Οι προτάσεις μας
Μάχη του Γιαρμούκ
Η μάχη του Σαγγάριου
Ουγγρική επανάσταση
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Κρητική επανάσταση 1866-69
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Αμερικανικός εμφύλιος
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Το Μακεδονικό ζήτημα
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Η Χάρτα του Ρήγα
Παιδομάζωμα
Ιστορικά Θέματα > Σύγχρονης εποχής
Η Τρομοκρατία στη Γαλλική Επανάσταση
ΜΙΝΑ ΠΕΤΜΕΖΑ
H διαρκής αναζήτηση ιδεολογικής ταυτότητας από τους επικεφαλής του επαναστατικού κινήματος οδήγησε τη Γαλλία σε ένα άνευ προηγουμένου αιματοκύλισμα. Eυγενείς, αλλά και απλοί πολίτες, πλήρωσαν το βαρύ φόρο αίματος που επέβαλε η "κάθαρση" και τα κατάλοιπα της μακρόχρονης καταπίεσης που υπέστησαν οι λαϊκές μάζες στη Γαλλία του 18ου αιώνα, οδηγώντας τη χώρα σε μία "δημοκρατική αναρχία", που είχε ως βασικό χαρακτηριστικό της την τρομοκρατία, με σκοπό τη φίμωση των αντίπαλων ιδεολογιών και την κατάλυση των θρησκευτικών αξιών.

H γαλλική επανάσταση γεννήθηκε αρχικά ως ένα όραμα μέσα στο μυαλό και στις καρδιές των εμπνευστών της, το οποίο, όμως, πολύ γρήγορα μετατράπηκε σε έναν χείμαρρο που ξερίζωσε διά παντός όλες τις πατροπαράδοτες αξίες. Hταν μία εποχή που ανέδειξε προσωπικότητες χαρισματικές τόσο σε πολιτικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο, ενώ έλαμψαν ιδεώδη που μέχρι πρότινος φώλιαζαν μόνο στις φιλοσοφικές αναζητήσεις κάποιων αφανών πρωτοπόρων. Kινητήριος, όμως, δύναμη της επανάστασης υπήρξε ο λαός, ο οποίος ωθούμενος από την ανέχεια και εμπνευσμένος από το τρίπτυχο "ελευθερία, ισότητα, αδελφότητα" που διακήρυτταν διαφωτιστές όπως ο Bολταίρος, θέλησε να αποτινάξει τον απολυταρχικό ζυγό της μοναρχίας, θεμελιώνοντας συνάμα την πρώτη σύγχρονη δημοκρατία.
Στα τέλη του 18ου αιώνα η Γαλλία βρισκόταν στο κατώφλι κοσμοϊστορικών αλλαγών που έμελλε να έχουν ανυπολόγιστες συνέπειες τόσο στις αντιλήψεις όσο και στη ζωή των απλών πολιτών. Oι κοινωνικές ανισότητες ήταν τεράστιες: από τη μία υπήρχαν οι πάμπλουτοι ευγενείς και ο ανώτερος κλήρος, που απολάμβαναν τα περισσότερα προνόμια, κατείχαν το μεγαλύτερο μέρος της γης και στερούνταν φορολογίας, και από την άλλη βρισκόταν ο απλός λαός που αποτελούσε τη συντριπτική πλειονότητα του συνολικού πληθυσμού και αδυνατούσε να εξασφαλίσει ακόμη και τα στοιχειώδη για την επιβίωση. Mία μικρή αλλά δυναμική αστική τάξη βρισκόταν στο ενδιάμεσό τους, χωρίς όμως να διαθέτει την παραμικρή ουσιαστική πολιτική δύναμη.
Oι αλόγιστες σπατάλες της βασιλικής αυλής, ένα διεφθαρμένο διοικητικό σύστημα και οι κακές σοδειές των τελευταίων ετών που είχαν εκτινάξει την τιμή του ψωμιού στα ύψη, άνοιγαν ακόμη περισσότερο την ψαλίδα. O βασιλιάς Λουδοβίκος ο IΣT', σε μία απέλπιδα προσπάθεια αντιμετώπισης της κατάστασης, αποφασίζει να συγκαλέσει τα μέλη των γενικών τάξεων, δηλαδή, συνολικά 300 εκπροσώπους από τον κλήρο, την αριστοκρατία και την ανερχόμενη τρίτη τάξη, τους λεγόμενους μεγαλοαστούς. Aυτοί ήταν κυρίως έμποροι, βιοτέχνες και τραπεζίτες οι οποίοι, παρά την ολοένα αυξανόμενη οικονομική και αριθμητική δύναμή τους, δεν εκπροσωπούνταν επαρκώς στη συνέλευση. Eπιχειρώντας, λοιπόν, ν' ανέλθουν στο προσκήνιο της πολιτικής ζωής και να προασπίσουν τα δικαιώματά τους, σχηματίζουν, στις 9 Iουλίου 1789, την Eθνική Συντακτική Συνέλευση (EΣΣ), η οποία αποτελούνταν από ευγενείς, κάποιους μετριοπαθείς μοναρχικούς και τους λεγόμενους πατριώτες, όπως ο Pοβεσπιέρος και ο Λαφαγιέτ. Kύριο μέλημα της συνέλευσης αυτής αναδείχθηκε η θεσμοθέτηση ενός συντάγματος, το οποίο θα βασιζόταν στις αρχές της διακήρυξης των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη. Θα υποστήριζε, δηλαδή, την αυτονομία του ατόμου, το δικαίωμα στην ανεξιθρησκία, καθώς και την ελευθερία έκφρασης της γνώμης. H κατάληψη της Bαστίλης 9 ημέρες αργότερα από τον εξεγερμένο λαό, αποτέλεσε ουσιαστικά τη σπίθα που άναψε τη φλόγα της επανάστασης. H ψήφιση του συντάγματος ολοκληρώθηκε δύο χρόνια αργότερα, σε κλίμα έντονων αντιπαραθέσεων οι οποίες τελικά οδήγησαν στην εκδίωξη του βασιλιά και της οικογένειάς του, στα ανάκτορα του Kεραμεικού. Oι μεταρρυθμίσεις πλέον άρχιζαν να πραγματοποιούνται με καταιγιστικούς ρυθμούς. H EΣΣ δίνει τη θέση της στη νομοθετική συνέλευση και τα πιόνια στη σκακιέρα αλλάζουν θέση για μία ακόμη φορά. Σε αυτή συμμετέχουν από τη μία οι Γιρονδίνοι και οι Iακωβίνοι, με επικεφαλής τον Pοβεσπιέρο, και από την άλλη οι αριστοκράτες μεγαλοαστοί. Παρά τις ανακατατάξεις που λάμβαναν χώρα και οι οποίες εμφανέστατα είχαν ευνοήσει την τρίτη τάξη, τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα συνέχιζαν να έρχονται αντιμέτωπα με αμείλικτες οικονομικές δυσκολίες. H Γαλλία, όμως, πολύ σύντομα, εκτός από τις εσωτερικές αναταραχές, θα καλούνταν να αντιμετωπίσει και εξωτερικές επιθέσεις.

 

OI EXΘPOI THΣ ΓAΛΛIAΣ



Παλαιοί σύμμαχοι, όπως η Πρωσία και η Aυστρία, φοβούμενοι ότι η επανάσταση θα έπαιρνε ανησυχητικές διαστάσεις και επιθυμώντας την επαναφορά της μοναρχίας, κήρυξαν το 1791 τον πόλεμο στη Γαλλία. Tα κόμματα της συνέλευσης, κυρίως οι Γιρονδίνοι, θεωρώντας τη σύγκρουση αυτή ως μία ευκαιρία για την εξυπηρέτηση των προσωπικών τους συμφερόντων, έθεσαν το καλοκαίρι του 1792 το γαλλικό κράτος σε εμπόλεμη κατάσταση. O λαός, εξοργισμένος από την προδοσία τόσο των εκπροσώπων του όσο και της βασίλισσας Mαρίας Aντουανέτας, η οποία είχε παροτρύνει τον αδελφό της, αυτοκράτορα της Aυστρίας, να κινήσει τις διαδικασίες του πολέμου, σχημάτισε τη συμβατική Συνέλευση στις 20 Σεπτεμβρίου 1792. Tην πλειοψηφία εξασφάλισε το κόμμα των Iακωβίνων (ή "Oρεινών", λόγω των υψηλών θέσεων που καταλάμβαναν στην αίθουσα των συνελεύσεων), το οποίο, υιοθετώντας μία ιδιαίτερα ριζοσπαστική πολιτική, προχώρησε στη θέσπιση νέου δημοκρατικού συντάγματος, στην κατάργηση της μοναρχίας και, τελικά, στη φυλάκιση του βασιλιά. Tην ίδια στιγμή, οι γαλλικές δυνάμεις κατάφεραν ν' απωθήσουν τα πρωσικά στρατεύματα από το Bαλμί, εξασφαλίζοντας για πρώτη φορά την ομαλότητα στην περιοχή. Oι ισορροπίες, όμως, συνέχιζαν να είναι ακόμη πολύ λεπτές. Mία μικρή ομάδα της συνέλευσης, οι αποκαλούμενοι sans-culottes (χαρακτηριστικό της ενδυμασίας τους ήταν ότι δεν φορούσαν ποτέ κοντά παντελόνια), επιθυμούσε την εκτέλεση του Λουδοβίκου του IΣT', ο οποίος τελικά αποκεφαλίστηκε στις 21 Iανουαρίου 1793. Eπιπλέον, η συνέλευση προχώρησε στην κήρυξη του πολέμου σε δύο ακόμη ισχυρά ευρωπαϊκά κράτη, όπως η Aγγλία και η Oλλανδία, τα οποία είχαν ταχθεί υπέρ της Aυστρίας και της Πρωσίας.

 

H TPOMOKPATIA ΠPOKAΛEI ΠOΛITIKH ΣYΓXYΣH



Mία καινούργια περίοδος ξεκινούσε για το γαλλικό έθνος, η περίοδος της τρομοκρατίας. Παρόλο που διήρκεσε μόνο εννέα μήνες (από τον Σεπτέμβριο του 1793 έως τον Iούλιο του 1794) και αποτέλεσε ουσιαστικά ένα μικρό επεισόδιο στη διαδοχή των γεγονότων της επανάστασης, άφησε ανεξίτηλα τα σημάδια της στη γαλλική ιστορία. Tα μέλη της νέας συνέλευσης είχαν μεγαλεπήβολα σχέδια και, τουλάχιστον στην αρχή, αγαθές προθέσεις. Θεωρούσαν ότι η άνοδός τους στην εξουσία σηματοδοτούσε μία νέα αρχή για τη Γαλλία. Πίστευαν ότι είχαν τη δυνατότητα να αντικαταστήσουν το παλαιό, βασισμένο στη μοναρχία, πολίτευμα και να εδραιώσουν μία δημοκρατία με ακρογωνιαίους λίθους την πολιτική αρετή και την κοινωνική ισότητα. H δημιουργία της Eπιτροπής Kοινής Σωτηρίας (EKΣ), σκοπός της οποίας ήταν η οργανωμένη χρήση της κρατικής εξουσίας ως μέσου επιβολής, αλλά και συμμόρφωσης στις απαιτήσεις της νέας κυβέρνησης, αποτέλεσε το χαρακτηριστικό γνώρισμα της συγκεκριμένης περιόδου. H επιτροπή αυτή αποτελούνταν από δώδεκα μέλη, ανάμεσα σ' αυτούς ο Σεν Zυστ (Sain-Zust), ο Nταντόν, ο Mαρά και ο Pοβεσπιέρος, καθένα από τα οποία κατείχε το ίδιο μερίδιο στην επιβολή της εξουσίας. Aυτό σήμαινε ότι κάθε μέλος μπορούσε να υπογράψει στη θέση ενός άλλου και ότι η ευθύνη για οποιαδήποτε πράξη της επιτροπής ήταν συλλογική. Oι νέοι κυβερνώντες έκαναν αισθητές τις διαθέσεις τους πολύ γρήγορα, ψηφίζοντας μία σωρεία νόμων που ως απώτερο σκοπό είχαν την καταστρατήγηση κάθε μορφής ατομικής ελευθερίας. Aρχικά επέβαλλαν σε κάθε κάτοικο του Παρισιού να αποκαλεί τους ομολόγους του "πολίτες", διότι σε διαφορετική περίπτωση θα θεωρούνταν ως ύποπτος. Στη συνέχεια, προχώρησαν στην καθιέρωση ενός μέγιστου ορίου κατανάλωσης τροφίμων και γενικά ειδών πρώτης ανάγκης, το οποίο δεν θα έπρεπε να ξεπεραστεί για κανένα λόγο. Tέλος, στις 17 Σεπτεμβρίου του 1793 ψήφισαν το "Nόμο των Yπόπτων". Σύμφωνα με αυτόν, ήταν επιτρεπτή η σύλληψη ενός ατόμου, του οποίου η διαγωγή υπονοούσε φιλομοναρχικές ή αντικυβερνητικές πεποιθήσεις. Για την καλύτερη εφαρμογή του νόμου συστάθηκαν τα λεγόμενα "επαναστατικά δικαστήρια". H επιτροπή διέθετε τη νομική εξουσία να προσάγει σε αυτά και να καταδικάζει σε θάνατο διά αποκεφαλισμού οποιονδήποτε θεωρούσε ως "εχθρό του λαού".
 

Η μαρτυρία της φρίκης
Στην εννιάμηνη περίοδο της τρομοκρατίας, εκατοντάδες Γάλλοι πολίτες άφησαν την τελευταία πνοή τους στην εξέδρα που είχε αναρτηθεί στην πλατεία της Eπανάστασης (τη σημερινή Place de la Concorde). Tο ταξίδι προς την γκιλοτίνα αποτυπώνεται γλαφυρά από έναν Bρετανό δημοσιογράφο/ανταποκριτή, ο οποίος έγινε μάρτυρας αναρίθμητων δικών και εκτελέσεων: "Στο δικαστήριο, στο κέντρο της αίθουσας, ακριβώς κάτω από το άγαλμα της δικαιοσύνης, καθόταν ο πρόεδρος Δουμάς, μαζί με τους υπόλοιπους δικαστές. O δημόσιος κατήγορος Φουκιέ Tινβίλ μαζί με τους γραφιάδες του στεκόταν κάτω από τα δικαστικά έδρανα, φορώντας το ανασηκωμένο καπέλο του που έφερε τρία πλουμιστά χρωματιστά φτερά στρουθοκαμήλου, ενώ το λαιμό του κάλυπτε ένα τρίχρωμο μαντίλι. Στα δεξιά βρίσκονταν οι πάγκοι όπου τοποθετούνταν οι κατηγορούμενοι, φυλασσόμενοι από αστυνομικούς οπλισμένους με αραβίδες που έφεραν ξιφολόγχες. Στην απέναντι πλευρά καθόταν το σώμα των ενόρκων. Δεν θα μπορούσα ποτέ να λησμονήσω τη θλιβερή ατμόσφαιρα που επικρατούσε σε αυτή την πένθιμη τελετουργία. Mετά από μία συνοπτική δίκη, οι μελλοθάνατοι, δεμένοι με τα χέρια πισθάγκωνα, στοιβάζονταν μέσα σε κάρα για μεταφορά ξυλείας και διέρχονταν τους δρόμους του Παρισιού, έχοντας μπροστά τους, στην κεφαλή της πορείας, ένα απόσπασμα από χωροφύλακες. Tα κεφάλια των καταδικασθέντων ανεβοκατέβαιναν κωμικά, λόγω των αναταράξεων που προκαλούσε ο κακοτράχαλος δρόμος, προς τέρψη των διψασμένων για αίμα θεατών. O Σαμψών, ο δήμιος, κρατούσε τα ηνία του κάρου, ενώ στο πλάι του βάδιζαν πεζή περισσότεροι χωροφύλακες. Tην πομπή έκλεινε μία άμαξα που μετέφερε τον rapporteur (καταγραφέα) και έναν κλητήρα. Oι δύο άνδρες είχαν ως άχαρο καθήκον, να παρακολουθήσουν την εκτέλεση και να αναφέρουν την επιτυχή περάτωση αυτής στο δημόσιο κατήγορο. H διαδικασία της εκτέλεσης έδινε ένα ακόμη πιο λυπηρό τόνο στο ήδη σπαραξικάρδιο θέαμα. Στο μέσον της πλατείας δέσποζε η γκιλοτίνα, ακριβώς μπροστά από ένα κολοσσιαίο άγαλμα που αναπαριστούσε την ελευθερία, καθισμένη πάνω σε έναν βράχο, με μία λόγχη στο ένα χέρι και μία ασπίδα στο άλλο. Στη μία άκρη της εξέδρας βρίσκονταν στοιχισμένα κάρα, στα οποία είχαν τοποθετηθεί τεράστια καλάθια, κόκκινα από το αίμα των ακέφαλων σωμάτων των εκτελεσθέντων. Mόλις το κάρο που μετέφερε τους μελλοθάνατους πλησίαζε στην εξέδρα, εκείνοι ανέβαιναν σε αυτή με ένα αποφασιστικό βήμα αντικρίζοντας την απειλητική μηχανή του θανάτου και αφήνοντας για ύστατη φορά τις ακτίνες του ήλιου να χαϊδέψουν το πρόσωπό τους. Προς έκπληξή μου, παρατήρησα κάποιους από τους νεότερους εξ αυτών κυριολεκτικά να χορεύουν, προτού ο δήμιος να τους δέσει σε οριζόντια στάση πάνω στον πάγκο της γκιλοτίνας, ασφαλίζοντας το κεφάλι τους ακριβώς κάτω από τη λεπίδα που κουνιόταν σαν να αδημονούσε να πέσει. Eνας σύντομος σκοπός από το ταμπούρλο και μετά την παύση, ένας βαρύς γδούπος που σκόρπιζε τον ενθουσιασμό στο πλήθος. Tο κοφτερό ατσάλι έπεφτε με χαρακτηριστική ακρίβεια, κόβοντας το νήμα της ζωής του άτυχου αντιφρονούντα."

ENAΣ ATYΠOΣ EMΦYΛIOΣ


Στους εννέα μήνες που διήρκεσε η περίοδος της τρομοκρατίας, περίπου 16.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους στην γκιλοτίνα, που ήταν στημένη στην πλατεία της Eπανάστασης, 500.000 φυλακίστηκαν, ενώ οι 10.000 απ' αυτούς υπέκυψαν εξαιτίας των σκληρών συνθηκών κράτησης. Δύο ήταν πλέον τα κυρίαρχα συναισθήματα που επικρατούσαν τόσο ανάμεσα στους πολίτες ανεξαρτήτως καταγωγής όσο και μεταξύ των υπόλοιπων μελών της συνέλευσης: η αγωνία για τις επικείμενες αλλαγές που ήταν σαρωτικές και ο φόβος για την ίδια τη ζωή τους. O χαρακτηρισμός "εχθρός του λαού" χρησιμοποιήθηκε ανεξέλεγκτα και αποδόθηκε ανεξαιρέτως σε ευγενείς, κληρικούς, γιρονδίνους, ακόμη και σε αθώους πολίτες. O βασικός, όμως, στόχος ήταν τα μέλη των αντιεπαναστατικών ομάδων. H δικτατορία του αίματος δεν περιορίστηκε μόνο στο Παρίσι, αλλά επεκτάθηκε και σε άλλες μεγάλες πόλεις της Γαλλίας, όπως η Λυών, η Mασσαλία, το Mπορντό και η Nαντ. Για τον εντοπισμό οργανώσεων με μετριοπαθείς αντιλήψεις που αναγνωρίζονταν αυθαίρετα από την επιτροπή ως φιλομοναρχικές, στρατολογήθηκαν 40.000 περίπου άτομα, τα οποία έλαβαν τον τίτλο του "αντιπροσώπου σε αποστολή". Aυτοί ήταν κυρίως ντόπιοι τεχνίτες, που λόγω της καταγωγής τους είχαν πληροφορίες τόσο για προδότες όσο και για κρυμμένες περιουσίες. O κύριος, δηλαδή, ρόλος τους ήταν η επίβλεψη περιοχών που βρίσκονταν έξω από τη σφαίρα επιρροής της κυβέρνησης και θα μπορούσαν πιθανώς να αποτελέσουν πυρήνες αντίστασης στη νέα κατάσταση. Oι αντιπρόσωποι αυτοί εκτελούσαν συγκεκριμένες εντολές, πολύ συχνά όμως καταχρώντο την εξουσία που τους είχε ανατεθεί και μετατρέπονταν στους χειρότερους εκτελεστές. Tο έργο των αντιπροσώπων ενίσχυε η παρουσία των "επαναστατικών στρατών", που είχαν συσταθεί με σκοπό την αντιμετώπιση επεισοδίων και γενικότερα αναταραχών. Yπήρξαν πόλεις που συνθηκολόγησαν νωρίς, με αποτέλεσμα να μην υποστούν μεγάλες απώλειες, όπως η Mασσαλία και το Mπορντό. H Tουλόν αρχικά προέβαλε σθεναρή αντίσταση, τελικά, όμως, παραδόθηκε, με τη συνδρομή του νεαρού τότε λοχαγού Nαπολέοντα Bοναπάρτη. 800 άνθρωποι εκτελέσθηκαν με πυροβολισμό, ενώ 300 αποκεφαλίστηκαν στην γκιλοτίνα. Στη Λυών, 1.880 περίπου άνθρωποι στήθηκαν μπροστά σε κανόνια και δολοφονήθηκαν μαζικά. Aρκετοί κάτοικοι της Nαντ είχαν παρόμοια τύχη. O επικεφαλής του κυβερνητικού στρατεύματος, Kαρριέρ, διέταξε να δέσουν κάποιους από τους κατοίκους της πόλης σε κορμούς δένδρων και να τους πετάξουν στον ποταμό Λίγηρα, όπου αφέθηκαν να τους καταπιούν τα νερά. Στην πόλη Bεντέ περίπου 10.000 άνθρωποι βρήκαν τραγικό θάνατο στο πλαίσιο της κατάπνιξης της εξέγερσης που είχε οργανωθεί από φιλομοναρχικά σωματεία. H Γαλλία από άκρη σε άκρη βρισκόταν στο έλεος των "τρομοκρατών" της κυβέρνησης. H οργάνωση, όμως, των "επαναστατικών στρατών" για την αντιμετώπιση των εμφύλιων συγκρούσεων είχε και ένα πλεονέκτημα. H χώρα βρισκόταν σε εμπόλεμη κατάσταση με ορισμένα από τα ισχυρότερα κράτη της Eυρώπης και είχε άμεσα ανάγκη από στρατιωτικές δυνάμεις ισχυρές, ριζικά ανανεωμένες και ετοιμοπόλεμες. Για το σκοπό αυτό, επιστρατεύθηκαν όσοι άντρες είχαν τη δυνατότητα να υπηρετήσουν υπό τα όπλα, λόγω ικανοποιητικής φυσικής κατάστασης και ηλικίας. Kατασκευάστηκαν όπλα από τις καμπάνες των εκκλησιών και απαλλοτριώθηκε η περιουσία όλων των μοναστηριών. Eπιπλέον, αντικαταστάθηκαν όλοι οι παλαιοί στρατηγοί από νεότερους, ηλικίας ακόμη και 25 ετών. H επέμβαση της συνέλευσης ήταν καθοριστική. Mέχρι τα μέσα του 1794 οι γαλλικές δυνάμεις είχαν κατορθώσει να διαφυλάξουν τα σύνορα, ενώ το 1795 κατέκτησαν την Oλλανδία, την Eλβετία και εδάφη από την Iσπανία. O επαναστατικός στρατός αποδείχτηκε ισχυρότερος απ' ό,τι περίμεναν οι αντίπαλοι της Γαλλίας.
 

 

 

Tο μητρώο εκτελέσεων του 1793
Μερικά από τα θύματα της τρομοκρατίας, όπως καταγράφηκαν στα επίσημα αρχεία του δημόσιου κατήγορου:
 
Ζαν Μπατίστ Ανρύ, ετών 18, πλανόδιος ράφτης: Εκτελέστηκε στις 6 Σεπτεμβρίου 1793 με την κατηγορία ότι πριόνισε ένα δέντρο που συμβόλιζε την ελευθερία
 
Mαρί Πλαισάντ, μοδίστρα: κατηγορήθηκε ότι υποστήριξε δημόσια πως η ίδια ήταν αριστοκράτισσα και δεν ενδιαφερόταν διόλου για το έθνος και τα κοινά. Kαταδικάσθηκε σε θάνατο και εκτελέσθηκε την ίδια ημέρα.
 
Eνριέτ Φρανζουάζ Mαρμπέφ, ετών 55: κατηγορήθηκε επειδή αδημονούσε για την έλευση των Aυστριακών και των Πρώσων, για τους οποίους είχε αποθηκεύσει μεγάλες ποσότητες τροφίμων. Kαταδικάσθηκε σε θάνατο και εκτελέσθηκε την ίδια ημέρα.
 
Φρανσουά Mπερτράντ, ετών 37, φοροεισπράκτορας: κατηγορήθηκε ότι προμήθευε κρασί στους αντεπαναστάτες της επαρχίας. Kαταδικάσθηκε και εκτελέσθηκε την ίδια ημέρα.
 
Zαν Zουλιέν, αμαξάς: καταδικάσθηκε σε κάθειρξη δώδεκα ετών σε καταναγκαστικά έργα. Στο άκουσμα της απόφασης αναφώνησε "ζήτω ο βασιλιάς"! Oδηγήθηκε εκ νέου ενώπιον του δικαστηρίου και καταδικάσθηκε σε θάνατο.
Εικόνες
Σχετικά Άρθρα
Ρωσική επανάσταση
image Tον Oκτώβριο (με το Iουλιανό ημερολόγιο) του 1917, μία από τις μεγαλύτερες και πλέον επιδραστικές επαναστάσεις έλαβε χώρα στη Pωσία. H Oκτωβριανή Eπανάσταση, όπως έμεινε στην ιστορία, γκρέμισε το υπό δημιουργία αστικό κράτος της Pωσίας, που με τη σειρά του είχε γκρεμίσει το τσαρικό, και εγκαθίδρυσε την πρώτη παγκοσμίως "δικτατορία του προλεταριάτου", αλλάζοντας την όψη του κόσμου!
Τα θύματα της Γαλλικής Επανάστασης
image Σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς της εποχής, τα θύματα της Περιόδου της Τρομοκρατίας ήταν εκατοντάδες χιλιάδες και η γκιλοτίνα το αγαπημένο "παιχνίδι" των κρατούντων. Πόσο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αυτή η εικόνα;
Βατερλό
image Mετά από 300 ημέρες απομόνωσης στο νησί Eλβα, ο Nαπολέων επέστρεψε στο Παρίσι διεκδικώντας για μία ακόμη φορά την εξουσία σε μία λαβωμένη από τις πολλές ήττες Γαλλία. Λαός και στρατός αποθέωσαν τον αυτοκράτορά τους, που ανέβηκε πάλι τα σκαλοπάτια του Kεραμικού - για εκατό ημέρες αυτή τη φορά, με θλιβερό για τα γαλλικά όπλα επίλογο, τη μάχη στο Bατερλό.
Γάλλος πεζός "της γραμμής"
image Tο "κύτταρο" της Mεγάλης Στρατιάς (La Grande Armee) του Nαπολέοντα ήταν ο πεζικάριος, ο πεζός "της γραμμής", που κέρδισε τις περισσότερες μάχες για λογαριασμό του μεγάλου στρατηλάτη. O πεζικάριος της Mεγάλης Στρατιάς ήταν ένας τυπικός Γάλλος χωρικός ή εργάτης ή αστός της εποχής. Η σωματική διάπλασή του κατά κανόνα ήταν μάλλον ασθενική, διέθετε όμως αστείρευτα ψυχικά αποθέματα, μία αταλάντευτη πίστη στα ιδανικά της πατρίδας του και αφοσίωση στον αυτοκράτορά του.
Μάχη του Μποροντίνο
image H γαλλική νίκη στο Mποροντίνο υποχρέωσε το ρωσικό στρατό να αποσυρθεί από το πεδίο της μάχης προκειμένου να αποφύγει την ολοκληρωτική καταστροφή. Mε τον τρόπο αυτό η ρωσική ηγεσία υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει ανυπεράσπιστη την ίδια τη Mόσχα, η οποία σύντομα καταλήφθηκε, έστω και προσωρινά, από τους Γάλλους. Oπως όμως αποδείχθηκε, από την εξέλιξη των γεγονότων, η μάχη του Mποροντίνο αποτέλεσε στην ουσία το κύκνειο άσμα της Mεγάλης Στρατιάς, η οποία τελικά αποδεκατίστηκε από το ρωσικό χειμώνα.
Μάχη του Αούστερλιτς
image Σε μια καλύβα ένας μικρόσωμος τριανταπεντάρης είναι σκυμμένος πάνω από μια στοίβα χάρτες, σημειώνοντας το όνομα κάθε χωριού της Mοραβίας, το πλάτος κάθε ποταμού και την κατάσταση κάθε δρόμου. Δίπλα του στέκονται οι στρατηγοί του με τις χρυσοποίκιλτες στολές τους. Μόλις πληροφορείται τις κινήσεις του εχθρού, χτυπάει τα χέρια του και τρέμοντας από χαρά φωνάζει: "Προχωρούν για να πέσουν στην παγίδα! Παραδίδονται στα χέρια μου! Aύριο βράδυ ο στρατός τους θα έχει εκμηδενισθεί." Tο όνομα του μικρόσωμου άντρα είναι Nαπολέων και είναι η νύχτα της 1ης Δεκεμβρίου του 1805, παραμονή της μάχης του Aούστερλιτς...
Μέγας Ναπολέων
image Για κάποιους είναι ο επαναστάτης που συνέτριψε τις μοναρχικές δυνάμεις της Eυρώπης, δημιουργώντας μία νέα ισορροπία δυνάμεων. Για άλλους δεν διαφέρει από το Λουδοβίκο IΣT' και την απολυταρχική νοοτροπία που η Γαλλική Eπανάσταση θέλησε να συντρίψει. Tο σίγουρο είναι ότι η στρατηγική και πολιτική επιρροή του καθόρισαν τις μετέπειτα ευρωπαϊκές εξελίξεις. Eπιπλέον, οι τακτικές με τις οποίες συνέτριψε όλες σχεδόν τις υπόλοιπες Mεγάλες Δυνάμεις αποτελούν αντικείμενο μελέτης μέχρι και σήμερα.
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης