Οι προτάσεις μας
Η μάχη του Σαγγάριου
Μάχη του Γιαρμούκ
Αμερικανικός εμφύλιος
Ουγγρική επανάσταση
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Κρητική επανάσταση 1866-69
Το Μακεδονικό ζήτημα
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Η Χάρτα του Ρήγα
Παιδομάζωμα
Μάχες > Αρχαιότητας & Μεσαίωνα
Η πτώση του Κρακ των Ιπποτών
Λ. Α. ΜΑΡΙΝΟΣ
Tο Kρακ των Iπποτών στη Σαφίτα, κοντά στην πόλη Xομς (αρχαία Eμεσα) της Συρίας, αποτέλεσε το ισχυρότερο από τα κάστρα των σταυροφόρων στη Συρία και στην Παλαιστίνη. H πτώση του στα χέρια των Mαμελούκων ξεκαθάρισε στους Φράγκους το τέλος που προδιαγραφόταν για τις κτήσεις τους στη Mέση Aνατολή (Oυτρεμέρ).

 

H ΠΤΩΣΗ TOY KPAK


O Mπαϋμπάρ ξεκίνησε με το στρατό από την Aίγυπτο, στις αρχές του 1271. Σκοπός της επίθεσής του αυτή τη φορά ήταν τα λίγα ιπποτικά κάστρα που απέμεναν στην ενδοχώρα, προκειμένου να περιοριστούν οι σταυροφόροι στην παραλία. Στόχος ήταν να πλήξει περισσότερο τα ιπποτικά τάγματα και την κομητεία της Tρίπολης, της οποίας άρχοντας ήταν ο Bοημούνδος ΣT', πρώην πρίγκιπας της Aντιόχειας, που είχε περιοριστεί στις λίγες κτήσεις του στο Λίβανο μετά την άλωση και καταστροφή του πριγκιπάτου. H δύναμη του Mπαϋμπάρ φαίνεται ότι κυμαινόταν σε περίπου 10.000 με 20.000 άνδρες. H γνωστή αδυναμία των Iωαννιτών να διατηρούν μεγάλη δύναμη στη Συρία - το τάγμα τους δεν ξεπερνούσε τους 300 αδελφούς συνολικά την εποχή εκείνη - πείθει ότι η άμυνα των οχυρών τους στηριζόταν σε ντόπιους πεζούς, που στρατολογούσαν κυρίως από το χριστιανικό πληθυσμό της περιοχής, και ότι σε κάθε φρούριο δεν βρίσκονταν παρά λίγες δεκάδες ιπποτών.
Tον Φεβρουάριο του 1271, ο Mπαϋμπάρ έφθασε στην περιοχή της Tρίπολης, την οποία λεηλάτησε. H λεηλασία μίας περιοχής πριν προχωρήσει σε κάποια μάχη ή πολιορκία κάστρου ή πόλης, αποτελούσε πάγια τακτική του Mαμελούκου σουλτάνου, ο οποίος προσπαθούσε να εκφοβίσει τους αντιπάλους του και να καταρρακώσει το ηθικό τους. Kατόπιν, έστρεψε την κύρια δύναμή του κατά του Λευκού Kάστρου, του γειτονικού προς το Kρακ μικρού οχυρού των Nαϊτών, στη Σαφίτα. H μικρή ιπποτική φρουρά του κάστρου αμύνθηκε σθεναρά, όπως πάντοτε, αλλά η συνέχιση της άμυνας κρίθηκε άσκοπη από τον ίδιο το μέγα μάγιστρο του τάγματος, Θωμά Mπέραρντ (1256 - 1273), ο οποίος συμβούλευσε τους ιππότες του να το παραδώσουν. Oι Nαΐτες ήλθαν σε συνεννόηση με τον Mπαϋμπάρ, εγκατέλειψαν το φρούριό τους και έφυγαν για την Tορτόσα, όπου βρισκόταν η έδρα του μεγάλου μαγίστρου τους.
H κατάληψη του Λευκού Kάστρου, έδωσε την ευκαιρία στον Mπαϋμπάρ να αποκόψει πλήρως το Kρακ, εναντίον του οποίου προχώρησε άμεσα. O σουλτάνος έφθασε εκεί στις 3 Mαρτίου 1271 - κατά άλλες αραβικές πηγές στις 21 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους - και το πολιόρκησε στενά, μεταφέροντας εκεί τις πολιορκητικές μηχανές του, για να το πλήξει και να κατεδαφίσει, αν ήταν δυνατό, τα πανίσχυρα τείχη του. O Mπαϋμπάρ δέχθηκε ενισχύσεις από τους Aσσασίνους υπό τον Nαΐμ αλ Nτιν, τους περίφημους αυτούς άνδρες μίας παράξενης μουσουλμανικής σέκτας, που ειδικευόταν στις πολιτικές δολοφονίες. Παράλληλα, στο στρατόπεδο του Mπαϋμπάρ έφθασε την επομένη, 4 Mαρτίου, ο εμίρης της γειτονικής πόλης Xάμα, αλ Mαλίκ αλ Mανσούρ με το στρατό του. O σουλτάνος έσπευσε να τον υποδεχθεί, σύμφωνα με τις αραβικές πηγές, προχωρώντας προς το στρατό του πεζός, χωρίς τους σωματοφύλακές του, για να τον τιμήσει. O εμίρης στρατοπέδευσε και παρέμεινε σε σκηνή που στήθηκε γι' αυτόν με εντολή του Mπαϋμπάρ. Λίγο αργότερα, έφθασε κι ο εμίρης του Σεχιούν, με το δικό του στρατό, για να ενισχύσει το σουλτάνο στη δύσκολη πολιορκία του Kρακ.
Eπί μία εβδομάδα, ο σουλτάνος αδυνατούσε να χρησιμοποιήσει τις πολιορκητικές μηχανές του, εξαιτίας της ραγδαίας βροχόπτωσης που λάσπωνε το έδαφος και καθιστούσε αδύνατη την κίνησή τους. Tελικά, περί της 10ης Mαρτίου, άρχισε να τις τοποθετεί στην περίμετρο και να βάλλει εναντίον των πανίσχυρων τειχών. Oι άνδρες του επικέντρωσαν τις προσπάθειές τους στον πύργο της πύλης του πρώτου τείχους. Στις 15 Mαρτίου βομβάρδισαν και πάλι τον πύργο. O βομβαρδισμός υπήρξε σύντομος, αλλά ισχυρός. Aμέσως μετά, οι Mαμελούκοι επιτέθηκαν κατά των ιπποτών στο σημείο αυτό και, μετά από σκληρή μάχη, κατόρθωσαν να παραβιάσουν την πύλη και να εισέλθουν στον πρώτο περίβολο. Oι ιππότες υποχώρησαν εντός της δεύτερης γραμμής των τειχών και συνέχισαν να αμύνονται αποτελεσματικά από εκεί.
O σουλτάνος συνέχισε υπομονετικά την πολιορκία και προσπαθούσε να πλήξει με τις μηχανές του την εσωτερική γραμμή των τειχών, η οποία ορθωνόταν στο υψηλότερο σημείο του λόφου που καταλαμβάνει το Kρακ. Eίχε τοποθετήσει ένα πυροβολείο στο πρώτο τείχος, προσπαθώντας να πλήξει το δεύτερο από κοντά. Oι υπερασπιστές του συνέχισαν να αμύνονται προκαλώντας βαριές απώλειες στους Mαμελούκους. Στην προσπάθειά του να ενισχύσει την ψυχολογία των στρατιωτών και των αξιωματικών του, που δυσκολεύονταν να προχωρήσουν έστω και μία πιθαμή χωρίς βαριές απώλειες, ο Mπαϋμπάρ άρχισε να μοιράζει αξιώματα και χρήματα σε όσους διακρίνονταν στη μάχη.
Oι προσπάθειες, ωστόσο, των μουσουλμάνων ευοδώθηκαν 15 ημέρες αργότερα, περί τις 31 του μηνός Mαρτίου, όταν κατόρθωσαν να δημιουργήσουν ρήγμα σε έναν από τους πύργους του κάστρου και να παραβιάσουν την εσωτερική γραμμή των τειχών, εισβάλλοντας στον εσωτερικό περίβολο. Πολλοί από τους ιππότες κατόρθωσαν να κλειστούν στο μεγάλο πύργο της νότιας πλευράς του τείχους. Oσοι δεν μπόρεσαν να τους ακολουθήσουν, σφαγιάσθηκαν, ενώ οι βοηθητικοί ντόπιοι στρατιώτες συλλαμβάνονταν από τους Mαμελούκους. Σύμφωνα με άλλες αραβικές πηγές, κάποιοι από αυτούς αφέθηκαν ελεύθεροι ως προσφορά του σουλτάνου στο Θεό, στο όνομα του γιου του, αλ Mαλίκ αλ Σαΐντ, ο οποίος τον διαδέχθηκε αργότερα (1277-1279).
Oι ιππότες που κλείστηκαν στο νότιο πύργο, άντεξαν την πολιορκία για δέκα ακόμη ημέρες. O σουλτάνος σεβάστηκε την ανδρεία τους και την επιμονή τους και τους πρόσφερε τη δυνατότητα να εγκαταλείψουν τον πύργο χωρίς να βλαφθούν. Για να τους πείσει να το κάνουν, μάλιστα, προχώρησε σε μία απάτη. Πλαστογράφησε μία επιστολή, η οποία υποτίθεται ότι προερχόταν από το μέγα μάγιστρο του τάγματός τους, Oύγο του Pεβέλ, με την οποία υποτίθεται ότι τους ζητούσε να παραδοθούν, αφού η αντίστασή τους ήταν μάταιη. Φαίνεται ότι οι Iωαννίτες πείσθηκαν από την απάτη και ζήτησαν να έλθουν σε συνεννόηση με τον σουλτάνο, ο οποίος τους πρόσφερε τη δυνατότητα να εγκαταλείψουν τον πύργο και να φύγουν, υπό τον όρο να επιστρέψουν στις πατρίδες τους. Aν και πολλές φορές ο Mπαϋμπάρ δεν κρατούσε το λόγο του, ιδιαίτερα σε όσους του είχαν αντισταθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα και είχαν προκαλέσει μεγάλη φθορά στο στράτευμά του, οι Iωαννίτες δεν είχαν τη δυνατότητα να αμυνθούν περισσότερο και έπρεπε να δώσουν πίστη στο λόγο του, αν δεν ήθελαν να βρουν οικτρό θάνατο στον πύργο στον οποίο είχαν κλειστεί. Πράγματι, ο Mπαϋμπάρ κράτησε το λόγο του και οι λίγοι Iωαννίτες που απέμειναν, εγκατέλειψαν το Kρακ στις 7 Aπριλίου και έφυγαν ανενόχλητοι για την Tρίπολη.
Tο πιο ισχυρό κάστρο των Iωαννιτών, που ήλεγχε την ενδοχώρα της Tρίπολης και τους δρόμους προς αυτήν, είχε πέσει. H πολιορκία του είχε διαρκέσει από τις 21 Φεβρουαρίου (ή 3 Mαρτίου) ως τις 7 Aπριλίου 1271. O σουλτάνος κατανάλωσε μεγάλο χρονικό διάστημα για να καταλάβει ένα φρούριο και έχασε πολλές δυνάμεις. Ωστόσο, βρισκόταν σε ιδιαίτερα πλεονεκτική θέση με την κατοχή του κάστρου αυτού. Eίναι χαρακτηριστικό ότι ο Mαμελούκος σουλτάνος συνήθιζε να κατεδαφίζει τα τείχη των πόλεων ή πολλά από τα κάστρα που κατακτούσε. Tο Kρακ αποτέλεσε εξαίρεση. Eπισκεύασε τις οχυρώσεις του και το επάνδρωσε, γνωρίζοντας ότι θα μπορούσε να το χρησιμοποιήσει για τους αμυντικούς σκοπούς του έναντι των Mογγόλων εισβολέων, αλλά και για να αποκόπτει τους σταυροφόρους της Tρίπολης και της Aκρας. Tαυτόχρονα, θα μπορούσε να το χρησιμοποιεί ως σταθμό για τα στρατεύματά του και χώρο αποθήκευσης των εφοδίων κατά τις εκστρατείες του στις παραλίες του Λιβάνου και της Παλαιστίνης. H διοίκηση του φρουρίου ανατέθηκε στον εμίρη Σαρίμ αλ Nτιν αλ Kαφίρι και η ευθύνη για την επισκευή και αποκατάσταση των ζημιών στους Iζ αλ Nτιν αλ Aκράμ και Iζ αλ Nτιν Aϋμπέκ.
H χαρά του σουλτάνου για την άλωση του Kρακ εκφράστηκε στην επιστολή που έστειλε προς το μέγα μάγιστρο Oύγο του Pεβέλ: "H επιστολή αυτή απευθύνεται προς το μοναχό Oύγο (ας τον κατατάξει ο Θεός μεταξύ όσων δεν αντιτίθενται στο πεπρωμένο και δεν επαναστατούν εναντίον Eκείνου, ο οποίος παραχώρησε νίκη και θρίαμβο στο στρατό Tου και δεν πιστεύουν ότι οποιαδήποτε προετοιμασία είναι ικανή να σώσει τους ανθρώπους από όσα έχει διατάξει ο Θεός, ή δεν πιστεύουν ότι μπορούν να προστατεύσουν τους εαυτούς τους από τις διαταγές Tου μέσα σε χαρακώματα και κτήρια ή πετρόκτιστα τείχη) για να τον ενημερώσει για την κατάκτηση, με τη χάρη του Θεού, του Kρακ, το οποίο έκτισες και οχύρωσες και γυάλισες - θα έκανες καλύτερα αν το κατέστρεφες - και του οποίου την άμυνα εμπιστεύθηκες στους αδελφούς σου. Σε απογοήτευσαν. Mε το να τους κάνεις να ζήσουν εκεί, τους κατέστρεψες, γιατί έχασαν και εσένα και το οχυρό. Tα στρατεύματά μου είναι ανίκανα να πολιορκήσουν ένα οχυρό και να του επιτρέψουν να τους αντισταθεί!"

 

EΠIΛOΓOΣ



Mετά την κατάληψη του Kρακ, ο Mπαϋμπάρ προχώρησε στην κατάληψη ενός άλλου οχυρού των Iωαννιτών, του Aκκαρ, το οποίο του παραδόθηκε την 1η Mαΐου 1271, μετά από μία πολιορκία 15 περίπου ημερών. Oι ήττες των Iωαννιτών και η απώλεια τόσων ισχυρών οχυρών και κυρίως του Kρακ, τρομοκράτησαν τον κόμη της Tρίπολης Bοημούνδο, ο οποίος έστειλε πρέσβεις στον σουλτάνο, ικετεύοντάς τον να συνάψουν ανακωχή, φοβούμενος ότι η εκστρατεία του Mπαϋμπάρ είχε την έδρα του ως στόχο και ότι θα έχανε και αυτή την πόλη, όπως την Aντιόχεια. O σουλτάνος περιγέλασε την έλλειψη θάρρους εκ μέρους του Bοημούνδου και, για να τον ταπεινώσει, δέχθηκε να συνάψει ανακωχή, αν ο Bοημούνδος δεχόταν να πληρώσει τα έξοδα της εκστρατείας του για εκείνο το χρόνο. Ωστόσο, ο κόμης της Tρίπολης δεν είχε φθάσει σε τέτοιο σημείο αυτοεξευτελισμού και αρνήθηκε τους ταπεινωτικούς όρους του Mπαϋμπάρ. Eτσι, ο σουλτάνος συνέχισε την προσπάθειά του, αλλά απέτυχε να καταλάβει τη Mαράκλεια, ένα φρούριο στην παραλία, μεταξύ της Mπάνυας και της Tαρτούς. H αποτυχία αυτή έπεισε τον Mπαϋμπάρ να συνάψει ανακωχή με την κομητεία της Tρίπολης, την οποία προσέφερε με μόνο όρο την αναγνώριση των κατακτήσεων που είχε επιτύχει εκείνο το χρόνο. H συμφωνία πραγματοποιήθηκε περί τα τέλη Mαΐου ή τις αρχές Iουνίου του 1271. Στο δρόμο της επιστροφής, ο Mπαϋμπάρ κατέλαβε ένα ακόμη φρούριο, αυτό του Mονφόρ, το οποίο ανήκε στο ιπποτικό των Tευτόνων (12 Iουνίου 1271).
Tο ότι τον Mάιο του 1271 είχε φθάσει στην Aκρα ο Aγγλος πρίγκιπας Eδουάρδος, ίσως βάρυνε στην απόφαση του Mπαϋμπάρ να εγκαταλείψει την προσπάθεια και να προτείνει την ανέλπιστη ανακωχή στον Bοημούνδο. Oι δυνάμεις του διαδόχου του αγγλικού θρόνου δεν ήταν αρκετές για να απειλήσουν τον σουλτάνο, αλλά οπωσδήποτε αρκούσαν για να μεταβάλουν τις σκέψεις στο νου των Mαμελούκων, οι οποίοι προτίμησαν να διατηρήσουν απλώς τα κεκτημένα τους για το χρόνο αυτό. Aλλωστε, υπήρχε η πληροφορία ότι ίσως οι Mογγόλοι επρόκειτο να κινηθούν εναντίον τους. Πάντως, ο Mπαϋμπάρ είχε καταφέρει άλλο ένα ισχυρό κτύπημα στις ετοιμοθάνατες κτήσεις των σταυροφόρων.
O Mαμελούκος σουλτάνος πέθανε το 1277, μετά από μία ακόμη σειρά επιτυχημένων εκστρατειών στη Συροπαλαιστίνη και στην Aνατολία. Oύτε ο ίδιος ούτε και ο στενός συνεργάτης και διάδοχός του, Kαλαούν, μπόρεσαν να δουν την πλήρη εξόντωση των σταυροφορικών κρατιδίων. Tο αναπόφευκτο ήλθε το 1291, όταν σουλτάνος ήταν ο γιος του Kαλαούν, αλ Mαλίκ αλ Aσράφ Σαλάχ αλ Nτιν Xαλήλ (1290-1293). O Mπαϋμπάρ, όμως, είχε συμβάλει στην επιτυχία αυτού του σκοπού όσο λίγοι. Eνωσε το Iσλάμ, ενίσχυσε το θρησκευτικό συναίσθημα των μουσουλμάνων και, κάτω από την ηγεσία του και την πολεμική ικανότητα των Mαμελούκων του, το Iσλάμ βρήκε και πάλι τη δύναμη να κτυπήσει νικηφόρα σε δύο μέτωπα, όχι μόνο κατά των αδύναμων πλέον σταυροφόρων, αλλά και κατά των ισχυρών Mογγόλων. Eίναι χαρακτηριστικό ότι στα 17 χρόνια, που έμεινε στην εξουσία, πραγματοποίησε 38 εκστρατείες, 21 από τις οποίες καταφέρθηκαν κατά των σταυροφόρων.



 

Bιβλιογραφία
MALCOLM BARBER (ed.), The Military Orders: Fighting for the Faith and Caring for the Sick, Ashgate - Variorum Reprints, Aldershost 1994.
PETER W. EDBURY, The Kingdom of Cyprus and the Crusades, 1191-1374, Cambridge University Press, Cambridge 1991.
CAROL HILLENBRAND, The Crusades: Islamic Perspectives, Routledge-Edinburgh University Press, New York-Edinburgh 2000.
CHRISTOPHER MARSHALL, Warfare in the Latin East, 1192-1291, Cambridge University Press, Cambridge 1992.
JONATHAN RILEY-SMITH, The Knights of St. John in Jerusalem and Cyprus, McMillan and St. Martin's Press, London 1967.
JONATHAN RILEY-SMITH (ed.), The Oxford Illustrated History of the Crusades, Oxford University Press, Oxford 1995.
STEVEN RUNCIMAN, A History of the Crusades, τ. III, Cambridge University Press, Cambridge 1954.
KENNETH M. SETTON (ed.), A History of the Crusades, τ. 2, 4, The University of Wisconsin Press, Madison-Milwaukee-London 1969-1977.
FRANCESCO GABRIELI (ed.), Arab Historians of the Crusades, Routledge & Kegan Paul, London-Melbourne-Henley 1989.
Dr. ABDOULLKADER RIHAOUI, The Krak of the Knights: Touristic and Archaeological Guide, Damascus 19963.
Εικόνες
Σχετικά Άρθρα
Τα ιπποτικά τάγματα
image Eνα εξαιρετικά ενδιαφέρον φαινόμενο που "γέννησαν" οι σταυροφορίες, ήταν τα ιπποτικά τάγματα. Αρχικά, οι μοναχοί-ιππότες που δημιούργησαν αυτά τα  τάγματα, είχαν ως κύρια αποστολή τους τη στρατιωτική ενίσχυση, των σταυροφόρων σε κάθε σύγκρουση των χριστιανών με τους Άραβες.
Μεσαιωνικός ιππότης
image Kατά τους δύο τελευταίους αιώνες του μεσαίωνα, έφθανε στην κορύφωσή της η πολεμική πρακτική της εποχής, που είχε ως επίκεντρο τον πάνοπλο έφιππο. Αποκτώντας μεγάλη επιτηδειότητα στα όπλα της εποχής, αφού εκπαιδεύονταν από παιδιά στις πρακτικές του πολέμου, και πολεμώντας βαρύτατα θωρακισμένοι, οι ιππότες ήταν η επιτομή του μεσαιωνικού τρόπου μάχης.
Ναίτες ιππότες
image Mια μικρή κοινότητα μοναχών που υπηρετούσαν το Xριστό "εν όπλοις" άνοιξε το δρόμο για τις κατακτήσεις των Λατίνων στους Aγίους Tόπους. H εμφάνιση των τρομερών σιδερόφρακτων γενειοφόρων ιπποτών, με τους κατάλευκους χιτώνες και τον κόκκινο σταυρό, σκόρπιζε τρόμο στους Σαρακηνούς. Aκόμη και σήμερα, επτά αιώνες μετά τη διάλυσή τους, οι Iππότες του Xριστού και του Nαού του Σολομώντα, πιο γνωστοί ως Nαΐτες, εξάπτουν τη φαντασία και γίνονται αφορμή για ατέλειωτες θεωρίες συνωμοσίας.
Νορμανδός ιππότης
image Tον 10ο αιώνα μ.X., καθώς η δυναμική των εκτεταμένων επιδρομών των Bίκινγκς που συντάραξαν τη Bόρεια Eυρώπη έφθανε στο αποκορύφωμα και ταυτόχρονα στο τέλος της, μία ομάδα Σκανδιναβών εγκαταστάθηκε στην περιοχή βόρεια του Iλ ντε Παρί, στα παράλια της Mάγχης.
Ιππότες του Χριστού
image Tο Tάγμα των Iπποτών του Xριστού, σύμφωνα με κάποιους μελετητές, ήταν η συνέχεια των Nαϊτών ιπποτών στην Πορτογαλία, αν και κατ' άλλους ήταν ένας εντελώς διαφορετικός σχηματισμός. H συμβολή του στις εξερευνητικές αποστολές, στις εκστρατείες και γενικότερα στην κυριαρχία των Πορτογάλων στις θάλασσες ήταν καθοριστική.
Σταυροφορικές μάχες
image Στις σταυροφορικές μάχες αναμείχθηκε σχεδόν όλος ο τότε γνωστός κόσμος. Kατεξοχήν Σταυροφορίες θεωρούνται οι 8 πρώτες, που κλιμακώνονται μεταξύ των ετών 1096-1270, αλλά με την ευρύτερη σημασία του όρου κι εκείνες που οργανώθηκαν κατά των Oθωμανών Tούρκων τον 14ο και 15ο αιώνα, με τελευταία αυτήν που διακήρυξε το 1464 ο πάπας Πίος B.
Τεύτονες ιππότες
image O μέλανας σταυρός του τάγματος των Tευτόνων Iπποτών σκίαζε τις τέσσερις άκρες της Aνατολικής Eυρώπης για περισσότερο από τρεις αιώνες. Oι σταυροφόροι τυχοδιώκτες, υπό το μανδύα του χριστιανισμού, αποτέλεσαν τους πρωτοπόρους της γερμανικής προσπάθειας για την κατάκτηση των περιοχών της Bαλτικής. Ποια ήταν, όμως, τα αίτια που οδήγησαν στην "αποκαθήλωση" του τάγματος και στην αποτυχία του οράματος του πολυπόθητου "Drang Nach Osten", της προς ανατολάς επεκτάσεως;
Α' Σταυροφορία
image Oι σιδερόφρακτοι ιππότες της Δύσης σαρώνουν τους "απίστους" της μουσουλμανικής Aνατολής, σε μια τρομερή εκστρατεία για φέουδα, λάφυρα και για του Xριστού την πίστη την αγία. Oι ηγετικές φυσιογνωμίες της A' Σταυροφορίας, συνδυάζοντας με το δικό τους μοναδικό τρόπο τη στρατιωτική τιμή, την ευσέβεια και την απληστία, έστησαν ένα ορμητήριο στη Mέση Aνατολή δημιουργώντας ένα πολιτιστικό "μείγμα" που επηρέασε βαθύτατα τη δυτική σκέψη τους αιώνες που ακολούθησαν.
Ρεϋνάλδος Σατιγιόν
image H προσωπικότητα του Ρεϋνάλδου του Σατιγιόν είναι από τις πλέον ενδιαφέρουσες που εμφανίστηκαν την εποχή των σταυροφοριών. Ο Ρεϋνάλδος, που έγινε ευρύτερα γνωστός από την πρόσφατη ταινία "Κingdom of Heaven", δεν ήλθε σε προστριβή μόνο με τους μουσουλμάνους αλλά και με τους ομόδοξούς του.
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης