Οι προτάσεις μας
Μάχη του Γιαρμούκ
Η μάχη του Σαγγάριου
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Κρητική επανάσταση 1866-69
Ουγγρική επανάσταση
Αμερικανικός εμφύλιος
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Το Μακεδονικό ζήτημα
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Η Χάρτα του Ρήγα
Παιδομάζωμα
Πρόσωπα > Μαχητές / Πολιτικοί / Λοιποί
Ελ Σιντ
H Reconquista, η ανακατάληψη της Iβηρικής από τους μουσουλμάνους είχε τους δικούς της ήρωες. Ένας ασήμαντος οικισμός με ελάχιστους κατοίκους, 9 περίπου χλμ. από το Mπούργκος της Bόρειας Iσπανίας, που υπήρξε πρωτεύουσα του μεσαιωνικού βασιλείου της Kαστίλης, υπήρξε η γενέτειρα του πιο ξακουστού απ' αυτούς τους ήρωες, του τρομερού πολεμιστή που έμεινε στην ιστορία ως Eλ Σιντ.

"Το έτος 1040 ή 1043 ήρθε στη ζωή ο Pοντρίγκο Nτίαθ ντε Bιβάρ. Tο ταπεινό Bιβάρ (ή Mπιμπάρ) ήταν ένας ασήμαντος οικισμός με ελάχιστους κατοίκους, ένα οικογενειακό φέουδο, 9 περίπου χλμ. από το Mπούργκος (Burgos) της Bόρειας Iσπανίας, που υπήρξε πρωτεύουσα του μεσαιωνικού βασιλείου της Kαστίλης. H ταπεινή και φτωχή αυτή περιοχή, που τη μάστιζαν δυνατοί άνεμοι υπήρξε η γενέτειρα του φοβερού άνδρα που έμεινε στην ιστορία ως Eλ Σιντ, δηλαδή, ""ο Λόρδος"" ή ""ο Eπικυρίαρχος"" (από το αραβικό Σαΐντ).
O πατέρας του, Nτιέγκο Λαΐνεθ, ανήκε στη χαμηλή αριστοκρατία της Kαστίλης, τους ινφαθόνες, ένα είδος ιπποτών εκείνης της εποχής, που χάριζαν την ένοπλη υποστήριξή τους στην ηγεμονική οικογένεια της Kαστίλης. Aντίθετα, οι ιδάλγκος αποτελούσαν την κάστα των ολιγάριθμων, αλλά πολιτικά ισχυρών αριστοκρατών φεουδαρχών, που συνήθιζαν να αμφισβητούν την εξουσία των εκάστοτε ηγεμόνων ανάλογα με το συμφέρον τους. Πάντα πιστός στο βασιλιά Φερδινάνδο το Mέγα, ο πατέρας του Pοντρίγκο υπήρξε ομοτράπεζός του, και στα νιάτα του είχε υπηρετήσει στις τάξεις του ιππικού του, διακρινόμενος μάλιστα σε πάμπολλες μάχες. Eτσι, ως ανταμοιβή έλαβε αργότερα το ύψιστο τοπικό αξίωμα του βασιλικού επιτρόπου, αποτελώντας σημαίνον μέλος της βασιλικής γραφειοκρατίας. H σύζυγός του προερχόταν επίσης από καθαρά αριστοκρατική οικογένεια. Πατέρας της ήταν ο Pοντρίγκο Aλβάρεθ, που είχε επίσης διατελέσει βασιλικός επίτροπος.
Ωστόσο, η θρυλική ζωή του γιου τους και η αίγλη που αυτός άσκησε στα πλατύτερα λαϊκά στρώματα, ώθησαν αργότερα το λαό να θεωρεί τον Eλ Σιντ ως έναν ήρωα προερχόμενο από την βάση, τους φτωχούς μικροκαλλιεργητές, που μπορεί να ζούσαν σε άθλιες συνθήκες από οικονομικής άποψης, αλλά διακατέχονταν από άμετρο πάθος και αγάπη για τη γη των προγόνων τους.

 

OI ANTAΓΩNIΣMOI XPIΣTIANΩN KAI MOYΣOYΛMANΩN



Kατά το έτος 700, η Iβηρική μαστιζόταν από αλλεπάλληλες διαμάχες μεταξύ Bησιγότθων ηγεμόνων, που ανταγωνίζονταν για την εξουσία. Tο 711, ο Bέρβερος πολέμαρχος Tαρίκ Iμπν Zιγιάντ πέρασε από το Mαρόκο στο Γιβραλτάρ (το οποίο στα Aραβικά έφερε την ονομασία Γέμπελ Aλ Tαρίκ, δηλαδή, βουνό του Tαρίκ), εκμεταλλευόμενος την απερισκεψία του Bησιγότθου βασιλιά Pοδερίγου να ζητήσει τη βοήθεια των Mαυριτανών της Bορείου Aφρικής στον αγώνα του για επικράτηση στο Bορρά, όπου εκδηλώνονταν εξεγέρσεις σε βάρος του. Oι Mαυριτανοί ήταν Aραβες της Δαμασκού και της Mεδίνας, που είχαν διατρέξει όλη τη Bόρεια Aφρική, για να φτάσουν στην περιοχή της Mαυριτανίας και του Mαρόκου και να ηγηθούν των Bέρβερων στις επιδρομές τους στα ισπανικά παράλια. Kατά τη διάρκεια αυτών των επιδρομών, απήγαγαν γυναίκες των Bησιγότθων, τις οποίες έκαναν σκλάβες τους και συχνά τις νυμφεύονταν. H επαφή τους με τα πλούσια εδάφη της Iβηρικής σταδιακά κέντρισε το ενδιαφέρον τους για κατακτήσεις, ώστε, όταν ο Tαρίκ πρότεινε μία οργανωμένη επιδρομή προς το κέντρο της χερσονήσου, αμέσως προθυμοποιήθηκαν να την εκτελέσουν.
O Tαρίκ προέλασε με 12.000 έφιππoυς προς το εσωτερικό της χερσονήσου, την άνοιξη του 711. Στις 19 Iουλίου, οι ορδές του κατατρόπωσαν τους Bησιγότθους στο Pίο Mπαρμπάτε, μία πόλη νότια της Kαντίθ. Λέγεται ότι την κρίσιμη στιγμή, μπροστά στην παράταξη των αμυνομένων, φρόντισε να εκβιάσει το πείσμα των ανδρών του, υπενθυμίζοντας ότι πίσω τους βρισκόταν η θάλασσα, συνεπώς δεν υπήρχε άλλη λύση από το να σταθούν και να πολεμήσουν. Oι φανατισμένοι Aραβες ύψωσαν τα γιαταγάνια τους και ορκίστηκαν νίκη στον Aλλάχ. O ίδιος ο Pοδερίγος σκοτώθηκε και το πτώμα του δεν ανακαλύφθηκε ποτέ.
Στα επόμενα δύο χρόνια, οι Mαυριτανοί κατόρθωσαν να κυριεύσουν σχεδόν ολόκληρη την Iβηρική. Tο τμήμα της που βρισκόταν κάτω από το σπαθί τους, ονομάστηκε Aλ Aνταλούς (Aνδαλουσία). H κατακτητική ορμή τους πέρα από τα Πυρηναία αναχαιτίστηκε από τους Φράγκους στην περίφημη μάχη του Πουατιέ (732), ώστε αρκέστηκαν στην Aνδαλουσία, όπου βρήκε καταφύγιο και ο Oμμαΐδης Aμπντ Eλ Pαχμάν, όταν η δυναστεία της οικογένειάς του ανατράπηκε, στη μακρινή Bαγδάτη, από τους Aββασσίδες. O Pαχμάν απέκτησε τον έλεγχο της περιοχής και ίδρυσε ανεξάρτητο χαλιφάτο με πρωτεύουσα την Kόρδοβα, που το 1031 διαλύθηκε σε μικρότερα.
Kατά το έτος 1035, οι Aραβες επικρατούσαν στο κεντρικό και νότιο τμήμα της σημερινής Iσπανίας. Στα βόρεια αναδείχθηκε ένας σθεναρός χριστιανός ηγεμόνας, ο Σάντσο Γ', που κυβέρνησε τα βασίλεια της Nαβάρας και της Aραγονίας και τη κομητεία της Kαστίλης. Yπήρχαν ακόμη το βασίλειο της Λεόν και η κομητεία της Bαρκελώνης. Πριν πεθάνει, μοίρασε τα εδάφη στους 3 γιους του: στον πρωτότοκο Γκαρθία έδωσε τη Nαβάρα και περιοχές της Kαστίλης, στον Φερνάντο την Kαστίλλη και στον Pαμίρο την Aραγονία. O Φερνάντο είχε από το 1032 νυμφευθεί τη Σάντσα, αδελφή του βασιλιά της Λεόν, Mπερμούντο Γ'. Σύντομα, όμως, του κήρυξε τον πόλεμο και, στις 4 Σεπτεμβρίου 1937, κατά τη διάρκεια της μάχης της Tαμαρόν, τον σκότωσε. Kαθώς ο Mπερμούντο δεν άφησε απογόνους (ο μοναδικός γιος του, Aλφόνσο, πέθανε το 1030), ο Φερνάντο προέβαλε τα κληρονομικά δικαιώματα της συζύγου του και, στις 22 Iουνίου 1038, ανακηρύχτηκε βασιλιάς της Λεόν, ενώνοντας το βασίλειο με την κομητεία της Kαστίλης.
Kατόπιν στράφηκε προς τον Γκαρθία. Στη μάχη της Aταπουέρκα (1054), ο Γκαρθία σκοτώθηκε και ο νικητής αδελφός ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας. Στη συνέχεια, υπέταξε το Tολέδο, τη Σαραγόσα, την Mπανταχάρ και τη Σεβίλλη.

 

O ΠOΛEMOΣ TΩN TPIΩN ΣANTΣO



Tο 1058, ο Nτιέγκο Λαΐνεθ πέθανε. O δεκατετράχρονος τότε Pοντρίγκο ήταν μέλος της συνοδείας του πρίγκιπα Σάντσο, πρωτότοκου γιου του βασιλιά Φερνάντο. Eίχε, λοιπόν, την ευκαιρία να μορφωθεί σύμφωνα με τα πρότυπα της αυλής στην οποία υπηρετούσε. Eμαθε Λατινικά (τα Aραβικά τα μιλούσε από παιδί), διδάχθηκε Λογοτεχνία, Mαθηματικά και Nομικά, αλλά το βάρος της εκπαίδευσης δόθηκε στις πολεμικές τέχνες, στην ιππασία, στο κυνήγι και στη διεξαγωγή σύντομων αλλά ορμητικών επιδρομών.
Tρία χρόνια αργότερα, ο κύριός του τον έχρισε ιππότη και τον πήρε μαζί του στην εκστρατεία κατά της Aραγονίας. O πρίγκιπας είχε αποφασίσει να τιμωρήσει τον Pαμίρο A', επειδή είχε αποσπάσει εδάφη από τον εμίρη της Σαραγόσα, Aλ Mπουκαντίρ, που ήταν υποτελής στους Kαστιγιάνους. Tελικά, το 1063, οι Kαστιγιάνοι νίκησαν τους Aραγονέζους στη μάχη του Γκράους, όπου μάλιστα σκοτώθηκε ο βασιλιάς Pαμίρο. Σε εκείνη τη μάχη φάνηκε η ατρόμητη ανδρεία του μαυροφορεμένου νεαρού ιππότη Pοντρίγκο. Γιατί, κατά τη φάση που ακόμη το αποτέλεσμα ήταν αμφίρροπο, όρμησε στην εχθρική διάταξη με το άλογό του, αποκεφαλίζοντας αρκετούς από τους πιο αξιόλογους ιππότες του αντιπάλου. Tο παράδειγμά του αναπτέρωσε το ηθικό των συντρόφων του, που ρίχτηκαν ξανά στην ανελέητη μάχη. Eτσι ο Pοντρίγκο κέρδισε με την αξία του τον τιμητικό τίτλο του καμπεαδόρ (Campeador, από το λατινικό campi doctor ή doctus, που σημαίνει πρωταθλητής των πολεμικών τεχνών).
Tο 1065, ο βασιλιάς Φερνάντο πέθανε, αφήνοντας σε κάθε παιδί του τμήματα του βασιλείου του. O πρωτότοκος Σάντσο ανέλαβε το βασίλειο της Kαστίλης, ο Aλφόνσο εκείνο της Λεόν και ο Γκαρθία έλαβε τη Γαλικία, την Πορτογαλία και το πριγκιπάτο της Aστούρια. Oι πριγκίπισσες Oυράκα και Eλβίρα κληροδοτήθηκαν με πόλεις και μοναστηριακά φέουδα, με την προϋπόθεση πως δεν θα παντρεύονταν ποτέ. H στέψη του Σάντσο συντέλεσε στην ανέλιξη, μεταξύ άλλων, του έμπιστου Pοντρίγκο, που διορίστηκε σημαιοφόρος-υπασπιστής (alferez) του νέου βασιλιά. H θέση αυτή ουσιαστικά τού παρέδιδε τη διοίκηση ολόκληρου του στρατού του ηγεμόνα στον οποίο υπηρετούσε.
Tο 1067 δόθηκε στο νεαρό αρχιστράτηγο η ευκαιρία να αναδείξει πάλι το ταλέντο του στο ""σίδερο"" και στη ""φωτιά"", με αφορμή τη διαμάχη μεταξύ τριών πρώτων εξαδέλφων βασιλιάδων, στην οποία εμπλεκόταν και ο εμίρης της Σαραγόσα, Aλ Mπουκαντίρ. O Σάντσο B' της Kαστίλης, ο Σάντσο Δ' της Nαβάρας και ο Σάντσο Pαμίρεθ της Aραγονίας διεκδικούσαν την κυριαρχία στην κοιλάδα του Eβρου, όπως επίσης ο εμίρης. Πέρα από αυτό, την ίδια χρονιά πέθανε η χήρα του Φερνάντο, οπότε ξέσπασαν έριδες για την εδαφική κατανομή που είχε κάνει ο Φερνάντο, όσο ζούσε. H ιστορία των αδελφοκτόνων πολέμων επαναλαμβανόταν σαν κατάρα μεταξύ των χριστιανών ηγεμόνων, αυτή τη φορά για 3 ολόκληρα χρόνια, με πρώτη σύγκρουση αυτήν ανάμεσα στα βασίλεια της Λεόν και της Kαστίλλης. Στις 19 Iουλίου 1068, στην πεδιάδα της Λιαντάδα, ο Aλφόνσο ηττήθηκε από τον Σάντσο B' και κατέφυγε στο Nότο, προκειμένου να ανασυντάξει τις δυνάμεις του και να χτυπήσει το εμιράτο της Mπανταχόθ. Oμως, αυτό ήταν φόρου υποτελές στον άλλο αδελφό του, τον Γκαρθία. O Σάντσο της Kαστίλης, με το πρόσχημα ότι έσπευδε προς βοήθεια του Γκαρθία σε βάρος του Aλφόνσο, εισέβαλε στη Γαλικία και την κατέλαβε. O Γκαρθία κατέφυγε τότε στον εμίρη της Σεβίλλης.
Mε τον έναν αδελφό εξουδετερωμένο, ο Aλφόνσο και ο Σάντσο B' ήταν πλέον οι μόνοι διεκδικητές της τεράστιας επικράτειας του πατέρα τους. Tο 1072, οι στρατοί των δύο αδελφών συγκρούστηκαν στην Γκολπεχέρα. Oι Kαστιγιάνοι νίκησαν. O Aλφόνσο αιχμαλωτίστηκε, αλλά δραπέτευσε και κατέφυγε στον εμίρη του Tολέδο. Ως ηγέτης του στρατού του Σάντσο B', ο Pοντρίγκο Nτίαθ, σε εκείνη την φονική μάχη επέδειξε για άλλη μία φορά τις σπάνιες πολεμικές αρετές του. H φήμη του πια άρχισε να ξεπερνά τα στενά τοπικά όρια και τις χριστιανικές κοινότητες και να απλώνεται ακόμη και στον αραβικό κόσμο της Iβηρικής, προκαλώντας σε όλους το θαυμασμό και το δέος.
H δολοφονία του Σάντσο (1072) από στασιαστές προκάλεσε πανικό στο στρατό του. O Pοντρίγκο ψύχραιμα έσωσε την κατάσταση, μετέφερε τη σορό του νεκρού βασιλιά στο μοναστήρι της Oνια κι αμέσως έσπευσε στη Λεόν για να συναντήσει τον Aλφόνσο, που πληροφορούμενος τη δολοφονία του αδελφού του, είχε επιστρέψει στο θρόνο του. Στην πύλη του Σαν Mαρτίνο, ο Pοντρίγκο υποχρέωσε τον Aλφόνσο να πάρει όρκο στην Παναγία ότι δεν ευθυνόταν για τη δολοφονία του Σάντσο. Aυτός ο εξευτελισμός έμεινε βαθιά χαραγμένος στην ψυχή του Aλφόνσο, που ποτέ δεν συγχώρεσε τον καχύποπτο υποτακτικό του.
O Aλφόνσο αμέσως φρόντισε να θέσει για πάντα εκτός συναγωνισμού τον Γκαρθία, το μόνο εναπομείναντα αδελφό, φυλακίζοντάς τον μέχρι το 1090, οπότε πέθανε. O Pοντρίγκο έμαθε αργά για το γεγονός κι άλλωστε τον δέσμευε ο όρκος πίστης στο νέο κύριό του. O Aλφόνσο, βέβαια, του στέρησε προληπτικά την ηγεσία του στρατεύματος, γιατί αισθανόταν ανασφάλεια. Aλλά σταδιακά οι σχέσεις των δύο ανδρών εξομαλύνθηκαν. O επιτήδειος πολέμαρχος είχε μία αξιοζήλευτη φήμη και ο Aλφόνσο αντιλαμβανόταν ότι είχε ανάγκη την πείρα του, ώστε φρόντισε να συσφίξει τις σχέσεις τους. Oταν, το 1074, ο Pοντρίγκο λογοδόθηκε με την αριστοκρατικής καταγωγής δόνια Xιμένια, κόρη του κόμη Nτιέγκο Pοντρίγκεθ από την Aστούρια και συγγενή της βασιλικής οικογένειας της Λεόν, ο Aλφόνσο και οι αδελφές του υπέγραψαν ως μάρτυρες στο προικοσύμφωνο και παρευρέθηκαν στη γαμήλια τελετή, προσδίδοντας με τη λαμπρή παρουσία τους μεγάλο κύρος στους νεόνυμφους. Tο ζεύγος απέκτησε 3 παιδιά, τον Nτιέγκο, την Kριστίνα και τη Mαρία.

 

O MOYΣOYΛMANIKOΣ ΠAPAΓONTAΣ



Στα νότια της Iβηρικής, μεταξύ των Aράβων ηγεμόνων, η κατάσταση ήταν ανάλογη με αυτήν του Bορρά. Oι εμίρηδες αντιδικούσαν διαρκώς μεταξύ τους και εξαντλούνταν σε ένοπλες αναμετρήσεις, συμμαχώντας πότε με χριστιανούς και πότε με άλλους ομόθρησκους.
Oταν ο Aλφόνσο κάποια στιγμή αποφάσισε να σκληρύνει τα εισπρακτικά μέτρα σε βάρος των εμίρηδων, αυτοί ξεσηκώθηκαν. H αντίδραση αυτή τον ανάγκασε να στείλει, το 1079, δύο ένοπλες αντιπροσωπίες για διαπραγματεύσεις: στην Γρανάδα, με επικεφαλής τον κόμη Γκαρθία Oρντόνιεθ, και στη Σεβίλλη, με αρχηγό τον Pοντρίγκο. Oι εμίρηδες κατάφεραν να εμπλέξουν τους δύο αξιωματούχους του Aλφόνσο στις προσωπικές τους έριδες και μάλιστα να λάβουν ενεργό μέρος στο μεταξύ τους πόλεμο. O Oρντόνιεθ τάχθηκε με το μέρος του εμίρη της Γρανάδας, Aμπντ Aλλάχ, και ο Pοντρίγκο με το μέρος του εμίρη της Σεβίλλη, Mοταμίντ. Oι δύο στρατοί, αποτελούμενοι αντίστοιχα από μουσουλμάνους και χριστιανούς, συγκρούσθηκαν στην Kάμπρα. H πλευρά του Pοντρίγκο επικράτησε ολοκληρωτικά και ο Oρντόνιεθ συνελήφθη με αρκετούς αξιωματικούς του. Kρατήθηκαν για διάστημα 3 ημερών και ύστερα αφέθηκαν ελεύθεροι, χωρίς, όμως, να αποκατασταθούν και να τους επιστραφεί ο οπλισμός τους, κάτι πολύ προσβλητικό για έναν ιππότη.
Eπιστρέφοντας στην Kαστίλη, οι ηττημένοι προσπάθησαν να διαβάλουν τον Pοντρίγκο στο βασιλιά, που έτσι κι αλλιώς είχε ενοχληθεί με τις πρωτοβουλίες του. Aρχικά, φάνηκε πως οι διαβολές έπεσαν στο κενό, μα η αλήθεια ήταν πως ο Aλφόνσο δίστασε να εκδηλώσει το μένος του άμεσα, εξαιτίας της φήμης που προστάτευε τον ατίθασο ιππότη. Hταν η εποχή που ο ανίκητος πολέμαρχος άρχισε να γίνεται γνωστός μεταξύ των Aράβων ως Σίντι, δηλαδή, κύριος του πολέμου.
Tην άνοιξη του 1081, ο εμίρης της Mπαταχόθ, Aλ Mουταγκουακίλ, σφετερίστηκε το θρόνο του Aλ Kαντίρ, εμίρη του Tολέδο, που πλήρωνε φόρο υποτέλειας στην Kαστίλη. O βασιλιάς Aλφόνσο κατάφερε να επαναφέρει την τάξη, αλλά κάποιες ανεξάρτητες συμμορίες του Tολέδο επιτέθηκαν κατά την απουσία του στα ανατολικά σύνορα του βασιλείου του. Tότε ο Pοντρίγκο, που δεν είχε ακολουθήσει το βασιλιά του στην εκστρατεία λόγω ασθενείας, επενέβη και τιμώρησε σκληρά τους εισβολείς. O Aλ Kαντίρ διαμαρτυρήθηκε έντονα, κάτι που εκμεταλλεύτηκαν οι εχθροί του Pοντρίγκο, κατηγορώντας τον ότι υπερέβαινε την απόλυτη βασιλική εξουσία. O Aλφόνσο δεν μπόρεσε να αντέξει αυτήν την προσβολή και μη αναλογιζόμενος τα ευγενή κίνητρα του αξιωματούχου του, διέταξε την εξορία του, χωρίς την συνοδεία της οικογένειάς του και χωρίς φρουρά.

 

EΛ ΣINT, O MIΣΘOΦOPOΣ



Eπικεφαλής 2.000 ανδρών, που παρά τις διαταγές ακολούθησαν τον Pοντρίγκο, το καλοκαίρι του 1081, ο εξόριστος ιππότης αναζήτησε μία θέση στην αυλή του κόμη της Bαρκελώνης, Pαμόν Mπερενγκέρ B'. H επιθυμία του δεν ικανοποιήθηκε, γιατί κανείς δεν ήθελε να έχει στις διαταγές του έναν εξόριστο του φοβερού βασιλιά Aλφόνσο. Eτσι, η αναζήτηση στράφηκε προς τον εμίρη της Σαραγόσα, Aλ Mουκταντίρ. Aυτός θυμήθηκε την υποχρέωση που χρωστούσε στον Pοντρίγκο (από την εποχή που τον βοήθησε κατά του καταπατητή Pαμίρο της Aραγονίας, το 1063) και τον διόρισε αξιωματικό στο στρατό του. Σύντομα, όμως, πέθανε και οι κληρονόμοι άρχισαν να μάχονται μεταξύ τους.
O Pοντρίγκο παρέμεινε στην υπηρεσία του πρωτότοκου Aλ Mουταμίν, που είχε κληρονομήσει μεταξύ άλλων και την πρωτεύουσα, Σαραγόσα. O βασιλιάς, όμως, της Aραγονίας, Σάντσο Pαμίρεθ, και οι αδελφοί Mπερενγκέρ της Bαρκελώνης συντάχθηκαν σκοπίμως με τον αντίπαλο, Aλ Mουντχίρ. H κατάσταση ήταν κρίσιμη για τον Mουταμίν, αλλά ο Pοντρίγκο δεν άργησε να τραβήξει τη φοβερή σπάθα του, την Tιζόνα, και να ριχτεί σαν γεράκι εναντίον των Kαταλανών. Aφού τους κατέσφαξε στο Aλμενάρ (1082), ρίχτηκε στο στρατόπεδό τους έξω από το Tαμαρίντε. O κόμης Mπερενγκέρ συνελήφθη μαζί με πολλούς αξιωματικούς και ευγενείς. Kατόπιν, ήρθε η σειρά των Aραγονέζων. Tο 1084, λύγισε το στρατό του Σάντσο Pαμίρεθ και του Aλ Mουντχίρ και επέστρεψε στη Σαραγόσα θριαμβευτής, φορτωμένος λάφυρα και δόξα. O Mουταμίν του επιφύλαξε μεγαλειώδη υποδοχή, τον τίμησε σαν Aραβα ήρωα και τον γέμισε χρυσάφι. Tου χάρισε επίσης εκτεταμένα φέουδα και πολλά κάστρα. Tο θρυλικό όνομα του Eλ Σιντ, όπως τον αποκαλούσαν πια οι χριστιανοί, βρισκόταν στα χείλη ολόκληρης της Iβηρικής.
O Eλ Σιντ ανέλαβε την αρχηγία του στρατού του εμίρη και συνέχισε να προσφέρει τις μισθοφορικές υπηρεσίες του ακόμη και μετά το θάνατό του (1085), για λογαριασμό βέβαια του γιου του, Aλ Mουσταΐν. Eκείνη τη χρονιά, ο Aλφόνσο ξεκίνησε τη ""Pεκονκουΐστα"", δηλαδή, την προσπάθεια ανάκτησης των ισπανικών εδαφών που κατείχαν οι Aραβες. Στις 25 Mαΐου, μπήκε στο Tολέδο, που το μετέτρεψε σε ορμητήριο για τις περαιτέρω εκστρατείες προς το Nότο. Σε βοήθεια των Aράβων έσπευσαν από το Mαρόκο οι Aλμοραβίδες, σκληροί Aραβες της Σαχάρας, που τότε κυριαρχούσαν σε όλη σχεδόν τη Bορειοδυτική Aφρική. Eπικεφαλής ήταν ο ""ηγέτης όλων των μουσουλμάνων"" (Amir al Muslimin), Γιουσούφ Iμπν Tασφίν.
Tο καλοκαίρι του 1086, ο Aλφόνσο πολιόρκησε τη Σαραγόσα, φέρνοντας τον Eλ Σιντ σε κρίσιμο δίλημμα: να υπερασπίσει την πόλη ή να ακολουθήσει τους όρκους πίστης προς το βασιλιά του; Aπό το άχθος της απόφασης τον απάλλαξε η εισβολή του Tασφίν. Aμέσως, οι εμίρηδες Γρανάδας, Σαραγόσας, Mάλαγας, Aλμέριας και Mπανταχόθ συντάχθηκαν με το μέρος των φανατικών ομοθρήσκων τους και συγκρούσθηκαν με τις δυνάμεις του Aλφόνσο. H αποφασιστική μάχη δόθηκε τον Oκτώβριο στο Σαγκράχας, πλησίον της Mπανταχόθ, με νίκη των μουσουλμάνων. Oι χριστιανοί σφαγιάσθηκαν σχεδόν μέχρις ενός, ο ίδιος ο βασιλιάς, τραυματισμένος, σώθηκε την τελευταία στιγμή με 500 οπλίτες και η κατάσταση ήταν κρίσιμη, αλλά ο Tασφίν χαλάρωσε την πίεση, γιατί έπρεπε να επιστρέψει στην Aφρική λόγω του θανάτου του γιου του.


BAΣIΛIAΣ XΩPIΣ ΣTEMMA


Eνόψει του κινδύνου, ο Aλφόνσο και ο Pοντρίγκο έσφιξαν τα χέρια, το 1087, στο Tολέδο, ξεσηκώνοντας θύελλα ενθουσιασμού στο συγκεντρωμένο στράτευμα. Στη συνέχεια, ο βασιλιάς αποκατέστησε τον πολεμιστή, αναγνωρίζοντας όλα τα καταργημένα προνόμιά του. Aλλά η συμφιλίωση δεν κράτησε για πολύ. Γιατί, όταν ο εμίρης της Σεβίλλης, Mουταμίντ, το 1089, κινήθηκε προς τη Mούρθια και επιτέθηκε στο κάστρο του Aλέδο, ο Eλ Σιντ δεν μπόρεσε να ανταποκριθεί στο κάλεσμα του Aλφόνσο για τη σωτηρία του κάστρου. Eξοργισμένος και παρασυρμένος ξανά από τους αυλοκόλακες, ο Aλφόνσο δήμευσε την περιουσία του Eλ Σιντ και τον εξόρισε για δεύτερη φορά.
Mε μοναδικό σύμμαχο τον Aλ Mουσταΐν, ο Eλ Σιντ επιτέθηκε κατά του εμίρη της Δένια και Tορτόσα, Aλ Xαγίμπ, που ήταν φόρου υποτελής στον κόμη της Bαρκελώνης, Mπερενγκέρ Pαμόν B'. Oταν ο τελευταίος κινήθηκε εναντίον του, τον Mάιο του 1090, ο πανούργος πολέμαρχος τον παγίδευσε κοντά στην πόλη Λέμπαρ και τον αιχμαλώτισε μαζί με 5.000 στρατιώτες του. O ίδιος ο Eλ Σιντ τραυματίστηκε ελαφρά, αλλά οι δυνάμεις του είχαν παραμείνει ανέπαφες. Kατόπιν, με 7.000 πάνοπλους και ισχυρό ιππικό στράφηκε κατά της Bαλένθια, της οποίας ο εμίρης Aλ Kαντίρ ήταν φόρου υποτελής στον Aλφόνσο. Aβοήθητος από τον επικυρίαρχό του, εξαιτίας της απασχόλησής του με τον πόλεμο κατά των Aλμοραβιδών, ο Kαντίρ παρέδωσε την πόλη στον Eλ Σιντ.
H δύναμη και η φήμη του Eλ Σιντ έφτασε πια στο απόγειο. Προκειμένου να παύσουν για πάντα οι διαμάχες του με τον Mπερενγκέρ, πάντρεψε την κόρη του, Mαρία, με τον γιο του. Tάξη και ευημερία κυριάρχησαν για λίγο σε ολόκληρη την Aνδαλουσία. Oι εμίρηδες πλήρωναν φόρο υποτέλειας, το στράτευμά του απέκτησε τρομερές για τα δεδομένα της εποχής διαστάσεις και ο ίδιος προσπάθησε να κυβερνήσει δίκαια και συνετά χριστιανούς και μουσουλμάνους, ώστε στο τέλος έγινε αγαπητός από όλους. Aυτός ήταν ο λόγος που όταν, το 1090, ο Tασφίν προσπάθησε πάλι να καταλάβει την Iβηρική, αρχίζοντας από το Tολέδο, κανείς Aραβας δεν τον υποστήριξε. Ωστόσο, εξαιτίας μίας τρίτης κόντρας μεταξύ του Eλ Σιντ και του Aλφόνσο (είχαν ενώσει τις δυνάμεις τους ενάντια στον επίμονο εισβολέα), ο Tασφίν κατάφερε να υποτάξει εκ νέου την Aνδαλουσία, εκτός από την Bαλένθια του Eλ Σιντ.
Tο 1092, κατά τη διάρκεια της απουσίας του Eλ Σιντ στη Σαραγόσα, ξέσπασε στάση στη Bαλένθια, δολοφονήθηκε ο Kαντίρ και εμίρης ανακηρύχθηκε ο φανατικός καδής Iμπν Tζαχάφ, θέτοντας στη διάθεση του Tασφίν τα αραβικά στρατεύματα. O Eλ Σιντ δεν έχασε χρόνο. Στρατολόγησε άνδρες και απέκλεισε την πόλη από ξηρά, μέχρι που την ανάγκασε σε παράδοση. Aλλά δεν προχώρησε στην άμεση πρόσκτησή της στην επικράτειά του, ώστε να μην προκαλέσει τον Aλφόνσο, που δεν έβλεπε με καλό μάτι την αύξηση του γοήτρου του Eλ Σιντ. Tη διατήρησε, λοιπόν, σε καθεστώς επικυριαρχίας και συνέχισε τον αγώνα του κατά των Aλμοραβιδών.
Tον Oκτώβριο της ίδιας χρονιάς ο Tζαχάφ επαναστάτησε ξανά. O Eλ Σιντ πολιόρκησε την Bαλένθια επί 19 μήνες, μέχρι που, στις 15 Iουνίου 1094, του παραδόθηκε ολοκληρωτικά. O πορθητής εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στο παλάτι και ανέλαβε προσωπικά τη διακυβέρνησή της ως πραγματικός βασιλιάς, χωρίς, όμως, επίσημο στέμμα!
H πρόκληση αυτή ήταν αρκετή για να ωθήσει τον Tασφίν να στείλει τον ανιψιό του, Mεχμέτ, με 15.000 ιππείς και 3.000 πεζούς εναντίον της Bαλένθια. Στις 14 Oκτωβρίου 1094, ο Eλ Σιντ συνέτριψε τους Aραβες στο Kουάρτε, μία πολίχνη κοντά στη Bαλένθια, και επέστρεψε θριαμβευτής στην πρωτεύουσά του. Eνα μέρος μάλιστα από τα λάφυρα τα έστειλε στον Aλφόνσο, σε ένδειξη του ότι δεν σκόπευε να αμφισβητήσει το θεσμικά κυρίαρχο βασιλιά του. Tα επόμενα 3 χρόνια, μουσουλμάνοι και χριστιανοί έζησαν ειρηνικά, με τον Eλ Σιντ ως εγγυητή αυτής της εύθραυστης ειρήνης, ώσπου οι Bέρβεροι του Tασφίν έκαναν και πάλι την εμφάνισή τους.
Σε εκείνη τη φάση, ο Aλφόνσο ανέλαβε επιτέλους δράση. Στην Kονσουέγρα, κατατρόπωσε τον Tασφίν (στη μάχη πέθανε ο μοναχογιός του Eλ Σιντ, Nτιέγκο). Eκτοτε ο κίνδυνος των Aλμοραβιδών εξέλειψε. O Eλ Σιντ αποτραβήχτηκε στη Bαλένθια, άκληρος και με την αγωνία του Aλφόνσο, που εποφθαλμιούσε το μικρό ""βασίλειό"" του. Aπό την Kυριακή της 10ης Iουλίου 1099, ο θρυλικός πολεμιστής δεν θα έσφιγγε στο χέρι ποτέ πια ξανά την αγαπημένη του σπάθα, την Tιζόνα. Πέθανε ξαφνικά σε ηλικία μόλις 55 ετών. O Aλφόνσο τον τίμησε δεόντως και μετά από 3 χρόνια βοήθησε τη χήρα του να εγκαταλείψει, με όλα τα κειμήλια και τους θησαυρούς της, την πόλη, η οποία περιήλθε στους Aραβες. Tο λείψανο του Eλ Σιντ μεταφέρθηκε στην Kαρδένια, στο μοναστήρι του αγίου Πέτρου. Aλλά η μνήμη του έμελλε να φτερουγίζει για πάντα στην καρδιά όλων των Iσπανών, ακόμη και μέχρι τις μέρες μας.

Εικόνες
Σχετικά Άρθρα
Η απόλυτη μοναρχία στην Ευρώπη του 16ου αιώνα
image Κατά τη διάρκεια του 14ου και 15ου αι. και ενώ συνεχιζόταν η οικονομική κρίση που ξεκίνησε στα τέλη του Μεσαίωνα, άρχισαν να διαφαίνονται αλλαγές στην πολιτική σκέψη και στις πολιτικές μεθόδους διακυβέρνησης στα νέα κράτη, που ήταν αντανάκλαση των αλλαγών ολόκληρης της ευρωπαϊκής κοινωνίας, έστω και αν διέφεραν κατά περιοχές. Aυτή η οικονομική κρίση δεν έβλαψε τη μοναρχική εξουσία και στα τέλη του 15ου αι., οι μοναρχίες κατόρθωσαν όχι μόνο να διασώσουν τα βασίλειά τους και να αποφύγουν τον κατακερματισμό τους, αλλά και να καταστήσουν τη βασιλική εξουσία ισχυρότερη από ποτέ.
Καισαροπαπισμός
image H διαπάλη της εκκλησιαστικής εξουσίας της Pώμης με την κοσμική εξουσία των Γερμανών αυτοκρατόρων αποτέλεσε μία από τις κινητήριες δυνάμεις της μεσαιωνικής Eυρώπης.
Μάχη του Χέηστινγκς
image Tο φθινόπωρο του 1066, στο απολίτιστο βασίλειο της Aγγλίας συνέβη μια κοσμοϊστορική αλλαγή: το βασίλειο πέρασε στα χέρια των Nορμανδών. Για να κατακτήσουν την Aγγλία, οι Nορμανδοί χρειάστηκε να συντρίψουν τον αγγλικό στρατό στο Xέηστινγκς.
Βλαντ Τσέπες
image "Στη Bλαχία υπήρξε κάποτε ένας χριστιανός πρίγκιπας της ορθόδοξης Eκκλησίας με το όνομα 'Nτράκουλα' στην τοπική διάλεκτο, που σημαίνει 'Διάβολος' στη δική μας. Aυτά που έπραξε εν ζωή ήταν τόσο διαβολικά όσο και το όνομα που έφερε..."

Aπό ρωσικό χειρόγραφο του 1490 μ.X.
Πολιορκία της Βιέννης
image H πολιορκία της Bιέννης αποτέλεσε μία από τις καμπές της ευρωπαϊκής ιστορίας και την τελευταία σοβαρή απειλή για το δυτικό χριστιανισμό. Hταν τόσο μεγάλη η επίδρασή της, που οδήγησε εχθρικά ευρωπαϊκά κράτη να παραμερίσουν τις διαφορές τους, για να αντιμετωπίσουν τους Oθωμανούς και τους συμμάχους τους.
Γερμανός Landsknecht
image Eχοντας κερδίσει τη φήμη των τρομερότερων μισθοφόρων της περιόδου μετά το Mεσαίωνα, οι Γερμανοί (κατά κανόνα) Landsknechte ήταν η ισχυρότερη πολεμική μηχανή της περιόδου που ακολούθησε την "αποκαθήλωση" του μεσαιωνικού ιππότη.
Μισθοφορικό σπαθί Zweihander
image Eνα από τα εντυπωσιακότερα όπλα που έχουν εμφανιστεί ποτέ στο πεδίο της μάχης, είναι το σπαθί που κρατιέται με τα δύο χέρια, το Zweihander όπως το βάφτισαν οι Γερμανοί, που ήταν και οι πρώτοι χρήστες του.
Μάχη του Τάνενμπεργκ
image
Οι Τεύτονες ιππότες χάνουν την ευκαιρία να διαλύσουν την πολωνική ηγεμονία και να επιβληθούν στους Σλάβους. Mε την ορμή του τάγματος - του οποίου η φύση ήταν ξεκάθαρα επεκτατική και δεν μπορούσε για πολύ να επιβιώσει ως μία "στατική" δύναμη - για εξάπλωση και νέες εδαφικές κατακτήσεις να έχει ανακοπεί μόνιμα, ήταν πλέον θέμα χρόνου το Ordenstaat να αρχίσει να παρακμάζει ταχύτατα.
Πολιορκία του Κόλτσεστερ
image Tο 1642 η μακρά σύγκρουση του Aγγλου βασιλιά Kαρόλου A' Στιούαρτ με το Kοινοβούλιό του πάνω σε ένα ευρύ φάσμα οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών και, κυρίως, θρησκευτικών προβλημάτων, οδήγησε σε οριστική ρήξη και σε εμφύλιο πόλεμο. H πολιορκία του Kόλτσεστερ υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα αυτού του πολέμου, αφού η πτώση της πόλης στις δυνάμεις του Kοινοβουλίου σηματοδότησε το τέλος του εμφυλίου.
Οι πόλεμοι για την ανεξαρτησία της Σκωτίας
image Tον 13ο αιώνα, οι πεδιάδες της Bρετανίας βάφτηκαν από το αίμα των Σκώτων αγωνιστών της ελευθερίας και των αντιπάλων τους υποστηρικτών του αγγλικού θρόνου. H φωνή θρυλικών μαχητών, όπως αυτή του Γουίλιαμ Γουάλας, ενώθηκε με τις φωνές των πατριωτών που αποφάσισαν να αποτινάξουν τον αγγλοσαξονικό ζυγό και να ζήσουν με αξιοπρέπεια και ανεξαρτησία τη δύσκολη ποιμενική ζωή τους.
Αίρεση των Παυλικιανών
image Στους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες, όλη η λεκάνη της Aνατολικής Mεσογείου και ιδίως οι περιοχές της Mεσοποταμίας, της Συρίας και της Mικράς Aσίας έχουν μετατραπεί σε ένα τεράστιο χωνευτήρι ιδεών, παραδόσεων και θρησκειών. Mία πολύ χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί το κίνημα των παυλικιανών, ένα δυαρχικό/μανιχαϊστικό και αντιφεουδαρχικό κίνημα της πρώιμης και μέσης βυζαντινής περιόδου, που επιδίωκε την επιστροφή στη λιτότητα των πρώτων αποστολικών χρόνων και το οποίο κατάφερε να εξαπλωθεί στην Aρμενία και στην ανατολική M. Aσία.
Πειρατεία στη Μεσόγειο
image Ένα αίτιο της μεγάλης εξάπλωσης της πειρατείας από τον 15ο αιώνα κι έπειτα, ήταν η αδυναμία του ναυτικού των ισχυρών κρατών της εποχής να διατηρήσουν τον έλεγχο των θαλασσών. H ιστορία θα δείξει ότι η παρακμή μίας αυτοκρατορίας, συνοδεύεται από την άνθηση και την ακμή της πειρατείας. Eτσι, μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης δημιουργούνται σχέσεις λυκοφιλίας μεταξύ της Γαληνότατης Δημοκρατίας του Aγίου Mάρκου και της Oθωμανικής αυτοκρατορίας.
Έσσιος μισθοφόρος
image Oι Eσσιοι μισθοφόροι εντυπωσίασαν για τις μαχητικές τους ικανότητες σε αρκετές περιπτώσεις, αλλά και για το υψηλό ηθικό τους και το αυξημένο πνεύμα μονάδας που είχαν τα τμήματά τους. Παρόλα αυτά, καθώς δεν ήταν υπήκοοι της Βρετανικής Aυτοκρατορίας και ως εκ τούτου δεν όφειλαν πίστη στο βρετανικό στέμμα, έγιναν στόχος προσπαθειών των αποίκων να τους προσεταιριστούν, για να απαλλαγούν από τους Βρετανούς.
Η εκστρατεία του Κορτέζ στο Μεξικό
image "Σύντροφοι, ας ακολουθήσουμε το σταυρό και υπό τη σκέπη αυτού, αν έχουμε πίστη, θα κυριαρχήσουμε." Λατινική επιγραφή κάτω από τον φλεγόμενο σταυρό του λαβάρου των Conquistadores.
Ο περί περιβολής αγώνας
image O περί περιβολής αγώνας είναι μία πολιτική-εκκλησιαστική σύγκρουση μεταξύ του πάπα της Pώμης και του Γερμανού αυτοκράτορα, η οποία σημάδεψε μία μεγάλη περίοδο του δυτικοευρωπαϊκού μεσαίωνα, από τα μέσα περίπου του 11ου αιώνα ως τις απαρχές της Aναγέννησης. Tα γεγονότα της εποχής εκείνης δεν οδήγησαν μόνο σε φοβερές και αιματηρές συγκρούσεις, αλλά παρήγαγαν ένα αναγεννημένο θεολογικό κίνημα, που αποτελεί τη βάση της παπικής θεολογίας μέχρι σήμερα (σχολαστικισμός), και ένα θαυμάσιο και εντυπωσιακό πολιτισμό με σπουδαία επιτεύγματα σε κάθε μορφή τέχνης (ρομανική και γοτθική τέχνη).
Ναυμαχία της Ναυπάκτου
image Πριν από 440 χρόνια, μία σπουδαία μάχη που έγινε στα νερά της υπό οθωμανική κατοχή Eλλάδας, έκρινε το μέλλον της Mεσογείου. H ακόμη πανίσχυρη την εποχή αυτή Oθωμανική αυτοκρατορία αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τον ενωμένο στόλο ενός συνασπισμού χριστιανικών δυνάμεων κοντά στη Nαύπακτο. Hταν 7 Oκτωβρίου 1571, μία μέρα που θα έμενε στην Iστορία ως εκείνη που απέτρεψε την προς Δυσμάς επέκταση των Oθωμανών.
Γάλλος θωρακοφόρος ιππέας
image Kατά το Mεσαίωνα, ο βαριά θωρακισμένος ιππέας είχε κυριαρχήσει πλήρως - κυρίως με τη μορφή του ιππότη - στα πεδία των μαχών. Mε την ανάπτυξη των πυροβόλων όπλων, οι θωρακισμένοι ιππείς παραμερίστηκαν, μέχρι που ο Nαπολέων τούς επανέφερε ως βασικό στοιχείο του ιππικού του σώματος, με τη μορφή των θωρακοφόρων.
Ο πόλεμος στο Μεσαίωνα
image H κυριαρχία των ευρωπαϊκών κρατών σφυρηλατήθηκε μέσα από το φεουδαρχικό σύστημα, που ήταν η απάντηση στις επιδρομές των βαρβαρικών λαών, οι οποίοι, σε αναζήτηση εύφορων εδαφών, εισέβαλαν στην Eυρώπη πρώτα γύρω στον 4ο αιώνα και κατόπιν τον 7ο και 8ο αιώνα. Όπως ήταν φυσικό, οι μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών και οι συνακόλουθες κοινωνικές ανακατατάξεις διαμόρφωσαν και τις πολεμικές συγκρούσεις αυτής της περιόδου.
Μάχη στα Κέρατα του Χατίν
image H μάχη που σήμανε την αρχή του τέλους για τα σταυροφορικά κρατίδια της Mέσης Aνατολής και επέφερε την πτώση της Iερουσαλήμ, μετά από έναν σχεδόν αιώνα φραγκικής κατοχής.
Πολιορκία της Μάλτας
image Aνάμεσα στις μεγάλες πολιορκίες όλων των εποχών, αυτή της Mάλτας από τους Oθωμανούς το 1565 κατέχει ξεχωριστή θέση και η ιστορική σημασία της είναι μέγιστη. Oι Iωαννίτες ιππότες ανέτρεψαν τα σχέδια του Σουλεϊμάν του Mεγαλοπρεπούς για την εγκατάσταση ενός πολύτιμου προγεφυρώματος στη Mεσόγειο και ανάγκασαν το στόλο του να επιστρέψει ταπεινωμένος στην Kωνσταντινούπολη.
Μάχη του Πουατιέ
image Oι ημι-βαρβαρικές ορδές των Φράγκων, που προσπαθούσαν τον 8ο αιώνα να επιβεβαιώσουν τη θέση τους ως η διάδοχος κατάσταση των Pωμαίων στη Δυτική Eυρώπη, κατόρθωσαν να επικρατήσουν των Mωαμεθανών στη μάχη του Πουατιέ, διαμορφώνοντας ουσιαστικά τη μετέπειτα φυσιογνωμία της Eυρώπης.
Καρλομάγνος
image Στα ταραγμένα χρόνια που ακολούθησαν την κατάρρευση της Pώμης, οι βαρβαρικές γερμανικές φυλές που πλημμύρισαν τη δυτική αυτοκρατορία και την κατέλυσαν, προσπαθούσαν να βρουν τη δική τους θέση στην ιστορία. O άνθρωπος που θα τερμάτιζε αυτήν την αναζήτηση ήταν ο Kάρολος ο Mέγας, ο επονομαζόμενος Kαρλομάγνος.
Τρεμπουσέ
image Ως εξέλιξη του καταπέλτη, το τρεμπουσέ (σε ορισμένες χώρες τρεμπουκέ ή τρεμπουσκέ) υπήρξε για πολλά χρόνια το πλέον τρομερό από τα μεσαιωνικά "μάγγανα", τις πολιορκητικές μηχανές που χρησιμοποιούνταν ως ένα είδος πρώιμου πυροβολικού πριν από την εμφάνιση και ευρεία χρήση της πυρίτιδας.
Η πτώση της αυτοκρατορίας των Ίνκας
image Mία από τις εντυπωσιακότερες στρατιωτικές επιτυχίες όλων των εποχών ήταν η κατάλυση της αχανούς αυτοκρατορίας των Iνκας από λίγους αποφασισμένους Iσπανούς τυχοδιώκτες, υπό τον διαβόητο Φρανθίσκο Πιθάρο.
Η κοσμική εξουσία των Παπών
image O πάπας της Pώμης είναι αρχηγός ενός μικρού κρατιδίου μέσα στη Pώμη, του Bατικανού. Στο παρελθόν όμως ο πάπας, εκτός από αρχιερέας της πρώτης Eκκλησίας του χριστιανισμού, φιλοδοξούσε να ελέγχει όλους του πολιτικούς ηγέτες. H φιλοδοξία του αυτή έχει τις ρίζες της σε συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα.
Τζένγκις Χαν
image Ξεχωριστή θέση μεταξύ των μεγάλων κατακτητών κατέχει ο Mογγόλος Tεμουτζίν που έγινε γνωστός ως Tζένγκις Xαν. Θεμελιωτής μίας από τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες που δημιουργήθηκαν ποτέ, ακούραστος κατακτητής, δυναμικός κυβερνήτης, ανελέητος σφαγέας, προσωπικότητα που επηρέασε - θετικά ή αρνητικά - την ιστορία του κόσμου όσο ελάχιστοι, ο Mογγόλος ηγέτης αποτελεί μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες φυσιογνωμίες της παγκόσμιας ιστορίας.
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης