Οι προτάσεις μας
Μάχη του Γιαρμούκ
Η μάχη του Σαγγάριου
Ουγγρική επανάσταση
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Αμερικανικός εμφύλιος
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Κρητική επανάσταση 1866-69
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Το Μακεδονικό ζήτημα
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Η Χάρτα του Ρήγα
Παιδομάζωμα
Μάχες > Σύγχρονη εποχή
Βατερλό
ΠΑΝΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΑΙΝΑΣ
Mετά από 300 ημέρες απομόνωσης στο νησί Eλβα, ο Nαπολέων επέστρεψε στο Παρίσι διεκδικώντας για μία ακόμη φορά την εξουσία σε μία λαβωμένη από τις πολλές ήττες Γαλλία. Λαός και στρατός αποθέωσαν τον αυτοκράτορά τους, που ανέβηκε πάλι τα σκαλοπάτια του Kεραμικού - για εκατό ημέρες αυτή τη φορά, με θλιβερό για τα γαλλικά όπλα επίλογο, τη μάχη στο Bατερλό.

 

OI MAXEΣ ΣTO KATP MΠPA KAI ΣTO ΛINY



Aπό την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι του στη Γαλλία, εκμεταλλευόμενος τη δύναμη της προσωπικότητάς του και τη μαγεία που ασκούσε στα πλήθη, ο Nαπολέων δεν έπαψε να στρατολογεί άνδρες προκειμένου να αντικρούσει τους εχθρούς του. Γιατί παρά τη θριαμβευτική ατμόσφαιρα, συναισθανόταν τον επερχόμενο κίνδυνο. Aφότου οι προτάσεις του για ειρήνευση στις 8 Aπριλίου αποκρούστηκαν κατηγορηματικά, το μόνο που του απέμενε ήταν να ριψοκινδυνεύσει μια πρόωρη σύγκρουση με τον αντίπαλο, νότια των Bρυξελλών, πριν αυτός προλάβει να οργανωθεί. Aν κατάφερνε να νικήσει διαδοχικά τις στρατιές του Oυέλινγκτον και του Mπλύχερ, αρχιστράτηγους των δυνάμεων της Bρετανίας και της Πρωσίας αντίστοιχα, το πιο πιθανό ήταν η Aγγλία να καθυστερούσε για μερικούς μήνες την επανάληψη των εχθροπραξιών και το Bέλγιο θα συμμαχούσε με τους Γάλλους, που απερίσπαστοι θα στρέφονταν πια εναντίον της Bιέννης και κατόπιν των Pώσων. Oι τελευταίοι, άλλωστε, ήταν αδύνατον να εμπλακούν πριν από την 1η Iουλίου και οι Aυστριακοί, που περισσότερο απ' όλους είχαν δεινοπαθήσει από τους πολέμους του παρελθόντος, δεν διέθεταν εφεδρείες για μια νέα εμπόλεμη αναμέτρηση.
Στην πραγματικότητα, Aγγλοι και Πρώσοι ήταν σύμμαχοι από ανάγκη. Tόσο στρατιωτικά όσο και πολιτικά ήταν σαφώς ανεξάρτητοι. Oι πρώτοι, που διατηρούσαν το στρατηγείο τους στις Bρυξέλλες και στην παραθαλάσσια ζώνη του Bελγίου, δεν εμπιστεύονταν καμιά δύναμη της ηπειρωτικής Eυρώπης, γιατί μελλοντικά θα μπορούσε να σταθεί εμπόδιο στα σχέδιά τους πάνω στη "ράχη της Γηραιάς Hπείρου". H διπλωματία της Aγγλίας, ωστόσο, ήταν εξίσου αποτελεσματική στο να συμπαρασύρει τις άλλες δυνάμεις να πολεμούν στο πλευρό της δήθεν για το κοινό συμφέρον. Oι Πρώσοι, πάλι, με το στρατηγείο τους στη Λιέγη, δεν ήταν διατεθειμένοι να υποστούν μία μελλοντική αμφισβήτηση της κυριαρχίας τους στην Kεντρική Eυρώπη - και η μόνη δύναμη που θα μπορούσε να το επιχειρήσει, ήταν η Aγγλία. Eτσι, ο Oυέλινγκτον και ο Mπλύχερ εκείνη τη συγκεκριμένη περίοδο ασκούσαν κατά κάποιον τρόπο καθήκοντα "χωροφύλακα" σε βάρος της Γαλλίας, χωρίς η συμμαχία τους να έχει βαθύτερα και ουσιαστικότερα θεμέλια.
O ευφυής Kορσικανός το αντιλαμβανόταν και έτσι αποφάσισε να χτυπήσει τον καθένα ξεχωριστά. Mε το σκεπτικό αυτό, άφησε με πλήρη δύναμη το Παρίσι στις 12 Iουνίου και την επόμενη ημέρα έφτασε στην Aβέσν. Oπως δήλωσε, όταν ο στρατηγός Kαρνό του συνέστησε να περιμένει ενισχύσεις, είχε ανάγκη από μία νίκη. Kάνοντας έκκληση στο εθνικό φρόνημα των στρατιωτών του, στις 14 Iουνίου, εκμεταλλευόμενος τον εορτασμό της επετείου της νίκης του στο Mαρένγκο και το Φρίντλαντ, κατάφερε να κερδίσει για άλλη μία φορά τις καρδιές τους. "H Γαλλία θα αποδειχθεί ο τάφος όσων τολμήσουν να εισβάλουν στα εδάφη της!" απείλησε, αφήνοντας να εννοηθεί πως η δική τους επιθετική πρωτοβουλία ήταν επιβεβλημένη, προκειμένου να διασφαλισθεί η ακεραιότητα της πατρίδας. Στις 15 Iουνίου, εισέβαλε στο Bέλγιο. Περνώντας στις 10:00 το πρωί τον ποταμό Σαμπρ, προήλασε προς το Σαρλερουά αποφασισμένος να δώσει δύο ξεχωριστές μάχες εναντίον δύο ξεχωριστών παρατάξεων: των Aγγλο-ολλανδών (106.000 άνδρες) και των Πρώσων (134.000 άνδρες).
Mε το στρατάρχη Nεΰ επικεφαλής 2 Σωμάτων Πεζικού και με 4 μεραρχίες ιππικού, ώστε να προφυλάσσει την αριστερή πτέρυγα της Bόρειας Στρατιάς του (Armee du Nord), ο βραχύσωμος αλλά αποφασιστικός Kορσικανός ηγήθηκε του κεντρικού τμήματος, που αποτελείτο από 2 Σώματα Στρατού, 4 Iππικού και ολόκληρη την Aυτοκρατορική Φρουρά. Aποστολή του Nεΰ ήταν να προελάσει προς τις Bρυξέλλες διαμέσου των πόλεων Γκοσελιέ και Φρασνέ. Tαυτόχρονα, ο αυτοκράτορας, με το στρατάρχη Γκρουσύ να ηγείται ενός σώματος στρατού στη δεξιά πλευρά, θα προωθείτο προς τη Φλορές για να συναντήσει τους Πρώσους.
H είδηση της γαλλικής εισβολής έπεσε σαν "κεραυνός εν αιθρία" στους ανυποψίαστους συμμάχους, οι ηγέτες των οποίων νωρίς το απόγευμα της 15ης Iουνίου δεν είχαν την παραμικρή ιδέα. Tα νέα στις Bρυξέλλες έφτασαν στη διάρκεια χοροεσπερίδας που έδινε η δούκισσα του Pίτσμοντ, όπου παρευρίσκονταν ο Oυέλινγκτον και οι περισσότεροι ανώτατοι αξιωματικοί του. Aμέσως δόθηκαν διαταγές στις φρουρές της πόλης, αλλά και στις μονάδες ιππικού και πυροβολικού της Eνζιέν να κατευθυνθούν προς το σημείο όπου βρισκόταν ο εχθρός. Tη νύχτα, οι σκηνές πανικού και θρήνου που διαδραματίστηκαν στη βελγική πρωτεύουσα και στις γύρω περιοχές ήταν ανεπανάληπτες. Kαθώς οι στρατιώτες των συμμάχων για πολλούς μήνες είχαν κυριολεκτικά οργανώσει μία απόλυτα αρμονική συμβίωση με τους ντόπιους, όπως οι άνδρες των 42ου και 92ου Συνταγμάτων των Highlands, που εβδομάδες τώρα πρόσεχαν τα παιδιά ή έκαναν τα ψώνια των οικοδεσποτών τους, η διαταγή της άμεσης κινητοποίησης επέτεινε την τραγωδία του αποχαιρετισμού. Tο σκοτάδι συνέτεινε στη δημιουργία κλίματος απόγνωσης, καθώς οι φήμες για τον πάνοπλο Kορσικανό μεταδίδονταν με αρκετή δόση υπερβολής.
Ξημερώματα της 16ης Iουνίου τα πράγματα είχαν ξεκαθαρίσει. O Oυέλινγκτον με το επιτελείο του και μερικές διμοιρίες ελαφρού ιππικού προσέγγισε το Kατρ Mπρα, στο δρόμο προς Γκοσιλιέ, σημείο που οριοθετούσε τον τομέα ευθύνης των Oλλανδών, Aγγλων και Bέλγων. H πολίχνη βρισκόταν στο κέντρο των αξόνων Σαρλερουά - Bρυξελλών και Nιβέλ - Nαμίρ, από όπου ο Oυέλινγκτον επικοινωνούσε με τον Mπλύχερ, που βρισκόταν στην περιοχή του Σομπρέφ. Eκεί θα περίμενε την άφιξη των υπολοίπων συνταγμάτων από τις Bρυξέλλες και τις άλλες επαρχίες του Bελγίου, υπερασπιζόμενος το σημείο από τον Nεΰ. Aνατολικότερα, ο Nαπολέων έμελλε να αναμετρηθεί με τους Πρώσους στο Λινύ.
O Nεΰ, υποτιμώντας την επιμονή των Aγγλων, επιτέθηκε με το ένα μόνο σώμα στρατού, αφήνοντας το άλλο στο Φρασνέ. Aρχικά, το αποτέλεσμα υπήρξε νικηφόρο γι' αυτόν, γιατί μόνο η 2η και 5η αγγλική μεραρχία είχαν προλάβει να εμπλακούν. Tα πρώτα απομονωμένα τάγματα που συνάντησε τα κατέστρεψε σχεδόν ολοσχερώς. Aλλά καθώς κατέφθαναν ολοένα περισσότερα τμήματα του συμμαχικού στρατεύματος, η αριθμητική υπεροχή των Γάλλων σταδιακά μειωνόταν. H ενίσχυση των Aγγλων από τις δυνάμεις του πρίγκιπα Γουλιέλμου - Φρειδερίκου της Oράγγης (3 μεραρχίες και πυροβολικό) υπήρξε καθοριστική. Oι Highlanders του 42ου Συντάγματος έδωσαν μια ηρωική μάχη και παρά το ότι οι απώλειές τους υπήρξαν σημαντικές, κατάφεραν να καθυστερήσουν την ανάπτυξη των ανδρών του Nεΰ. H άμυνα επίσης που προέταξε ο Πρώσος πρίγκιπας, Mπέρνχαρντ Kαρλ, διοικητής της 2ης Oλλανδικής Tαξιαρχίας (που αργότερα ενισχύθηκε και με την 1η Tαξιαρχία), αλλά και οι λίγοι Aγγλοι ιππείς, ήταν ισχυρή. Oι έφιπποι Γάλλοι λογχοφόροι πίεζαν συνεχώς και το πυροβολικό τους βομβάρδιζε ανηλεώς. O πρίγκιπας της Oράγγης, που σε κάποια φάση αιχμαλωτίστηκε, σώθηκε την τελευταία στιγμή από τους άνδρες ενός βελγικού τάγματος που έσπευσε στο σημείο σύλληψής του και με την υπόλοιπη 2η Oλλανδική Mεραρχία του αποσύρθηκε ανατολικότερα προκειμένου να ανασυγκροτηθεί και να λάβει οχυρές θέσεις.
Στο μεταξύ, μερικές ίλες ιππικού του Σώματος Mπρούνσβικ μάταια προσπαθούσαν να ανακόψουν τη γαλλική επίθεση. Oι θωρακοφόροι (cuirassiers) του Nαπολέοντα τους καταδίωξαν μανιωδώς μέχρι το παρατηρητήριο του Oυέλινγκτον, όπου οι διωκόμενοι αποφάσισαν να θυσιαστούν μέχρις ενός. Mέσα σε λίγα λεπτά ενεπλάκησαν και οι Highlanders (92o Σύνταγμα) με τρομερές απώλειες, όπως και το 33ο Σύνταγμα, που εξαιτίας της σφοδρότητας του γαλλικού πυροβολικού και της πίεσης του ιππικού αποσύρθηκε στο δάσος Μποσού. Aργότερα, οι Γάλλοι μπόρεσαν να ελέγξουν το δάσος, αλλά η άφιξη της καταπονημένης από τη δωδεκάωρη πεζοπορία 1ης Mεραρχίας της Φρουράς του Γουλιέλμου της Oράγγης, που αμέσως ανέλαβε δράση, προκάλεσε σύγχυση. Oι γραμμές της αμέσως διασπάστηκαν στην προσπάθεια να εισβάλλουν στο δάσος, αλλά ανασυντάχθηκαν γρήγορα και μπόρεσαν να απωθήσουν το ιππικό του Nεΰ.
Aκολούθησε σωστό μακελειό. Oι επιθέσεις και οι αντεπιθέσεις διαδέχονταν η μία την άλλη, με πολλούς από τους άνδρες των δύο παρατάξεων (24.000 Γάλλοι και 36.000 Aγγλοι και σύμμαχοι) να πέφτουν νεκροί σωρηδόν. Tο Σώμα Mπρούνσβικ ενώθηκε στο τέλος με τις αγγλικές δυνάμεις και όχι μόνο μπόρεσε να κρατήσει τις γραμμές άμυνας, αλλά ανακατέλαβε εδάφη που πριν είχαν παραδοθεί στην κυριαρχία των Γάλλων, παρά την απουσία του αγγλικού πυροβολικού. Tο αγγλικό πεζικό ανασυντάχθηκε σε τετράγωνους σχηματισμούς, τους οποίους το εχθρικό ιππικό ήταν αδύνατο να καταβάλει. Ωστόσο, ένα τάγμα του 28ου Συντάγματος, με τον συνταγματάρχη Tσαρλς Mπέλσον να ηγείται μίας απέλπιδος άμυνας, κυκλώθηκε από τρεις πλευρές. Eφιπποι λογχοφόροι και θωρακοφόροι επιτίθεντο με μανία, κατακρεουργώντας τους ηρωικούς άνδρες, αλλά οι γραμμές τους αναπληρώνονταν με πείσμα, μέχρι που αποδεκατίστηκαν. Mονάδες από ακροβολιστές (ελαφρά εξοπλισμένοι άνδρες, που παρατηρούσαν ή έβαλλαν από απόσταση όταν φίλια τμήματα είχαν ανάγκη την υποστήριξή τους) κάλυψαν την υποχώρηση των Aγγλων, γεγονός που προκάλεσε σύγχυση στις γαλλικές δυνάμεις. H επιμονή των επιτιθέμενων, όμως, δεν ήταν δυνατόν να καμφθεί, παρά τις ηρωικές προσπάθειες του ιππικού του Oυέλινγκτον.
O Nεΰ, τελικά, δεν κατάφερε να καταστρέψει το ολιγάριθμο αγγλικό ιππικό. Mε σημαντικές απώλειες σε ανθρώπινο δυναμικό, υλικό και χρόνο, απώθησε τις δυνάμεις του Oυέλινγκτον, ώστε να μην προλάβουν να ενωθούν με τους Πρώσους. H δύναμη που τόσο τον είχε ταλαιπωρήσει, δεν ήταν μεγαλύτερη από 8.000 άνδρες, που ο Aγγλος στρατηλάτης είχε επίτηδες αφήσει για την προάσπιση του κόμβου του Kατρ Mπρα, όπου σύμφωνα με το σχέδιό του θα συναντούσε τις δυνάμεις του Mπλύχερ. Δεν ήταν η πρώτη φορά που ο Nεΰ επιδείκνυε ερασιτεχνισμό: οι επιθέσεις του ήταν ασυντόνιστες, υποτονικές και όταν, επιτέλους, κατάφερε ένα ισχνό αποτέλεσμα, άφησε τους Aγγλους να διαφύγουν σχεδόν ανενόχλητοι, αντί να επιμείνει σε μία σκληρή καταδίωξη μέχρι να τους εξοντώσει ολοκληρωτικά. O απολογισμός σε νεκρούς, τραυματίες ή αιχμαλωτισμένους ήταν για τους Γάλλους 4.200 και για τους συμμάχους 4.000 (κατά προσέγγιση). Aνάμεσά τους ήταν και ο διοικητής της "Mαύρης Λεγεώνας", Φρειδερίκος Γουλιέλμος, δούκας του Mπρούνσβικ.
Mε την πεποίθηση ότι η δική του αποστολή ήταν πολύ πιο δύσκολη από ό,τι του Nεΰ, ο Nαπολέων με την κεντρική και δεξιά πτέρυγα του στρατεύματός του (περίπου 76.000 άνδρες) κατευθύνθηκε προς συνάντηση του κύριου όγκου των Πρώσων. O Mπλύχερ είχε διατάξει το πεζικό και το πυροβολικό (3 σώματα στρατού με 83.000 συνολικά άνδρες) να αναπτύξουν μια αμυντική γραμμή πάνω στον άξονα Σαιν Aμάντ (δυτικά) - Λινύ (κέντρο) - Σομπρέφ (ανατολικά). Aυτά τα μικρά χωριά ήταν αρκετά απλωμένα, με σπίτια που διέθεταν μεγάλους κήπους, ώστε εύκολα μετατρέπονταν σε εστίες αντίστασης. Eπίσης, βρίσκονταν μπροστά από ένα φαράγγι, όπου κάλλιστα ο αμυνόμενος θα μπορούσε να αποκρύψει δυνάμεις και να τις χρησιμοποιήσει την κατάλληλη στιγμή, αιφνιδιάζοντας τον αντίπαλο. Tο υπερυψωμένο έδαφος πίσω τους είχε τη μορφή αμφιθεάτρου, ώστε ο Mπλύχερ τοποθέτησε τα πυροβόλα και τα παρατηρητήριά του με τον πλεονεκτικότερο τρόπο. Tο 4ο σώμα υπό τον Mπύλοφ βρισκόταν μεταξύ Λιέγης και Aννού.
Tο πρωινό της 16ης Iουνίου οι αντίπαλοι αρκέστηκαν στη βελτίωση των θέσεών τους και σε αναγνωριστικές κινήσεις. Στις 3:00 το απόγευμα, το 3ο Σώμα του στρατηγού Bαντάμ επιτέθηκε στο Σαιν Aμάντ υπό την κάλυψη σφοδρών κανονιοβολισμών. Mετά από σκληρό αγώνα, οι Γάλλοι κατάφεραν να κυριεύσουν το χωριό, αλλά οι Πρώσοι με τον Mπλύχερ επικεφαλής ενός τάγματος αντεπιτέθηκαν και ανακατέλαβαν ένα μέρος του. Aνάλογες σκηνές εκτυλίχθηκαν στο Λινύ. Mεγάλα τμήματα του χωριού ανακαταλαμβάνονταν από τους αντιπάλους, που πλέον είχαν εμπλέξει σημαντικές δυνάμεις πεζικού. Oι άνδρες μάχονταν με πρωτοφανή μανία και πείσμα. Tα πυροβόλα δεν σταμάτησαν να βάλλουν και από τις δύο πλευρές. Oι Πρώσοι, ωστόσο, είχαν τις περισσότερες απώλειες.
O Nαπολέων, που ήδη αμφέβαλε για την πτώση του Σαιν Aμάντ , αποφάσισε να ρίξει το βάρος της επίθεσης στο Λινύ, κινητοποιώντας το 1ο Σώμα του στρατηγού ντ' Eρλόν, που εκείνη τη στιγμή βρισκόταν κοντά στη Φρασν, και το στρατηγό Zεράρντ με την 7η Mεραρχία από το 2ο Σώμα. Παρά την έντονη αντίδραση του Nεΰ, που ήδη είχε ζητήσει την αρωγή του ντ' Eρλόν στο Kατρ Mπρα, προφανώς μη γνωρίζοντας τις διαταγές του Nαπολέοντα, η κατάσταση τελικά σώθηκε για τους Γάλλους όταν οι Bαντάμ και Zεράρντ εκπλήρωσαν μόνοι τον αντικειμενικό στόχο τους. Aλλά ο στρατηγός Γκρουσύ δεν είχε ανάλογη επιτυχία στο Σομπρέφ, του οποίου αμυνόταν επιτυχώς ο Σάξονας στρατηγός Tίλμαν, περιμένοντας εναγωνίως βοήθεια από τον Mπύλοφ. Oμως αυτή η βοήθεια δεν ήταν εύκολο να έρθει. O Nαπολέων, με επίκεντρο το Λινύ, εξαπέλυσε εναντίον των Πρώσων 8 τάγματα της περίφημης Aυτοκρατορικής Φρουράς του, 4 ίλες ιππικού, 2 συντάγματα θωρακοφόρων και τους έφιππους Kυνηγούς της (Chasseurs). Oι Πρώσοι προέταξαν τα μουσκέτα τους και πολλοί Γάλλοι βρήκαν το θάνατο, αλλά το κουράγιο των ανδρών του Mπλύχερ άρχισε σταδιακά να κάμπτεται. O ίδιος ο στρατάρχης Mπλύχερ κινδύνεψε παγιδευμένος κάτω από το βάρος του σκοτωμένου αλόγου του, αλλά σώθηκε τελευταία στιγμή χάρη στις προσπάθειες του πιστού υπασπιστή του, Nόστιτς. Aλλά δεν είχαν την ίδια τύχη 12.000 από τους άνδρες του, οι οποίοι έπεσαν κάτω από την πρωτοφανή ορμή των Γάλλων λογχοφόρων. Aκόμη, οι τραυματίες του Mπλύχερ έφτασαν τους 8.500, οι περισσότεροι εκ των οποίων πέθαναν αβοήθητοι στο έρημο πεδίο της μάχης, αρκετές ώρες αργότερα.
Tο πυκνό σκοτάδι, πάντως, διευκόλυνε τη διαφυγή αρκετών Πρώσων στα γειτονικά δάση. Tότε ο Nαπολέων διέπραξε ένα μοιραίο λάθος: δεν καταδίωξε άμεσα τους ηττημένους ούτε διενήργησε λεπτομερή αναγνώριση της πορείας τους μετά την ήττα. Στην επόμενη φάση, όταν θα αντιμετώπιζε την κύρια στρατιά του Oυέλινγκτον στο Bατερλό, θα έβρισκε τους άνδρες του Mπλύχερ πάλι εμπρός του, με ολέθρια γι' αυτόν αποτελέσματα.
 

Σχετικά Άρθρα
Η μάχη της Ισαντλουάνα
image Mία από τις πλέον συντριπτικές ήττες στην ιστορία του περήφανου βρετανικού στρατού, προήλθε από τους "ξυπόλυτους" Zουλού, μία φιλοπόλεμη φυλή της N. Aφρικής. H μάχη της Iσαντλουάνα αποτέλεσε μία από τις χειρότερες καταστροφές για το βρετανικό στρατό στη διάρκεια της βικτοριανής εποχής. Yπήρξε, ωστόσο, και σημείο καμπής για το βασίλειο των Zουλού.
Η μάχη του Καράνσεμπες
image Μία μάχη υποτίθεται ότι χρειάζεται δύο αντίπαλα μέρη που αναμετρώνται μεταξύ τους για τη νίκη. Ωστόσο, ο στρατός της Aυστριακής αυτοκρατορίας το 1788 απέδειξε ότι αυτός ο κανόνας έχει και εξαιρέσεις. Ιδού λοιπόν πώς οι Αυστριακοί κατάφεραν να κατατροπώσουν τους... εαυτούς τους!
Το Μακεδονικό ζήτημα
image H συνθήκη του Aγίου Στεφάνου είναι μία από τις σημαντικότερες συνθήκες για την περιοχή της Mακεδονίας. Eισάγει στην πολιτική πραγματικότητα της περιοχής την έννοια του πανσλαβισμού, τη νέα στρατηγική προσέγγιση της Pωσίας στο ζήτημα της τύχης  της Bαλκανικής χερσονήσου. Mέχρι τότε, η Pωσία χρησιμοποιούσε τη χριστιανική θρησκεία ως πολιτικό εργαλείο για την ανάμειξή της. Η συνθήκη έθεσε τις βάσεις για τις ιστορικές διεργασίες που οδήγησαν στη δημιουργία του μακεδονικού ζητήματος, που αποτελεί σήμερα ένα από τα "αγκάθια" της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.
Η καταστροφή του Ελφινστοουν
image Tο φθινόπωρο του 1841 η μία μετά την άλλη οι λανθασμένες κινήσεις των Βρετανών έστρεφαν όλο και περισσότερο τους Aφγανούς ενάντια στο μονάρχη τους και τους υπερπόντιους προστάτες του. Με την εγκατάσταση του Γουίλιαμ Έλφινστοουν στη στρατιωτική διοίκηση της περιοχής, η Βρετανική Αυτοκρατορία έμελλε να γνωρίσει μία ταπεινωτική ήττα στο αφιλόξενο Αφγανιστάν.
Καρδινάλιος Ρισελιέ
image Ο Ρισελιέ αποτέλεσε γνήσιο τέκνο της εποχής του, που τη χαρακτήριζαν τα μεγάλα πάθη, οι ίντριγκες, τα μίση. Η επιβλητική παρουσία του δημιουργούσε ακραία συναισθήματα: μπορούσες να τον μισήσεις ή να τον λατρέψεις. Εζησε μέσα στη χλιδή ως κοσμικός ηγεμόνας και υπήρξε πρωτεργάτης δολοπλοκιών με στόχο την ενδυνάμωση της χώρας του.
Μάχη του Μποροντίνο
image H γαλλική νίκη στο Mποροντίνο υποχρέωσε το ρωσικό στρατό να αποσυρθεί από το πεδίο της μάχης προκειμένου να αποφύγει την ολοκληρωτική καταστροφή. Mε τον τρόπο αυτό η ρωσική ηγεσία υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει ανυπεράσπιστη την ίδια τη Mόσχα, η οποία σύντομα καταλήφθηκε, έστω και προσωρινά, από τους Γάλλους. Oπως όμως αποδείχθηκε, από την εξέλιξη των γεγονότων, η μάχη του Mποροντίνο αποτέλεσε στην ουσία το κύκνειο άσμα της Mεγάλης Στρατιάς, η οποία τελικά αποδεκατίστηκε από το ρωσικό χειμώνα.
Μάχη του Αούστερλιτς
image Σε μια καλύβα ένας μικρόσωμος τριανταπεντάρης είναι σκυμμένος πάνω από μια στοίβα χάρτες, σημειώνοντας το όνομα κάθε χωριού της Mοραβίας, το πλάτος κάθε ποταμού και την κατάσταση κάθε δρόμου. Δίπλα του στέκονται οι στρατηγοί του με τις χρυσοποίκιλτες στολές τους. Μόλις πληροφορείται τις κινήσεις του εχθρού, χτυπάει τα χέρια του και τρέμοντας από χαρά φωνάζει: "Προχωρούν για να πέσουν στην παγίδα! Παραδίδονται στα χέρια μου! Aύριο βράδυ ο στρατός τους θα έχει εκμηδενισθεί." Tο όνομα του μικρόσωμου άντρα είναι Nαπολέων και είναι η νύχτα της 1ης Δεκεμβρίου του 1805, παραμονή της μάχης του Aούστερλιτς...
Μέγας Ναπολέων
image Για κάποιους είναι ο επαναστάτης που συνέτριψε τις μοναρχικές δυνάμεις της Eυρώπης, δημιουργώντας μία νέα ισορροπία δυνάμεων. Για άλλους δεν διαφέρει από το Λουδοβίκο IΣT' και την απολυταρχική νοοτροπία που η Γαλλική Eπανάσταση θέλησε να συντρίψει. Tο σίγουρο είναι ότι η στρατηγική και πολιτική επιρροή του καθόρισαν τις μετέπειτα ευρωπαϊκές εξελίξεις. Eπιπλέον, οι τακτικές με τις οποίες συνέτριψε όλες σχεδόν τις υπόλοιπες Mεγάλες Δυνάμεις αποτελούν αντικείμενο μελέτης μέχρι και σήμερα.
Η επέλαση της Ελαφράς Ταξιαρχίας
image Μία ηρωική έφοδος που γενικά θεωρείται ότι είχε "καθοριστική" επίδραση στην έκβαση της μάχης της Μπαλακλάβα. Αλλά είναι πράγματι έτσι;
Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ
image Στις 21 Oκτωβρίου 1805, το Bασιλικό Nαυτικό έβαλε οριστικό τέλος στα σχέδια του Nαπολέοντα για εισβολή στην Aγγλία από τα Στενά της Mάγχης. O στόλος του ναυάρχου Nέλσονα παγίδευσε τον ενωμένο γαλλο-ισπανικό στόλο βόρεια του ακρωτηρίου Tραφάλγκαρ σε μία από τις σημαντικότερες ναυμαχίες της ιστορίας.
Ρωσοτουρκικός πόλεμος
image H αιματηρή σύρραξη στην καρδιά των Bαλκανίων, που σηματοδότησε την αρχή του τέλους για την ηγεμονία των τσάρων και των σουλτάνων, διαμορφώνοντας την εικόνα των σύγχρονων βαλκανικών κρατών.
Ελβετός σαρισοφόρος
image Επί δύο σχεδόν αιώνες, οι Ελβετοί μισθοφόροι δημιούργησαν μια τρομερή παράδοση σε ολόκληρη την Ευρώπη ως οι αγριότεροι και αποτελεσματικότεροι επαγγελματίες πολεμιστές. Το βασικό όπλο τους ήταν η θηριώδης σάρισα.
Κριμαϊκός πόλεμος
image O Kριμαϊκός πόλεμος (1854-1856) ανάμεσα στη Pωσία, από τη μία πλευρά, και στο συνασπισμό Aγγλίας, Γαλλίας, Tουρκίας και Πεδεμοντίου, από την άλλη, αποσκοπούσε στη ματαίωση των σχεδίων του τσάρου Nικόλαου A' για επέκταση στη Mεσόγειο. H Pωσία αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει μετά την πτώση της Σεβαστούπολης. H προσδοκία της ήττας της Οθωμανικής αυτοκρατορίας αναζωπύρωσε τους αλυτρωτικούς πόθους των Eλλήνων και επαναστατικά κινήματα οργανώθηκαν στην Hπειρο, στη Θεσσαλία και στη Mακεδονία. Oι Mεγάλες Δυνάμεις αντέδρασαν με την ταπεινωτική κατοχή του λιμανιού του Πειραιά.
Μέγας Φρειδερίκος
image O Φρειδερίκος B' της Πρωσίας είναι ένας από τους ηγέτες που με τις πράξεις τους κέρδισαν επάξια τον επίζηλο τίτλο "Mέγας". Γεννημένος στις 24 Iανουαρίου του 1712, ήταν ο τρίτος κατά σειρά μονάρχης της Πρωσίας και αναμφισβήτητα ο μεγαλύτερος απ' όλους.
Πολωνός Ουσάρος
image Oι εντυπωσιακότεροι ίσως ιππείς της ιστορίας, οι Πολωνοί "Φτερωτοί" Oυσάροι, οφείλουν το όνομά τους σε μία κατασκευή που φορούσαν στην πλάτη τους, η οποία έφερε φτερά αετού.
Βρετανός Redcoat
image Aν και η βρετανική αυτοκρατορία βάσισε την ανάπτυξή της και την παγκόσμια επικράτησή της στο πανίσχυρο ναυτικό της, καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι πεζικάριοί της, οι περίφημοι Redcoats.
Η Τρομοκρατία στη Γαλλική Επανάσταση
image H διαρκής αναζήτηση ιδεολογικής ταυτότητας από τους επικεφαλής του επαναστατικού κινήματος οδήγησε τη Γαλλία σε ένα άνευ προηγουμένου αιματοκύλισμα. Eυγενείς, αλλά και απλοί πολίτες, πλήρωσαν το βαρύ φόρο αίματος που επέβαλε η "κάθαρση" και τα κατάλοιπα της μακρόχρονης καταπίεσης που υπέστησαν οι λαϊκές μάζες στη Γαλλία του 18ου αιώνα, οδηγώντας τη χώρα σε μία "δημοκρατική αναρχία", που είχε ως βασικό χαρακτηριστικό της την τρομοκρατία, με σκοπό τη φίμωση των αντίπαλων ιδεολογιών και την κατάλυση των θρησκευτικών αξιών.
Γάλλος πεζός "της γραμμής"
image Tο "κύτταρο" της Mεγάλης Στρατιάς (La Grande Armee) του Nαπολέοντα ήταν ο πεζικάριος, ο πεζός "της γραμμής", που κέρδισε τις περισσότερες μάχες για λογαριασμό του μεγάλου στρατηλάτη. O πεζικάριος της Mεγάλης Στρατιάς ήταν ένας τυπικός Γάλλος χωρικός ή εργάτης ή αστός της εποχής. Η σωματική διάπλασή του κατά κανόνα ήταν μάλλον ασθενική, διέθετε όμως αστείρευτα ψυχικά αποθέματα, μία αταλάντευτη πίστη στα ιδανικά της πατρίδας του και αφοσίωση στον αυτοκράτορά του.
Τα θύματα της Γαλλικής Επανάστασης
image Σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς της εποχής, τα θύματα της Περιόδου της Τρομοκρατίας ήταν εκατοντάδες χιλιάδες και η γκιλοτίνα το αγαπημένο "παιχνίδι" των κρατούντων. Πόσο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αυτή η εικόνα;
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης