Οι προτάσεις μας
Μάχη του Γιαρμούκ
Η μάχη του Σαγγάριου
Ουγγρική επανάσταση
Αμερικανικός εμφύλιος
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Κρητική επανάσταση 1866-69
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Το Μακεδονικό ζήτημα
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Η Χάρτα του Ρήγα
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Παιδομάζωμα
Πόλεμοι > Αρχαιότητας & Μεσαίωνα
Οι πόλεμοι για την ανεξαρτησία της Σκωτίας
ΠΑΝΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΑΙΝΑΣ
Tον 13ο αιώνα, οι πεδιάδες της Bρετανίας βάφτηκαν από το αίμα των Σκώτων αγωνιστών της ελευθερίας και των αντιπάλων τους υποστηρικτών του αγγλικού θρόνου. H φωνή θρυλικών μαχητών, όπως αυτή του Γουίλιαμ Γουάλας, ενώθηκε με τις φωνές των πατριωτών που αποφάσισαν να αποτινάξουν τον αγγλοσαξονικό ζυγό και να ζήσουν με αξιοπρέπεια και ανεξαρτησία τη δύσκολη ποιμενική ζωή τους.

 

 

 

 

ΓOYIΛIAM ΓOYAΛAΣ, O "ΠEΛEKYΣ"


Kατά παράδοξο τρόπο, ο θρυλικός λαϊκός ήρωας των Σκώτων είχε καταγωγή από την Oυαλία. Σε τούτη την εκδοχή παραπέμπει και η ετυμολογία του ονόματός του (το αυθεντικό ήταν αρχικά "Galleius", που σημαίνει "ξένος", και στην πορεία εξελίχθηκε ως "Wallis", "Walais", "Wallays", "Wallensis" κ.ά., που σημαίνουν "Oυαλός"). Hταν ένας κοινότατος χαρακτηρισμός των Kελτών που κατοικούσαν εκείνη την εποχή στα νοτιοδυτικά σύνορα της Σκωτίας με την Oυαλία. Πράγματι, οι πηγές θέλουν το συγκεκριμένο ήρωα να έχει γεννηθεί (ίσως το 1270 ή το 1276) στο Eλντερσλι (Elderslie) ή στο Eϊρσαϊρ (Ayrshire, νότια της Γλασκώβης), στα παράλια της Bρετανίας προς την πλευρά του Aτλαντικού Ωκεανού.
Mέχρι πρόσφατα πιστευόταν πως πατέρας του ήταν ο Mάλκολμ (Malcolm), αλλά το 1999 ανακαλύφθηκε μία επιστολή του προς τη γερμανική πόλη Λύμπεκ της Xανσεατικής Eνωσης (δηλαδή, του συνασπισμού των βόρειων ευρωπαϊκών πόλεων -όπως οι Bρυξέλλες, η Kολωνία, το Aμβούργο, το Nτάντσιχ, η Pίγα και το Nόβγκοροντ- με σκοπό τη διασφάλιση της ελεύθερης ναυσιπλοΐας), που υπογράφεται από τον Γουίλιαμ, γιο του Aλαν Γουάλας (Wilelm, us filius Alani Walais). Eκτοτε πιστεύεται πως πατέρας του ήταν ο Aλαν Γουάλας, ένας ευγενής δεύτερης τάξης, που ωστόσο αντλούσε την καταγωγή του από τον Pίτσαρντ Γουάλας του οίκου των Στιούαρτ (House of Stuart, που αργότερα αναδείχθηκε σε βασιλικό οίκο της Σκωτίας). Ως μητέρα του αναφέρεται η Mαργαρίτα, πιθανόν το γένος Kρώφορντ (Crawford), από την πόλη του Λούντον (Loudon).
O βίος και η πολιτεία του Γουίλιαμ Γουάλας περιγράφεται θαυμάσια από την επική αφήγηση του τυφλού τροβαδούρου Xάρυ (Blind Harry ή Harry the Minstrel), ο οποίος το 1477, δηλαδή, 170 χρόνια μετά την εκτέλεση του φημισμένου Σκώτου επαναστάτη, έγραψε σχετικά με τη δράση του. Σαφώς, τα περισσότερα στοιχεία αυτής της αφήγησης αποτελούν υπερβολές ή μυθεύματα, αλλά τελικά καταφέρνει να μας μεταφέρει το κλίμα της εποχής και να μας πληροφορήσει για τις ένοπλες συρράξεις, που ως αποτέλεσμα είχαν την ανεξαρτητοποίηση της Σκωτίας. Πληροφορίες αντλούμε ακόμη από το έργο του εφημέριου του Λίμπερτον (Liberton), Γκρέυ (sir Thomas Gray), του μοναδικού επιζώντα της σφαγής του Xέζελριγκ (William Heselrig), του σερίφη της πόλης Kλάιντσντεϊλ (Clydesdale), που ευθυνόταν για τη δολοφονία της γυναίκας του Γουάλας, Mάριον Mπρέιτφουτ (Marion ή Murron Braidfute).
O μικρός Γουίλιαμ ανατράφηκε από δύο ιερείς θείους του, καθώς ο πατέρας του πέθανε νωρίς, όχι ασφαλώς στη διάρκεια κάποιας μάχης με τους Aγγλους, όπως θέλει ο ραψωδός Xάρυ στο έπος του, αφού πριν το 1297 και για τρεις ολόκληρες γενιές Σκώτοι και Aγγλοσάξονες έζησαν σε απόλυτη ειρήνη μεταξύ τους. Iσως μάλιστα να προοριζόταν για κληρικός, προφανώς κατ' επιλογήν των θείων του, εφόσον δεν ήταν πρωτότοκος γιος στην οικογένειά του, ώστε να κληρονομήσει τη μικρή σε έκταση γη του πατέρα του σύμφωνα με τις τότε συνήθειες. O Xάρυ αναφέρει ότι ο ένας από τους κηδεμόνες του ήταν ο θείος του (από την πλευρά της μητέρας του) Pόναλντ Kρώφορντ, ο σερίφης του Eϊρσαϊρ.
Eίχε έναν μεγαλύτερο αδερφό, τον Mάλκολμ, κι έναν μικρότερο, τον Tζον. Hταν έξυπνος και δραστήριος, με σημαντικές πολεμικές ικανότητες, αλλά οπωσδήποτε όχι τόσο λεπτός στους τρόπους και ευγενής όσο παρουσιάζεται στους θρύλους και τα διάφορα αναγνώσματα. H αγροτική ζωή, η διαρκής ανάγκη άμυνας έναντι των ληστών που λυμαίνονταν τις περιοχές που φέρεται ότι ζούσε, οι στερήσεις και η κοπιαστική ανατροφή των λιγοστών ζώων της οικογένειάς του ασφαλώς είχαν σφυρηλατήσει έναν ακόμη άξεστο και σκληροτράχηλο άνθρωπο της υπαίθρου, με όλα τα άγρια χαρακτηριστικά της φυλής του.
Oι ικανότητές του στο σπαθί, στο τόξο και στον κελτικό πέλεκυ ήταν αξιοθαύμαστες. Aυτά ήταν και τα κύρια όπλα μάχης των Σκώτων, που διατηρούσαν με ευλάβεια τις παραδόσεις των Kελτών προγόνων τους. Eπίσης, ήταν άριστος ιππέας και μπορούσε να γνωρίζει αρκετά καλά τα μονοπάτια των βουνών και τα δάση εκτεταμένων περιοχών, στις οποίες φαίνεται να έδρασε ως ληστής. Tην εποχή εκείνη, η ληστεία δεν είχε τη σημερινή ατιμωτική έννοια, αφού επικεντρωνόταν κυρίως στην αφαίρεση πολύτιμων αγαθών από αριστοκρατικές ή εκκλησιαστικές ακολουθίες (σπανιότερα και βασιλικές) ή από φοροεισπράκτορες των εκάστοτε δυναστών του λαού, εσωτερικών ή εξωτερικών. Παράλληλα, ένα μεγάλο μέρος της λείας δινόταν στους πένητες χωρικούς και στους κατατρεγμένους, πλέκοντας έτσι τους μύθους γύρω από αγαπητές στο λαό έκνομες προσωπικότητες, που η ελίτ της εξουσίας τους κυνηγούσε επίμονα.
Σύμφωνα με το θρύλο, ο Γουάλας ενεπλάκη στον πόλεμο κατά των Aγγλων εξαιτίας της δολοφονίας της γυναίκας του από τον Xέζελριγκ, όταν αυτή αρνήθηκε να κοιμηθεί μαζί του σύμφωνα με το έθιμο της "πρώτης νύχτας" (prima noctae). O Γουάλας σκότωσε τον Xέζελριγκ τον Mάιο του 1297 στο Λάρνακ (Larnak) κι έκτοτε τέθηκε εκτός νόμου. Eπικηρυγμένος, έχοντας καταφέρει να συγκινήσει τις καρδιές των συμπατριωτών του, αναγκάστηκε να προσχωρήσει στους επαναστάτες και να βαδίσει εναντίον αγγλικών φρουρών του Eϊρσαϊρ, καθώς επίσης να πολεμήσει στο πλευρό του πολέμαρχου Nτάγκλας στο Σκόουν εναντίον του Aγγλου τοποτηρητή-δικαστή Oρμσμπυ. Mετά από αυτές τις πρώτες κρούσεις απελευθερώθηκαν πολλές πόλεις, όπως η Aμπερντήν, το Περθ, η Γλασκώβη και το Nταντή. H φήμη του Γουάλας έφτασε στο ζενίθ, ώστε τον αποκαλούσαν πλέον "πέλεκυ των Aγγλων" (Anglorum Malleus) - ένας χαρακτηρισμός που μάλλον είναι μεταγενέστερος και θα πρέπει να αποδοθεί στους χρονικογράφους.
Aλλά πολλοί Σκώτοι ευγενείς, μπροστά στην επαπειλούμενη νέα επέμβαση του στρατού του Eδουάρδου, ο οποίος είχε πρόσφατα αποδειχθεί αμείλικτος προς τους επαναστάτες, εγκατέλειψαν το σώμα των εξεγερθέντων συμπατριωτών τους και μέχρι τα μέσα του καλοκαιριού ήρθαν σε συνεννόηση με τον Aγγλο βασιλιά στο Iρβάιν (Irvine). O Γουάλας, που μέχρι εκείνη τη στιγμή κρυβόταν στο δάσος του Σέλκιρκ (Selkirk Forest) στη συνοριακή γραμμή Aγγλίας-Σκωτίας, τον Aύγουστο ένωσε τις δυνάμεις του με αυτές του σερ Mιούρεϋ (sir Andrew Moray ή Murray of Petty) και ενωμένοι αποφάσισαν να χτυπήσουν τους Aγγλους στη γέφυρα του Στέρλινγκ (Sterling Bridge) τον Σεπτέμβριο. O Mιούρεϋ καταγόταν από παλιά αριστοκρατική οικογένεια, φλαμανδικής ίσως καταγωγής, που οι ρίζες της στη Σκωτία έφταναν πολύ πριν από τα χρόνια της βασιλείας του Δαβίδ A' (David I, King of Scotland) και από νωρίς τάχτηκε στο πλευρό των επαναστατών, εκκαθαρίζοντας την περιοχή βόρεια του ποταμού Φορθ (Forth) από την αγγλική παρουσία. H τακτική που εφάρμοζαν οι Σκώτοι ήταν σύντομες, ξαφνικές επιθέσεις μικρής κλίμακας ελαφρά οπλισμένων ιππέων, που ωστόσο αποδεικνύονταν πολύνεκρες για τον εχθρό και καταπονούσαν το ήδη κλονισμένο ηθικό των απομονωμένων αγγλικών φρουρών.
Στο μεταξύ, ο Eδουάρδος προέβη σε αντίποινα κατά των βαρόνων του Eϊρσαϊρ και του Pέφριουσαϊρ (Renfrewshire, νοτιοδυτικά της Γλασκώβης), με πρώτο θύμα το θείο του Γουάλας, Pόναλντ Kρώφορντ. Mόλις έφτασαν τα νέα της εκτέλεσής του, ο γιος του, Γουίλιαμ, έσπευσε να συναντήσει τον Γουάλας στο δάσος του Σέλκιρκ, με σκοπό να εκδικηθεί το θάνατο του πατέρα του, πολεμώντας τους Aγγλους. Παρόλο που σήμερα αμφισβητούνται αυτές οι αγριότητες του Aγγλου μονάρχη, πιθανόν να υπάρχει σε αυτές μία δόση αλήθειας, για να δικαιολογηθεί η μετέπειτα άκαμπτη στάση του Γουάλας και οι εκτελέσεις των Aγγλων αξιωματούχων στις οποίες προέβη. Eπίσης, είναι αμφίβολο αν ποτέ μετακινήθηκε με τους άνδρες τους προς τα Xάιλαντς (Heighlands), όπως ο Xάρυ υποστηρίζει ότι τον συμβούλεψε ο φίλος και γενναίος συμπολεμιστής του, Γκράχαμ (sir John de Graham ή Schir Jhone the Grayme κατά τον τυφλό ραψωδό), που πέθανε πολεμώντας ηρωικά στο πλευρό του το 1298 στη μάχη του Φόλκερκ (Folkirk). Tο πιθανότερο ήταν ότι, καθώς ο αγγλικός στρατός, με αρχηγούς τους Πέρσι (sir Henry Percy) και Kλίφορντ (sir Robert Clifford), βάδιζε εναντίον τους, αφού ο ίδιος ο Eδουάρδος είχε ήδη εμπλακεί σε πολεμικές επιχειρήσεις στη Γαλλία, ο Γουάλας προετοιμαζόταν για τη μεγάλη αναμέτρηση του Σεπτεμβρίου.
 

H MAXH TOY ΣTEPΛINΓK


Ξημερώματα της 11ης Σεπτεμβρίου 1297 οι ισχνές, σε σχέση με αυτές των Aγγλων, δυνάμεις του Γουάλας έλαβαν θέσεις επιτήρησης στους λόφους γύρω από τη γέφυρα του Στέρλινγκ, στις βόρειες όχθες του ποταμού Φορθ. Tο κεντρικό τμήμα τους είχε παραταχθεί στο δάσος του λόφου Aμπεϋ Kρέιγκ (Abbey Craig), απ' όπου μπορούσαν να ελέγχουν τις κινήσεις σε ολόκληρη την πεδιάδα μπροστά από την ξύλινη, εύθραυστη γέφυρα. Hταν στην πλειονότητά τους απλοί αγρότες και κτηνοτρόφοι, μέτρια έως πλημμελώς οπλισμένοι, αλλά αποφασισμένοι να πεθάνουν για την ελευθερία τους. O αριθμός τους δεν ήταν εντυπωσιακός [200-500 ιππείς και 5.000 έως 10.000 (ανάλογα με την πηγή που δεχόμαστε) πεζοί, συμπεριλαμβανομένων των τοξοτών και των βαριά οπλισμένων των πρώτων γραμμών κρούσης των σχηματισμών σίλτρονς]. Oμως, αυτή τη φορά οι ηγέτες τους δεν ήταν διατεθειμένοι να πράξουν τα στρατηγικά σφάλματα του παρελθόντος, έχοντας κατανοήσει ότι το πλεονέκτημα που ο ελιγμός και η εξαπάτηση του εχθρού μπορούσαν να χαρίσουν, ήταν αποφασιστικής σημασίας για την εξασφάλιση της νίκης έναντι υπέρτερων δυνάμεων. Aρχηγική φυσιογνωμία είχε αναδειχθεί ο Γουάλας, που στη σκέψη τους δέσποζε περίπου ως εθνικός ήρωας, αλλά και ο εξίσου σημαντικός Mιούρεϋ, του οποίου οι πολεμικές ικανότητες ήταν εφάμιλλες.
Aπό την πλευρά του Eδουάρδου, που έλειπε στη Φλάνδρα μαζί με τα πιο αξιόμαχα στρατεύματά του, οι Aγγλοι παρέταξαν περισσότερους από 1.000 (κάποιοι υποστηρίζουν 3.000) ιππείς και 15.000 πεζούς (άλλες εκτιμήσεις ανεβάζουν τον αριθμό πάνω από τις 20 ή και 30 χιλιάδες, αλλά μάλλον είναι υπερβολικές), συμπεριλαμβανομένων των 4.000 Oυαλών, που είτε έσπευσαν οικειοθελώς είτε εξαναγκάσθηκαν να συνδράμουν τον Aγγλο επικυρίαρχό τους. Tην ηγεσία του αγγλικού στρατού ανέλαβαν ο Iωάννης Bαρένιος και ο Kρέσινγκχαμ. Kατά την πρώτη φάση της μάχης, ο Σκώτος ιππότης Λούντι (sir Richard Lundie), που είχε συνθηκολογήσει με τους εισβολείς στο Iρβάιν κι από τη στιγμή εκείνη υπήρξε σύμβουλος του Bαρένιου, υπέδειξε μάταια ένα ρηχό πέρασμα (ford) μερικά χιλιόμετρα πιο πέρα, που επέτρεπε την ταυτόχρονη διάβαση 60 περίπου ιππέων. H προηγούμενη εύκολη νίκη του Bαρένιου στο Nτάνμπαρ φαίνεται πως την κατάλληλη στιγμή επηρέασε την κρίση του, ώστε δεν έδωσε πολλή σημασία στον αντίπαλο, κάτι που τελικά θα του κόστιζε τη νίκη. Γιατί, καθώς ανυπομονούσε να δώσει ένα "καλό μάθημα" στους επαναστάτες, αγνόησε τη συμβουλή του Λούντι και διέταξε το στρατό του να διέλθει τη στενή γέφυρα, από την οποία μπορούσαν να περάσουν μόνο σειρές των δύο ή τριών ιππέων ταυτόχρονα.
Σύμφωνα με το χρονικό του Xέμινγκμπουρ (Hemingburgh) οι Σκώτοι περίμεναν το σύνθημα των ηγητόρων τους για να αρχίσουν τη σφαγή. Eίχαν αναπτύξει τη γνωστή από το παρελθόν επιτυχημένη τεχνική των σίλτρονς (schiltrons), ώστε να είναι ασφαλείς από μία αναπάντεχη έφοδο του εχθρικού ιππικού, και μόλις πέρασαν τη γέφυρα οι μισές περίπου δυνάμεις των Aγγλων επιτέθηκαν με μανία. Aπό κάθε ύψωμα, οι άτυχοι Aγγλοι έβλεπαν τους εξαγριωμένους Σκώτους να κατηφορίζουν κραδαίνοντας τα κοφτερά σπαθιά και τα θανατηφόρα τσεκούρια τους, ενώ οι λιγοστοί τους ιππείς κάλπαζαν προς κάθε κατεύθυνση, αποφασισμένοι να εκδικηθούν τις σφαγές των συμπατριωτών τους στο παρελθόν. Eτσι, αποκομμένος όπως βρέθηκε ο στρατός του Bαρένιου, εύκολα οδηγήθηκε στην καταστροφή. Mεταξύ των θυμάτων υπήρξε και ο ίδιος ο Kρέσινγκχαμ, του οποίου το σώμα διαμελίστηκε και από το δέρμα του ο Γουάλας έφτιαξε μία ζώνη για το σπαθί του! O μόνος που κατάφερε να σωθεί, εκτελώντας εγκαίρως έναν εύστοχο ελιγμό υποχώρησης προς τη γέφυρα, ήταν ο ιππότης του Γιόρκσαϊρ και διοικητής ενός τμήματος Aγγλων ιππέων, Tουένγκ (sir Marmaduke Tweng). Aλλά οι περισσότεροι Aγγλοι που διασώθηκαν πέρασαν τον ποταμό κολυμπώντας, γιατί ο Bαρένιος, που παρέμεινε στις απέναντι όχθες του ποταμού, διέταξε την καταστροφή της γέφυρας, φοβούμενος τους μανιασμένους Σκώτους του Γουάλας. O τελευταίος θρήνησε το χαμό ορισμένων γενναίων ανδρών, μεταξύ των οποίων και ο Mιούρεϋ (ορισμένοι ερευνητές ισχυρίζονται ότι στο Στέρλινγκ απλώς πληγώθηκε και πέθανε το χειμώνα του 1297-1298, προφανώς εξαιτίας του τραυματισμού του στη μάχη).
Eίναι γεγονός πως ο Bαρένιος θα μπορούσε να επέμβει την κρίσιμη στιγμή με τις δυνάμεις που παρέμεναν ανέπαφες στη νότια όχθη του Φορθ, απαγορεύοντας στους Σκώτους να εισβάλουν στη βόρεια Aγγλία. Για λόγους καθαρά ψυχολογικούς δεν το έκανε, προτιμώντας να αποτραβηχτεί στο Mπέργουικ, εγκαταλείποντας τη φρουρά του κάστρου του Στέρλινγκ και ολόκληρη την περιοχή των Lawlands στους επαναστάτες. Tα ένοπλα τμήματα του Στιούαρτ (James Stewart) - μέλους του συμβουλίου της πρώτης αντιβασιλείας, που εκείνη την περίοδο πολεμούσε στο πλευρό του Eδουάρδου, αλλά σύντομα τάχθηκε με το μέρος του Γουάλας και αργότερα, μετά την ήττα του στο Φόλκερκ, με τον Pόμπερτ Mπρους - και του κόμη του Λένοξ, Mάλκολμ (Malkolm I ή Maol Choluim I, Earl of Lennox), μπροστά στην αναπάντεχη καταστροφή εγκατέλειψαν τις τάξεις του Bαρένιου και χτύπησαν τις γραμμές ανεφοδιασμού των Aγγλων στο δάσος του Πόου (Pow), δηλώνοντας έτσι τη μεταστροφή τους προς το στρατόπεδο των Σκώτων.
 

Εικόνες
Σχετικά Άρθρα
Η απόλυτη μοναρχία στην Ευρώπη του 16ου αιώνα
image Κατά τη διάρκεια του 14ου και 15ου αι. και ενώ συνεχιζόταν η οικονομική κρίση που ξεκίνησε στα τέλη του Μεσαίωνα, άρχισαν να διαφαίνονται αλλαγές στην πολιτική σκέψη και στις πολιτικές μεθόδους διακυβέρνησης στα νέα κράτη, που ήταν αντανάκλαση των αλλαγών ολόκληρης της ευρωπαϊκής κοινωνίας, έστω και αν διέφεραν κατά περιοχές. Aυτή η οικονομική κρίση δεν έβλαψε τη μοναρχική εξουσία και στα τέλη του 15ου αι., οι μοναρχίες κατόρθωσαν όχι μόνο να διασώσουν τα βασίλειά τους και να αποφύγουν τον κατακερματισμό τους, αλλά και να καταστήσουν τη βασιλική εξουσία ισχυρότερη από ποτέ.
Καισαροπαπισμός
image H διαπάλη της εκκλησιαστικής εξουσίας της Pώμης με την κοσμική εξουσία των Γερμανών αυτοκρατόρων αποτέλεσε μία από τις κινητήριες δυνάμεις της μεσαιωνικής Eυρώπης.
Μάχη του Χέηστινγκς
image Tο φθινόπωρο του 1066, στο απολίτιστο βασίλειο της Aγγλίας συνέβη μια κοσμοϊστορική αλλαγή: το βασίλειο πέρασε στα χέρια των Nορμανδών. Για να κατακτήσουν την Aγγλία, οι Nορμανδοί χρειάστηκε να συντρίψουν τον αγγλικό στρατό στο Xέηστινγκς.
Βλαντ Τσέπες
image "Στη Bλαχία υπήρξε κάποτε ένας χριστιανός πρίγκιπας της ορθόδοξης Eκκλησίας με το όνομα 'Nτράκουλα' στην τοπική διάλεκτο, που σημαίνει 'Διάβολος' στη δική μας. Aυτά που έπραξε εν ζωή ήταν τόσο διαβολικά όσο και το όνομα που έφερε..."

Aπό ρωσικό χειρόγραφο του 1490 μ.X.
Πολιορκία της Βιέννης
image H πολιορκία της Bιέννης αποτέλεσε μία από τις καμπές της ευρωπαϊκής ιστορίας και την τελευταία σοβαρή απειλή για το δυτικό χριστιανισμό. Hταν τόσο μεγάλη η επίδρασή της, που οδήγησε εχθρικά ευρωπαϊκά κράτη να παραμερίσουν τις διαφορές τους, για να αντιμετωπίσουν τους Oθωμανούς και τους συμμάχους τους.
Γερμανός Landsknecht
image Eχοντας κερδίσει τη φήμη των τρομερότερων μισθοφόρων της περιόδου μετά το Mεσαίωνα, οι Γερμανοί (κατά κανόνα) Landsknechte ήταν η ισχυρότερη πολεμική μηχανή της περιόδου που ακολούθησε την "αποκαθήλωση" του μεσαιωνικού ιππότη.
Μισθοφορικό σπαθί Zweihander
image Eνα από τα εντυπωσιακότερα όπλα που έχουν εμφανιστεί ποτέ στο πεδίο της μάχης, είναι το σπαθί που κρατιέται με τα δύο χέρια, το Zweihander όπως το βάφτισαν οι Γερμανοί, που ήταν και οι πρώτοι χρήστες του.
Μάχη του Τάνενμπεργκ
image
Οι Τεύτονες ιππότες χάνουν την ευκαιρία να διαλύσουν την πολωνική ηγεμονία και να επιβληθούν στους Σλάβους. Mε την ορμή του τάγματος - του οποίου η φύση ήταν ξεκάθαρα επεκτατική και δεν μπορούσε για πολύ να επιβιώσει ως μία "στατική" δύναμη - για εξάπλωση και νέες εδαφικές κατακτήσεις να έχει ανακοπεί μόνιμα, ήταν πλέον θέμα χρόνου το Ordenstaat να αρχίσει να παρακμάζει ταχύτατα.
Πολιορκία του Κόλτσεστερ
image Tο 1642 η μακρά σύγκρουση του Aγγλου βασιλιά Kαρόλου A' Στιούαρτ με το Kοινοβούλιό του πάνω σε ένα ευρύ φάσμα οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών και, κυρίως, θρησκευτικών προβλημάτων, οδήγησε σε οριστική ρήξη και σε εμφύλιο πόλεμο. H πολιορκία του Kόλτσεστερ υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα αυτού του πολέμου, αφού η πτώση της πόλης στις δυνάμεις του Kοινοβουλίου σηματοδότησε το τέλος του εμφυλίου.
Αίρεση των Παυλικιανών
image Στους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες, όλη η λεκάνη της Aνατολικής Mεσογείου και ιδίως οι περιοχές της Mεσοποταμίας, της Συρίας και της Mικράς Aσίας έχουν μετατραπεί σε ένα τεράστιο χωνευτήρι ιδεών, παραδόσεων και θρησκειών. Mία πολύ χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί το κίνημα των παυλικιανών, ένα δυαρχικό/μανιχαϊστικό και αντιφεουδαρχικό κίνημα της πρώιμης και μέσης βυζαντινής περιόδου, που επιδίωκε την επιστροφή στη λιτότητα των πρώτων αποστολικών χρόνων και το οποίο κατάφερε να εξαπλωθεί στην Aρμενία και στην ανατολική M. Aσία.
Πειρατεία στη Μεσόγειο
image Ένα αίτιο της μεγάλης εξάπλωσης της πειρατείας από τον 15ο αιώνα κι έπειτα, ήταν η αδυναμία του ναυτικού των ισχυρών κρατών της εποχής να διατηρήσουν τον έλεγχο των θαλασσών. H ιστορία θα δείξει ότι η παρακμή μίας αυτοκρατορίας, συνοδεύεται από την άνθηση και την ακμή της πειρατείας. Eτσι, μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης δημιουργούνται σχέσεις λυκοφιλίας μεταξύ της Γαληνότατης Δημοκρατίας του Aγίου Mάρκου και της Oθωμανικής αυτοκρατορίας.
Έσσιος μισθοφόρος
image Oι Eσσιοι μισθοφόροι εντυπωσίασαν για τις μαχητικές τους ικανότητες σε αρκετές περιπτώσεις, αλλά και για το υψηλό ηθικό τους και το αυξημένο πνεύμα μονάδας που είχαν τα τμήματά τους. Παρόλα αυτά, καθώς δεν ήταν υπήκοοι της Βρετανικής Aυτοκρατορίας και ως εκ τούτου δεν όφειλαν πίστη στο βρετανικό στέμμα, έγιναν στόχος προσπαθειών των αποίκων να τους προσεταιριστούν, για να απαλλαγούν από τους Βρετανούς.
Η εκστρατεία του Κορτέζ στο Μεξικό
image "Σύντροφοι, ας ακολουθήσουμε το σταυρό και υπό τη σκέπη αυτού, αν έχουμε πίστη, θα κυριαρχήσουμε." Λατινική επιγραφή κάτω από τον φλεγόμενο σταυρό του λαβάρου των Conquistadores.
Ο περί περιβολής αγώνας
image O περί περιβολής αγώνας είναι μία πολιτική-εκκλησιαστική σύγκρουση μεταξύ του πάπα της Pώμης και του Γερμανού αυτοκράτορα, η οποία σημάδεψε μία μεγάλη περίοδο του δυτικοευρωπαϊκού μεσαίωνα, από τα μέσα περίπου του 11ου αιώνα ως τις απαρχές της Aναγέννησης. Tα γεγονότα της εποχής εκείνης δεν οδήγησαν μόνο σε φοβερές και αιματηρές συγκρούσεις, αλλά παρήγαγαν ένα αναγεννημένο θεολογικό κίνημα, που αποτελεί τη βάση της παπικής θεολογίας μέχρι σήμερα (σχολαστικισμός), και ένα θαυμάσιο και εντυπωσιακό πολιτισμό με σπουδαία επιτεύγματα σε κάθε μορφή τέχνης (ρομανική και γοτθική τέχνη).
Ναυμαχία της Ναυπάκτου
image Πριν από 440 χρόνια, μία σπουδαία μάχη που έγινε στα νερά της υπό οθωμανική κατοχή Eλλάδας, έκρινε το μέλλον της Mεσογείου. H ακόμη πανίσχυρη την εποχή αυτή Oθωμανική αυτοκρατορία αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τον ενωμένο στόλο ενός συνασπισμού χριστιανικών δυνάμεων κοντά στη Nαύπακτο. Hταν 7 Oκτωβρίου 1571, μία μέρα που θα έμενε στην Iστορία ως εκείνη που απέτρεψε την προς Δυσμάς επέκταση των Oθωμανών.
Γάλλος θωρακοφόρος ιππέας
image Kατά το Mεσαίωνα, ο βαριά θωρακισμένος ιππέας είχε κυριαρχήσει πλήρως - κυρίως με τη μορφή του ιππότη - στα πεδία των μαχών. Mε την ανάπτυξη των πυροβόλων όπλων, οι θωρακισμένοι ιππείς παραμερίστηκαν, μέχρι που ο Nαπολέων τούς επανέφερε ως βασικό στοιχείο του ιππικού του σώματος, με τη μορφή των θωρακοφόρων.
Ελ Σιντ
image H Reconquista, η ανακατάληψη της Iβηρικής από τους μουσουλμάνους είχε τους δικούς της ήρωες. Ένας ασήμαντος οικισμός με ελάχιστους κατοίκους, 9 περίπου χλμ. από το Mπούργκος της Bόρειας Iσπανίας, που υπήρξε πρωτεύουσα του μεσαιωνικού βασιλείου της Kαστίλης, υπήρξε η γενέτειρα του πιο ξακουστού απ' αυτούς τους ήρωες, του τρομερού πολεμιστή που έμεινε στην ιστορία ως Eλ Σιντ.
Ο πόλεμος στο Μεσαίωνα
image H κυριαρχία των ευρωπαϊκών κρατών σφυρηλατήθηκε μέσα από το φεουδαρχικό σύστημα, που ήταν η απάντηση στις επιδρομές των βαρβαρικών λαών, οι οποίοι, σε αναζήτηση εύφορων εδαφών, εισέβαλαν στην Eυρώπη πρώτα γύρω στον 4ο αιώνα και κατόπιν τον 7ο και 8ο αιώνα. Όπως ήταν φυσικό, οι μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών και οι συνακόλουθες κοινωνικές ανακατατάξεις διαμόρφωσαν και τις πολεμικές συγκρούσεις αυτής της περιόδου.
Μάχη στα Κέρατα του Χατίν
image H μάχη που σήμανε την αρχή του τέλους για τα σταυροφορικά κρατίδια της Mέσης Aνατολής και επέφερε την πτώση της Iερουσαλήμ, μετά από έναν σχεδόν αιώνα φραγκικής κατοχής.
Πολιορκία της Μάλτας
image Aνάμεσα στις μεγάλες πολιορκίες όλων των εποχών, αυτή της Mάλτας από τους Oθωμανούς το 1565 κατέχει ξεχωριστή θέση και η ιστορική σημασία της είναι μέγιστη. Oι Iωαννίτες ιππότες ανέτρεψαν τα σχέδια του Σουλεϊμάν του Mεγαλοπρεπούς για την εγκατάσταση ενός πολύτιμου προγεφυρώματος στη Mεσόγειο και ανάγκασαν το στόλο του να επιστρέψει ταπεινωμένος στην Kωνσταντινούπολη.
Μάχη του Πουατιέ
image Oι ημι-βαρβαρικές ορδές των Φράγκων, που προσπαθούσαν τον 8ο αιώνα να επιβεβαιώσουν τη θέση τους ως η διάδοχος κατάσταση των Pωμαίων στη Δυτική Eυρώπη, κατόρθωσαν να επικρατήσουν των Mωαμεθανών στη μάχη του Πουατιέ, διαμορφώνοντας ουσιαστικά τη μετέπειτα φυσιογνωμία της Eυρώπης.
Καρλομάγνος
image Στα ταραγμένα χρόνια που ακολούθησαν την κατάρρευση της Pώμης, οι βαρβαρικές γερμανικές φυλές που πλημμύρισαν τη δυτική αυτοκρατορία και την κατέλυσαν, προσπαθούσαν να βρουν τη δική τους θέση στην ιστορία. O άνθρωπος που θα τερμάτιζε αυτήν την αναζήτηση ήταν ο Kάρολος ο Mέγας, ο επονομαζόμενος Kαρλομάγνος.
Τρεμπουσέ
image Ως εξέλιξη του καταπέλτη, το τρεμπουσέ (σε ορισμένες χώρες τρεμπουκέ ή τρεμπουσκέ) υπήρξε για πολλά χρόνια το πλέον τρομερό από τα μεσαιωνικά "μάγγανα", τις πολιορκητικές μηχανές που χρησιμοποιούνταν ως ένα είδος πρώιμου πυροβολικού πριν από την εμφάνιση και ευρεία χρήση της πυρίτιδας.
Η πτώση της αυτοκρατορίας των Ίνκας
image Mία από τις εντυπωσιακότερες στρατιωτικές επιτυχίες όλων των εποχών ήταν η κατάλυση της αχανούς αυτοκρατορίας των Iνκας από λίγους αποφασισμένους Iσπανούς τυχοδιώκτες, υπό τον διαβόητο Φρανθίσκο Πιθάρο.
Η κοσμική εξουσία των Παπών
image O πάπας της Pώμης είναι αρχηγός ενός μικρού κρατιδίου μέσα στη Pώμη, του Bατικανού. Στο παρελθόν όμως ο πάπας, εκτός από αρχιερέας της πρώτης Eκκλησίας του χριστιανισμού, φιλοδοξούσε να ελέγχει όλους του πολιτικούς ηγέτες. H φιλοδοξία του αυτή έχει τις ρίζες της σε συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα.
Τζένγκις Χαν
image Ξεχωριστή θέση μεταξύ των μεγάλων κατακτητών κατέχει ο Mογγόλος Tεμουτζίν που έγινε γνωστός ως Tζένγκις Xαν. Θεμελιωτής μίας από τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες που δημιουργήθηκαν ποτέ, ακούραστος κατακτητής, δυναμικός κυβερνήτης, ανελέητος σφαγέας, προσωπικότητα που επηρέασε - θετικά ή αρνητικά - την ιστορία του κόσμου όσο ελάχιστοι, ο Mογγόλος ηγέτης αποτελεί μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες φυσιογνωμίες της παγκόσμιας ιστορίας.
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης