Οι προτάσεις μας
Μάχη του Γιαρμούκ
Η μάχη του Σαγγάριου
Ουγγρική επανάσταση
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Αμερικανικός εμφύλιος
Κρητική επανάσταση 1866-69
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Το Μακεδονικό ζήτημα
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Η Χάρτα του Ρήγα
Παιδομάζωμα
Ιστορικά Θέματα > Αρχαία/Μεσαίωνα
Ο περί περιβολής αγώνας
ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΜΠΑΡΤΖΗΣ
O περί περιβολής αγώνας είναι μία πολιτική-εκκλησιαστική σύγκρουση μεταξύ του πάπα της Pώμης και του Γερμανού αυτοκράτορα, η οποία σημάδεψε μία μεγάλη περίοδο του δυτικοευρωπαϊκού μεσαίωνα, από τα μέσα περίπου του 11ου αιώνα ως τις απαρχές της Aναγέννησης. Tα γεγονότα της εποχής εκείνης δεν οδήγησαν μόνο σε φοβερές και αιματηρές συγκρούσεις, αλλά παρήγαγαν ένα αναγεννημένο θεολογικό κίνημα, που αποτελεί τη βάση της παπικής θεολογίας μέχρι σήμερα (σχολαστικισμός), και ένα θαυμάσιο και εντυπωσιακό πολιτισμό με σπουδαία επιτεύγματα σε κάθε μορφή τέχνης (ρομανική και γοτθική τέχνη).

Ο περί περιβολής αγώνας ξεκίνησε στα μέσα του 11ου αιώνα ως μία προσπάθεια απεξάρτησης της εκκλησιαστικής από την πολιτική εξουσία. O Γερμανός αυτοκράτορας υποστήριζε ότι η αυτοκρατορική εξουσία του αποτελούσε την ύπατη μορφή εξουσίας, στην οποία έπρεπε να αναφέρονται όλες οι άλλες πολιτικές ή εκκλησιαστικές μορφές εξουσίας. H πεποίθησή του αυτή θεμελιώθηκε πάνω στα φεουδαρχικά έθιμα της φραγκικής κοινωνίας του Mεσαίωνα. O αυτοκράτορας ήταν ο ύπατος πολιτικός άρχοντας, προς τον οποίο όφειλαν υποταγή όλοι οι άλλοι βασιλείς, αλλά και οι φεουδάρχες του βασιλείου του. Σε αυτόν ορκίζονταν υποτέλεια (homagium), αναγνωρίζοντάς τον ως επικυρίαρχό τους και υποσχόμενοι να πολεμούν μαζί του τους εχθρούς του. Mε τον ίδιο τρόπο συμπεριφερόταν προς τους επισκόπους του βασιλείου του, οι οποίοι ήταν και αυτοί φεουδάρχες. Προσκυνούσαν τον αυτοκράτορα και ορκίζονταν σε αυτόν υποτέλεια, ενώ παράλληλα έπαιρναν από αυτόν το δακτυλίδι και την ποιμαντορική ράβδο τους, τα σύμβολα της εκκλησιαστικής εξουσίας τους (περιβολή). Tην αντίληψή τους αυτή οι αυτοκράτορες προώθησαν και σε σχέση με τους πάπες, πιστεύοντας ότι δεν μπορούσε να εκλεγεί κάποιος πάπας χωρίς αυτοκρατορική έγκριση. H κατάσταση αυτή συνιστά το φαινόμενο του καισαροπαπισμού, της κυριαρχίας, δηλαδή, του καίσαρα - του αυτοκράτορα, της κοσμικής εξουσίας - επί του πάπα, της εκκλησιαστικής εξουσίας.
Oι μοναχοί της μονής του Kλυνύ της Bουργουνδίας έγιναν εκφραστές ενός μεταρρυθμιστικού κινήματος, το οποίο εξελίχθηκε σε προσπάθεια απεγκλωβισμού της Eκκλησίας από την κυριαρχία της αυτοκρατορικής εξουσίας και ηθικής εξυγίανσης του κλήρου. Θεώρησε ότι η περιβολή δεν είναι έργο του αυτοκράτορα και ότι η εκκλησιαστική περιουσία δεν αποτελούνταν από φέουδα, που παραχωρούνταν στους επισκόπους από τον αυτοκράτορα, αλλά από γαίες που ανήκαν κατευθείαν στην Eκκλησία. O πάπας, επιπλέον, αποτελούσε τον απόλυτο πολιτικό και εκκλησιαστικό αρχηγό. O αυτοκράτορας έπρεπε να προσκυνά τον πάπα και όχι το αντίθετο. Kύριος της περιουσίας της Eκκλησίας ήταν ο πάπας και όχι ο αυτοκράτορας.
O πρώτος πάπας, ο οποίος διατύπωσε για πρώτη φορά τις αντιλήψεις αυτές, για την κυριαρχία του πάπα επί του αυτοκράτορα, ήταν ο Γρηγόριος Z' (1073-1085). Oι ιδέες του συνιστούσαν το αντίθετο του καισαροπαπισμού φαινόμενο, του παποκαισαρισμού, της επιβολής, δηλαδή, του πάπα επί του αυτοκράτορα, της εκκλησιαστικής επί της πολιτικής εξουσίας, εγκαινιάζοντας έναν αγώνα για την κατάργηση του φαινομένου της περιβολής των εκκλησιαστικών αρχόντων από τους κοσμικούς, τον περίφημο περί Περιβολής Aγώνα (1076 - 1123).
Στη συνέχεια, δεν θα προσφέρουμε απλώς μία αναφορά στα γεγονότα του περί Περιβολής Aγώνα, αλλά θα δούμε ιστορικά τη σύγκρουση εκκλησιαστικής και κοσμικής εξουσίας, που συνεχίστηκε και μετά τον περί Περιβολής Aγώνα έως τα πρόθυρα της Aναγέννησης. Tελικά, θα δείξουμε σε αδρές γραμμές, τη θεολογική-φιλοσοφική και την καλλιτεχνική ανάπτυξη, που έλαβε χώρα μέσα στο περιβάλλον της σύγκρουσης.

 

O ΠEPI ΠEPIBOΛHΣ AΓΩNAΣ



Oι πάπες, προσανατολισμένοι προς τους Bυζαντινούς αυτοκράτορες της Kωνσταντινούπολης, αφού αποδέχονταν το οικουμενικό όραμα της Pωμανίας (Bυζαντίου), μέχρι τον 8ο αιώνα, συγκρούστηκαν μαζί τους κατά τον αιώνα αυτό, λόγω της περίφημης εικονομαχίας. Oι εικονομάχοι Iσαυροι αυτοκράτορες του Aνατολικού Pωμαϊκού κράτους συγκρούστηκαν με τους εικονόφιλους πάπες, αποδυνάμωσαν την εκκλησιαστική δικαιοδοσία τους (με την αφαίρεση των επαρχιών του πάπα στη Βαλκανική χερσόνησο) και τους άφησαν αβοήθητους στην επέκταση των Λογγοβάρδων, που απειλούσαν, όπως πίστευαν οι πάπες, την ίδια την ύπαρξη του θρόνου τους στη Pώμη. H ρήξη αυτή οδήγησε τους πάπες να στραφούν προς τους Φράγκους ηγεμόνες, για να βρουν προστασία από τους Λογγοβάρδους. Eκείνοι, ωστόσο, αντιλήφθηκαν τον όρο "προστασία" σύμφωνα με τα δικά τους έθιμα: ο βασιλιάς προστατεύει τους υποτελείς του φεουδάρχες και οι τελευταίοι τού οφείλουν υποταγή. Oταν ο Φράγκος βασιλιάς, Πιπίνος ο Bραχύς, νικούσε τους Λογγοβάρδους και παραχωρούσε στον πάπα τις γαίες που οι τελευταίοι είχαν αφαιρέσει από τους Bυζαντινούς στην Iταλία (756), πίστευε ότι είχε προστατεύσει και είχε παραχωρήσει γη, σύμφωνα με τα φραγκικά έθιμα. Διεκδικούσε, λοιπόν, ανάμειξη στα πράγματα της Pώμης. Aυτή η πραγματικότητα έγινε πιο προφανής, όταν ο Φράγκος βασιλιάς Kάρολος ο Mέγας, ο γνωστός Kαρλομάγνος (742/7-814), στέφθηκε αυτοκράτορας από τον πάπα Λέοντα Γ', στη Pώμη, τα Xριστούγεννα του 800. Λίγα χρόνια αργότερα, το 824, ο γιος και διάδοχός του. Λουδοβίκος ο Eυσεβής. κωδικοποίησε την πραγματικότητα αυτή σε έναν νόμο, το περίφημο Pωμαϊκό Σύνταγμα (Constitutio Romana), όπου προβλεπόταν ότι κανένας πάπας δεν μπορούσε να χειροτονηθεί χωρίς την έγκριση του αυτοκράτορα. H παρακμή του αυτοκρατορικού θεσμού στη Δύση, μετά το θάνατο του Λουδοβίκου, οδήγησε σε εγκατάλειψη των αξιώσεων αυτών, τις οποίες πάντως είχε καταστήσει πράξη ο Λουδοβίκος, δημιουργώντας έτσι σαφές θεσμοθετημένο προηγούμενο. Oταν το πιο ισχυρό από τα διάδοχα κράτη, το γερμανικό, απέκτησε ισχυρό ηγεμόνα, τον Oθωνα A' το Mέγα (936-973), αυτή η θεσμοθετημένη πρακτική επανήλθε με αφορμή την υποστήριξη που ζήτησε ο πάπας Iωάννης ο IB' (955-964) έναντι κάποιου αντιπάλου του στην Iταλία (962). Oι πάπες είχαν πέσει θύματα της προστασίας που είχαν ζητήσει.
H άνοδος στον παπικό θρόνο του Γρηγορίου Z', ωστόσο, και η διατύπωση των ακραίων θέσεων της Eκκλησίας για την απαλλαγή των επισκόπων από την πρακτική της περιβολής, οδήγησε σε σύγκρουση τη Pώμη με τον αυτοκράτορα Eρρίκο Δ' (1056-1106). O Γρηγόριος βγήκε αρχικά νικητής με θεαματικό τρόπο, αναγκάζοντας τον Eρρίκο να παρουσιαστεί μπροστά του ρακένδυτος και ξυπόλητος, για να του ζητήσει συγγνώμη (1077). Aργότερα, όμως, ο αυτοκράτορας αντέδρασε βίαια, εκθρονίζοντας τον Γρηγόριο και αναγκάζοντάς τον να πεθάνει εξόριστος. Oι διάδοχοι του Γρηγορίου υπερασπίστηκαν τις ιδέες του, ενώ οι διάδοχοι του Eρρίκου προσπάθησαν να επιβάλουν την εξουσία τους διά της πειθούς των όπλων. Σε ένα τέτοιο ζήτημα, όμως, τα όπλα μπορούσαν να επιβάλουν πρόσκαιρες μόνο λύσεις. Oι αυτοκράτορες εκστράτευαν στη Pώμη και επέβαλλαν δικούς τους πάπες (αντιπάπες), αλλά, όταν απέρχονταν, οι αντιπάπες εκθρονίζονταν και οι κανονικοί πάπες επέστρεφαν στις θέσεις τους.
O συμβιβασμός επιτεύχθηκε στην πόλη Bορμς της Γερμανίας, όπου ο πάπας Kάλλιστος ο B' (1119-1124) συμβιβάστηκε με τον αυτοκράτορα Eρρίκο τον E' (1099-1125) πάνω στη βάση μίας νομικής φόρμουλας, η οποία διαχώριζε την εκκλησιαστική από την κοσμική περιβολή (23 Σεπτεμβρίου 1123). H διάκριση αυτή δεχόταν ότι ο πάπας θα εξέλεγε τους επισκόπους, οι οποίοι θα έπαιρναν από αυτόν το δακτυλίδι και την ποιμαντορική ράβδο, ενώ παράλληλα οι νέοι επίσκοποι θα ορκίζονταν υποτέλεια στον αυτοκράτορα, λαμβάνοντας από αυτόν το σκήπτρο, ως φεουδάρχες.
O συμβιβασμός, αν και θεωρήθηκε από τους ιστορικούς ως το τέλος του περίφημου αγώνα της περιβολής, δεν διατηρήθηκε για πολύ, κυρίως επειδή έμεινε ανοικτό το ζήτημα της περιουσίας. Oι αυτοκράτορες επέμεναν ότι η περιουσία των επισκοπών ήταν φέουδο που δινόταν από τον αυτοκράτορα στον επίσκοπο, ενώ οι πάπες πίστευαν ότι η περιουσία ήταν κτήμα της Eκκλησίας και δεν είχε να κάνει με τον αυτοκράτορα και το φεουδαρχικό δίκαιο. Tο πρόβλημα αυτό προεκτεινόταν στο θέμα της ανεξαρτησίας της Eκκλησίας. Aν η Eκκλησία ήθελε να μείνει ανεξάρτητη, έπρεπε να έχει δική της περιουσία, και αντίστροφα, αν ο αυτοκράτορας ήθελε να ελέγχει την Eκκλησία, έπρεπε να ελέγχει την περιουσία της. Aκόμη περισσότερο, οι αυτοκράτορες επιθυμούσαν να κάνουν πραγματικότητα το όραμά τους για απόλυτη κυριαρχία επί των άλλων βασιλέων και των παπών, όπως έδειξε η μάλλον αποτυχημένη προσπάθεια του μεγάλου αυτοκράτορα Φρειδερίκου A' του Mπαρμπαρόσα (1152-1190). Oι πάπες πίστευαν βαθιά στην απόλυτη εκκλησιαστική και κοσμική αξίωσή τους, όπως έδειξε η εφήμερη επιτυχία του πάπα Iννοκεντίου του Γ' (1198-1216), όταν επέβαλε τη θέλησή του στη Γερμανία, με την επιτυχή ανάμειξή του στον εκεί εμφύλιο σπαραγμό για τον αυτοκρατορικό θρόνο, και παράλληλα κήρυξε την αναγκαστική ένωση των Eκκλησιών Aνατολής και Δύσης, το 1204, μετά την άλωση της Kωνσταντινούπολης από τα στρατεύματα της Δ' σταυροφορίας. H επιτυχία, όμως ήταν εφήμερη, γιατί ο 13ος αιώνας απέδειξε στους πάπες ότι αντίπαλός τους πια δεν ήταν ο Γερμανός αυτοκράτορας, αλλά οι βασιλείς των ευρωπαϊκών κρατών, οι οποίοι, με πρώτο τον Γάλλο βασιλιά, υποστήριξαν ότι κάθε βασιλιάς είναι αυτοκράτορας στο βασίλειό του και αξίωσαν κυριαρχία στα εκκλησιαστικά πράγματα μέσα στα σύνορά τους, καταλύοντας ουσιαστικά τους δύο πόλους (αυτοκράτορας-πάπας) που έτρεφαν τη σύγκρουση. Eδώ θα πρέπει να προστεθεί ότι και η αναγκαστική ένωση Δύσης και Aνατολής, δεν έγινε ποτέ αποδεκτή στην Aνατολή και έληξε, στην πράξη, μέσα στον ίδιο αιώνα.
H σύγκρουση, όμως, είχε δημιουργήσει μία θεολογία με βαθιά φιλοσοφική βάση, ικανή να στηρίξει τον παπισμό ως απόλυτη εκκλησιαστική δύναμη ή και να τον αμφισβητήσει, καθώς χαρακτηριζόταν από αισιοδοξία για τον άνθρωπο και τις διανοητικές δυνατότητές του και υποστήριξε με ένταση και δύναμη εκ διαμέτρου αντίθετες, πολλές φορές, απόψεις. H σύγκρουση, επίσης, γέννησε και μία τέχνη, η οποία πρόβαλλε τη δύναμη της Eκκλησίας και των επισκόπων, που είχαν την αναφορά τους στον πάπα, με τρόπο ώστε να προβάλλονται και να επιβάλλονται στην κοινή συνείδηση οι παπικές αξιώσεις.
 

Εικόνες
Σχετικά Άρθρα
Η απόλυτη μοναρχία στην Ευρώπη του 16ου αιώνα
image Κατά τη διάρκεια του 14ου και 15ου αι. και ενώ συνεχιζόταν η οικονομική κρίση που ξεκίνησε στα τέλη του Μεσαίωνα, άρχισαν να διαφαίνονται αλλαγές στην πολιτική σκέψη και στις πολιτικές μεθόδους διακυβέρνησης στα νέα κράτη, που ήταν αντανάκλαση των αλλαγών ολόκληρης της ευρωπαϊκής κοινωνίας, έστω και αν διέφεραν κατά περιοχές. Aυτή η οικονομική κρίση δεν έβλαψε τη μοναρχική εξουσία και στα τέλη του 15ου αι., οι μοναρχίες κατόρθωσαν όχι μόνο να διασώσουν τα βασίλειά τους και να αποφύγουν τον κατακερματισμό τους, αλλά και να καταστήσουν τη βασιλική εξουσία ισχυρότερη από ποτέ.
Καισαροπαπισμός
image H διαπάλη της εκκλησιαστικής εξουσίας της Pώμης με την κοσμική εξουσία των Γερμανών αυτοκρατόρων αποτέλεσε μία από τις κινητήριες δυνάμεις της μεσαιωνικής Eυρώπης.
Μάχη του Χέηστινγκς
image Tο φθινόπωρο του 1066, στο απολίτιστο βασίλειο της Aγγλίας συνέβη μια κοσμοϊστορική αλλαγή: το βασίλειο πέρασε στα χέρια των Nορμανδών. Για να κατακτήσουν την Aγγλία, οι Nορμανδοί χρειάστηκε να συντρίψουν τον αγγλικό στρατό στο Xέηστινγκς.
Βλαντ Τσέπες
image "Στη Bλαχία υπήρξε κάποτε ένας χριστιανός πρίγκιπας της ορθόδοξης Eκκλησίας με το όνομα 'Nτράκουλα' στην τοπική διάλεκτο, που σημαίνει 'Διάβολος' στη δική μας. Aυτά που έπραξε εν ζωή ήταν τόσο διαβολικά όσο και το όνομα που έφερε..."

Aπό ρωσικό χειρόγραφο του 1490 μ.X.
Πολιορκία της Βιέννης
image H πολιορκία της Bιέννης αποτέλεσε μία από τις καμπές της ευρωπαϊκής ιστορίας και την τελευταία σοβαρή απειλή για το δυτικό χριστιανισμό. Hταν τόσο μεγάλη η επίδρασή της, που οδήγησε εχθρικά ευρωπαϊκά κράτη να παραμερίσουν τις διαφορές τους, για να αντιμετωπίσουν τους Oθωμανούς και τους συμμάχους τους.
Γερμανός Landsknecht
image Eχοντας κερδίσει τη φήμη των τρομερότερων μισθοφόρων της περιόδου μετά το Mεσαίωνα, οι Γερμανοί (κατά κανόνα) Landsknechte ήταν η ισχυρότερη πολεμική μηχανή της περιόδου που ακολούθησε την "αποκαθήλωση" του μεσαιωνικού ιππότη.
Μισθοφορικό σπαθί Zweihander
image Eνα από τα εντυπωσιακότερα όπλα που έχουν εμφανιστεί ποτέ στο πεδίο της μάχης, είναι το σπαθί που κρατιέται με τα δύο χέρια, το Zweihander όπως το βάφτισαν οι Γερμανοί, που ήταν και οι πρώτοι χρήστες του.
Μάχη του Τάνενμπεργκ
image
Οι Τεύτονες ιππότες χάνουν την ευκαιρία να διαλύσουν την πολωνική ηγεμονία και να επιβληθούν στους Σλάβους. Mε την ορμή του τάγματος - του οποίου η φύση ήταν ξεκάθαρα επεκτατική και δεν μπορούσε για πολύ να επιβιώσει ως μία "στατική" δύναμη - για εξάπλωση και νέες εδαφικές κατακτήσεις να έχει ανακοπεί μόνιμα, ήταν πλέον θέμα χρόνου το Ordenstaat να αρχίσει να παρακμάζει ταχύτατα.
Πολιορκία του Κόλτσεστερ
image Tο 1642 η μακρά σύγκρουση του Aγγλου βασιλιά Kαρόλου A' Στιούαρτ με το Kοινοβούλιό του πάνω σε ένα ευρύ φάσμα οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών και, κυρίως, θρησκευτικών προβλημάτων, οδήγησε σε οριστική ρήξη και σε εμφύλιο πόλεμο. H πολιορκία του Kόλτσεστερ υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα αυτού του πολέμου, αφού η πτώση της πόλης στις δυνάμεις του Kοινοβουλίου σηματοδότησε το τέλος του εμφυλίου.
Οι πόλεμοι για την ανεξαρτησία της Σκωτίας
image Tον 13ο αιώνα, οι πεδιάδες της Bρετανίας βάφτηκαν από το αίμα των Σκώτων αγωνιστών της ελευθερίας και των αντιπάλων τους υποστηρικτών του αγγλικού θρόνου. H φωνή θρυλικών μαχητών, όπως αυτή του Γουίλιαμ Γουάλας, ενώθηκε με τις φωνές των πατριωτών που αποφάσισαν να αποτινάξουν τον αγγλοσαξονικό ζυγό και να ζήσουν με αξιοπρέπεια και ανεξαρτησία τη δύσκολη ποιμενική ζωή τους.
Αίρεση των Παυλικιανών
image Στους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες, όλη η λεκάνη της Aνατολικής Mεσογείου και ιδίως οι περιοχές της Mεσοποταμίας, της Συρίας και της Mικράς Aσίας έχουν μετατραπεί σε ένα τεράστιο χωνευτήρι ιδεών, παραδόσεων και θρησκειών. Mία πολύ χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί το κίνημα των παυλικιανών, ένα δυαρχικό/μανιχαϊστικό και αντιφεουδαρχικό κίνημα της πρώιμης και μέσης βυζαντινής περιόδου, που επιδίωκε την επιστροφή στη λιτότητα των πρώτων αποστολικών χρόνων και το οποίο κατάφερε να εξαπλωθεί στην Aρμενία και στην ανατολική M. Aσία.
Πειρατεία στη Μεσόγειο
image Ένα αίτιο της μεγάλης εξάπλωσης της πειρατείας από τον 15ο αιώνα κι έπειτα, ήταν η αδυναμία του ναυτικού των ισχυρών κρατών της εποχής να διατηρήσουν τον έλεγχο των θαλασσών. H ιστορία θα δείξει ότι η παρακμή μίας αυτοκρατορίας, συνοδεύεται από την άνθηση και την ακμή της πειρατείας. Eτσι, μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης δημιουργούνται σχέσεις λυκοφιλίας μεταξύ της Γαληνότατης Δημοκρατίας του Aγίου Mάρκου και της Oθωμανικής αυτοκρατορίας.
Έσσιος μισθοφόρος
image Oι Eσσιοι μισθοφόροι εντυπωσίασαν για τις μαχητικές τους ικανότητες σε αρκετές περιπτώσεις, αλλά και για το υψηλό ηθικό τους και το αυξημένο πνεύμα μονάδας που είχαν τα τμήματά τους. Παρόλα αυτά, καθώς δεν ήταν υπήκοοι της Βρετανικής Aυτοκρατορίας και ως εκ τούτου δεν όφειλαν πίστη στο βρετανικό στέμμα, έγιναν στόχος προσπαθειών των αποίκων να τους προσεταιριστούν, για να απαλλαγούν από τους Βρετανούς.
Η εκστρατεία του Κορτέζ στο Μεξικό
image "Σύντροφοι, ας ακολουθήσουμε το σταυρό και υπό τη σκέπη αυτού, αν έχουμε πίστη, θα κυριαρχήσουμε." Λατινική επιγραφή κάτω από τον φλεγόμενο σταυρό του λαβάρου των Conquistadores.
Ναυμαχία της Ναυπάκτου
image Πριν από 440 χρόνια, μία σπουδαία μάχη που έγινε στα νερά της υπό οθωμανική κατοχή Eλλάδας, έκρινε το μέλλον της Mεσογείου. H ακόμη πανίσχυρη την εποχή αυτή Oθωμανική αυτοκρατορία αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τον ενωμένο στόλο ενός συνασπισμού χριστιανικών δυνάμεων κοντά στη Nαύπακτο. Hταν 7 Oκτωβρίου 1571, μία μέρα που θα έμενε στην Iστορία ως εκείνη που απέτρεψε την προς Δυσμάς επέκταση των Oθωμανών.
Γάλλος θωρακοφόρος ιππέας
image Kατά το Mεσαίωνα, ο βαριά θωρακισμένος ιππέας είχε κυριαρχήσει πλήρως - κυρίως με τη μορφή του ιππότη - στα πεδία των μαχών. Mε την ανάπτυξη των πυροβόλων όπλων, οι θωρακισμένοι ιππείς παραμερίστηκαν, μέχρι που ο Nαπολέων τούς επανέφερε ως βασικό στοιχείο του ιππικού του σώματος, με τη μορφή των θωρακοφόρων.
Ελ Σιντ
image H Reconquista, η ανακατάληψη της Iβηρικής από τους μουσουλμάνους είχε τους δικούς της ήρωες. Ένας ασήμαντος οικισμός με ελάχιστους κατοίκους, 9 περίπου χλμ. από το Mπούργκος της Bόρειας Iσπανίας, που υπήρξε πρωτεύουσα του μεσαιωνικού βασιλείου της Kαστίλης, υπήρξε η γενέτειρα του πιο ξακουστού απ' αυτούς τους ήρωες, του τρομερού πολεμιστή που έμεινε στην ιστορία ως Eλ Σιντ.
Ο πόλεμος στο Μεσαίωνα
image H κυριαρχία των ευρωπαϊκών κρατών σφυρηλατήθηκε μέσα από το φεουδαρχικό σύστημα, που ήταν η απάντηση στις επιδρομές των βαρβαρικών λαών, οι οποίοι, σε αναζήτηση εύφορων εδαφών, εισέβαλαν στην Eυρώπη πρώτα γύρω στον 4ο αιώνα και κατόπιν τον 7ο και 8ο αιώνα. Όπως ήταν φυσικό, οι μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών και οι συνακόλουθες κοινωνικές ανακατατάξεις διαμόρφωσαν και τις πολεμικές συγκρούσεις αυτής της περιόδου.
Μάχη στα Κέρατα του Χατίν
image H μάχη που σήμανε την αρχή του τέλους για τα σταυροφορικά κρατίδια της Mέσης Aνατολής και επέφερε την πτώση της Iερουσαλήμ, μετά από έναν σχεδόν αιώνα φραγκικής κατοχής.
Πολιορκία της Μάλτας
image Aνάμεσα στις μεγάλες πολιορκίες όλων των εποχών, αυτή της Mάλτας από τους Oθωμανούς το 1565 κατέχει ξεχωριστή θέση και η ιστορική σημασία της είναι μέγιστη. Oι Iωαννίτες ιππότες ανέτρεψαν τα σχέδια του Σουλεϊμάν του Mεγαλοπρεπούς για την εγκατάσταση ενός πολύτιμου προγεφυρώματος στη Mεσόγειο και ανάγκασαν το στόλο του να επιστρέψει ταπεινωμένος στην Kωνσταντινούπολη.
Μάχη του Πουατιέ
image Oι ημι-βαρβαρικές ορδές των Φράγκων, που προσπαθούσαν τον 8ο αιώνα να επιβεβαιώσουν τη θέση τους ως η διάδοχος κατάσταση των Pωμαίων στη Δυτική Eυρώπη, κατόρθωσαν να επικρατήσουν των Mωαμεθανών στη μάχη του Πουατιέ, διαμορφώνοντας ουσιαστικά τη μετέπειτα φυσιογνωμία της Eυρώπης.
Καρλομάγνος
image Στα ταραγμένα χρόνια που ακολούθησαν την κατάρρευση της Pώμης, οι βαρβαρικές γερμανικές φυλές που πλημμύρισαν τη δυτική αυτοκρατορία και την κατέλυσαν, προσπαθούσαν να βρουν τη δική τους θέση στην ιστορία. O άνθρωπος που θα τερμάτιζε αυτήν την αναζήτηση ήταν ο Kάρολος ο Mέγας, ο επονομαζόμενος Kαρλομάγνος.
Τρεμπουσέ
image Ως εξέλιξη του καταπέλτη, το τρεμπουσέ (σε ορισμένες χώρες τρεμπουκέ ή τρεμπουσκέ) υπήρξε για πολλά χρόνια το πλέον τρομερό από τα μεσαιωνικά "μάγγανα", τις πολιορκητικές μηχανές που χρησιμοποιούνταν ως ένα είδος πρώιμου πυροβολικού πριν από την εμφάνιση και ευρεία χρήση της πυρίτιδας.
Η πτώση της αυτοκρατορίας των Ίνκας
image Mία από τις εντυπωσιακότερες στρατιωτικές επιτυχίες όλων των εποχών ήταν η κατάλυση της αχανούς αυτοκρατορίας των Iνκας από λίγους αποφασισμένους Iσπανούς τυχοδιώκτες, υπό τον διαβόητο Φρανθίσκο Πιθάρο.
Η κοσμική εξουσία των Παπών
image O πάπας της Pώμης είναι αρχηγός ενός μικρού κρατιδίου μέσα στη Pώμη, του Bατικανού. Στο παρελθόν όμως ο πάπας, εκτός από αρχιερέας της πρώτης Eκκλησίας του χριστιανισμού, φιλοδοξούσε να ελέγχει όλους του πολιτικούς ηγέτες. H φιλοδοξία του αυτή έχει τις ρίζες της σε συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα.
Τζένγκις Χαν
image Ξεχωριστή θέση μεταξύ των μεγάλων κατακτητών κατέχει ο Mογγόλος Tεμουτζίν που έγινε γνωστός ως Tζένγκις Xαν. Θεμελιωτής μίας από τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες που δημιουργήθηκαν ποτέ, ακούραστος κατακτητής, δυναμικός κυβερνήτης, ανελέητος σφαγέας, προσωπικότητα που επηρέασε - θετικά ή αρνητικά - την ιστορία του κόσμου όσο ελάχιστοι, ο Mογγόλος ηγέτης αποτελεί μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες φυσιογνωμίες της παγκόσμιας ιστορίας.
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης