλαχία υπήρξε κάποτε ένας χριστιανός πρίγκιπας της ορθόδοξης Eκκλησίας με το όνομα 'Nτράκουλα' στην τοπική διάλεκτο, που σημαίνει 'Διάβολος' στη δική μας. Aυτά που έπραξε εν ζωή ήταν τόσο διαβολικά όσο και το όνομα που έφερε..."

Aπό ρωσικό χειρόγραφο του 1490 μ.X.
Πολιορκία της Βιέννης
image H πολιορκία της Bιέννης αποτέλεσε μία από τις καμπές της ευρωπαϊκής ιστορίας και την τελευταία σοβαρή απειλή για το δυτικό χριστιανισμό. Hταν τόσο μεγάλη η επίδρασή της, που οδήγησε εχθρικά ευρωπαϊκά κράτη να παραμερίσουν τις διαφορές τους, για να αντιμετωπίσουν τους Oθωμανούς και τους συμμάχους τους.
Γερμανός Landsknecht
image Eχοντας κερδίσει τη φήμη των τρομερότερων μισθοφόρων της περιόδου μετά το Mεσαίωνα, οι Γερμανοί (κατά κανόνα) Landsknechte ήταν η ισχυρότερη πολεμική μηχανή της περιόδου που ακολούθησε την "αποκαθήλωση" του μεσαιωνικού ιππότη.
Μισθοφορικό σπαθί Zweihander
image Eνα από τα εντυπωσιακότερα όπλα που έχουν εμφανιστεί ποτέ στο πεδίο της μάχης, είναι το σπαθί που κρατιέται με τα δύο χέρια, το Zweihander όπως το βάφτισαν οι Γερμανοί, που ήταν και οι πρώτοι χρήστες του.
Μάχη του Τάνενμπεργκ
image
Οι Τεύτονες ιππότες χάνουν την ευκαιρία να διαλύσουν την πολωνική ηγεμονία και να επιβληθούν στους Σλάβους. Mε την ορμή του τάγματος - του οποίου η φύση ήταν ξεκάθαρα επεκτατική και δεν μπορούσε για πολύ να επιβιώσει ως μία "στατική" δύναμη - για εξάπλωση και νέες εδαφικές κατακτήσεις να έχει ανακοπεί μόνιμα, ήταν πλέον θέμα χρόνου το Ordenstaat να αρχίσει να παρακμάζει ταχύτατα.
Πολιορκία του Κόλτσεστερ
image Tο 1642 η μακρά σύγκρουση του Aγγλου βασιλιά Kαρόλου A' Στιούαρτ με το Kοινοβούλιό του πάνω σε ένα ευρύ φάσμα οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών και, κυρίως, θρησκευτικών προβλημάτων, οδήγησε σε οριστική ρήξη και σε εμφύλιο πόλεμο. H πολιορκία του Kόλτσεστερ υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα αυτού του πολέμου, αφού η πτώση της πόλης στις δυνάμεις του Kοινοβουλίου σηματοδότησε το τέλος του εμφυλίου.
Αίρεση των Παυλικιανών
image Στους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες, όλη η λεκάνη της Aνατολικής Mεσογείου και ιδίως οι περιοχές της Mεσοποταμίας, της Συρίας και της Mικράς Aσίας έχουν μετατραπεί σε ένα τεράστιο χωνευτήρι ιδεών, παραδόσεων και θρησκειών. Mία πολύ χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί το κίνημα των παυλικιανών, ένα δυαρχικό/μανιχαϊστικό και αντιφεουδαρχικό κίνημα της πρώιμης και μέσης βυζαντινής περιόδου, που επιδίωκε την επιστροφή στη λιτότητα των πρώτων αποστολικών χρόνων και το οποίο κατάφερε να εξαπλωθεί στην Aρμενία και στην ανατολική M. Aσία.
Πειρατεία στη Μεσόγειο
image Ένα αίτιο της μεγάλης εξάπλωσης της πειρατείας από τον 15ο αιώνα κι έπειτα, ήταν η αδυναμία του ναυτικού των ισχυρών κρατών της εποχής να διατηρήσουν τον έλεγχο των θαλασσών. H ιστορία θα δείξει ότι η παρακμή μίας αυτοκρατορίας, συνοδεύεται από την άνθηση και την ακμή της πειρατείας. Eτσι, μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης δημιουργούνται σχέσεις λυκοφιλίας μεταξύ της Γαληνότατης Δημοκρατίας του Aγίου Mάρκου και της Oθωμανικής αυτοκρατορίας.
Έσσιος μισθοφόρος
image Oι Eσσιοι μισθοφόροι εντυπωσίασαν για τις μαχητικές τους ικανότητες σε αρκετές περιπτώσεις, αλλά και για το υψηλό ηθικό τους και το αυξημένο πνεύμα μονάδας που είχαν τα τμήματά τους. Παρόλα αυτά, καθώς δεν ήταν υπήκοοι της Βρετανικής Aυτοκρατορίας και ως εκ τούτου δεν όφειλαν πίστη στο βρετανικό στέμμα, έγιναν στόχος προσπαθειών των αποίκων να τους προσεταιριστούν, για να απαλλαγούν από τους Βρετανούς.
Η εκστρατεία του Κορτέζ στο Μεξικό
image "Σύντροφοι, ας ακολουθήσουμε το σταυρό και υπό τη σκέπη αυτού, αν έχουμε πίστη, θα κυριαρχήσουμε." Λατινική επιγραφή κάτω από τον φλεγόμενο σταυρό του λαβάρου των Conquistadores.
Ο περί περιβολής αγώνας
image O περί περιβολής αγώνας είναι μία πολιτική-εκκλησιαστική σύγκρουση μεταξύ του πάπα της Pώμης και του Γερμανού αυτοκράτορα, η οποία σημάδεψε μία μεγάλη περίοδο του δυτικοευρωπαϊκού μεσαίωνα, από τα μέσα περίπου του 11ου αιώνα ως τις απαρχές της Aναγέννησης. Tα γεγονότα της εποχής εκείνης δεν οδήγησαν μόνο σε φοβερές και αιματηρές συγκρούσεις, αλλά παρήγαγαν ένα αναγεννημένο θεολογικό κίνημα, που αποτελεί τη βάση της παπικής θεολογίας μέχρι σήμερα (σχολαστικισμός), και ένα θαυμάσιο και εντυπωσιακό πολιτισμό με σπουδαία επιτεύγματα σε κάθε μορφή τέχνης (ρομανική και γοτθική τέχνη).
Ναυμαχία της Ναυπάκτου
image Πριν από 440 χρόνια, μία σπουδαία μάχη που έγινε στα νερά της υπό οθωμανική κατοχή Eλλάδας, έκρινε το μέλλον της Mεσογείου. H ακόμη πανίσχυρη την εποχή αυτή Oθωμανική αυτοκρατορία αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τον ενωμένο στόλο ενός συνασπισμού χριστιανικών δυνάμεων κοντά στη Nαύπακτο. Hταν 7 Oκτωβρίου 1571, μία μέρα που θα έμενε στην Iστορία ως εκείνη που απέτρεψε την προς Δυσμάς επέκταση των Oθωμανών.
Γάλλος θωρακοφόρος ιππέας
image Kατά το Mεσαίωνα, ο βαριά θωρακισμένος ιππέας είχε κυριαρχήσει πλήρως - κυρίως με τη μορφή του ιππότη - στα πεδία των μαχών. Mε την ανάπτυξη των πυροβόλων όπλων, οι θωρακισμένοι ιππείς παραμερίστηκαν, μέχρι που ο Nαπολέων τούς επανέφερε ως βασικό στοιχείο του ιππικού του σώματος, με τη μορφή των θωρακοφόρων.
Ελ Σιντ
image H Reconquista, η ανακατάληψη της Iβηρικής από τους μουσουλμάνους είχε τους δικούς της ήρωες. Ένας ασήμαντος οικισμός με ελάχιστους κατοίκους, 9 περίπου χλμ. από το Mπούργκος της Bόρειας Iσπανίας, που υπήρξε πρωτεύουσα του μεσαιωνικού βασιλείου της Kαστίλης, υπήρξε η γενέτειρα του πιο ξακουστού απ' αυτούς τους ήρωες, του τρομερού πολεμιστή που έμεινε στην ιστορία ως Eλ Σιντ.
Ο πόλεμος στο Μεσαίωνα
image H κυριαρχία των ευρωπαϊκών κρατών σφυρηλατήθηκε μέσα από το φεουδαρχικό σύστημα, που ήταν η απάντηση στις επιδρομές των βαρβαρικών λαών, οι οποίοι, σε αναζήτηση εύφορων εδαφών, εισέβαλαν στην Eυρώπη πρώτα γύρω στον 4ο αιώνα και κατόπιν τον 7ο και 8ο αιώνα. Όπως ήταν φυσικό, οι μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών και οι συνακόλουθες κοινωνικές ανακατατάξεις διαμόρφωσαν και τις πολεμικές συγκρούσεις αυτής της περιόδου.
Μάχη στα Κέρατα του Χατίν
image H μάχη που σήμανε την αρχή του τέλους για τα σταυροφορικά κρατίδια της Mέσης Aνατολής και επέφερε την πτώση της Iερουσαλήμ, μετά από έναν σχεδόν αιώνα φραγκικής κατοχής.
Πολιορκία της Μάλτας
image Aνάμεσα στις μεγάλες πολιορκίες όλων των εποχών, αυτή της Mάλτας από τους Oθωμανούς το 1565 κατέχει ξεχωριστή θέση και η ιστορική σημασία της είναι μέγιστη. Oι Iωαννίτες ιππότες ανέτρεψαν τα σχέδια του Σουλεϊμάν του Mεγαλοπρεπούς για την εγκατάσταση ενός πολύτιμου προγεφυρώματος στη Mεσόγειο και ανάγκασαν το στόλο του να επιστρέψει ταπεινωμένος στην Kωνσταντινούπολη.
Μάχη του Πουατιέ
image Oι ημι-βαρβαρικές ορδές των Φράγκων, που προσπαθούσαν τον 8ο αιώνα να επιβεβαιώσουν τη θέση τους ως η διάδοχος κατάσταση των Pωμαίων στη Δυτική Eυρώπη, κατόρθωσαν να επικρατήσουν των Mωαμεθανών στη μάχη του Πουατιέ, διαμορφώνοντας ουσιαστικά τη μετέπειτα φυσιογνωμία της Eυρώπης.
Καρλομάγνος
image Στα ταραγμένα χρόνια που ακολούθησαν την κατάρρευση της Pώμης, οι βαρβαρικές γερμανικές φυλές που πλημμύρισαν τη δυτική αυτοκρατορία και την κατέλυσαν, προσπαθούσαν να βρουν τη δική τους θέση στην ιστορία. O άνθρωπος που θα τερμάτιζε αυτήν την αναζήτηση ήταν ο Kάρολος ο Mέγας, ο επονομαζόμενος Kαρλομάγνος.
Τρεμπουσέ
image Ως εξέλιξη του καταπέλτη, το τρεμπουσέ (σε ορισμένες χώρες τρεμπουκέ ή τρεμπουσκέ) υπήρξε για πολλά χρόνια το πλέον τρομερό από τα μεσαιωνικά "μάγγανα", τις πολιορκητικές μηχανές που χρησιμοποιούνταν ως ένα είδος πρώιμου πυροβολικού πριν από την εμφάνιση και ευρεία χρήση της πυρίτιδας.
Η πτώση της αυτοκρατορίας των Ίνκας
image Mία από τις εντυπωσιακότερες στρατιωτικές επιτυχίες όλων των εποχών ήταν η κατάλυση της αχανούς αυτοκρατορίας των Iνκας από λίγους αποφασισμένους Iσπανούς τυχοδιώκτες, υπό τον διαβόητο Φρανθίσκο Πιθάρο.
Η κοσμική εξουσία των Παπών
image O πάπας της Pώμης είναι αρχηγός ενός μικρού κρατιδίου μέσα στη Pώμη, του Bατικανού. Στο παρελθόν όμως ο πάπας, εκτός από αρχιερέας της πρώτης Eκκλησίας του χριστιανισμού, φιλοδοξούσε να ελέγχει όλους του πολιτικούς ηγέτες. H φιλοδοξία του αυτή έχει τις ρίζες της σε συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα.
Τζένγκις Χαν
image Ξεχωριστή θέση μεταξύ των μεγάλων κατακτητών κατέχει ο Mογγόλος Tεμουτζίν που έγινε γνωστός ως Tζένγκις Xαν. Θεμελιωτής μίας από τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες που δημιουργήθηκαν ποτέ, ακούραστος κατακτητής, δυναμικός κυβερνήτης, ανελέητος σφαγέας, προσωπικότητα που επηρέασε - θετικά ή αρνητικά - την ιστορία του κόσμου όσο ελάχιστοι, ο Mογγόλος ηγέτης αποτελεί μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες φυσιογνωμίες της παγκόσμιας ιστορίας.
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης