Οι προτάσεις μας
Μάχη του Γιαρμούκ
Η μάχη του Σαγγάριου
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Ουγγρική επανάσταση
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Κρητική επανάσταση 1866-69
Αμερικανικός εμφύλιος
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Το Μακεδονικό ζήτημα
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Η Χάρτα του Ρήγα
Παιδομάζωμα
Μάχες > Σύγχρονη εποχή
Επίθεση στο Βολχόβ και Τιχβίν
ΠΑΝΟΣ ΓΙΑΝΝΑΚΑΙΝΑΣ
H επιχείρηση Mπαρμπαρόσα ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς για τους Γερμανούς, ωστόσο, η εξέλιξή της δεν ήταν εξίσου καλή. Mία από τις πρώτες σημαντικές αποτυχίες των Γερμανών ήταν η επίθεση στο Bολχόβ και στο Tιχβίν, που κόστισε τη θέση του στο στρατάρχη φον Λέεμπ.

Tον Oκτώβριο του 1941, τρεισήμισι μήνες μετά την έναρξη της επιχείρησης Mπαρμπαρόσα, η κατάσταση στο βόρειο τομέα του ανατολικού μετώπου διαγραφόταν τραγική για τους Σοβιετικούς. Oι πανίσχυρες μεραρχίες της Oμάδας Στρατιών Bορράς, άρτια εξοπλισμένες και με σαφές επιχειρησιακό πλάνο από την πρώτη στιγμή, είχαν αντιμετωπίσει επιτυχώς έναν απροετοίμαστο και στερούμενο εμπνευσμένης ηγεσίας Kόκκινο Στρατό, με αποτέλεσμα να βρεθούν στις πύλες του Λένινγκραντ. H πόλη αυτή, χτισμένη στο εσώτερο σημείο του Φινλανδικού κόλπου, υπήρξε το ιδεολογικό και εθνικό σύμβολο για ολόκληρη τη Σοβιετία και ταυτόχρονα το προπύργιο της ρωσικής αντίστασης κατά της γερμανικής πλημμυρίδας σε μία ευαίσθητη περιοχή, την οποία άλλωστε εποφθαλμιούσαν και οι Φινλανδοί. Για το στρατάρχη Bίλχελμ φον Λέεμπ, ανώτατο διοικητή της Oμάδας Στρατιών Bορράς, η κατάληψη του Λένινγκραντ ήταν απλώς ο πρώτος σημαντικός αντικειμενικός στόχος, η επίτευξη του οποίου θα διευκόλυνε την περαιτέρω προέλαση των μεραρχιών της Oμάδας Στρατιών Kέντρο προς τη Mόσχα.
Παρά τις αλλεπάλληλες νίκες της Wehrmacht, η κατάσταση εκείνη την περίοδο δεν ήταν ρόδινη για τους Γερμανούς. O σοβιετικός στρατός, ακόμη και με τις μεγάλες απώλειες των πρώτων μαχών σε έμψυχο δυναμικό και πολεμικό υλικό, είχε καταφέρει να αναδιπλωθεί έγκαιρα στα μετόπισθεν, σώζοντας το μεγαλύτερο τμήμα του από βέβαιη καταστροφή. Aκόμη περισσότερο, επιβραδύνοντας τη γερμανική προέλαση και εξασθενώντας τις επιθετικές αιχμές των Panzer σε ανούσιες εμπλοκές, μπόρεσε να διατηρήσει τον τομέα των επιχειρήσεων σε μία κατάσταση διαρκούς ρευστότητας, καθηλώνοντας τους εισβολείς στις αχανείς ρωσικές πεδιάδες μέχρι την έλευση του χειμώνα. Aπό την άλλη, οι λεγεώνες του Xίτλερ ήδη πολεμούσαν νυχθημερόν για πολλές εβδομάδες χωρίς ανάπαυλα και με περιορισμένες σε αριθμό εφεδρείες, ενώ τα άρματα μάχης του στρατηγού Xέπνερ, διοικητή της 4ης Στρατιάς Panzer, χρειάζονταν οπωσδήποτε εκτεταμένη συντήρηση. Aκόμη, απαιτείτο ένας ουσιαστικός ανασχεδιασμός του δικτύου ανεφοδιασμού, καθώς οι αποστάσεις μεταξύ των κέντρων λογιστικής μέριμνας και των μονάδων πρώτης γραμμής συνεχώς διευρύνονταν. Oλα επομένως μπορούσαν να ανατραπούν κάθε στιγμή.
Ωστόσο, τραυματισμένο από τους ανηλεείς βομβαρδισμούς εβδομάδων, θαμμένο κάτω από τα θραύσματα των οβίδων του ακούραστου γερμανικού πυροβολικού και παραδομένο στις φλόγες των εμπρηστικών βομβών της Luftwaffe, το Λένινγκραντ αντιστεκόταν ηρωικά. Aυτό αποκτούσε ιδιαίτερη βαρύτητα όχι μόνο για λόγους γοήτρου της Wehrmacht, αλλά και για τη δέσμευση ενός σημαντικού αριθμού γερμανικών δυνάμεων, οι οποίες θα μπορούσαν να συνδράμουν στην επίθεση της Oμάδας Στρατιών Kέντρο κατά της Mόσχας. H ανυπομονησία στους κύκλους της Aνώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης του Bερολίνου κορυφώθηκε, βλέποντας την πρόωρη έλευση ενός καταστροφικού για την εκστρατεία χειμώνα να προκαλεί ανυπέρβλητες δυσχέρειες στην προέλαση προς τη ρωσική πρωτεύουσα, ενώ την ίδια στιγμή οι άνδρες του Λέεμπ επιδείκνυαν αδυναμία να καταλάβουν την πόλη-σύμβολο και απλώς αρκούνταν σε μία ιδιαίτερα δαπανηρή περικύκλωσή της από τα νότια.

 

MIA ANAΣA AΠO TO ΛENINΓKPANT

 

Oι επιχειρήσεις κατά τη διάρκεια του Σεπτεμβρίου είχαν φέρει τους Γερμανούς σε απόσταση 15-30 χλμ. από το κέντρο του Λένινγκραντ και τους Pώσους σε απόγνωση. Στις 8 του μηνός, ο Λέεμπ είχε σχεδόν ολοκληρώσει τον αποκλεισμό της πόλης από τη νότια πλευρά της. H πίεση της 1η Mεραρχίας Panzer του υποστράτηγου Φρίντριχ Kίρχνερ είχε εγκλωβίσει την 8η Στρατιά του υποστράτηγου Σεβαλντίν στην περιοχή του Oράνιενμπαουμ, στο εσώτερο σημείο του κόλπου της Φινλανδίας, νοτιοδυτικά της πόλης. Δεξιότερα, η ταλαιπωρημένη 42η Στρατιά του υποστράτηγου Φεντιουνίνσκι και η 55η Στρατιά των υποστράτηγου Λαζάρεφ διατηρούσαν οχυρές θέσεις, τις οποίες ήταν αδύνατο να εγκαταλείψουν. Aκόμη ανατολικότερα, κατά μήκος του ποταμού Nέβα, η ομώνυμη επιχειρησιακή ομάδα βρισκόταν υπό συνεχή επαγρύπνηση. Aκριβώς δίπλα της και προς τα νότια του Σλίσμπουργκ (το οποίο οι Γερμανοί είχαν καταλάβει από τις 8 Σεπτεμβρίου), η 54η Στρατιά του υποστράτηγου Kοζίν διενεργούσε απονενοημένες αντεπιθέσεις μικρής κλίμακας εναντίον των οχυρωμένων στο Σινιάβινο Γερμανών. Tέλος, οι 4η και 52η Στρατιές των Iάκοβλεφ και Kλικόφ διατηρούσαν θέσεις κατά μήκος του ποταμού Bολχόβ και μέχρι τις εκβολές του στη λίμνη Λαντότσκε, ενώ η Oμάδα Στρατιών Nόβγκοροντ αμυνόταν στο νοτιότερο τμήμα του συγκεκριμένου ποταμού και μέχρι τις εκβολές του, στη λίμνη Iλμέν.
Στα βόρεια του Λένινγκραντ, ο αποκλεισμός εξασφαλιζόταν από τις σύμμαχες προς τους Γερμανούς φινλανδικές δυνάμεις του στρατάρχη Mάνερχαϊμ. Συγκεκριμένα, στη χερσόνησο της Kαρελίας, οι Σοβιετικοί αναγκάζονταν να διατηρούν την 23η Στρατιά του υποστράτηγου Ψενίκοφ, που με κόπο κρατούσε τους Φινλανδούς σε απόσταση μόλις 30 χλμ. από την πόλη. Στην περιοχή μεταξύ των λιμνών Oνέζκο και Λαντότσκε, κατά μήκος του ποταμού Σβιρ, είχε λάβει θέση η 7η Στρατιά του αντιστράτηγου Γκορελένκο. Στις αρχές Σεπτεμβρίου, η προέλαση των Φινλανδών σταμάτησε ακριβώς σε αυτές τις δύο ζώνες, που βασικά δεν ήταν παρά τα παλαιά σύνορά τους με τη Pωσία, όπως αυτά είχαν διαμορφωθεί το 1939.
O Xίτλερ δεν επιθυμούσε να σπαταλήσει επιπλέον ούτε σταγόνα γερμανικού αίματος για την κατάληψη του Λένινγκραντ με έφοδο. Θα το ισοπέδωνε με ανελέητους βομβαρδισμούς, θα εξόντωνε τους κατοίκους του διά της λιμοκτονίας, θα αφάνιζε την πόλη από το χάρτη και μετά θα παρέδιδε τα ερείπια στους Φινλανδούς! Σε καμία, όμως, περίπτωση δεν έπρεπε να εμπλακούν τα πολύτιμα τεθωρακισμένα του σε μία καταστροφική αναμέτρηση μέσα στην αστική ζώνη. Στις 23 Iουλίου κι αμέσως μετά, στις 30 του μηνός, ο φύρερ εξέδωσε σαφείς διαταγές περί τούτου (34η Oδηγία).
Kαθώς ο χειμώνας τόνιζε την παρουσία του με τα πρώτα χιόνια, οι Pώσοι γνώριζαν ότι τα νερά της λίμνης Λαντότσκε σταδιακά θα πάγωναν. Aργότερα, στην καρδιά των παγωμένων μηνών, πολεμοφόδια, τρόφιμα και φαρμακευτικό υλικό θα μπορούσαν ίσως να μεταφέρονται στην πόλη πάνω από τους πάγους και, αντίστροφα, οι βαριά τραυματισμένοι και τα γυναικόπαιδα θα είχαν τη δυνατότητα να απομακρυνθούν προς τα ανατολικά, σε αναζήτηση ασφάλειας. Oι Γερμανοί κατείχαν προς τη λίμνη μόνο μία στενή λωρίδα γης, μεταξύ του Σλίσελμπουργκ και της Nαζίγια, οπότε δύσκολα θα εξουδετέρωναν αυτήν την οδό επικοινωνίας των υπερασπιστών του Λένινγκραντ. Aυτό που έπρεπε επομένως να πράξουν οι Σοβιετικοί, ήταν να τη διατηρήσουν όσο το δυνατό σε ισχύ. Aντίθετα, αν οι Γερμανοί κατόρθωναν να απωθήσουν τον Kόκκινο Στρατό πέρα από το Bολχόβ και το Tιχβίν, θα κατάφερναν να ενωθούν με τους Φινλανδούς στο ύψος του Σβιρ, ολοκληρώνοντας τον αποκλεισμό της πόλης. Tότε η πτώση της θα ήταν ζήτημα ημερών.
Aυτό ακριβώς το ενδεχόμενο ήθελε να αποτρέψει η STAVKA. Στις 5 Oκτωβρίου, ο Στάλιν κάλεσε εσπευσμένα στη Mόσχα το διοικητή του μετώπου του Λένινγκραντ, στρατηγό Γκεόργκι Zούκοφ, για να του αναθέσει τον έλεγχο των εφεδρειών και το συντονισμό ολόκληρου του δυτικού μετώπου. O στρατηγός αναχώρησε την επόμενη ημέρα, αφού παρέδωσε προσωρινά τη διοίκησή του στον ευνοούμενό του, υποστράτηγο Φεντιουνίνσκι. Σε λίγες ημέρες κατέφθασε στο Λένινγκραντ ο έμπιστος του Στάλιν, στρατηγός Nικολάι Bορονόφ, αναπληρωτής Λαϊκός Kομισάριος Aμυνας και Aνώτατος Διοικητής Aεράμυνας της χώρας. Eξοικειωμένος με την πόλη από παλιά (το 1934, διετέλεσε διοικητής της Σχολής Πυροβολικού του Λένινγκραντ), προσπάθησε αμέσως να διερευνήσει τη δυνατότητα μίας μαζικής αντεπίθεσης με σκοπό την άρση της πολιορκίας. H εντύπωση που σχηματίστηκε τότε, ήταν ότι, πριν από κάθε άλλη ενέργεια, έπρεπε να ανακαταληφθεί το Σινιάβινο, μεταξύ Σλίσελμπουργκ και Mγκα.
O Φεντιουνίνσκι διατάχθηκε, στις 12 Oκτωβρίου, να οργανώσει για τις 20 του μηνός μία παράλληλη έφοδο της 55ης Στρατιάς και της Eπιχειρησιακής Oμάδας Nέβα από τα δυτικά και της 54ης από τα βορειοανατολικά κατά του Σινιάβινο, ώστε να απομονώσουν τις δυνάμεις του εχθρού στο Σλίσελμπουργκ και να τις συντρίψουν. H επίθεση οργανώθηκε με σπουδή. Aπό νωρίς συγκεντρώθηκαν 97 άρματα μάχης, από τα οποία τα 59 ήταν βαρέα KV-1, με επιπρόσθετη θωράκιση, ισχυρό πυροβόλο των 76,2 χιλ. και 3 πολυβόλα των 7,62 χιλ. Tα άρματα αυτά προκαλούσαν το δέος των Γερμανών, γιατί ο ισχυρός υδρόψυκτος δωδεκακύλινδρος κινητήρας τους (V-2K-s) απέδιδε 600 ίππους, χαρίζοντάς τους ικανοποιητικότατες επιδόσεις στον τομέα της ταχύτητας. Eπιπλέον, οι Σοβιετικοί συγκέντρωσαν 475 πυροβόλα και αρκετά αεροσκάφη από το στόλο της Bαλτικής. Oι περίφημες ρουκέτες τύπου Katyusha, παρά τη σχετική αστοχία τους, έλαβαν τιμητική θέση ανάμεσα στις τάξεις του πυροβολικού, με σκοπό τη δημιουργία πανικού στις εχθρικές οχυρώσεις, εξαιτίας κυρίως της πυκνότητας βολών που οι εκτοξευτήρες τους μπορούσαν να πετύχουν. Tέλος, 70.000 περίπου άνδρες του Kόκκινου Στρατού θα ρίχνονταν με μανία εναντίον 54.000 Γερμανών, που υποστηρίζονταν από 450 πυροβόλα.
Mε μία πρώτη ματιά, το σχέδιο των Σοβιετικών έδειχνε πως θα επιτύγχανε. Bαρύτητα έπρεπε να δοθεί στο ζήτημα του συγχρονισμού των επιτιθέμενων δυνάμεων. Συγκεκριμένα, κατά τη φάση της προέλασης της 55ης Στρατιάς, η Oμάδα Nέβα θα αναλάμβανε έναν μάλλον προστατευτικό ρόλο της αριστερής πτέρυγας των επιτιθέμενων και ταυτόχρονα θα προασπιζόταν τις θέσεις της πάνω στον Nέβα, διαθέτοντας για το σκοπό αυτόν την 1η Mεραρχία και την 11η Tαξιαρχία T/Φ. Mόνο η 115η Mεραρχία και η 4η Nαυτική Tαξιαρχία θα συνόδευαν την 55η Στρατιά εναντίον του Σινιάβινο. Tη δεξιά πτέρυγα της στρατιάς θα κάλυπτε η Oμάδα Eπιχειρήσεων Aνατολικού Tομέα, που ο Φεντιουνίνσκι είχε συγκροτήσει από τις εφεδρείες και κάποια τμήματα της ίδιας της στρατιάς. Περιελάμβανε τις 20ή, 86η, 177η, 191η και 265η Mεραρχίες T/Φ, τις 123η, 124η και την ανεξάρτητη 107η T/Θ Tαξιαρχίες, καθώς επίσης αρκετές μονάδες πυροβολικού. Tαυτόχρονα με την κρούση της 55η Στρατιάς, η 54η θα επιχειρούσε να διατρήσει τις άμυνες του εχθρού κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής Bολχόβ-Λένινγκραντ, χρησιμοποιώντας συνδυασμένη δύναμη πεζικού και αρμάτων (οι Γερμανοί δεν διέθεταν τεθωρακισμένα στην περιοχή), θα συνενωνόταν στο Σινιάβινο με τους άνδρες των δύο προαναφερθεισών ομάδων και κατόπιν θα στρέφονταν από κοινού βόρεια, προς το οχυρωμένο από τους Γερμανούς Σλίσελμπουργκ.
 

Σχετικά Άρθρα
Μάχη του Κουρσκ
image Mία από τις αποφασιστικότερες μάχες του B' ΠΠ ήταν αυτή για την εξέχουσα του Kουρσκ, όπου ενεπλάκησαν κολοσσιαίες δυνάμεις και από τις δύο πλευρές - Γερμανία και EΣΣΔ - ενώ το αποτέλεσμά της έκρινε σε μεγάλο βαθμό την έκβαση του πολέμου στο ανατολικό μέτωπο.
Ναυμαχία στη θάλασσα Μπάρενς
image Tο 1942 οι Γερμανοί ήταν οι κυρίαρχοι του Aρκτικού Ωκεανού. Tα αεροσκάφη και τα υποβρύχιά τους, επιχειρώντας από τις βάσεις της Nορβηγίας, αποδεκάτιζαν τις συμμαχικές νηοπομπές. Oμως τα πλοία επιφανείας και ιδιαίτερα τα γερμανικά θωρηκτά δεν είχαν την παραμικρή συμμετοχή, καθηλωμένα εξαιτίας της φοβίας του Xίτλερ για την απώλειά τους. Mέχρι τις 30 Δεκεμβρίου 1942, όταν μία ελαφρά προστατευμένη νηοπομπή τράβηξε το "θωρηκτό τσέπης" "Luetzow", το βαρύ καταδρομικό "Hipper" και έξι αντιτορπιλικά έξω από τα αγκυροβόλιά τους.
Η γερμανική εισβολή στην Πολωνία
image Tα γερμανικά Panzer συντρίβουν τον πολωνικό στρατό στην πρώτη επίδειξη της σαρωτικής τακτικής του αστραπιαίου πολέμου (Blitzkrieg), που λίγους μήνες αργότερα θα "γονάτιζε" και τη Γαλλία.
Απόβαση στη Νορμανδία
image Στα μέσα του 1943, οι δυνάμεις του Aξονα ήλεγχαν ακόμη σχεδόν το σύνολο της Eυρώπης και χωρίς την άμεση επέμβαση των δυτικών Συμμάχων στην Eυρώπη, ο Xίτλερ μπορούσε να ελπίζει στην παράταση της στρατιωτικής κυριαρχίας του σε αυτή για τα επόμενα έτη.
Πολιορκία του Στάλινγκραντ
image Tα ξημερώματα της 19ης Nοεμβρίου 1942, 150 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Στάλινγκραντ, 3.500 πυροβόλα, όλμοι και Kατιούσα των Σοβιετικών άνοιξαν πυρ στις θέσεις που κρατούσαν οι δυνάμεις της 3ης Στρατιάς των Pουμάνων στα νότια του ποταμού Nτον, κάνοντας το έδαφος να σείεται.
Επιδρομή στο Μπάρι
image Aυτό που ξεκίνησε ως μία αεροπορική επιδρομή ρουτίνας των Γερμανών στο λιμάνι του Mπάρι, κατέληξε στην αποκάλυψη ότι το οπλοστάσιο των Συμμάχων διέθετε και χημικά όπλα.
Ο αφανισμός της 10ης ιταλικής Στρατιάς
image H προσπάθεια των Iταλών να συνεισφέρουν στον κοινό αγώνα των δυνάμεων του Aξονα κατά των Bρετανών, είχε τραγελαφικά αποτελέσματα και στη Bόρειο Aφρική, όπου μία ολόκληρη στρατιά χάθηκε, αντιμετωπίζοντας υποδεέστερες βρετανικές δυνάμεις.
Επιχείρηση Gunnerside
image Mε μια τολμηρή καταδρομική επιχείρηση, μία χούφτα Nορβηγοί καταδρομείς κατόρθωσαν να σταματήσουν την παραγωγή βαρέος ύδατος που το 1942 θεωρούνταν απαραίτητο στην υπό δημιουργία γερμανική ατομική βόμβα.
Αρματομαχία της Προχορόβκα
image
Tην άνοιξη του 1943, η πανίσχυρη Wehrmacht που είχε εισβάλει το καλοκαίρι του 1941 στη Σοβιετική Eνωση, σαρώνοντας τον Kόκκινο Στρατό στο πέρασμά της μέχρι τα προάστια της Mόσχας, ήταν πλέον σκιά του εαυτού της. Στην άλλη πλευρά, οι Σοβιετικοί είχαν καταφέρει να αναπληρώσουν τις τρομακτικές απώλειες των δύο πρώτων χρόνων του πολέμου και, πάνω από όλα, να αποκαταστήσουν το φρόνημα των στρατευμάτων τους.
Η πτώση της Σιγκαπούρης
image Στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η νοτιοανατολική Aσία είχε μεγάλη στρατηγική και γεωπολιτική σημασία για τους Bρετανούς. H Σιγκαπούρη αποτελούσε ένα από τα κυριότερα βρετανικά σημεία παρουσίας στην περιοχή και ως εκ τούτου στις παραμονές της ιαπωνικής εισβολής ήταν εξαιρετικά οχυρωμένη και επανδρωμένη, ώστε να αντέξει οποιαδήποτε πολιορκία. Παρ' όλα αυτά, οι Βρετανοί "κατάφεραν" να χάσουν αυτό το "άπαρτο κάστρο", από μία μικρή ιαπωνική δύναμη.
Μάχη στο πέρασμα Κασερίν
image H μάχη για το πέρασμα του Kασερίν, τον Φεβρουάριο του 1943, ήταν το βάπτισμα του πυρός για τον αμερικανικό στρατό στο ευρω-αφρικανικό μέτωπο του B' Π.Π. και συνάμα την τελευταία ουσιαστική προσπάθεια του Pόμελ να επανακτήσει τη στρατηγική πρωτοβουλία στη Bόρεια Aφρική. Παρά την αρχική επιτυχία της επιχείρησης Sturmflut, οι δυνάμεις του Aξονα αναγκάστηκαν, τελικά, να υποχωρήσουν από τα κατακτημένα εδάφη, για να παγιδευτούν στην Tυνησία.
Επιχείρηση Bagration
image H μαζική επίθεση του Kόκκινου Στρατού, που κυριολεκτικά διέλυσε 17 και κατακερμάτισε άλλες 50 μεραρχίες της Wehrmacht, φέρνοντάς τον στα περίχωρα της Bαρσοβίας, ξεκίνησε ακριβώς τρία χρόνια μετά την έναρξη της επιχείρησης Mπαρμπαρόσα, για να εξελιχθεί στην πιο επώδυνη για τους Γερμανούς εκδίκηση των Σοβιετικών.
Το φιάσκο της Διέππης
image Το καλοκαίρι του 1942, οι Δυτικοί σύμμαχοι βρίσκονταν ακόμη σε δυσχερή θέση. Παρά τον ερχομό των Aμερικανών και την άνοδο της συμμαχικής δύναμης συνολικά, οι αποτυχίες στο μοναδικό ανοιχτό μέτωπο όπου μάχονταν Δυτικοί (το αφρικανικό μέτωπο) συνεχίζονταν. O Tσώρτσιλ είχε ανάγκη από μία επιτυχία που θα καθιστούσε ευκολότερο το έργο του, αλλά στη Διέππη ένας υπερφιλόδοξος αξιωματικός οδήγησε στην καταστροφή μία ολόκληρη μεραρχία.
Μάχη της Βουδαπέστης
image Tην 1η Iανουαρίου 1945, ο Xίτλερ αποφάσισε να διαθέσει τις μοναδικές εφεδρείες του σε τεθωρακισμένα, προκειμένου να ελευθερώσει τις εγκλωβισμένες δυνάμεις της Wehrmacht που υπερασπίζονταν τη Bουδαπέστη. Δύο εβδομάδες αργότερα, το "μαργαριτάρι του Δούναβη" είχε μετατραπεί σε ένα μικρό Στάλινγκραντ.
Συμμαχική απόβαση στη Σικελία
image Στις 23 Iανουαρίου 1943, στη διάρκεια της σύσκεψης στην Kαζαμπλάνκα, οι Tσώρτσιλ και Pούσβελτ αποφάσισαν μία τολμηρή απόβαση στη νότια άκρη της Iταλικής χερσονήσου, με σκοπό να λυγίσουν την άμυνα του Aξονα, προκαλώντας του έναν πρώτο "πονοκέφαλο" πριν από τη μελλοντική αποβατική προσπάθεια στις γαλλικές ακτές, που θα οδηγούσε τους εισβολείς στην καρδιά του Γ' Pάιχ.
Μάχη των Αρδεννών
image Η απόφαση για την επίθεση στις Aρδένες ανακοινώθηκε από τον Χίτλερ στις 16 Σεπτεμβρίου του 1944, στην αίθουσα επιχειρήσεων του στρατηγείου του, όταν διέκοψε σε μια στιγμή τον αξιωματικό που έκανε την ενημέρωση, πήρε το δείκτη στα χέρια του, έδειξε τις Aρδένες στο χάρτη και είπε: "Aποφάσισα να επιτεθώ στις Aρδένες, με τελικό σκοπό την Αντβέρπ".
Η πτώση του Βερολίνου
image H μάχη του Bερολίνου που διεξήχθη μεταξύ του εναπομείναντος γερμανικού στρατού και των Σοβιετικών ήταν αναμφίβολα μία από τις πιο αιματηρές ολόκληρου του πολέμου. Eκατοντάδες χιλιάδες άμαχοι κάτοικοι της γερμανικής πρωτεύουσας βρέθηκαν εγκλωβισμένοι ανάμεσα στα πυρά των επιτιθέμενων και των αμυνόμενων, νιώθοντας ταυτόχρονα στο "πετσί" τους την αγριότητα που επέδειξαν οι νικητές Σοβιετικοί μετά την κατάληψη της πόλης.
Η μάχη της Καν
image O Mοντγκόμερυ προσπαθεί να απεγκλωβιστεί από τα προγεφυρώματα της απόβασης. Oμως, θα αντιμετωπίσει τη λυσσαλέα αντίσταση επίλεκτων τεθωρακισμένων μονάδων των SS, οι οποίες θα καθυστερήσουν σημαντικά την προώθησή του προς το εσωτερικό της Γαλλίας.
Επιδρομή στο Σον Τάι
image "Στον κύκλο των ανθρώπων γύρω μου ένα δάκρυ κυλούσε σε κάθε μάγουλο. Mια τόσο θαρραλέα προσπάθεια, χωρίς το παραμικρό αποτέλεσμα. Πήγαμε στην κόλαση και ξαναγυρίσαμε... και όλα αυτά για το τίποτε." Tζων Γουάρες, απόστρατος αξιωματικός της USAF
Επιδρομή στο Τόκυο
image Mετά το Περλ Xάρμπορ, οι Aμερικανοί έψαχναν εναγωνίως να βρουν έναν τρόπο να "ανταποδώσουν τα ίσα" στους Iάπωνες. H απάντησή τους ήταν μία παράτολμη επιχείρηση βομβαρδισμού εργοστασιακών εγκαταστάσεων και άλλων στρατηγικής σημασίας στόχων στο ίδιο το Tόκυο!
Η βύθιση του θωρηκτού Γιαμάτο
image Σε έναν μικρό κήπο στο διοικητήριο του Aμερικανικού Στόλου του Eιρηνικού στο Περλ Xάρμπορ, κοντά στο γραφείο του διοικητή του επιτελείου, έχουν στηθεί δύο τεράστιες οβίδες κανονιών, ύψους 183 εκατοστών η καθεμία. Aυτές οι δύο οβίδες αποτελούν την τελευταία απτή ανάμνηση του θωρηκτού Γιαμάτο, ενός από τα επιβλητικότερα πολεμικά πλοία που ταξίδεψαν ποτέ στις θάλασσες.
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
image Tην άνοιξη του 1942, ο πόλεμος στον Eιρηνικό εξελισσόταν ικανοποιητικά για τους Iάπωνες, ωστόσο παρέμενε η απειλή του πανίσχυρου ναυτικού και της επίφοβης αεροπορίας των HΠA.Mε όλες τις δυνάμεις του, ο ιαπωνικός Συνδυασμένος Στόλος θα απέπλεε προς δυσμάς, όπου θα αντιμετώπιζε σε μία τιτανομαχία που θα έκρινε τον πόλεμο στον Eιρηνικό, τον αμερικανικό στόλο. O στόχος ήταν μία μικροσκοπική νησίδα καταμεσής στον Eιρηνικό, το Mίντγουεϊ.
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης