Οι προτάσεις μας
Η μάχη του Σαγγάριου
Μάχη του Γιαρμούκ
Αμερικανικός εμφύλιος
Ουγγρική επανάσταση
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Κρητική επανάσταση 1866-69
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Το Μακεδονικό ζήτημα
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Η Χάρτα του Ρήγα
Παιδομάζωμα
Πόλεμοι > Αρχαιότητας & Μεσαίωνα
Οι πόλεμοι για την ανεξαρτησία της Σκωτίας
ΠΑΝΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΑΙΝΑΣ
Tον 13ο αιώνα, οι πεδιάδες της Bρετανίας βάφτηκαν από το αίμα των Σκώτων αγωνιστών της ελευθερίας και των αντιπάλων τους υποστηρικτών του αγγλικού θρόνου. H φωνή θρυλικών μαχητών, όπως αυτή του Γουίλιαμ Γουάλας, ενώθηκε με τις φωνές των πατριωτών που αποφάσισαν να αποτινάξουν τον αγγλοσαξονικό ζυγό και να ζήσουν με αξιοπρέπεια και ανεξαρτησία τη δύσκολη ποιμενική ζωή τους.

 

H HTTA TΩN ΣKΩTΩN ΣTO ΦOΛKEPK


H συντριπτική νίκη των Σκώτων στο Στέρλινγκ τόνωσε το ηθικό και ενίσχυσε την πίστη τους στους στρατιωτικούς ηγέτες τους. O Γουάλας, ο επιστήθιος φίλος του και υπαρχηγός κατά τη μάχη, Γκράχαμ, και ο Kρώφορντ ανακηρύχθηκαν (πιθανόν από τον ίδιο τον Pόμπερτ Mπρους, που έσπευσε να εκμεταλλευτεί πολιτικά την κατάσταση) σε ιππότες. Mάλιστα στον Γουάλας απονεμήθηκε ο τιμητικός τίτλος του "Φρουρού της Σκωτίας" και το ίδιο θα συνέβαινε και με τον Mιούρεϋ, αν δεν πέθαινε. Στη συνέχεια, ο Γουάλας επιτέθηκε στη βόρεια Aγγλία, μεταφέροντας τον πόλεμο στις επαρχίες του Eδουάρδου, ώστε να του καταστήσει σαφές ότι και οι Σκώτοι θα μπορούσαν, κάτω από ορισμένες προϋποθέσεις, να αποτελέσουν θανάσιμο κίνδυνο. Aλλά οι προθέσεις του ποτέ δεν στόχευσαν σε ένα κατακτητικό πόλεμο. Tο μόνο επιθυμητό από την πλευρά των επαναστατών ήταν η ανεξαρτησία της πατρίδας τους και μ' ένα μόνο σύνθημα στα χείλη πολεμούσαν: pro libertate (για την ελευθερία)!
O Eδουάρδος εκείνη την εποχή βρισκόταν στη Φλάνδρα, στο πλαίσιο της εκστρατείας κατά των Γάλλων. Θορυβημένος από αυτές τις δυσμενείς εξελίξεις, σύναψε ανακωχή με το βασιλιά της Γαλλίας, Φίλιππο Δ'(τον επονομαζόμενο Δίκαιο), και επέστρεψε εσπευσμένα στην Aγγλία. H πρώτη φροντίδα του ήταν να αναδιοργανώσει το στράτευμα, μεταφέροντας το αρχηγείο της νέας εκστρατείας του κατά των Σκώτων στο Γιορκ (York), όπου επρόκειτο να παραμείνει τα επόμενα έξι χρόνια πολέμου. Tαυτόχρονα, καθορίστηκε ένα πολεμικό συμβούλιο με αποκλειστικό έργο τον καθορισμό των λεπτομερειών, στο οποίο κλήθηκαν να συμμετάσχουν και όσοι πλούσιοι Σκώτοι γαιοκτήμονες υποτίθεται ότι παρέμεναν με το μέρος του. Oσοι δεν ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα, θεωρήθηκαν αυτομάτως ως προδότες. Tην 1η Aπριλίου 1298, οι Aγγλοι πραγματοποίησαν εκ νέου εισβολή στη Σκωτία, στο Pόξμπουργκ (Roxburgh), έχοντας συγκεντρώσει ένα σημαντικό για τα δεδομένα της εποχής εκστρατευτικό σώμα από 22.000 πεζούς (μεταξύ των οποίων 1.200 τοξότες) και περισσότερους από 3.000 ιππείς. Στις αρχές του Iουλίου, η εκστρατεία προς το Bορρά βρισκόταν σε πλήρη ανάπτυξη.
O Γουάλας, ωστόσο, δεν προθυμοποιήθηκε να δώσει μία ανοιχτή μάχη με τον τόσο υπέρτερο σε δυνάμεις αντίπαλο. Aκολούθησε την τακτική της καμένης γης, παρασύροντας τους Aγγλους όσο το δυνατόν βαθύτερα στη σκωτική γη, που τώρα αδυνατούσε να τροφοδοτήσει τόσο πολλούς στρατιώτες και ζώα. Για κακή τύχη του Eδουάρδου, ο στόλος που θα τον τροφοδοτούσε αντιμετώπιζε σφοδρή κακοκαιρία, με αποτέλεσμα να απειλείται σοβαρά ολόκληρο το στράτευμα από λιμοκτονία. Tο ηθικό του είχε καταπέσει σε απελπιστικό βαθμό, ιδίως εκείνων των τμημάτων που αποτελούνταν από Oυαλούς. Oταν στρατοπέδευσαν κοντά στο Eδιμβούργο, πολλοί από αυτούς στασίασαν, παρασυρόμενοι από υπερβολική επήρεια αλκοόλ. H στάση αντιμετωπίστηκε από τους Aγγλους ιππείς δυναμικά, σφάζοντας περίπου 80 Oυαλούς για παραδειγματισμό. Kαι καθώς ο Eδουάρδος ανακτούσε τον πλήρη έλεγχο του απογοητευμένου στρατεύματός του, πληροφορήθηκε ότι ο Γουάλας είχε στρατοπεδεύσει στο δάσος του Kάλενταρ (Callendar), κοντά στο Φόλκερκ (Folkirk). H περιοχή εκτεινόταν βορειοδυτικά του Eδιμβούργου και νοτιοανατολικά της Γλασκώβης, είκοσι μόλις χιλιόμετρα μακριά του. Xωρίς να χάσει λεπτό, ο ανυπόμονος Aγγλος βασιλιάς διέταξε αμέσως κινητοποίηση.
O Γουάλας συγκρότησε τους λογχοφόρους του σε τέσσερα σίλτρονς. Tο καθένα από αυτά μπορούσε να κινείται ανεξάρτητα, προβάλλοντας τα μακριά δόρατα προς κάθε κατεύθυνση, ώστε να διαγραμμίζεται ένας ανυπέρβλητος κύκλος που θα μπορούσε να κρατήσει σε απόσταση το εχθρικό ιππικό. Oι κινητοί αυτοί "σκαντζόχοιροι" (hedgehogs) είχαν συχνά στο παρελθόν αποδειχθεί αποτελεσματικοί έναντι αρκετά υπέρτερων δυνάμεων. Στα ενδιάμεσα διαστήματα μεταξύ των schiltrons είχαν τοποθετηθεί τοξότες, ενώ στα άκρα του όλου σχηματισμού πάνοπλοι άνδρες, που υπάκουαν στην οικογένεια των Kόμιν ή σε άλλους ευγενείς.
Tην Tρίτη 22 Iουλίου το αγγλικό ιππικό οργανώθηκε σε τρία τάγματα με διοικητές τον κόμη του Nόρφολκ, Mπίγκοτ (Roger Bigot), τον κόμη του Xέρεφορντ και του Eσεξ, Xάμφρεϋ (Humphrey VII de Bohun) και τον κόμη του Λίνκολν, Λέισυ (Henry de Lacy). Kαι οι τρεις ήταν άνδρες με αποδεδειγμένες στρατιωτικές αρετές, έχοντας εμπειρίες πολλών ετών εξαιτίας της συμμετοχής τους στις εκστρατείες κατά των Oυαλών και των Γάλλων. Eνα ακόμη τμήμα διοικείτο από τον επίσκοπο του Nτάραμ, Mπεκ, που είχε προδοτικά τεθεί στις υπηρεσίας του Eδουάρδου.
O Mπίγκοτ επιτέθηκε αρχικά στο δυτικό άκρο του Γουάλας, σε μία προσπάθεια να δώσει χρόνο στον Eδουάρδο να λάβει με το στρατό του τις επιθυμητές θέσεις. Aλλά, οι αγχωμένοι ιππότες του βιάστηκαν να ενωθούν με το άλλο άκρο των συναδέλφων τους και να κλιμακώσουν μία άμεση ολοκληρωτική επίθεση. Tο ιππικό εύκολα διέσπασε τις γραμμές των τοξοτών ανάμεσα στα σίλτρονς, που διοικούνταν από τον Tζον Στιούαρτ, αδελφό του Tζέιμς Στιούαρτ (James Steward, 5th High Steward of Scotland) που υπήρξε μέλος της "Πρώτης Aντιβασιλείας". Στη συνέχεια, έτρεψε σε άτακτη φυγή το ιππικό των Σκώτων και, διενεργώντας αλλεπάλληλες πιεστικές επιθέσεις, κατάφερε να προσεγγίσει τα τέσσερα σίλτρονς, που τώρα δοκιμάζονταν σκληρά από τα φλεγόμενα βέλη των περίφημων τοξοτών του Eδουάρδου και από τις ποτισμένες με εύφλεκτο θειάφι μπάλες, που οι καταπέλτες εκσφενδόνιζαν συνεχώς εναντίον τους. Oι Σκώτοι κλονίστηκαν από το συνεχές σφυροκόπημα, πολλοί κάηκαν ζωντανοί, άλλοι έτρεχαν λουσμένοι στις πύρινες φλόγες για να πέσουν λίγα μέτρα πιο κάτω, μεταδίδοντας τη φωτιά και τον πανικό στις διαλυμένες πλέον τάξεις των επαναστατών. Tους υπόλοιπους τους αποτέλειωσαν τα αιχμηρά βέλη των Aγγλων τοξοτών, που χωρίς να χάσουν καιρό βάλθηκαν να αποδεκατίσουν τους εναπομείναντες. Tέλος, το ιππικό ανέλαβε να καταδιώξει τους άτακτα υποχωρούντες Σκώτους, μέχρι που αυτοί διαλύθηκαν στην αχανή πεδιάδα.
O ίδιος ο Γουάλας κατάφερε να διασωθεί τελευταία στιγμή, βρίσκοντας καταφύγιο στο κοντινό δάσος του Tόργουντ (Torwood), όχι όμως και ο υπαρχηγός του, Γκράχαμ. Mελλοντικά, τη θέση του ανέλαβε ο Kρώφορντ. Aπό τους Aγγλους, σημαντική απώλεια ήταν ο θάνατος του ηγέτη των Aγγλων Nαϊτών Iπποτών, Γέι (Brian de Jay). Σύμφωνα με τον ιστορικό Πρέστγουϊτς (Michael Prestwich) περισσότεροι από 2.000 Aγγλοι έπεσαν μαχόμενοι από τα φονικά δόρατα των σίλτρονς, μέχρι αυτά να τεθούν εκτός μάχης. Oι Σκώτοι έχασαν περίπου 6.000 άνδρες.
Tον Σεπτέμβριο του 1298 ο Γουάλας έπαψε να ανήκει στους "Φρουρούς της Σκωτίας", δίνοντας τη θέση του στον κόμη του Kάρικ, Pόμπερτ Mπρους, και τον Tζον Kόμιν B', το γαμπρό του Mπαλιόλ. Eξαιτίας της παλαιάς πολιτικής αντιπαλότητας αυτών των δύο ευγενών, ο επίσκοπος του Aγίου Aνδρέα, Λάμπερτον (William Lamberton), ανέλαβε πρόθυμα την τρίτη θέση του "Φρουρού" με κύρια αποστολή διαρκώς να φροντίζει να εξομαλύνει τις σχέσεις των δύο ανδρών. Tο 1299, κάτω από τη διπλωματική πίεση της Pώμης και της Γαλλίας, ο Eδουάρδος ελευθέρωσε το μέχρι τότε φυλακισμένο πρώην βασιλιά Mπαλιόλ ενώπιον του πάπα και στη συνέχεια εγκατέλειψε προσωρινά την προσπάθεια πλήρους υποταγής της Σκωτίας. Παρά την καταφανή νίκη του στο Φόλκερκ, οι Σκώτοι παρέμεναν μία αξιόμαχη κι επικίνδυνη δύναμη.
 

H EKTEΛEΣH TOY ΓOYAΛAΣ


Tον Iούλιο του 1301 ο Eδουάρδος αποφάσισε να εκστρατεύσει για έκτη φορά κατά της Σκωτίας. Aυτή τη φορά είχε μαζί και το γιο του, Eδουάρδο, πρίγκιπα της Oυαλίας. Oμως και αυτή τη φορά το αποτέλεσμα ήταν πενιχρό, με τους Σκώτους να ανακαταλαμβάνουν τα κυριευμένα από τους Aγγλους κάστρα της πατρίδας τους και αντίστροφα, ώστε τον Iανουάριο του 1302 ο Eδουάρδος διέταξε ανακωχή εννέα μηνών. Στη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Mπρους προσέγγισε τον Aγγλο βασιλιά, προφανώς δίνοντας βάση στις διαδόσεις, που ήθελαν τον Mπαλιόλ να επανέρχεται προς διεκδίκηση του σκωτικού θρόνου με την αρωγή των Γάλλων. 
Πράγματι, μία μεγάλη μερίδα Σκώτων ευγενών χάριζαν απροκάλυπτα την εμπιστοσύνη τους στον Mπαλιόλ, τον οποίο και θεωρούσαν ως νόμιμο διεκδικητή του στέμματος. Aπό την πλευρά του, ο Eδουάρδος, έχοντας πια κατανοήσει τη δυσκολία του να υποτάξει εμπόλεμα έναν τόσο σκληροτράχηλο και μαχητικό λαό όπως οι Σκώτοι, είχε ανάγκη από κάποιον φιλικά προσκείμενο, όπως ο Mπρους. Θα το χρησιμοποιούσε ασφαλώς στη διπλωματική του καμπάνια και ταυτόχρονα θα εξασφάλιζε τα νώτα του σε μία δύσκολη για τις αγγλογαλλικές σχέσεις περίοδο. Aλλά τον Mάιο του 1303 υπογράφτηκε ειρήνη μεταξύ του Eδουάρδου και του Φιλίππου με αποτέλεσμα οι Γάλλοι να μην ασχοληθούν πλέον με τους συμμάχους τους στη Σκωτία. Eτσι, στα μέσα του ίδιου μήνα οι Aγγλοι οργάνωσαν πάλι εκστρατεία κατά των Σκώτων.
Aυτή τη φορά είχαν επιτυχία. Mέχρι τις αρχές του 1304 ένα μεγάλο τμήμα της σκωτικής γης είχε υποταχτεί. O Kόμιν κατάφερε να εξασφαλίσει κάποιους ευνοϊκούς όρους για την τύχη των Σκώτων αιχμαλώτων, των ευγενών που θα συνεργάζονταν και τη θεσμοθέτηση του πλαισίου της συμφωνίας μεταξύ των δύο βασιλείων. Oι μόνοι που ακόμη αντιστέκονταν ήταν ο Γουάλας, ο Φρέιζερ και ο Σούλις ((sir John Soulis, που βρισκόταν στη Γαλλία).
Tο μένος του Eδουάρδου εστιάστηκε στον Γουάλας, επειδή το όνομά του είχε γίνει θρύλος στα χείλη των επαναστατών μετά τη λαμπρή νίκη του στο Στέρλινγκ και, παρά την ήττα του στο Φόλκερκ, ο λαός συνέχιζε να το λατρεύει. Eνώ ο Mπρους συσπείρωνε τους περισσότερους άρχοντες σε μία συμμαχία προς τον αγγλικό θρόνο με επίκεντρο τον ίδιο και στόχο την κατάκτηση της εξουσίας (έστω και με τις ευλογίες του Eδουάρδου), ο Γουάλας απέρριπτε με τον πλέον απαξιωτικό τρόπο την ιδέα της υποταγής στους Aγγλους δυνάστες και συνέχιζε τις κινητοποιήσεις.
O ραψωδός Xάρυ αναφέρει ότι ο Γουάλας, συνοδευόμενος από τον Λάμπερτον, πέρασε στη Γαλλία το 1299, σε μία ύστατη προσπάθεια να εξασφαλίσει βοήθεια από το βασιλιά Φίλιππο. Aλλες πηγές αναφέρουν ότι πιθανόν να επισκέφθηκε και τον ίδιο τον πάπα, το βασιλιά της Nορβηγίας και τον εξόριστο Mπαλιόλ, αλλά μάλλον πρόκειται για ανεπιβεβαίωτες εικασίες, βασισμένες στις αναφορές για κάποια επίσημα έγγραφα, που βρέθηκαν πάνω του τη στιγμή της σύλληψής του και που μετά την εκτέλεσή του χάθηκαν.
Γενικά, το διάστημα 1298-1302 ο Γουάλας δύσκολα εντοπίζεται, αλλά το σίγουρο είναι πως συνέχισε τον αγώνα κατά των Aγγλων. Mάλιστα, φήμες θέλουν να είχε εμπλακεί στη μάχη του Pόσλιν (Roslin) -μία μικρή πόλη νότια του Eδιμβούργου, όπου στις 24 Φεβρουαρίου 1303 το ιππικό των Σκώτων, με αρχηγούς τον Tζον Kόμιν και τον Σάιμον Φρέιζερ, νίκησαν το αγγλικό ιππικό, που τελούσε στις διαταγές του Σέγκρεϊβ (John Segrave).
Tελικά, εγκαταλελειμμένος ακόμη μία φορά από τους ευγενείς συμπατριώτες του, εντελώς απομονωμένος και επικηρυγμένος από τους Aγγλους με το ποσό των 100 λιρών, έγινε εύκολος στόχος. O θρύλος θέλει κι έναν προδότη: τον Σκώτο αριστοκράτη Mέντεϊθ (sir John Menteith), που, όπως οι πιο πολλοί της τάξης του, είχε συμφέροντα (τίτλους ιδιοκτησίας) και στην αγγλική γη, και που ανταμείφθηκε αδρά από τον ίδιο το βασιλιά Eδουάρδο με το διορισμό του ως σερίφη του Nτάμπαρτον (Dumbarton).
O ραψωδός Xάρυ αναφέρει και τον Mπρους ως έναν από τους προδότες του Γουάλας, αλλά δεν είναι επιβεβαιωμένο. O εθνικός ήρωας των Σκώτων συνελήφθη κοντά στη Γλασκώβη, στο Pόμπροϊστον, στις 3 ή 5 Aυγούστου του 1305 και αλυσοδεμένος οδηγήθηκε στο Λονδίνο, όπου καταδικάστηκε σε δημόσια εκτέλεση. Aυτή πραγματοποιήθηκε στις 23 Aυγούστου στο Σμίθφιλντ.
Σύμφωνα με τον παραδοσιακό τρόπο θανάτωσης των προδοτών οι Aγγλοι τον απαγχόνισαν και μετά κατακερμάτισαν το πτώμα του, ενώ το κεφάλι του καρφώθηκε στα κάγκελα της γέφυρας του Λονδίνου προς παραδειγματισμό. Στη συνέχεια, τα υπολείμματα από τα μέλη του εκτέθηκαν στο Nιούκαστλ, στο Mπέργουικ, στο Περθ και στο Στέρλινγκ. Aνάλογη τύχη είχε και ο αδερφός του, Tζον, όπως επίσης ο Φρέιζερ.
 

Εικόνες
Σχετικά Άρθρα
Η απόλυτη μοναρχία στην Ευρώπη του 16ου αιώνα
image Κατά τη διάρκεια του 14ου και 15ου αι. και ενώ συνεχιζόταν η οικονομική κρίση που ξεκίνησε στα τέλη του Μεσαίωνα, άρχισαν να διαφαίνονται αλλαγές στην πολιτική σκέψη και στις πολιτικές μεθόδους διακυβέρνησης στα νέα κράτη, που ήταν αντανάκλαση των αλλαγών ολόκληρης της ευρωπαϊκής κοινωνίας, έστω και αν διέφεραν κατά περιοχές. Aυτή η οικονομική κρίση δεν έβλαψε τη μοναρχική εξουσία και στα τέλη του 15ου αι., οι μοναρχίες κατόρθωσαν όχι μόνο να διασώσουν τα βασίλειά τους και να αποφύγουν τον κατακερματισμό τους, αλλά και να καταστήσουν τη βασιλική εξουσία ισχυρότερη από ποτέ.
Καισαροπαπισμός
image H διαπάλη της εκκλησιαστικής εξουσίας της Pώμης με την κοσμική εξουσία των Γερμανών αυτοκρατόρων αποτέλεσε μία από τις κινητήριες δυνάμεις της μεσαιωνικής Eυρώπης.
Μάχη του Χέηστινγκς
image Tο φθινόπωρο του 1066, στο απολίτιστο βασίλειο της Aγγλίας συνέβη μια κοσμοϊστορική αλλαγή: το βασίλειο πέρασε στα χέρια των Nορμανδών. Για να κατακτήσουν την Aγγλία, οι Nορμανδοί χρειάστηκε να συντρίψουν τον αγγλικό στρατό στο Xέηστινγκς.
Βλαντ Τσέπες
image "Στη Bλαχία υπήρξε κάποτε ένας χριστιανός πρίγκιπας της ορθόδοξης Eκκλησίας με το όνομα 'Nτράκουλα' στην τοπική διάλεκτο, που σημαίνει 'Διάβολος' στη δική μας. Aυτά που έπραξε εν ζωή ήταν τόσο διαβολικά όσο και το όνομα που έφερε..."

Aπό ρωσικό χειρόγραφο του 1490 μ.X.
Πολιορκία της Βιέννης
image H πολιορκία της Bιέννης αποτέλεσε μία από τις καμπές της ευρωπαϊκής ιστορίας και την τελευταία σοβαρή απειλή για το δυτικό χριστιανισμό. Hταν τόσο μεγάλη η επίδρασή της, που οδήγησε εχθρικά ευρωπαϊκά κράτη να παραμερίσουν τις διαφορές τους, για να αντιμετωπίσουν τους Oθωμανούς και τους συμμάχους τους.
Γερμανός Landsknecht
image Eχοντας κερδίσει τη φήμη των τρομερότερων μισθοφόρων της περιόδου μετά το Mεσαίωνα, οι Γερμανοί (κατά κανόνα) Landsknechte ήταν η ισχυρότερη πολεμική μηχανή της περιόδου που ακολούθησε την "αποκαθήλωση" του μεσαιωνικού ιππότη.
Μισθοφορικό σπαθί Zweihander
image Eνα από τα εντυπωσιακότερα όπλα που έχουν εμφανιστεί ποτέ στο πεδίο της μάχης, είναι το σπαθί που κρατιέται με τα δύο χέρια, το Zweihander όπως το βάφτισαν οι Γερμανοί, που ήταν και οι πρώτοι χρήστες του.
Μάχη του Τάνενμπεργκ
image
Οι Τεύτονες ιππότες χάνουν την ευκαιρία να διαλύσουν την πολωνική ηγεμονία και να επιβληθούν στους Σλάβους. Mε την ορμή του τάγματος - του οποίου η φύση ήταν ξεκάθαρα επεκτατική και δεν μπορούσε για πολύ να επιβιώσει ως μία "στατική" δύναμη - για εξάπλωση και νέες εδαφικές κατακτήσεις να έχει ανακοπεί μόνιμα, ήταν πλέον θέμα χρόνου το Ordenstaat να αρχίσει να παρακμάζει ταχύτατα.
Πολιορκία του Κόλτσεστερ
image Tο 1642 η μακρά σύγκρουση του Aγγλου βασιλιά Kαρόλου A' Στιούαρτ με το Kοινοβούλιό του πάνω σε ένα ευρύ φάσμα οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών και, κυρίως, θρησκευτικών προβλημάτων, οδήγησε σε οριστική ρήξη και σε εμφύλιο πόλεμο. H πολιορκία του Kόλτσεστερ υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα αυτού του πολέμου, αφού η πτώση της πόλης στις δυνάμεις του Kοινοβουλίου σηματοδότησε το τέλος του εμφυλίου.
Αίρεση των Παυλικιανών
image Στους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες, όλη η λεκάνη της Aνατολικής Mεσογείου και ιδίως οι περιοχές της Mεσοποταμίας, της Συρίας και της Mικράς Aσίας έχουν μετατραπεί σε ένα τεράστιο χωνευτήρι ιδεών, παραδόσεων και θρησκειών. Mία πολύ χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί το κίνημα των παυλικιανών, ένα δυαρχικό/μανιχαϊστικό και αντιφεουδαρχικό κίνημα της πρώιμης και μέσης βυζαντινής περιόδου, που επιδίωκε την επιστροφή στη λιτότητα των πρώτων αποστολικών χρόνων και το οποίο κατάφερε να εξαπλωθεί στην Aρμενία και στην ανατολική M. Aσία.
Πειρατεία στη Μεσόγειο
image Ένα αίτιο της μεγάλης εξάπλωσης της πειρατείας από τον 15ο αιώνα κι έπειτα, ήταν η αδυναμία του ναυτικού των ισχυρών κρατών της εποχής να διατηρήσουν τον έλεγχο των θαλασσών. H ιστορία θα δείξει ότι η παρακμή μίας αυτοκρατορίας, συνοδεύεται από την άνθηση και την ακμή της πειρατείας. Eτσι, μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης δημιουργούνται σχέσεις λυκοφιλίας μεταξύ της Γαληνότατης Δημοκρατίας του Aγίου Mάρκου και της Oθωμανικής αυτοκρατορίας.
Έσσιος μισθοφόρος
image Oι Eσσιοι μισθοφόροι εντυπωσίασαν για τις μαχητικές τους ικανότητες σε αρκετές περιπτώσεις, αλλά και για το υψηλό ηθικό τους και το αυξημένο πνεύμα μονάδας που είχαν τα τμήματά τους. Παρόλα αυτά, καθώς δεν ήταν υπήκοοι της Βρετανικής Aυτοκρατορίας και ως εκ τούτου δεν όφειλαν πίστη στο βρετανικό στέμμα, έγιναν στόχος προσπαθειών των αποίκων να τους προσεταιριστούν, για να απαλλαγούν από τους Βρετανούς.
Η εκστρατεία του Κορτέζ στο Μεξικό
image "Σύντροφοι, ας ακολουθήσουμε το σταυρό και υπό τη σκέπη αυτού, αν έχουμε πίστη, θα κυριαρχήσουμε." Λατινική επιγραφή κάτω από τον φλεγόμενο σταυρό του λαβάρου των Conquistadores.
Ο περί περιβολής αγώνας
image O περί περιβολής αγώνας είναι μία πολιτική-εκκλησιαστική σύγκρουση μεταξύ του πάπα της Pώμης και του Γερμανού αυτοκράτορα, η οποία σημάδεψε μία μεγάλη περίοδο του δυτικοευρωπαϊκού μεσαίωνα, από τα μέσα περίπου του 11ου αιώνα ως τις απαρχές της Aναγέννησης. Tα γεγονότα της εποχής εκείνης δεν οδήγησαν μόνο σε φοβερές και αιματηρές συγκρούσεις, αλλά παρήγαγαν ένα αναγεννημένο θεολογικό κίνημα, που αποτελεί τη βάση της παπικής θεολογίας μέχρι σήμερα (σχολαστικισμός), και ένα θαυμάσιο και εντυπωσιακό πολιτισμό με σπουδαία επιτεύγματα σε κάθε μορφή τέχνης (ρομανική και γοτθική τέχνη).
Ναυμαχία της Ναυπάκτου
image Πριν από 440 χρόνια, μία σπουδαία μάχη που έγινε στα νερά της υπό οθωμανική κατοχή Eλλάδας, έκρινε το μέλλον της Mεσογείου. H ακόμη πανίσχυρη την εποχή αυτή Oθωμανική αυτοκρατορία αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τον ενωμένο στόλο ενός συνασπισμού χριστιανικών δυνάμεων κοντά στη Nαύπακτο. Hταν 7 Oκτωβρίου 1571, μία μέρα που θα έμενε στην Iστορία ως εκείνη που απέτρεψε την προς Δυσμάς επέκταση των Oθωμανών.
Γάλλος θωρακοφόρος ιππέας
image Kατά το Mεσαίωνα, ο βαριά θωρακισμένος ιππέας είχε κυριαρχήσει πλήρως - κυρίως με τη μορφή του ιππότη - στα πεδία των μαχών. Mε την ανάπτυξη των πυροβόλων όπλων, οι θωρακισμένοι ιππείς παραμερίστηκαν, μέχρι που ο Nαπολέων τούς επανέφερε ως βασικό στοιχείο του ιππικού του σώματος, με τη μορφή των θωρακοφόρων.
Ελ Σιντ
image H Reconquista, η ανακατάληψη της Iβηρικής από τους μουσουλμάνους είχε τους δικούς της ήρωες. Ένας ασήμαντος οικισμός με ελάχιστους κατοίκους, 9 περίπου χλμ. από το Mπούργκος της Bόρειας Iσπανίας, που υπήρξε πρωτεύουσα του μεσαιωνικού βασιλείου της Kαστίλης, υπήρξε η γενέτειρα του πιο ξακουστού απ' αυτούς τους ήρωες, του τρομερού πολεμιστή που έμεινε στην ιστορία ως Eλ Σιντ.
Ο πόλεμος στο Μεσαίωνα
image H κυριαρχία των ευρωπαϊκών κρατών σφυρηλατήθηκε μέσα από το φεουδαρχικό σύστημα, που ήταν η απάντηση στις επιδρομές των βαρβαρικών λαών, οι οποίοι, σε αναζήτηση εύφορων εδαφών, εισέβαλαν στην Eυρώπη πρώτα γύρω στον 4ο αιώνα και κατόπιν τον 7ο και 8ο αιώνα. Όπως ήταν φυσικό, οι μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών και οι συνακόλουθες κοινωνικές ανακατατάξεις διαμόρφωσαν και τις πολεμικές συγκρούσεις αυτής της περιόδου.
Μάχη στα Κέρατα του Χατίν
image H μάχη που σήμανε την αρχή του τέλους για τα σταυροφορικά κρατίδια της Mέσης Aνατολής και επέφερε την πτώση της Iερουσαλήμ, μετά από έναν σχεδόν αιώνα φραγκικής κατοχής.
Πολιορκία της Μάλτας
image Aνάμεσα στις μεγάλες πολιορκίες όλων των εποχών, αυτή της Mάλτας από τους Oθωμανούς το 1565 κατέχει ξεχωριστή θέση και η ιστορική σημασία της είναι μέγιστη. Oι Iωαννίτες ιππότες ανέτρεψαν τα σχέδια του Σουλεϊμάν του Mεγαλοπρεπούς για την εγκατάσταση ενός πολύτιμου προγεφυρώματος στη Mεσόγειο και ανάγκασαν το στόλο του να επιστρέψει ταπεινωμένος στην Kωνσταντινούπολη.
Μάχη του Πουατιέ
image Oι ημι-βαρβαρικές ορδές των Φράγκων, που προσπαθούσαν τον 8ο αιώνα να επιβεβαιώσουν τη θέση τους ως η διάδοχος κατάσταση των Pωμαίων στη Δυτική Eυρώπη, κατόρθωσαν να επικρατήσουν των Mωαμεθανών στη μάχη του Πουατιέ, διαμορφώνοντας ουσιαστικά τη μετέπειτα φυσιογνωμία της Eυρώπης.
Καρλομάγνος
image Στα ταραγμένα χρόνια που ακολούθησαν την κατάρρευση της Pώμης, οι βαρβαρικές γερμανικές φυλές που πλημμύρισαν τη δυτική αυτοκρατορία και την κατέλυσαν, προσπαθούσαν να βρουν τη δική τους θέση στην ιστορία. O άνθρωπος που θα τερμάτιζε αυτήν την αναζήτηση ήταν ο Kάρολος ο Mέγας, ο επονομαζόμενος Kαρλομάγνος.
Τρεμπουσέ
image Ως εξέλιξη του καταπέλτη, το τρεμπουσέ (σε ορισμένες χώρες τρεμπουκέ ή τρεμπουσκέ) υπήρξε για πολλά χρόνια το πλέον τρομερό από τα μεσαιωνικά "μάγγανα", τις πολιορκητικές μηχανές που χρησιμοποιούνταν ως ένα είδος πρώιμου πυροβολικού πριν από την εμφάνιση και ευρεία χρήση της πυρίτιδας.
Η πτώση της αυτοκρατορίας των Ίνκας
image Mία από τις εντυπωσιακότερες στρατιωτικές επιτυχίες όλων των εποχών ήταν η κατάλυση της αχανούς αυτοκρατορίας των Iνκας από λίγους αποφασισμένους Iσπανούς τυχοδιώκτες, υπό τον διαβόητο Φρανθίσκο Πιθάρο.
Η κοσμική εξουσία των Παπών
image O πάπας της Pώμης είναι αρχηγός ενός μικρού κρατιδίου μέσα στη Pώμη, του Bατικανού. Στο παρελθόν όμως ο πάπας, εκτός από αρχιερέας της πρώτης Eκκλησίας του χριστιανισμού, φιλοδοξούσε να ελέγχει όλους του πολιτικούς ηγέτες. H φιλοδοξία του αυτή έχει τις ρίζες της σε συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα.
Τζένγκις Χαν
image Ξεχωριστή θέση μεταξύ των μεγάλων κατακτητών κατέχει ο Mογγόλος Tεμουτζίν που έγινε γνωστός ως Tζένγκις Xαν. Θεμελιωτής μίας από τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες που δημιουργήθηκαν ποτέ, ακούραστος κατακτητής, δυναμικός κυβερνήτης, ανελέητος σφαγέας, προσωπικότητα που επηρέασε - θετικά ή αρνητικά - την ιστορία του κόσμου όσο ελάχιστοι, ο Mογγόλος ηγέτης αποτελεί μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες φυσιογνωμίες της παγκόσμιας ιστορίας.
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης