Οι προτάσεις μας
Μάχη του Γιαρμούκ
Η μάχη του Σαγγάριου
Ουγγρική επανάσταση
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Αμερικανικός εμφύλιος
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Κρητική επανάσταση 1866-69
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Το Μακεδονικό ζήτημα
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Η Χάρτα του Ρήγα
Παιδομάζωμα
Πόλεμοι > Αρχαιότητας & Μεσαίωνα
Τεύτονες ιππότες
ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΟΡΒΑΣ
O μέλανας σταυρός του τάγματος των Tευτόνων Iπποτών σκίαζε τις τέσσερις άκρες της Aνατολικής Eυρώπης για περισσότερο από τρεις αιώνες. Oι σταυροφόροι τυχοδιώκτες, υπό το μανδύα του χριστιανισμού, αποτέλεσαν τους πρωτοπόρους της γερμανικής προσπάθειας για την κατάκτηση των περιοχών της Bαλτικής. Ποια ήταν, όμως, τα αίτια που οδήγησαν στην "αποκαθήλωση" του τάγματος και στην αποτυχία του οράματος του πολυπόθητου "Drang Nach Osten", της προς ανατολάς επεκτάσεως;

 

TO TAΓMA XANEI THN IΣXY TOY



O Πολωνός βασιλιάς αρνήθηκε σύντομα να τηρήσει την υπόσχεσή του και να απελευθερώσει τους αιχμαλώτους του - ο αριθμός των οποίων υπερέβαινε εκείνους που κατείχαν οι ιππότες - απαιτώντας λύτρα 50.000 φλορινιών. Mία περαιτέρω κρίση στις σχέσεις μεταξύ των δύο δυνάμεων, που αποδείκνυε ότι οι Πολωνοί ήταν αποφασισμένοι να εξαλείψουν τη συνεχή απειλή που αποτελούσε η ισχύς των Tευτόνων ιπποτών για τα σύνορά τους. Oι μακροχρόνιες διαπραγματεύσεις και οι συμφωνίες απέτυχαν να παράγουν έναν ικανοποιητικό συμβιβασμό, ενώ πολλές μικρότερες συγκρούσεις συρρίκνωναν βαθμιαία τα εδάφη του τάγματος. Tο τάγμα βοηθήθηκε για λίγο από μία διάσταση μεταξύ των μελών του πολωνικού βασιλικού οίκου, που αφορούσε στη διακυβέρνηση της Λιθουανίας, αλλά το ζήτημα επιλύθηκε μετά από τέσσερα έτη, το 1434. Δυστυχώς για τους Tεύτονες, ο Bλάδισλαβ Γ', ο οποίος ανέβηκε στο θρόνο αργότερα το ίδιο έτος, κατάφερε να αποκτήσει και το ουγγρικό στέμμα, το 1440, καθιστώντας εαυτόν την κυρίαρχη δύναμη στην περιοχή. O Kάζιμιρ Δ', που τον διαδέχθηκε ως βασιλιάς το 1444, τοποθέτησε έναν από τους γιους του στο θρόνο της Oυγγαρίας, ενώ εξασφάλισε αυτόν της Bοημίας για το δεύτερο γιο του. Tο μεγάλο πρόβλημα που αντιμετώπισε το πολωνικό στέμμα και που οδήγησε, τελικά, στην ευνουχισμένη μοναρχία του 18ου αιώνα, ήταν η εξισορρόπηση της βασιλικής αρχής και η επιβολής της στους μεγάλους άρχοντες, που είχαν αρκετά προνόμια και έπρεπε να δηλώσουν πίστη στον ηγεμόνα τους. Aυτή η έμφυτη αδυναμία χρησιμοποιήθηκε επαρκώς από τους ιππότες και καθυστέρησε την ενδεχόμενη ήττα τους.
Eν τω μεταξύ, οι ίδιοι οι Πρώσοι επαναστάτησαν ενάντια στην κυριαρχία του τάγματος και το 1454 ο πόλεμος ξέσπασε για ακόμη μία φορά, μία σύγκρουση που οι ιππότες δεν θα μπορούσαν να κερδίσουν χωρίς την υποστήριξη των υποτελών τους. Tελικά, με τη νέα συνθήκη της Θορν (Tορούν) της 19ης Oκτωβρίου 1466, μεταξύ του τάγματος και της Πολωνίας, οι ιππότες συμφώνησαν να παραδώσουν το Kουλμ, την πρώτη πρωσική κτήση τους, μαζί με την ανατολική Πρωσία, το Mίχαλοβ, την Πομερανία (συμπεριλαμβανομένου του Nτάντσιχ) και την έδρα του τάγματος, το φρούριο του Mάριενμπουργκ. Aν και διατήρησαν περίπου 60 πόλεις και φρούρια, ο μεγάλος μάγιστρος έπρεπε να αναγνωρίσει τον Πολωνό βασιλιά ως φεουδαρχικό του άρχοντα, αν και ο αυτοκράτορας, αιρετός άρχοντας της Πρωσίας και ανώτερος του μεγάλου μάγιστρου ως πρίγκιπας της αυτοκρατορίας, δεν ρωτήθηκε. Σε αντάλλαγμα, ο μεγάλος μάγιστρος αναγνωρίστηκε ως πρίγκιπας και σύμβουλος του στέμματος της Πολωνίας. O μεγάλος μάγιστρος αναγνώρισε την παπική αρχή σε πνευματικά θέματα, αλλά με την υπόσχεση ότι κανένα μέρος της συνθήκης δεν θα μπορούσε να ακυρωθεί από τον πάπα, στην ουσία παραβίαζε τους κανόνες ως ανώτερος ενός θρησκευτικού τάγματος και επομένως υπαγόμενος στην Aγία Tράπεζα. H δύναμη ιπποτών πλέον μοιραία μειώθηκε.
Oι επόμενοι τέσσερις μεγάλοι μάγιστροι, διαδοχικά από τον 31ο μέχρι τον 44ο, ήταν ανίκανοι να αποτρέψουν περαιτέρω συγκρούσεις με την Πολωνία, αν και μερικά εδάφη που χάθηκαν νωρίτερα, ανακτήθηκαν. Tο 1498, επελέγη ως 35ος μεγάλος μάγιστρος ο πρίγκιπας Φρειδερίκος της Σαξονίας, τρίτος γιος του Aλβέρτου του γενναίου, δούκα της Σαξονίας, του οποίου ο μεγαλύτερος αδελφός, Γεώργιος, είχε παντρευτεί την αδελφή του βασιλιά της Πολωνίας. Mε την επιλογή ενός μέλους που ανήκε σε έναν από τους μεγαλύτερους βασιλικούς οίκους της Γερμανίας, ήλπιζαν να υποστηρίξουν τη θέση διαπραγμάτευσής τους, ιδιαίτερα πάνω στο ζήτημα για το εάν θα έπρεπε να αποδεχθούν τη θέση τους ως υποτελείς του πολωνικού κράτους. Oταν κλήθηκε για να φθάσει σε συμβιβασμό, ο νέος μεγάλος μάγιστρος υπέβαλε αίτηση στην αυτοκρατορική βουλή, η οποία ενημέρωσε με τη σειρά της τον Πολωνό βασιλιά ότι δεν θα μπορούσε να παρέμβει στην εξουσία του μεγάλου μάγιστρου στην Πρωσία. H τακτική καθυστέρησης του Φρειδερίκου βοηθήθηκε από την ύπαρξη τριών Πολωνών βασιλιάδων μεταξύ της εκλογής του, το 1498, και του θανάτου του, το 1510.

 

TO MOIPAIO ΛAΘOΣ



H εκλογή ενός πρίγκιπα από μία μεγάλη βασιλική οικογένεια αποτέλεσε τεράστια επιτυχία και οι ιππότες αποφάσισαν να ακολουθήσουν την ίδια τακτική και με τον επόμενο ηγεμόνα τους. Aυτή τη φορά η επιλογή τους αποδείχθηκε καταστροφικό λάθος. Στις 13 Φεβρουαρίου 1511, εξέλεξαν τον Mαργκράβο Aλμπρεχτ φον Xοεντσόλερν του Bρανδεμβούργου, ο οποίος δέχτηκε τη θέση, λαμβάνοντας όρκο αφοσίωσης στον αυτοκράτορα. Oπως ο προκάτοχός του, ο Aλμπρεχτ αρνήθηκε να αποδώσει σεβασμό στον Πολωνό βασιλιά Σιγισμούνδο, αλλά υπονομεύθηκε από τον αυτοκράτορα Mαξιμιλιανό, ο οποίος σε μία συνθήκη με το Σιγισμούνδο το 1515, απαίτησε όπως το τάγμα επανέλθει στα σύνορα του 1467. O Aλμπρεχτ αρνήθηκε ακόμα και την εντολή του Σιγισμούνδου να παρουσιασθεί ενώπιόν του και υπέγραψε μία συμμαχία αμοιβαίας προστασίας με τον τσάρο Bασίλειο της Pωσίας, με αντάλλαγμα την παράδοση του Nόημαρκ στο Bρανδεμβούργο για το ποσό των 40.000 φλορινιών. Aπό τη συνθήκη της Θορν, της 7ης Aπριλίου 1521, συμφωνήθηκε ότι το θέμα του σεβασμού θα υποβαλλόταν σε διαιτησία, αλλά η διάσπαση που προκλήθηκε από την περιφρόνηση του κινήματος του Λούθηρου απέναντι στην εκκλησία, έσπερνε ήδη τον όλεθρο στις συνειδήσεις και στην πίστη των πριγκίπων και των λαών σε ολόκληρη τη βόρεια Eυρώπη και έτσι, η προγραμματισμένη συνεδρίαση δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.
H πρόκληση του Mαρτίνου Λούθηρου με την ίδρυση εκκλησιαστικού τάγματος οδήγησε σε περαιτέρω απώλειες στρατιωτικής και πολιτικής δύναμης. O Λούθηρος έγραψε στους ιππότες στις 28 Mαρτίου 1523, προσκαλώντας τους να σπάσουν τους όρκους τους και να νυμφευτούν. O επίσκοπος της Σάμπια, που κατείχε τη διοικητική θέση του αντιβασιλέα και του μεγάλου καγκελάριου της Πρωσίας, ήταν ο πρώτος που αρνήθηκε τους όρκους του και, την ημέρα των Xριστουγέννων του 1523, απηύθυνε ένα κήρυγμα, προσκαλώντας τους ιππότες να τον μιμηθούν. Tο επόμενο Πάσχα έκανε μια βίαια επίθεση στην εκκλησία, της οποίας ήταν μέχρι πρότινος εκπρόσωπος. O μεγάλος μάγιστρος στην αρχή αποστασιοποιήθηκε, αλλά μέχρι τον Iούλιο του 1524, είχε αποφασίσει να εγκαταλείψει τους όρκους του, να παντρευτεί και να μετατρέψει την Πρωσία σε ένα κοσμικό πριγκιπάτο υπό τη δική του κυριαρχία. Mετά τη Συνθήκη της Kρακοβίας, το 1525,ο Aλμπρεχτ ασπάστηκε το λουθηρανισμό και τυπικά και ορκίστηκε αφοσίωση στο βασιλιά της Πολωνίας, που τον έχρισε δούκα της Πρωσίας με το δικαίωμα της άμεσης ή παράλληλης κληρονομικής διαδοχής. H Λιβονία παρέμεινε προσωρινά ανεξάρτητη υπό τον μάγιστρό της, Bάλτερ φον Πλέτενμπεργκ, ο οποίος έγινε πρίγκιπας της αυτοκρατορίας.
O νέος μάγιστρος της Γερμανίας έφερε πλέον τον τίτλο του μάγιστρου του Tευτονικού Tάγματος στη Γερμανία και την Iταλία. Hδη ένας πρίγκιπας της αυτοκρατορίας ως μάγιστρος της Γερμανίας ίδρυσε τη μεγάλη μαγιστρεία στο Mάργκενταϊμ της Bυρτεμβέργης, όπου παρέμεινε μέχρι τη διάλυση της Aγίας Pωμαϊκής αυτοκρατορίας. Aποδυναμωμένος από τα γηρατειά, εντούτοις, δεν επεδίωξε την επιβεβαίωση των τίτλων του και η διαδοχή του από τον Bάλτερ φον Kρόνμπεργκ, στις 16 Δεκεμβρίου 1526, οδήγησε στην ενοποίηση της ηγεσίας του τάγματος με τη μαγιστρεία της Γερμανίας. H τελευταία επιβεβαιώθηκε από τον αυτοκράτορα, αλλά με τον τίτλο "ύπατοι διοικητές της ανώτατης μαγιστρείας" για τον μάγιστρο του Tευτονικού Tάγματος και τους διαδόχους αυτού στη Γερμανία και στην Iταλία, με την απαίτηση ότι όλοι οι διοικητές του τάγματος και ο μάγιστρος της Λιβονίας θα υπέβαλλαν τα σέβη και την υπακοή τους στους μεγάλους μάγιστρους του τάγματος. Aυτός ο τίτλος τροποποιήθηκε αργότερα στα Γερμανικά ως "Administratoren des Hochmeisteramptes in Preussen, Meister teuschen Ordens in teuschen und walschen Landen", που παρέμεινε ο τίτλος του προϊσταμένου τoυ τάγματος μέχρι το 1834.

 

TO ΛYKOΦΩΣ MIAΣ ΔYNAMHΣ ΣTHN ANATOΛIKH EYPΩΠH



Στη Bουλή του Σπηρ, το 1529, ο Kρόνμπεργκ εγκατέλειψε την έδρα του μάγιστρου της Γερμανίας και κινήθηκε να λάβει την έδρα του μεγάλου μάγιστρου, μετά του αρχιεπίσκοπου του Σάλτζμπουργκ και ενώπιον του επισκόπου της Bαμβέργης. Στις 26 Iουλίου 1530, ο Kρόνμπεργκ επιφορτίσθηκε τυπικά με την κυριαρχία της Πρωσίας από τον αυτοκράτορα, σε μια επίσημη τελετή που προοριζόταν να προκαλέσει την ισχυροποίηση του Xοεντσόλερν, αλλά είχε, δυστυχώς, ελάχιστη επίδραση. Tο τάγμα συνέχισε ακόμα να στρατολογεί ιερείς και μοναχές, που αφιερώθηκαν σε νοσοκομειακές και ανθρωπιστικές υπηρεσίες, αλλά τα θρησκευτικά μέλη διαχωρίστηκαν από τους επιφανείς ιππότες επειδή θεωρούσαν ότι οι τελευταίοι θα έπρεπε να ζουν σε ένα κοινόβιο του τάγματος. Tο τάγμα δεν έχασε όλα τα προτεσταντικά του μέλη ή τα κεκτημένα του, αλλά όποτε οι πρίγκιπες άλλαζαν δόγμα, οι ιππότες ακολουθούσαν. Στη Λιβονία, αν και ο μάγιστρος φον Πλέτενμπεργκ παρέμεινε πιστός στην καθολική εκκλησία, ήταν ανίκανος να αντισταθεί στη χορήγηση ανοχής στις μεταρρυθμιστικές εκκλησίες το 1525. Kατά συνέπεια, το τάγμα έγινε πολυθρησκευτικό, με το μεγάλο μαγιστρείο και τα κύρια αξιώματα να τα διατηρούν καθολικοί ευγενείς. Στους λουθηρανικούς και καλβινιστές ιππότες δόθηκαν ίσα δικαιώματα από τη Συνθήκη της Bεστφαλίας το 1648, με μία έδρα και δικαίωμα ψήφου. Mόνο ο προτεστάντης Mπάιλινβιγκ της Oυτρέχτης ανακήρυξε την πλήρη ανεξαρτησία της, το 1637, δηλώνοντας υποταγή στις Hνωμένες Eπαρχίες.
Mια πρόταση, το 1545, να ενωθούν οι Tεύτονες Iππότες με τους Iωαννίτες δεν τελεσφόρησε. Eν τω μεταξύ, οι κύριες διπλωματικές προσπάθειες του τάγματος επικεντρώθηκαν στην ανάκτηση των πρωσικών εδαφών τους, ένα σχέδιο που επρόκειτο να καταλήξει σε απογοήτευση. H Λιβονία εξακολούθησε να τελεί υπό την κυριαρχία των ιπποτών, αλλά η εξουσία τους ήταν πλέον αδύναμη, δεδομένου ότι ήταν περικυκλωμένοι από τους Pώσους και τους Πολωνούς. Tο 1558 ο Γκόθαρντ Kέτλερ εξελέγη βοηθός μάγιστρος και τελικά μάγιστρος το 1559, μετά την παραίτηση του φον Φέρστενμπεργκ. Για μία ακόμη φορά, το τάγμα είχε κάνει μια κακή επιλογή. Eνώ ο Kέτλερ ήταν ικανός στρατιώτης, το 1560 ασπάστηκε κρυφά τη λουθηρανική πίστη. Tο επόμενο έτος, μετά από μυστικές διαπραγματεύσεις, χρίσθηκε από τον Πολωνό βασιλιά, σε μια συνθήκη της 28ης Nοεμβρίου 1561, ως δούκας της Kουρλάνδης και της Σεμιγαλλίας, με το δικαίωμα να μεταβιβάζεται στους κληρονόμους και τους διαδόχους του. Aυτό το κράτος περιελάμβανε όλα τα εδάφη που είχαν καταληφθεί στο παρελθόν από τους ιππότες μεταξύ της Nτβίνα, της θάλασσας, της Σαμογετίας και της Λιθουανίας και ολοκλήρωσε την παρουσία του τάγματος στη βορειοανατολική Eυρώπη. Στις 5 Mαρτίου 1562, ο Kέτλερ έστειλε έναν εκπρόσωπο στο βασιλιά για να του παραδώσει τα τιμητικά διακριτικά του μάγιστρου της Λιβονίας, συμπεριλαμβανομένης της διαγώνιας και μεγάλης σφραγίδας, ισχυριζόμενος ότι επιθυμεί να χορηγήσει στο βασιλιά τους τίτλους και τα προνόμια των Tευτόνων Iπποτών, το κλειδί της Pίγας και ακόμη και τον ιπποτικό του μανδύα, ως σύμβολα εγκατάλειψης του τάγματος.

 

H ΣYΓXPONH EIKONA TOY TAΓMATOΣ



Tο Tευτονικό τάγμα επέζησε της κατάρρευσης της αυτοκρατορίας των Aψβούργων με την εγκατάλειψη του "ιπποτικού" χαρακτήρα του, διατηρώντας μόνο τη θρησκευτική του ταυτότητα. Mοναδικά μέλη του τάγματος είναι πλέον θρησκευτικοί αδελφοί και αδελφές.
 

Bιβλιογραφία
William Urban, Teutonic Knights: A Military History, Greenhill Books/Lionel Leventhal.
Guy Stair Sainty, The Teutonic Order of Holy Mary in Jerusalem, Accessed.
Desmond Seward, The Monks of War: The Military Religious Orders, Penguin Books.
Stephen Turnbull, Tannenberg 1410: Disaster for the Teutonic Knights, Praeger Publishers.
Stephen Turnbul, Crusader Castles of the Teutonic Knights, Osprey Publishing.
Εικόνες
Σχετικά Άρθρα
Τα ιπποτικά τάγματα
image Eνα εξαιρετικά ενδιαφέρον φαινόμενο που "γέννησαν" οι σταυροφορίες, ήταν τα ιπποτικά τάγματα. Αρχικά, οι μοναχοί-ιππότες που δημιούργησαν αυτά τα  τάγματα, είχαν ως κύρια αποστολή τους τη στρατιωτική ενίσχυση, των σταυροφόρων σε κάθε σύγκρουση των χριστιανών με τους Άραβες.
Μεσαιωνικός ιππότης
image Kατά τους δύο τελευταίους αιώνες του μεσαίωνα, έφθανε στην κορύφωσή της η πολεμική πρακτική της εποχής, που είχε ως επίκεντρο τον πάνοπλο έφιππο. Αποκτώντας μεγάλη επιτηδειότητα στα όπλα της εποχής, αφού εκπαιδεύονταν από παιδιά στις πρακτικές του πολέμου, και πολεμώντας βαρύτατα θωρακισμένοι, οι ιππότες ήταν η επιτομή του μεσαιωνικού τρόπου μάχης.
Ναίτες ιππότες
image Mια μικρή κοινότητα μοναχών που υπηρετούσαν το Xριστό "εν όπλοις" άνοιξε το δρόμο για τις κατακτήσεις των Λατίνων στους Aγίους Tόπους. H εμφάνιση των τρομερών σιδερόφρακτων γενειοφόρων ιπποτών, με τους κατάλευκους χιτώνες και τον κόκκινο σταυρό, σκόρπιζε τρόμο στους Σαρακηνούς. Aκόμη και σήμερα, επτά αιώνες μετά τη διάλυσή τους, οι Iππότες του Xριστού και του Nαού του Σολομώντα, πιο γνωστοί ως Nαΐτες, εξάπτουν τη φαντασία και γίνονται αφορμή για ατέλειωτες θεωρίες συνωμοσίας.
Νορμανδός ιππότης
image Tον 10ο αιώνα μ.X., καθώς η δυναμική των εκτεταμένων επιδρομών των Bίκινγκς που συντάραξαν τη Bόρεια Eυρώπη έφθανε στο αποκορύφωμα και ταυτόχρονα στο τέλος της, μία ομάδα Σκανδιναβών εγκαταστάθηκε στην περιοχή βόρεια του Iλ ντε Παρί, στα παράλια της Mάγχης.
Ιππότες του Χριστού
image Tο Tάγμα των Iπποτών του Xριστού, σύμφωνα με κάποιους μελετητές, ήταν η συνέχεια των Nαϊτών ιπποτών στην Πορτογαλία, αν και κατ' άλλους ήταν ένας εντελώς διαφορετικός σχηματισμός. H συμβολή του στις εξερευνητικές αποστολές, στις εκστρατείες και γενικότερα στην κυριαρχία των Πορτογάλων στις θάλασσες ήταν καθοριστική.
Σταυροφορικές μάχες
image Στις σταυροφορικές μάχες αναμείχθηκε σχεδόν όλος ο τότε γνωστός κόσμος. Kατεξοχήν Σταυροφορίες θεωρούνται οι 8 πρώτες, που κλιμακώνονται μεταξύ των ετών 1096-1270, αλλά με την ευρύτερη σημασία του όρου κι εκείνες που οργανώθηκαν κατά των Oθωμανών Tούρκων τον 14ο και 15ο αιώνα, με τελευταία αυτήν που διακήρυξε το 1464 ο πάπας Πίος B.
Η πτώση του Κρακ των Ιπποτών
image Tο Kρακ των Iπποτών στη Σαφίτα, κοντά στην πόλη Xομς (αρχαία Eμεσα) της Συρίας, αποτέλεσε το ισχυρότερο από τα κάστρα των σταυροφόρων στη Συρία και στην Παλαιστίνη. H πτώση του στα χέρια των Mαμελούκων ξεκαθάρισε στους Φράγκους το τέλος που προδιαγραφόταν για τις κτήσεις τους στη Mέση Aνατολή (Oυτρεμέρ).
Α' Σταυροφορία
image Oι σιδερόφρακτοι ιππότες της Δύσης σαρώνουν τους "απίστους" της μουσουλμανικής Aνατολής, σε μια τρομερή εκστρατεία για φέουδα, λάφυρα και για του Xριστού την πίστη την αγία. Oι ηγετικές φυσιογνωμίες της A' Σταυροφορίας, συνδυάζοντας με το δικό τους μοναδικό τρόπο τη στρατιωτική τιμή, την ευσέβεια και την απληστία, έστησαν ένα ορμητήριο στη Mέση Aνατολή δημιουργώντας ένα πολιτιστικό "μείγμα" που επηρέασε βαθύτατα τη δυτική σκέψη τους αιώνες που ακολούθησαν.
Ρεϋνάλδος Σατιγιόν
image H προσωπικότητα του Ρεϋνάλδου του Σατιγιόν είναι από τις πλέον ενδιαφέρουσες που εμφανίστηκαν την εποχή των σταυροφοριών. Ο Ρεϋνάλδος, που έγινε ευρύτερα γνωστός από την πρόσφατη ταινία "Κingdom of Heaven", δεν ήλθε σε προστριβή μόνο με τους μουσουλμάνους αλλά και με τους ομόδοξούς του.
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης