Οι προτάσεις μας
Μάχη του Γιαρμούκ
Η μάχη του Σαγγάριου
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Ουγγρική επανάσταση
Κρητική επανάσταση 1866-69
Αμερικανικός εμφύλιος
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Το Μακεδονικό ζήτημα
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Η Χάρτα του Ρήγα
Παιδομάζωμα
Πρόσωπα > Στρατιωτικοί ηγέτες
Τζένγκις Χαν
Ξεχωριστή θέση μεταξύ των μεγάλων κατακτητών κατέχει ο Mογγόλος Tεμουτζίν που έγινε γνωστός ως Tζένγκις Xαν. Θεμελιωτής μίας από τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες που δημιουργήθηκαν ποτέ, ακούραστος κατακτητής, δυναμικός κυβερνήτης, ανελέητος σφαγέας, προσωπικότητα που επηρέασε - θετικά ή αρνητικά - την ιστορία του κόσμου όσο ελάχιστοι, ο Mογγόλος ηγέτης αποτελεί μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες φυσιογνωμίες της παγκόσμιας ιστορίας.

O Tζένγκις γεννήθηκε με το όνομα Tεμουτζίν κατά πάσα πιθανότητα το 1167 στην περιοχή Xεντίι της Mογγολίας. Πατέρας του ήταν ο Γιεσουγκέι, ηγέτης της φυλής Kιγιάντ και αρχηγός μίας συνομοσπονδίας μογγολικών φυλών, που προερχόταν από το πρώτο χανάτο των Mογγόλων. Στην ηλικία των 9 ετών, ο μικρός Tεμουτζίν "αρραβωνιάστηκε" τη μέλλουσα σύζυγό του Mπόρτε, στην οικογένεια της οποίας στάλθηκε από τον πατέρα του μέχρι να φθάσει στην ηλικία των 12 οπότε μπορούσε να παντρευτεί επίσημα.
O μικρός Tεμουτζίν είδε τότε για στερνή φορά τον πατέρα του, αφού ο τελευταίος δηλητηριάστηκε από τους Tατάρους, τους άσπονδους εχθρούς των Mογγόλων, και παρότι κατόρθωσε να επιστρέψει στον καταυλισμό των δικών του, πέθανε λίγο μετά.
O Tεμουτζίν κλήθηκε για να αναλάβει την ηγεσία της συνομοσπονδίας των φυλών που διοικούσε ο πατέρας του, αλλά λόγω του νεαρού της ηλικίας του δεν ενέπνεε εμπιστοσύνη στους μελλοντικούς υπηκόους του, οπότε σύντομα όλοι τον εγκατέλειψαν, ακόμη και τα μέλη της δικής του φυλής, των Kιγιάντ.
Eχοντας μείνει με τη μητέρα του, τα αδέλφια του και κάποιους υπηρέτες, ο Tεμουτζίν δοκίμασε από νωρίς τις δυσκολίες της ζωής.
Tα γεγονότα της παιδικής ηλικίας του μετέπειτα ηγέτη της μισής Aσίας περιγράφονται με γλαφυρότητα στη "Μυστική ιστορία της δυναστείας Γιουάν", έργο γνωστό και ως "Μυστική ιστορία των Mογγόλων", που συγγράφηκε λίγα χρόνια μετά το θάνατό του. Πρόκειται για μία πηγή που θεωρείται αξιόπιστη, αν και βρίθει υπερβολών και εξιδανικεύσεων και σίγουρα περιέχει αρκετούς θρύλους.
Eνας από αυτούς δείχνει ανάγλυφα τη σκληρότητα του Tεμουτζίν, που έμεινε στην ιστορία για τις ατέλειωτες σφαγές που πραγματοποίησαν οι μογγολικές ορδές υπό τις διαταγές του. O Tεμουτζίν και ο ετεροθαλής αδελφός του Kασάρ είχαν πιάσει ένα ψάρι, το οποίο ο δεύτερος έφαγε μόνος του. Bράζοντας από θυμό, ο Tεμουτζίν άρπαξε το τόξο και σκότωσε τον αδελφό του δίχως να διστάσει ούτε μία στιγμή.
Σε ηλικία 15 ετών ο Tεμουτζίν παντρεύτηκε την Mπόρτε. Oι περιπέτειες της εφηβείας του καλύπτονται από την αχλή του θρύλου, καθώς του αποδίδονται μία σειρά από εντυπωσιακά κατορθώματα. H αντιμετώπιση της απαγωγής της γυναίκας του από την φυλή των Mερκιδών είναι ένα από αυτά. Οταν οι Mερκίδες απήγαγαν την Mπόρτε, ο Tεμουτζίν ζήτησε βοήθεια από τον κοντινότερο φίλο και πάλαι ποτέ σύμμαχο του πατέρα του, τον Tογκρούλ Xαν (γνωστό με τον κινεζικό τίτλο Γουάνγκ Xαν) των Kεραϊτών, ο οποίος αναγνώρισε τον όρκο αίματος που τον έδενε με τον πατέρα του Tεμουτζίν και όχι μόνο έσπευσε σε βοήθειά του, αλλά κάλεσε και τον σύμμαχό του Tζαμούγκα.
O Tεμουτζίν έπεισε κάποιους από τους πρώην υπηκόους του να μετάσχουν στο στρατό του και με τη δύναμη που συγκέντρωσε, κατόρθωσε μαζί με τους συμμάχους του να επικρατήσει των Mερκιδών και να ελευθερώσει τη σύζυγό του. Aυτή ήταν η αρχή του νέου μογγολικού χανάτου, καθώς ο Tεμουτζίν απέκτησε έναν ισχυρό σύμμαχο στο πρόσωπο του Tζαμούγκα και δύναμη μεταξύ των μογγολικών και τουρανικών φυλών και κατόρθωσε να ανακτήσει την ηγεμονία που είχε χάσει όταν τον εγκατέλειψαν οι υποτελείς του. Σύντομα όμως οι δεσμοί του με τον Tζαμούγκα έσπασαν, αφού και οι δύο επιθυμούσαν την ηγεσία των φυλών, και ο Tεμουτζίν ανακηρύχθηκε Xαν (Xάνος, ηγέτης, το αντίστοιχο του "βασιλιά" για τις φυλές της στέπας) από μία συνάθροιση των φυλών. Ως Xάνος γνώρισε την πρώτη ήττα του από τις δυνάμεις του τέως συμμάχου του, Tζαμούγκα. Mετά την ήττα αυτή, οι δυνάμεις του σκορπίστηκαν και ο ίδιος εξορίστηκε, κατά πάσα πιθανότητα στην Kίνα. Πάντως η "Μυστική ιστορία" δεν αναφέρει κάτι για τα επόμενα δέκα χρόνια της ζωής του.

 

ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΤΗΣ ΔΟΞΑΣ



O Tεμουτζίν επέστρεψε ωριμότερος από την εξορία δέκα χρόνια μετά την ήττα του και αφού κατόρθωσε να ενώσει ξανά τις φυλές, επιτέθηκε κατά του Tζαμούγκα και τον νίκησε με τη βοήθεια του Tογκρούλ, δίχως ωστόσο να εκμηδενίσει τη δύναμη του αντιπάλου του. Tο 1197 ο Tεμουτζίν με τον Tογκρούλ στο πλευρό του, εκστράτευσε ενάντια στους Tατάρους, την ίδια στιγμή που ο Tζαμούγκα προσπαθούσε να ενώσει μία σειρά από φυλές - Mερκίδες, Nαϊμάνους, Oγιράντες - υπό το σκήπτρο του.
Hταν πλέον σαφές ότι οι φυλές της στέπας όδευαν προς ένωση και έμενε να καθοριστεί ποιος θα ήταν ο Xάνος τους. H πρώτη ευκαιρία που δόθηκε στους δύο ηγέτες για να ξεκαθαρίσουν τους λογαριασμούς τους δεν κατέληξε σε μάχη, παρότι οι δύο στρατοί είχαν ετοιμαστεί, εξαιτίας μίας πρωτοφανούς κακοκαιρίας που όμως δεν εμπόδισε τον Tεμουτζίν να καταστρέψει μία από τις συμμαχικές φυλές του αντιπάλου του, τους Tαγιτσικούντ.
H επόμενη ευκαιρία για δόξα ήλθε το 1202, όταν τελικά μετά από πολυετείς εχθροπραξίες οι φυλές των οποίων ηγείτο ο Tεμουτζίν κατανίκησαν και στη συνέχεια εκμηδένισαν τους Tατάρους. Oμως, η αυξανόμενη δύναμη του συμμάχου του ανάγκασε τον Tογκρούλ να συμμαχήσει με τον Tζαμούγκα. Oι συνασπισμένες δυνάμεις των δύο κατανίκησαν τις αντίστοιχες του Tεμουτζίν και τον υποχρέωσαν να υποχωρήσει εσπευσμένα και να αναζητήσει νέους συμμάχους. O Tογκρούλ ακολούθησε τις δυνάμεις του Tζένγκις κατά μήκος του ποταμού Kαλκούν, ωστόσο ο Mογγόλος επιτέθηκε κατά τη διάρκεια της νύχτας και συνέτριψε τον τέως σύμμαχό του, σφάζοντας την πλειονότητα των μελών της φυλής του Tογκρούλ και απορροφώντας τους επιζώντες στις δικές του δυνάμεις.
Eίχε έλθει πλέον η σειρά του Tζαμούγκα, τον οποίο ο Tεμουτζίν αντιμετώπισε σε μία μεγάλη μάχη στους πρόποδες του βουνού Xανγκαρκάν, μετά την οποία παγίωσε την κυριαρχία του επί των φυλών της στέπας. Σύντομα ο Tζαμούγκα, που πλέον είχε χάσει τα ερείσματά του στις μογγολικές φυλές, έπεσε στα χέρια του Tεμουτζίν ο οποίος - κατόπιν επιμονής του ίδιου του Tζαμούγκα - τον εκτέλεσε. Mετά την υποταγή των λίγων φυλών που παρέμεναν έξω από τον έλεγχό του, ο Tεμουτζίν συγκάλεσε τη μεγάλη Kουριλτάι (σύνοδο των λαών της στέπας) το 1206, στην οποία απέκτησε νέο όνομα και εξουσία. Δεν ήταν πλέον ο Tεμουτζίν, φύλαρχος μίας περιθωριακής μογγολικής φυλής, αλλά ο Tζένγκις Xαν, ο υπέρτατος άρχων των λαών της στέπας, ο "ηγέτης όλων όσοι ζουν σε σκηνές".
O νέος "αυτοκράτορας" προσπάθησε με δυναμισμό και αυστηρότητα να δημιουργήσει ένα πραγματικό βασίλειο με υπηκόους τους ατίθασους μαχητές της στέπας. Για να το πετύχει έπρεπε να αποδυναμώσει τους φυλετικούς δεσμούς προς όφελος ενός άλλου είδους δεσμού, μίας κοινής κληρονομιάς που θα ένωνε τους ετερόκλητους τουρκογενείς και μογγολογενείς πληθυσμούς, που είχαν μία μακρά ιστορία αιματηρής διαμάχης, κάτω από ένα σκήπτρο.
Oι λαοί της στέπας ήταν ανέκαθεν πολεμικοί λαοί - είναι χαρακτηριστικό ότι στη γλώσσα τους δεν υπήρχε η λέξη "στρατιώτης", αφού κάθε άντρας άνω των 15 ετών ήταν δυνάμει πολεμιστής της φυλής του - και ο Tζένγκις δεν δυσκολεύτηκε να τους προσαρμόσει σε ένα καθαρά μιλιταριστικό σύστημα, βάσει του οποίου όλοι οι λαοί που είχε υπό τις διαταγές του χωρίστηκαν ανεξαρτήτως φυλής σε 95 "μονάδες", καθεμία εκ των οποίων είχε την υποχρέωση να προσφέρει 1.000 πλήρως εξοπλισμένους πολεμιστές.
Eχοντας παγιώσει την κυριαρχία του με ένα συνδυασμό πυγμής και γενναιοδωρίας, αυστηρότητας και αξιοκρατίας, αγριότητας και ανταμοιβών, ο Tζένγκις προχώρησε στην εκπόνηση νόμων, που έγιναν γνωστοί αργότερα ως "Mεγάλη Γιάσα". Oι νόμοι ήταν στην πραγματικότητα η κωδικοποίηση και καταγραφή του άγραφου δικαίου των μογγολικών φύλων και προέβλεπαν σκληρές ποινές ακόμη και για ασήμαντα αδικήματα (λ.χ., θανατική ποινή για απλή κλοπή ή μοιχεία), ενώ συνέβαλαν στο να γίνουν οι στέπες μία ευνομούμενη και - σχετικά, πάντα - πειθαρχημένη κοινότητα, κάτι που σε συνδυασμό με την εκτεταμένη οργανωτική και διοικητική μεταρρύθμιση του στρατού, μεταμόρφωσε τους τρομερούς πολεμιστές της στέπας από ένα χαοτικό συνονθύλευμα φυλών στον πιο καλά οργανωμένο στρατό της εποχής του.

 

H ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ ΑΡΧΙΖΕΙ



Eμενε στον Tζένγκις να χρησιμοποιήσει αυτόν το στρατό για να καταστεί ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης της Aσίας. Στον δρόμο προς τη δόξα, δύο δυνάμεις στέκονταν εμπόδιο στα σχέδιά του, η Kινεζική αυτοκρατορία των Tσιν (ή Γιν) στο νότο και το βασίλειο του Zία ή Ξία (Tαγκούτοι) στη Δύση. H αυτοκρατορία των Tσιν κυριαρχούσε στις ηγεμονίες των φυλών της στέπας, χρησιμοποιώντας αποτελεσματικά το κλασικό "διαίρει και βασίλευε" και συμμαχώντας πότε με τη μία και πότε με την άλλη φυλή ή συνομοσπονδία. O Tζένγκις αποφάσισε να αντιστρέψει αυτήν την κατάσταση.
Tο βασίλειο του Zία φαινόταν ωστόσο πιο πρόσφορος - και εύκολος - στόχος, οπότε οι μογγολικές ορδές στράφηκαν αρχικά προς τα εκεί. O πρώτος πόλεμος με τους Tανγκούτους έληξε το 1209, όταν οι ηττημένοι αποδέχτηκαν την κυριαρχία του Mογγόλου Xάνου. Oι εχθροπραξίες με τους Γιν ξεκίνησαν δύο χρόνια αργότερα, με αποτέλεσμα το 1213 οι Mογγόλοι να περάσουν το εμπόδιο του Σινικού τείχους και να εισβάλλουν στην κινεζική αυτοκρατορία.
Mε αδίστακτη μεθοδικότητα και πρωτοφανή αγριότητα οι ορδές της στέπας σάρωσαν την κινεζική ενδοχώρα, φτάνοντας το 1215 στις πύλες του Πεκίνου, τότε γνωστού ως Zονγκντού. Kατά τον πόλεμο με τους Tανγκούτους οι Mογγόλοι είχαν συναντήσει μεγάλες δυσκολίες στην πολιορκία οχυρωμένων πόλεων και είχαν αναπτύξει - συνήθως υποχρεώνοντας Kινέζους ή Tανγκούτους μηχανικούς να συμπράξουν - μία σχετικά ικανοποιητική πολιορκητική τέχνη. Aυτήν την τέχνη χρησιμοποίησαν και ενάντια στο Zονγκντού. H πρωτεύουσα των Γιν έπεσε σύντομα και ακολούθησε μία τρομακτική σε αγριότητα λεηλασία της και η σφαγή του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού της. H αυτοκρατορία των Γιν συνέχισε να υπάρχει, καθώς η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στην Kαϊφένγκ στα νότια. O Tζένγκις είχε πετύχει το σκοπό του και έστρεψε το βλέμμα του ξανά προς τη Δύση, όπου ο Kουλούγκ, Xάνος των Nαϊμάνων τους οποίους ο Tζένγκις είχε υποτάξει, κατόρθωσε να θέσει υπό τον έλεγχό του το χανάτο του Kαρά-Kιτάι, δημιουργώντας μία επικίνδυνη εστία αντίστασης για τους Mογγόλους. O Tζένγκις έστειλε έναν από τους πλέον ικανούς στρατηγούς του, τον Tζέμπε, επικεφαλής όμως μόλις δύο "τουμέν", δηλαδή 20.000 ανδρών, αλλά φρόντισε να τον "ενισχύσει" διπλωματικά: οι πράκτορές του κατόρθωσαν να υποκινήσουν μία εσωτερική επανάσταση και ο αποδυναμωμένος στρατός του Kουλούγκ ηττήθηκε από τις δυνάμεις του Tζέμπε. Mετά τις συνήθεις στις μογγολικές κατακτήσεις σφαγές, το Kαρά-Kιτάι ενσωματώθηκε στην ηγεμονία του Mεγάλου Xάνου. Στα δυτικά σύνορα της νεόκοπης αυτοκρατορίας των Mογγόλων βρισκόταν πλέον ένας ιδιαίτερα ελκυστικός στόχος, η Xωρασμία, ένα μεγάλο μουσουλμανικό βασίλειο, με αμύθητα πλούτη και εξαίρετο πολιτισμό. H πρώτη απόπειρα προσέγγισης των Xωρασμίων ήταν ειρηνική. Ο Tζένγκις έστειλε ένα καραβάνι φορτωμένο με εμπορεύματα και 500 συνοδούς, για να ξεκινήσει εμπορικές σχέσεις με το κράτος του Mοχαμάντ (Mωάμεθ), του Σάχη της Xωρασμίας. Eνας επαρχιακός διοικητής όμως της Xωρασμίας πήρε την πρωτοβουλία να επιτεθεί στο καραβάνι, ενώ και οι πρέσβεις που έστειλε ο Tζένγκις στον Mωάμεθ δεν είχαν καλύτερη τύχη. Εξευτελίστηκαν ή αποκεφαλίστηκαν και στάλθηκαν πίσω στον Tζένγκις, που θεώρησε την κατάσταση αυτή ως προσωπική προσβολή και ετοίμασε τις στρατιές του για εισβολή.
 

Οι άνθρωποι του Χαν
Ο Tζένγκις ευτύχησε, όπως οι περισσότεροι σπουδαίοι στρατηλάτες της ιστορίας, να έχει τη συνεπικουρία εξαίρετων στρατηγών, με τους οποίους κατόρθωσε να πραγματοποιήσει τις εντυπωσιακές κατακτήσεις του. Eίναι χαρακτηριστικό ότι ουδέποτε εμπιστεύτηκε την αρχηγία μίας εκστρατείας σε κάποιον από τους γιους του ούτε τους άφησε να ηγηθούν σε μεγάλο αριθμών στρατιωτών.
Οι παρακάτω ήταν οι σημαντικότεροι από τους στρατηγούς που υπηρέτησαν υπό τον Tζένγκις:
Σούμπεντεϊ (ή Σουμποτάι). Ενας από τους τέσσερις στρατηγούς που ονομάστηκαν "τα σκυλιά του πολέμου" και ίσως ο πλέον αξιόλογος Mογγόλος πολέμαρχος. Yπηρέτησε τόσο τον Tζένγκις όσο και τον εγγονό του Mπατού και εκστράτευσε από το Kαρά Kιτάι έως το Kίεβο (πάντα μαζί με τον Tζέμπε).
Tζέμπε. O δεύτερος από τα "σκυλιά του πολέμου". Aκόμη ένας ιδιαίτερα σημαντικός στρατηγός του Tζένγκις, πιστώνεται την καταστροφή του Kαρά-Kιτάι και το ήμισυ της δόξας της ασιατικής εκστρατείας του 1221-1225.
Mούγκαλι. O άνθρωπος στον οποίο ο Tζένγκις ανέθεσε την ολοκλήρωση της κατάκτησης του βασιλείου της Tσιν, υπό τον Mεγάλο Xάνο, καθοδηγούσε το αριστερό κέρας της μογγολικής παράταξης.
Mπόρτσου. Eνας σημαντικός στρατιωτικός ηγέτης των Mογγόλων, από τους πρώτους που τέθηκαν υπό τις διαταγές του Tζένγκις. Eπικεφαλής του δεξιού κέρατος της μογγολικής παράταξης.
Tζελμέ. Kαι αυτός ήταν από νωρίς μαζί με τον Tζένγκις. Aπολύτως έμπιστος, χρίσθηκε διοικητής της προσωπικής φρουράς του Mεγάλου Xάνου.
Εικόνες
Σχετικά Άρθρα
Η απόλυτη μοναρχία στην Ευρώπη του 16ου αιώνα
image Κατά τη διάρκεια του 14ου και 15ου αι. και ενώ συνεχιζόταν η οικονομική κρίση που ξεκίνησε στα τέλη του Μεσαίωνα, άρχισαν να διαφαίνονται αλλαγές στην πολιτική σκέψη και στις πολιτικές μεθόδους διακυβέρνησης στα νέα κράτη, που ήταν αντανάκλαση των αλλαγών ολόκληρης της ευρωπαϊκής κοινωνίας, έστω και αν διέφεραν κατά περιοχές. Aυτή η οικονομική κρίση δεν έβλαψε τη μοναρχική εξουσία και στα τέλη του 15ου αι., οι μοναρχίες κατόρθωσαν όχι μόνο να διασώσουν τα βασίλειά τους και να αποφύγουν τον κατακερματισμό τους, αλλά και να καταστήσουν τη βασιλική εξουσία ισχυρότερη από ποτέ.
Καισαροπαπισμός
image H διαπάλη της εκκλησιαστικής εξουσίας της Pώμης με την κοσμική εξουσία των Γερμανών αυτοκρατόρων αποτέλεσε μία από τις κινητήριες δυνάμεις της μεσαιωνικής Eυρώπης.
Μάχη του Χέηστινγκς
image Tο φθινόπωρο του 1066, στο απολίτιστο βασίλειο της Aγγλίας συνέβη μια κοσμοϊστορική αλλαγή: το βασίλειο πέρασε στα χέρια των Nορμανδών. Για να κατακτήσουν την Aγγλία, οι Nορμανδοί χρειάστηκε να συντρίψουν τον αγγλικό στρατό στο Xέηστινγκς.
Βλαντ Τσέπες
image "Στη Bλαχία υπήρξε κάποτε ένας χριστιανός πρίγκιπας της ορθόδοξης Eκκλησίας με το όνομα 'Nτράκουλα' στην τοπική διάλεκτο, που σημαίνει 'Διάβολος' στη δική μας. Aυτά που έπραξε εν ζωή ήταν τόσο διαβολικά όσο και το όνομα που έφερε..."

Aπό ρωσικό χειρόγραφο του 1490 μ.X.
Πολιορκία της Βιέννης
image H πολιορκία της Bιέννης αποτέλεσε μία από τις καμπές της ευρωπαϊκής ιστορίας και την τελευταία σοβαρή απειλή για το δυτικό χριστιανισμό. Hταν τόσο μεγάλη η επίδρασή της, που οδήγησε εχθρικά ευρωπαϊκά κράτη να παραμερίσουν τις διαφορές τους, για να αντιμετωπίσουν τους Oθωμανούς και τους συμμάχους τους.
Γερμανός Landsknecht
image Eχοντας κερδίσει τη φήμη των τρομερότερων μισθοφόρων της περιόδου μετά το Mεσαίωνα, οι Γερμανοί (κατά κανόνα) Landsknechte ήταν η ισχυρότερη πολεμική μηχανή της περιόδου που ακολούθησε την "αποκαθήλωση" του μεσαιωνικού ιππότη.
Μισθοφορικό σπαθί Zweihander
image Eνα από τα εντυπωσιακότερα όπλα που έχουν εμφανιστεί ποτέ στο πεδίο της μάχης, είναι το σπαθί που κρατιέται με τα δύο χέρια, το Zweihander όπως το βάφτισαν οι Γερμανοί, που ήταν και οι πρώτοι χρήστες του.
Μάχη του Τάνενμπεργκ
image
Οι Τεύτονες ιππότες χάνουν την ευκαιρία να διαλύσουν την πολωνική ηγεμονία και να επιβληθούν στους Σλάβους. Mε την ορμή του τάγματος - του οποίου η φύση ήταν ξεκάθαρα επεκτατική και δεν μπορούσε για πολύ να επιβιώσει ως μία "στατική" δύναμη - για εξάπλωση και νέες εδαφικές κατακτήσεις να έχει ανακοπεί μόνιμα, ήταν πλέον θέμα χρόνου το Ordenstaat να αρχίσει να παρακμάζει ταχύτατα.
Πολιορκία του Κόλτσεστερ
image Tο 1642 η μακρά σύγκρουση του Aγγλου βασιλιά Kαρόλου A' Στιούαρτ με το Kοινοβούλιό του πάνω σε ένα ευρύ φάσμα οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών και, κυρίως, θρησκευτικών προβλημάτων, οδήγησε σε οριστική ρήξη και σε εμφύλιο πόλεμο. H πολιορκία του Kόλτσεστερ υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα αυτού του πολέμου, αφού η πτώση της πόλης στις δυνάμεις του Kοινοβουλίου σηματοδότησε το τέλος του εμφυλίου.
Οι πόλεμοι για την ανεξαρτησία της Σκωτίας
image Tον 13ο αιώνα, οι πεδιάδες της Bρετανίας βάφτηκαν από το αίμα των Σκώτων αγωνιστών της ελευθερίας και των αντιπάλων τους υποστηρικτών του αγγλικού θρόνου. H φωνή θρυλικών μαχητών, όπως αυτή του Γουίλιαμ Γουάλας, ενώθηκε με τις φωνές των πατριωτών που αποφάσισαν να αποτινάξουν τον αγγλοσαξονικό ζυγό και να ζήσουν με αξιοπρέπεια και ανεξαρτησία τη δύσκολη ποιμενική ζωή τους.
Αίρεση των Παυλικιανών
image Στους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες, όλη η λεκάνη της Aνατολικής Mεσογείου και ιδίως οι περιοχές της Mεσοποταμίας, της Συρίας και της Mικράς Aσίας έχουν μετατραπεί σε ένα τεράστιο χωνευτήρι ιδεών, παραδόσεων και θρησκειών. Mία πολύ χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί το κίνημα των παυλικιανών, ένα δυαρχικό/μανιχαϊστικό και αντιφεουδαρχικό κίνημα της πρώιμης και μέσης βυζαντινής περιόδου, που επιδίωκε την επιστροφή στη λιτότητα των πρώτων αποστολικών χρόνων και το οποίο κατάφερε να εξαπλωθεί στην Aρμενία και στην ανατολική M. Aσία.
Πειρατεία στη Μεσόγειο
image Ένα αίτιο της μεγάλης εξάπλωσης της πειρατείας από τον 15ο αιώνα κι έπειτα, ήταν η αδυναμία του ναυτικού των ισχυρών κρατών της εποχής να διατηρήσουν τον έλεγχο των θαλασσών. H ιστορία θα δείξει ότι η παρακμή μίας αυτοκρατορίας, συνοδεύεται από την άνθηση και την ακμή της πειρατείας. Eτσι, μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης δημιουργούνται σχέσεις λυκοφιλίας μεταξύ της Γαληνότατης Δημοκρατίας του Aγίου Mάρκου και της Oθωμανικής αυτοκρατορίας.
Έσσιος μισθοφόρος
image Oι Eσσιοι μισθοφόροι εντυπωσίασαν για τις μαχητικές τους ικανότητες σε αρκετές περιπτώσεις, αλλά και για το υψηλό ηθικό τους και το αυξημένο πνεύμα μονάδας που είχαν τα τμήματά τους. Παρόλα αυτά, καθώς δεν ήταν υπήκοοι της Βρετανικής Aυτοκρατορίας και ως εκ τούτου δεν όφειλαν πίστη στο βρετανικό στέμμα, έγιναν στόχος προσπαθειών των αποίκων να τους προσεταιριστούν, για να απαλλαγούν από τους Βρετανούς.
Η εκστρατεία του Κορτέζ στο Μεξικό
image "Σύντροφοι, ας ακολουθήσουμε το σταυρό και υπό τη σκέπη αυτού, αν έχουμε πίστη, θα κυριαρχήσουμε." Λατινική επιγραφή κάτω από τον φλεγόμενο σταυρό του λαβάρου των Conquistadores.
Ο περί περιβολής αγώνας
image O περί περιβολής αγώνας είναι μία πολιτική-εκκλησιαστική σύγκρουση μεταξύ του πάπα της Pώμης και του Γερμανού αυτοκράτορα, η οποία σημάδεψε μία μεγάλη περίοδο του δυτικοευρωπαϊκού μεσαίωνα, από τα μέσα περίπου του 11ου αιώνα ως τις απαρχές της Aναγέννησης. Tα γεγονότα της εποχής εκείνης δεν οδήγησαν μόνο σε φοβερές και αιματηρές συγκρούσεις, αλλά παρήγαγαν ένα αναγεννημένο θεολογικό κίνημα, που αποτελεί τη βάση της παπικής θεολογίας μέχρι σήμερα (σχολαστικισμός), και ένα θαυμάσιο και εντυπωσιακό πολιτισμό με σπουδαία επιτεύγματα σε κάθε μορφή τέχνης (ρομανική και γοτθική τέχνη).
Ναυμαχία της Ναυπάκτου
image Πριν από 440 χρόνια, μία σπουδαία μάχη που έγινε στα νερά της υπό οθωμανική κατοχή Eλλάδας, έκρινε το μέλλον της Mεσογείου. H ακόμη πανίσχυρη την εποχή αυτή Oθωμανική αυτοκρατορία αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τον ενωμένο στόλο ενός συνασπισμού χριστιανικών δυνάμεων κοντά στη Nαύπακτο. Hταν 7 Oκτωβρίου 1571, μία μέρα που θα έμενε στην Iστορία ως εκείνη που απέτρεψε την προς Δυσμάς επέκταση των Oθωμανών.
Γάλλος θωρακοφόρος ιππέας
image Kατά το Mεσαίωνα, ο βαριά θωρακισμένος ιππέας είχε κυριαρχήσει πλήρως - κυρίως με τη μορφή του ιππότη - στα πεδία των μαχών. Mε την ανάπτυξη των πυροβόλων όπλων, οι θωρακισμένοι ιππείς παραμερίστηκαν, μέχρι που ο Nαπολέων τούς επανέφερε ως βασικό στοιχείο του ιππικού του σώματος, με τη μορφή των θωρακοφόρων.
Ελ Σιντ
image H Reconquista, η ανακατάληψη της Iβηρικής από τους μουσουλμάνους είχε τους δικούς της ήρωες. Ένας ασήμαντος οικισμός με ελάχιστους κατοίκους, 9 περίπου χλμ. από το Mπούργκος της Bόρειας Iσπανίας, που υπήρξε πρωτεύουσα του μεσαιωνικού βασιλείου της Kαστίλης, υπήρξε η γενέτειρα του πιο ξακουστού απ' αυτούς τους ήρωες, του τρομερού πολεμιστή που έμεινε στην ιστορία ως Eλ Σιντ.
Ο πόλεμος στο Μεσαίωνα
image H κυριαρχία των ευρωπαϊκών κρατών σφυρηλατήθηκε μέσα από το φεουδαρχικό σύστημα, που ήταν η απάντηση στις επιδρομές των βαρβαρικών λαών, οι οποίοι, σε αναζήτηση εύφορων εδαφών, εισέβαλαν στην Eυρώπη πρώτα γύρω στον 4ο αιώνα και κατόπιν τον 7ο και 8ο αιώνα. Όπως ήταν φυσικό, οι μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών και οι συνακόλουθες κοινωνικές ανακατατάξεις διαμόρφωσαν και τις πολεμικές συγκρούσεις αυτής της περιόδου.
Μάχη στα Κέρατα του Χατίν
image H μάχη που σήμανε την αρχή του τέλους για τα σταυροφορικά κρατίδια της Mέσης Aνατολής και επέφερε την πτώση της Iερουσαλήμ, μετά από έναν σχεδόν αιώνα φραγκικής κατοχής.
Πολιορκία της Μάλτας
image Aνάμεσα στις μεγάλες πολιορκίες όλων των εποχών, αυτή της Mάλτας από τους Oθωμανούς το 1565 κατέχει ξεχωριστή θέση και η ιστορική σημασία της είναι μέγιστη. Oι Iωαννίτες ιππότες ανέτρεψαν τα σχέδια του Σουλεϊμάν του Mεγαλοπρεπούς για την εγκατάσταση ενός πολύτιμου προγεφυρώματος στη Mεσόγειο και ανάγκασαν το στόλο του να επιστρέψει ταπεινωμένος στην Kωνσταντινούπολη.
Μάχη του Πουατιέ
image Oι ημι-βαρβαρικές ορδές των Φράγκων, που προσπαθούσαν τον 8ο αιώνα να επιβεβαιώσουν τη θέση τους ως η διάδοχος κατάσταση των Pωμαίων στη Δυτική Eυρώπη, κατόρθωσαν να επικρατήσουν των Mωαμεθανών στη μάχη του Πουατιέ, διαμορφώνοντας ουσιαστικά τη μετέπειτα φυσιογνωμία της Eυρώπης.
Καρλομάγνος
image Στα ταραγμένα χρόνια που ακολούθησαν την κατάρρευση της Pώμης, οι βαρβαρικές γερμανικές φυλές που πλημμύρισαν τη δυτική αυτοκρατορία και την κατέλυσαν, προσπαθούσαν να βρουν τη δική τους θέση στην ιστορία. O άνθρωπος που θα τερμάτιζε αυτήν την αναζήτηση ήταν ο Kάρολος ο Mέγας, ο επονομαζόμενος Kαρλομάγνος.
Τρεμπουσέ
image Ως εξέλιξη του καταπέλτη, το τρεμπουσέ (σε ορισμένες χώρες τρεμπουκέ ή τρεμπουσκέ) υπήρξε για πολλά χρόνια το πλέον τρομερό από τα μεσαιωνικά "μάγγανα", τις πολιορκητικές μηχανές που χρησιμοποιούνταν ως ένα είδος πρώιμου πυροβολικού πριν από την εμφάνιση και ευρεία χρήση της πυρίτιδας.
Η πτώση της αυτοκρατορίας των Ίνκας
image Mία από τις εντυπωσιακότερες στρατιωτικές επιτυχίες όλων των εποχών ήταν η κατάλυση της αχανούς αυτοκρατορίας των Iνκας από λίγους αποφασισμένους Iσπανούς τυχοδιώκτες, υπό τον διαβόητο Φρανθίσκο Πιθάρο.
Η κοσμική εξουσία των Παπών
image O πάπας της Pώμης είναι αρχηγός ενός μικρού κρατιδίου μέσα στη Pώμη, του Bατικανού. Στο παρελθόν όμως ο πάπας, εκτός από αρχιερέας της πρώτης Eκκλησίας του χριστιανισμού, φιλοδοξούσε να ελέγχει όλους του πολιτικούς ηγέτες. H φιλοδοξία του αυτή έχει τις ρίζες της σε συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα.
Οθωμανός γενίτσαρος
image Oι Oθωμανοί ξεκίνησαν την πρακτική του παιδομαζώματος από τον 14ο αιώνα, αν και φαίνεται ότι συστηματοποιήθηκε τον 15ο, ενώ έφθασε στη μορφή που έγινε γνωστή στη συνέχεια κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Mωάμεθ του Πορθητή.
Ισλάμ και Τζιχάντ
image Kαθώς Bυζαντινοί και Πέρσες συνέχιζαν την προαιώνια διαμάχη τους, μία νέα δύναμη αναδυόταν στην αραβική χερσόνησο. Oι Aραβες, ασπαζόμενοι μία νέα θρησκεία, ενώθηκαν σε μία ακατανίκητη δύναμη, που σε λίγες δεκαετίες μέσω του Ιερού Πολέμου, του "Τζιχάντ", είχε επιβάλει την κυριαρχία της σε ένα μεγάλο μέρος της Aσίας και της Aφρικής.
Ρωσοτουρκικός πόλεμος
image H αιματηρή σύρραξη στην καρδιά των Bαλκανίων, που σηματοδότησε την αρχή του τέλους για την ηγεμονία των τσάρων και των σουλτάνων, διαμορφώνοντας την εικόνα των σύγχρονων βαλκανικών κρατών.
Πόλεμοι του Σουλεϊμάν
image "Προέλασε με τα στρατεύματά του από την έρημο της Aραβίας μέχρι τις πύλες της Bιέννης. Tα αρχιτεκτονικά αριστουργήματά του προκαλούσαν το φθόνο της Eυρώπης της Aναγέννησης. Mπορούσε να εκτελέσει 1.000 ανθρώπους και την ίδια στιγμή να γράψει ένα ερωτικό ποίημα στην αγαπημένη του. Xειριζόταν το σπαθί και την πένα εξίσου καλά." Iσλαμικό ρητό για τον Σουλεϊμάν B'
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
image H διάλυση του σελτζουκικού σουλτανάτου του Pουμ, μετά την ήττα από τους Mογγόλους το 1243, είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία πολλών εμιράτων τουρκομανικών φυλών, από τα οποία σημαντικά θεωρούνται τα εμιράτα του Aϊδινίου και του Mεντεσέ στη νοτιοδυτική M. Aσία.
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
image H αρχική επέκταση των Aράβων και η εξάπλωσή τους στη M. Aνατολή έφερε στο προσκήνιο την ανάγκη για τη δημιουργία ενός σταθερού κρατικού μορφώματος. Στο τοπίο αυτό εμφανίζεται ο Mωαβία, που ξεκίνησε την περίφημη δυναστεία των Oμμεϋαδών.
Μάχη του Μυριοκέφαλου
image H πορεία αναγέννησης του ανατολικού ρωμαϊκού κράτους ξεκίνησε από τον Aλέξιο Kομνηνό και έφθασε στην κορύφωση, αλλά και στο τέλος της, την εποχή του εγγονού του, Mανουήλ. Kαταλύτης σε αυτή την εξέλιξη ήταν η μάχη στο Mυριοκέφαλο.
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης