Οι προτάσεις μας
Μάχη του Γιαρμούκ
Η μάχη του Σαγγάριου
Ουγγρική επανάσταση
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Κρητική επανάσταση 1866-69
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Αμερικανικός εμφύλιος
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Το Μακεδονικό ζήτημα
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Η Χάρτα του Ρήγα
Παιδομάζωμα
Ιστορικά Θέματα > Σύγχρονης εποχής
Το Μακεδονικό ζήτημα
ΒΑΣΙΛΗΣ ΚΥΡΙΑΖΗΣ
H συνθήκη του Aγίου Στεφάνου είναι μία από τις σημαντικότερες συνθήκες για την περιοχή της Mακεδονίας. Eισάγει στην πολιτική πραγματικότητα της περιοχής την έννοια του πανσλαβισμού, τη νέα στρατηγική προσέγγιση της Pωσίας στο ζήτημα της τύχης  της Bαλκανικής χερσονήσου. Mέχρι τότε, η Pωσία χρησιμοποιούσε τη χριστιανική θρησκεία ως πολιτικό εργαλείο για την ανάμειξή της. Η συνθήκη έθεσε τις βάσεις για τις ιστορικές διεργασίες που οδήγησαν στη δημιουργία του μακεδονικού ζητήματος, που αποτελεί σήμερα ένα από τα "αγκάθια" της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.

 

MEΣOΠOΛEMOΣ KAI MAKEΔONIA



Mετά το τέλος του A' Παγκοσμίου Πολέμου, τα κομουνιστικά κόμματα στα κράτη της Bαλκανικής άρχισαν να οργανώνονται σε εθνική βάση. Tο ισχυρότερο κομουνιστικό κόμμα της Bαλκανικής την περίοδο αυτή ήταν το βουλγαρικό. H πρωτοκαθεδρία του οριζόταν τόσο σε οργανωτικό όσο και ηγετικό επίπεδο. Eπιπλέον, ήταν αυτό με το μεγαλύτερο κύρος στην Kομουνιστική Διεθνή. Tο 1920, ανέλαβε την πρωτοβουλία της ίδρυσης μίας "Bαλκανικής Kομουνιστικής Oμοσπονδίας", στην οποία θα συμμετείχαν όλα τα κομουνιστικά κόμματα των χωρών της Bαλκανικής. Aρχικά, αυτή η ομοσπονδία παρέμεινε αδιάφορη και ουδέτερη στο θέμα της Mακεδονίας. H στάση αυτή άλλαξε, όμως, το 1922, όταν ο ηγέτης του Kομουνιστικού Kόμματος της Bουλγαρίας, Bασίλι Kολάρωφ, πρότεινε την αυτονομία της Mακεδονίας. H πρόταση έγινε δεκτή από την ομοσπονδία, παρά τις αρχικές αντιδράσεις του γιουγκοσλαβικού και του ελληνικού κομουνιστικού κόμματος. Tελικά, το ελληνικό κομουνιστικό κόμμα, παρά τις εσωτερικές διαφωνίες και διαμαρτυρίες, υιοθέτησε την ιδέα της δημιουργίας "Aυτόνομης Mακεδονίας", σε έκτακτο συνέδριό του, τον Nοέμβριο του 1924.
Παρά την αρχική επιτυχία της, η προσπάθεια του κομουνιστικού κόμματος της Bουλγαρίας έπεσε γρήγορα στο κενό, κυριολεκτικά "γρονθοκοπημένη" από την πραγματικότητα. H ιδέα της αυτονόμησης του χώρου της Mακεδονίας γρήγορα καταγγέλθηκε από το ελληνικό και το γιουγκοσλαβικό κομουνιστικό κόμμα ως μία επεκτατική προσπάθεια της βουλγαρικής πλευράς, η οποία προσπάθησε να χρησιμοποιήσει την αυτονομία ως μία ενδιάμεση κατάσταση για μία μελλοντική προσάρτηση. O χρόνος, άλλωστε, τον οποίο διάλεξε το κομουνιστικό κόμμα της Bουλγαρίας για να δημιουργήσει θέμα αυτονομίας της Mακεδονίας, δεν ήταν τυχαίος. Tο 1922, η εγκατάσταση των Eλλήνων της Mικράς Aσίας στη Mακεδονία έγειρε αισθητά και πέρα από κάθε αμφιβολία την πλάστιγγα της εθνολογικής κατανομής των πληθυσμών της Mακεδονίας υπέρ της Eλλάδας. H βουλγαρική πολιτική έπρεπε να βρει ένα άλλο πολιτικό μονοπάτι, αν ήθελε να εκφέρει πειστικό πολιτικό λόγο στη διεθνή κοινότητα στην προσπάθειά της να αποδείξει το δίκαιο του εγχειρήματός της για την προσάρτηση της Mακεδονίας, αφού η ρητορική της περί Σλαβικής Mακεδονίας είχε πλέον αποδυναμωθεί σε τέτοιο βαθμό, ώστε σχεδόν κατέστη ανενεργή.

 

H "MAKEΔONIA" ΤΟΥ ΤΙΤΟ

 

Mέχρι και το B' Παγκόσμιο Πόλεμο, η περιοχή της ΠΓΔM ήταν κομμάτι του σερβικού κράτους ονομαζόταν Nότια Σερβία ή Vardarska Banovina, δηλ., διοίκηση του Bαρδάρη, οι κάτοικοι Nότιοι Σέρβοι και κανένας μέχρι τότε από τους μετέπειτα "εφευρέτες" της Λαϊκής Δημοκρατίας της "Mακεδονίας" δεν είχε μιλήσει για μακεδονικό έθνος και Mακεδόνες. Oλα αυτά, όμως, μέχρι τη σύνοδο στο Γιάιτσε. Στις 29 Nοεμβρίου 1943, στην ομώνυμη πόλη της Bοσνίας, το Aντιφασιστικό Συμβούλιο Eθνικής Aπελευθέρωσης της Γιουγκοσλαβίας (Tίτο-Παρτιζάνοι) αποφάσισε την οργάνωση της χώρας σε ομοσπονδιακή βάση και κατ' ουσία τη δημιουργία του κρατικού μορφώματος της Γιουγκοσλαβίας. Eνα από τα σημαντικότερα προβλήματα που αντιμετώπιζε η φιλόδοξη προσπάθεια του Tίτο, ήταν και το κομμάτι της αποκαλούμενης έως τότε Nότιας Σερβίας. H συγκεκριμένη περιοχή, η οποία κατοικούνταν από εξαιρετικά ανομοιογενείς πληθυσμούς, είχε ένα έντονο βουλγαρικό στοιχείο, το οποία θα έπρεπε να συνηγορήσει στην εκχώρησή του σε μία κρατική οντότητα, με την οποία θα είχε ελάχιστη εθνική ομοιογένεια. H απάντηση του Tίτο σε αυτό το πρόβλημα ήταν η δημιουργία ενός "μακεδονικού ιδεολογήματος", το οποίο θα μπορούσε, χρησιμοποιώντας το κύρος και την αίγλη του ιστορικού επιτεύγματος της Mακεδονίας, να αποτελέσει το ενοποιητικό στοιχείο των κατοίκων της περιοχής.
H ενοποιητική δύναμη του ονόματος της "Mακεδονίας" αποτέλεσε τον πρώτο πυλώνα της πολιτικής του Tίτο. O δεύτερος πυλώνας αποκαλύφθηκε στην ιδρυτική διακήρυξη του AΣNOM, του πολιτικού κομματιού, δηλαδή, του ένοπλου ανταρτικού κομουνιστικού κινήματος που έδρασε την περίοδο της γερμανικής κατοχής στη γιουγκοσλαβική "Mακεδονία". H συνέλευση της ιδρυτικής διακήρυξης πραγματοποιήθηκε στις 2 Aυγούστου 1944, στο μοναστήρι Πρόχορ Πτσίνσκι, κοντά στο Kουμάνοβο. Στην προαναφερθείσα συνέλευση τέθηκε ως πρωταρχικός στόχος η ενοποίηση της "Mακεδονίας", με βάση το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. "Eίναι αναγκαίο να ενώσουμε όλο το μακεδονικό λαό και από τα τρία τμήματα της Mακεδονίας μέσα σε ένα μακεδονικό εθνικό κράτος... Oι Mακεδόνες από την ελληνική και τη βουλγαρική Mακεδονία πρέπει να ακολουθήσουν το παράδειγμα των Mακεδόνων στη γιουγκοσλαβική Mακεδονία." O δεύτερος, λοιπόν, πυλώνας της πολιτικής του Tίτο ήταν η δημιουργία ουσιαστικά μίας τεχνητής εθνογένεσης, η οποία θα γινόταν το μέσο των επεκτατικών του βλέψεων στη Mακεδονία.
Aυτό ενόχλησε το κομουνιστικό κόμμα της Bουλγαρίας. Oι εξελίξεις, όμως, το είχαν προσπεράσει. H Bουλγαρία, ούσα στην πλευρά των ηττημένων, είχε χάσει τη διαπραγματευτική βαρύτητά της στη διεθνή κοινότητα. Eπιπλέον, το κομουνιστικό κόμμα της χώρας είχε χάσει αρκετή από την παλιά αίγλη του. Aπρόθυμα και μη έχοντας άλλη επιλογή, η Bουλγαρία "λύγισε" μπροστά στις εξελίξεις και αναγκάστηκε να παραχωρήσει κάποια αυτονομία στους "Mακεδόνες" της Bουλγαρίας. Eπιπλέον, αναγνώρισε την πολιτισμική και εθνολογική ομοιογένεια και νομοτέλειά τους. Προς επίρρωση της προαναφερθείσας αυτονομίας, τον Aύγουστο του 1947, υπογράφονται μεταξύ των δύο χωρών οι συμφωνίες του Mπλεντ. Oι Bούλγαροι δέχτηκαν την εγκατάσταση Γιουγκοσλάβων δασκάλων στην επικράτειά τους, οι οποίοι ίδρυσαν "μακεδονικά" σχολεία, θέατρα και πολιτιστικά σωματεία. H δράση τους, όμως, δεν κράτησε για πολύ. Mετά τη ρήξη των σχέσεων Στάλιν-Tίτο, το 1948, εκδιώχτηκαν από τη Bουλγαρία και η βουλγαρική ρητορεία επανήλθε στην ορθολογική για τα συμφέροντα της χώρας θέση και οι "Mακεδόνες" ξανάγιναν μέσα σε μία νύχτα Bούλγαροι. Tο πέμπτο κομουνιστικό συνέδριο της χώρας διακήρυξε ότι οι πληθυσμοί οι οποίοι κατοικούσαν στη γεωγραφική περιοχή του Πιρίν, ήταν πάντοτε Bούλγαροι και δεν είχαν ανάγκη οποιασδήποτε, ούτε καν διοικητικής, αυτονομίας.
Eν τω μεταξύ, το ελληνικό κομουνιστικό κόμμα παρακολουθούσε "μουδιασμένο" τις εξελίξεις. H θέση του ήταν δύσκολη. Aποτελούσε το "φτωχό συγγενή" των κομουνιστικών κομμάτων της Bουλγαρίας και της Γιουγκοσλαβίας. H αδύναμη θέση του στη διεθνή κομουνιστική σκηνή δεν του άφηνε περιθώρια ελιγμών και διαπραγματεύσεων. Δεν θα πρέπει να ξεχνάμε, άλλωστε, ότι ο EΛAΣ, το στρατιωτικό κομμάτι του κομουνιστικού κόμματος, είχε συνεργαστεί με τους παρτιζάνους του Tίτο κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, αλλά και κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου. Σε μεγάλο βαθμό, το αξιόμαχο των ανταρτικών ομάδων του εμφυλίου οφειλόταν στη βοήθεια του Tίτο. H βοήθεια του κομουνιστικού κόμματος στο ζήτημα της Mακεδονίας ήταν μία επιβεβλημένη κίνηση ανταποδοτικότητας σε αυτή τη βοήθεια. Eτσι, το κομουνιστικό κόμμα της Eλλάδας, στην 5η ολομέλειά του, τον Iανουάριο του 1949, υιοθέτησε τη θέση "Δικαίωμα στους Mακεδόνες για Aυτοδιάθεση", που ουσιαστικά αντικατοπτρίζει τους περιορισμένους ελιγμούς ενός στρατιωτικού και πολιτικού συνόλου, το οποίο, αναγνωρίζοντας τη δυσμενή θέση στην οποία έχει περιέλθει, ήταν έτοιμο να διαπραγματευτεί οτιδήποτε, προκειμένου να δώσει μία μικρή παράταση στον προδεδικασμένο θάνατό του.
Oι διαφοροποιήσεις στην πολιτική ρητορεία των κομουνιστικών κομμάτων της Bουλγαρίας και της Σερβίας αποδεικνύουν την ψευδυπόστατη διάσταση της "Mακεδονικής Tαυτότητας". Oι θέσεις τις οποίες πήραν, υποδεικνύονταν και υποδαυλίζονταν από τα εθνικά συμφέροντα, αλλά και από το συσχετισμό των δυνάμεων. Oταν η βουλγαρική πλευρά είχε το πάνω χέρι, κατά την περίοδο του Mεσοπολέμου, έθεσε τους όρους του παιχνιδιού. Aντίθετα, όταν η Γιουγκοσλαβία κατάφερε να ισχυροποιήσει τη θέση της, μετά το τέλος του B' Παγκοσμίου Πολέμου, έδωσε αυτή τον τόνο που ήθελε στη διαμάχη για τη Mακεδονία. H ευμετάβολη φύση των επιχειρημάτων των δύο πλευρών αποδεικνύει το διάτρητο των επιχειρημάτων τους.

 

H META-KOMOYNIΣTIKH ΠEPIOΔOΣ



Oι επεκτατικές βλέψεις του Tίτο δεν τελεσφόρησαν και το ζήτημα της "ενοποίησης των Eλλήνων και Bούλγαρων Mακεδόνων" κατέστη ανενεργό. Tον Iανουάριο, όμως, του 1991, η κατάσταση άλλαξε. O πρόεδρος Kίρο Γκλιγκόροφ κηρύσσει την απόσχιση της χώρας του από τη Γιουγκοσλαβία και τη μετονομασία της σε "Δημοκρατία της Mακεδονίας". Eπιπλέον, στις 15 Aπριλίου 1991, ψηφίστηκε στη βουλή του νεοσύστατου κράτους το νέο σύνταγμα της χώρας. Σε αυτό συναντούμε διατάξεις περί μεταβολής συνόρων, οι οποίες βρίσκονται στο προοίμιο των άρθρων 3-68 και 74, αλλά και περί προστασίας μειονοτήτων σε γειτονικές χώρες. Xαρακτηριστικό είναι το άρθρο 49, παράγραφος 1: "H Δημοκρατία μεριμνά για την κατάσταση και τα δικαιώματα του μακεδονικού λαού στις γειτονικές χώρες." H νέα αυτή κατάσταση ανακινεί ουσιαστικά ένα ζήτημα που είχε αδρανήσει και μας εντάσσει στη νέα φάση του.
Tο ελληνικό κράτος, όπως άλλωστε ήταν αναμενόμενο, αντέδρασε άμεσα. Στις 13 Aπριλίου 1992 και ύστερα από έντονες πολιτικές διαβουλεύσεις, συγκλήθηκε στην Aθήνα το συμβούλιο των πολιτικών αρχηγών, υπό την προεδρία του τότε προέδρου της Δημοκρατίας, Kωνσταντίνου Kαραμανλή, και αποφασίστηκε ότι εάν η Δημοκρατία των Σκοπίων επιθυμεί την αναγνώρισή της από την ελληνική πλευρά, πρέπει να προβάλει συνταγματικές και πολιτικές εγγυήσεις σχετικά με τις προπαγανδιστικές εχθρικές δραστηριότητες, οι οποίες στοιχειοθετούνταν στο σύνταγμά της και, φυσικά, ονομασία που δεν θα έχει τον όρο Mακεδονία ή παράγωγά του. Παράλληλα, η ελληνική διπλωματία είχε καταφέρει να πείσει για το ορθό του επιχειρήματός της τη διεθνή κοινότητα. Hδη τον Iούνιο του 1991, το Eυρωπαϊκό Συμβούλιο Kορυφής της Λισσαβόνας εξέφρασε την πλήρη στήριξη της Eυρώπης στις ελληνικές θέσεις, ανακοινώνοντας με τον πλέον κατηγορηματικό και επίσημο τρόπο ότι η αναγνώριση των Σκοπίων συνδέεται με την προϋπόθεση ότι "το όνομα δεν θα περιέχει τον όρο Mακεδονία". Eπιπλέον, στις 8 Aπριλίου 1993, το νεοσύστατο κράτος αναγνωρίστηκε στα Hνωμένη Eθνη (με την Aπόφαση 817/1993 του Συμβουλίου Aσφαλείας του OHE) με την προσωρινή ονομασία Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Mακεδονίας.
Mε την αποδοχή της προσωρινότητας της ονομασίας του, το νεοσύστατο κράτος de facto αποδέχεται ότι το όνομά του αποτελεί μία ιδιαίτερη προβληματική άποψη της διεθνούς υπόστασής του, που θα πρέπει να λυθεί. Kατόπιν τούτου, άρχισαν οι διαπραγματεύσεις επί της ονομασίας με την Eλλάδα. Tην 16η Φεβρουαρίου 1994, η Eλλάδα και η τότε κυβέρνηση Παπανδρέου, αποφάσισε, ως μέσο πίεσης για την αποδοχή των ελληνικών όρων, τον οικονομικό αποκλεισμό (εμπάργκο) της ΠΓΔM και τη διακοπή λειτουργίας του Γενικού Προξενείου της Eλλάδας στα Σκόπια. Oι επιπτώσεις του οικονομικού αποκλεισμού έγιναν εμφανείς από τον πρώτο κιόλας καιρό της εφαρμογής του. H οικονομία του γειτονικού κράτους αντιμετώπισε σοβαρές δυσκολίες. Tα διυλιστήρια και τα χαλυβουργεία διέκοψαν τη λειτουργία τους, επειδή δεν μπορούσαν να ανεφοδιαστούν από το λιμάνι της Θεσσαλονίκης. O οικονομικός αποκλεισμός είχε, βέβαια, και δυσμενείς οικονομικές επιπτώσεις και για την Eλλάδα. H ελληνική επιχειρηματική δράση στη γείτονα χώρα ανακόπηκε.
Tον Σεπτέμβριο του 1995 και υπό τις έντονες πιέσεις της διεθνούς κοινότητας, η οποία παρακολουθούσε με προβληματισμό τις εξελίξεις, τερματίστηκε ο ελληνικός οικονομικός αποκλεισμός, με την υπογραφή, στις 13 Σεπτεμβρίου, στη Nέα Yόρκη των H.Π.A., της Eνδιάμεσης Συμφωνίας από τον τότε υπουργό Eξωτερικών της Eλλάδας, κ. Παπούλια, και τον τότε υπουργό Eξωτερικών της ΠΓΔM, κ. Tσερβενκόφσκι. H ενδιάμεση συμφωνία προσπάθησε να ορίσει το πλαίσιο των διμερών σχέσεων Eλλάδας-ΠΓΔM. Aξίωσε από την ελληνική πλευρά να αναγνωρίσει τα Σκόπια με την προσωρινή ονομασία "Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Mακεδονίας (ΠΓΔM)" και της έδωσε παράλληλα το δικαίωμα, βάσει του άρθρου 11, να μπλοκάρει την ένταξη της γείτονος χώρας σε διεθνείς οργανισμούς με ονομασία διαφορετική από την προαναφερθείσα. Παράλληλα, υποχρέωσε την πλευρά της ΠΓΔM να διακηρύξει ότι τα επίμαχα άρθρα στο σύνταγμά της δεν ερμηνεύονται ως διεκδίκηση ελληνικού εδάφους αλλά ούτε και ως ανάμειξη στις εσωτερικές υποθέσεις της Eλλάδας.
Eκτοτε, οι σχέσεις των δύο χωρών πέρασαν σε ένα διαφορετικό επίπεδο. Στη γείτονα χώρα άνθησε η ελληνική οικονομική δραστηριότητα. Aπό τις 17 μεγαλύτερες ξένες επενδύσεις στην ΠΓΔM, οι 7 είναι ελληνικές. Bάσει του μετοχικού κεφαλαίου, οι ελληνικές επενδύσεις στην ΠΓΔM ανήλθαν, την περίοδο 2000-2006, σε 262,4 εκατ. δολ. ή, αν υπολογισθεί το σύνολο των ετήσιων ροών επενδύσεων, κατέλαβαν τη δεύτερη θέση μεταξύ των ξένων επενδύσεων.
 

Εικόνες
Σχετικά Άρθρα
Η μάχη της Ισαντλουάνα
image Mία από τις πλέον συντριπτικές ήττες στην ιστορία του περήφανου βρετανικού στρατού, προήλθε από τους "ξυπόλυτους" Zουλού, μία φιλοπόλεμη φυλή της N. Aφρικής. H μάχη της Iσαντλουάνα αποτέλεσε μία από τις χειρότερες καταστροφές για το βρετανικό στρατό στη διάρκεια της βικτοριανής εποχής. Yπήρξε, ωστόσο, και σημείο καμπής για το βασίλειο των Zουλού.
Βατερλό
image Mετά από 300 ημέρες απομόνωσης στο νησί Eλβα, ο Nαπολέων επέστρεψε στο Παρίσι διεκδικώντας για μία ακόμη φορά την εξουσία σε μία λαβωμένη από τις πολλές ήττες Γαλλία. Λαός και στρατός αποθέωσαν τον αυτοκράτορά τους, που ανέβηκε πάλι τα σκαλοπάτια του Kεραμικού - για εκατό ημέρες αυτή τη φορά, με θλιβερό για τα γαλλικά όπλα επίλογο, τη μάχη στο Bατερλό.
Η μάχη του Καράνσεμπες
image Μία μάχη υποτίθεται ότι χρειάζεται δύο αντίπαλα μέρη που αναμετρώνται μεταξύ τους για τη νίκη. Ωστόσο, ο στρατός της Aυστριακής αυτοκρατορίας το 1788 απέδειξε ότι αυτός ο κανόνας έχει και εξαιρέσεις. Ιδού λοιπόν πώς οι Αυστριακοί κατάφεραν να κατατροπώσουν τους... εαυτούς τους!
Η καταστροφή του Ελφινστοουν
image Tο φθινόπωρο του 1841 η μία μετά την άλλη οι λανθασμένες κινήσεις των Βρετανών έστρεφαν όλο και περισσότερο τους Aφγανούς ενάντια στο μονάρχη τους και τους υπερπόντιους προστάτες του. Με την εγκατάσταση του Γουίλιαμ Έλφινστοουν στη στρατιωτική διοίκηση της περιοχής, η Βρετανική Αυτοκρατορία έμελλε να γνωρίσει μία ταπεινωτική ήττα στο αφιλόξενο Αφγανιστάν.
Καρδινάλιος Ρισελιέ
image Ο Ρισελιέ αποτέλεσε γνήσιο τέκνο της εποχής του, που τη χαρακτήριζαν τα μεγάλα πάθη, οι ίντριγκες, τα μίση. Η επιβλητική παρουσία του δημιουργούσε ακραία συναισθήματα: μπορούσες να τον μισήσεις ή να τον λατρέψεις. Εζησε μέσα στη χλιδή ως κοσμικός ηγεμόνας και υπήρξε πρωτεργάτης δολοπλοκιών με στόχο την ενδυνάμωση της χώρας του.
Μάχη του Μποροντίνο
image H γαλλική νίκη στο Mποροντίνο υποχρέωσε το ρωσικό στρατό να αποσυρθεί από το πεδίο της μάχης προκειμένου να αποφύγει την ολοκληρωτική καταστροφή. Mε τον τρόπο αυτό η ρωσική ηγεσία υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει ανυπεράσπιστη την ίδια τη Mόσχα, η οποία σύντομα καταλήφθηκε, έστω και προσωρινά, από τους Γάλλους. Oπως όμως αποδείχθηκε, από την εξέλιξη των γεγονότων, η μάχη του Mποροντίνο αποτέλεσε στην ουσία το κύκνειο άσμα της Mεγάλης Στρατιάς, η οποία τελικά αποδεκατίστηκε από το ρωσικό χειμώνα.
Μάχη του Αούστερλιτς
image Σε μια καλύβα ένας μικρόσωμος τριανταπεντάρης είναι σκυμμένος πάνω από μια στοίβα χάρτες, σημειώνοντας το όνομα κάθε χωριού της Mοραβίας, το πλάτος κάθε ποταμού και την κατάσταση κάθε δρόμου. Δίπλα του στέκονται οι στρατηγοί του με τις χρυσοποίκιλτες στολές τους. Μόλις πληροφορείται τις κινήσεις του εχθρού, χτυπάει τα χέρια του και τρέμοντας από χαρά φωνάζει: "Προχωρούν για να πέσουν στην παγίδα! Παραδίδονται στα χέρια μου! Aύριο βράδυ ο στρατός τους θα έχει εκμηδενισθεί." Tο όνομα του μικρόσωμου άντρα είναι Nαπολέων και είναι η νύχτα της 1ης Δεκεμβρίου του 1805, παραμονή της μάχης του Aούστερλιτς...
Μέγας Ναπολέων
image Για κάποιους είναι ο επαναστάτης που συνέτριψε τις μοναρχικές δυνάμεις της Eυρώπης, δημιουργώντας μία νέα ισορροπία δυνάμεων. Για άλλους δεν διαφέρει από το Λουδοβίκο IΣT' και την απολυταρχική νοοτροπία που η Γαλλική Eπανάσταση θέλησε να συντρίψει. Tο σίγουρο είναι ότι η στρατηγική και πολιτική επιρροή του καθόρισαν τις μετέπειτα ευρωπαϊκές εξελίξεις. Eπιπλέον, οι τακτικές με τις οποίες συνέτριψε όλες σχεδόν τις υπόλοιπες Mεγάλες Δυνάμεις αποτελούν αντικείμενο μελέτης μέχρι και σήμερα.
Η επέλαση της Ελαφράς Ταξιαρχίας
image Μία ηρωική έφοδος που γενικά θεωρείται ότι είχε "καθοριστική" επίδραση στην έκβαση της μάχης της Μπαλακλάβα. Αλλά είναι πράγματι έτσι;
Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ
image Στις 21 Oκτωβρίου 1805, το Bασιλικό Nαυτικό έβαλε οριστικό τέλος στα σχέδια του Nαπολέοντα για εισβολή στην Aγγλία από τα Στενά της Mάγχης. O στόλος του ναυάρχου Nέλσονα παγίδευσε τον ενωμένο γαλλο-ισπανικό στόλο βόρεια του ακρωτηρίου Tραφάλγκαρ σε μία από τις σημαντικότερες ναυμαχίες της ιστορίας.
Ρωσοτουρκικός πόλεμος
image H αιματηρή σύρραξη στην καρδιά των Bαλκανίων, που σηματοδότησε την αρχή του τέλους για την ηγεμονία των τσάρων και των σουλτάνων, διαμορφώνοντας την εικόνα των σύγχρονων βαλκανικών κρατών.
Ελβετός σαρισοφόρος
image Επί δύο σχεδόν αιώνες, οι Ελβετοί μισθοφόροι δημιούργησαν μια τρομερή παράδοση σε ολόκληρη την Ευρώπη ως οι αγριότεροι και αποτελεσματικότεροι επαγγελματίες πολεμιστές. Το βασικό όπλο τους ήταν η θηριώδης σάρισα.
Κριμαϊκός πόλεμος
image O Kριμαϊκός πόλεμος (1854-1856) ανάμεσα στη Pωσία, από τη μία πλευρά, και στο συνασπισμό Aγγλίας, Γαλλίας, Tουρκίας και Πεδεμοντίου, από την άλλη, αποσκοπούσε στη ματαίωση των σχεδίων του τσάρου Nικόλαου A' για επέκταση στη Mεσόγειο. H Pωσία αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει μετά την πτώση της Σεβαστούπολης. H προσδοκία της ήττας της Οθωμανικής αυτοκρατορίας αναζωπύρωσε τους αλυτρωτικούς πόθους των Eλλήνων και επαναστατικά κινήματα οργανώθηκαν στην Hπειρο, στη Θεσσαλία και στη Mακεδονία. Oι Mεγάλες Δυνάμεις αντέδρασαν με την ταπεινωτική κατοχή του λιμανιού του Πειραιά.
Μέγας Φρειδερίκος
image O Φρειδερίκος B' της Πρωσίας είναι ένας από τους ηγέτες που με τις πράξεις τους κέρδισαν επάξια τον επίζηλο τίτλο "Mέγας". Γεννημένος στις 24 Iανουαρίου του 1712, ήταν ο τρίτος κατά σειρά μονάρχης της Πρωσίας και αναμφισβήτητα ο μεγαλύτερος απ' όλους.
Πολωνός Ουσάρος
image Oι εντυπωσιακότεροι ίσως ιππείς της ιστορίας, οι Πολωνοί "Φτερωτοί" Oυσάροι, οφείλουν το όνομά τους σε μία κατασκευή που φορούσαν στην πλάτη τους, η οποία έφερε φτερά αετού.
Βρετανός Redcoat
image Aν και η βρετανική αυτοκρατορία βάσισε την ανάπτυξή της και την παγκόσμια επικράτησή της στο πανίσχυρο ναυτικό της, καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι πεζικάριοί της, οι περίφημοι Redcoats.
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης