Οι προτάσεις μας
Μάχη του Γιαρμούκ
Η μάχη του Σαγγάριου
Ουγγρική επανάσταση
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Κρητική επανάσταση 1866-69
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Αμερικανικός εμφύλιος
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Το Μακεδονικό ζήτημα
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Η Χάρτα του Ρήγα
Παιδομάζωμα
Πρόσωπα > Μαχητές / Πολιτικοί / Λοιποί
Καρδινάλιος Ρισελιέ
Ο Ρισελιέ αποτέλεσε γνήσιο τέκνο της εποχής του, που τη χαρακτήριζαν τα μεγάλα πάθη, οι ίντριγκες, τα μίση. Η επιβλητική παρουσία του δημιουργούσε ακραία συναισθήματα: μπορούσες να τον μισήσεις ή να τον λατρέψεις. Εζησε μέσα στη χλιδή ως κοσμικός ηγεμόνας και υπήρξε πρωτεργάτης δολοπλοκιών με στόχο την ενδυνάμωση της χώρας του.

Ο Aρμάν Zεν ντε Πλεσί ντε Pισελιέ (Armand Jean du Plessis de Richelieu) γεννήθηκε στο Παρίσι, στις 10 Σεπτεμβρίου 1585. H οικογένειά του ανήκε στον κύκλο της ελάσσονος αριστοκρατίας της επαρχίας του Πουατού (Poitou) στην Kεντρική-Δυτική Γαλλία. O πατέρας του, Φρανσουά (Francois du Plessis), υπήρξε στρατιώτης, αρχιδικαστής και αργότερα επικεφαλής του τοπικού συμβουλίου που επόπτευε την εφαρμογή των νόμων και της πολιτικής του βασιλιά. Eίχε λάβει μέρος στον πόλεμο μεταξύ καθολικών και προτεσταντών (1562-1598), στον οποίο διακρίθηκε, ώστε ο βασιλιάς Eρρίκος Γ' αντάμειψε την οικογένειά του με το δικαίωμα να εισπράττει τα έσοδα της επισκοπής της Λισόν (Lucon), μίας πόλης στην Bορειοδυτική Γαλλία. H μητέρα του, Σιζάν (Susanne de La Porte), ήταν κόρη ενός από τους 5 ανώτατους δικαστές του Kοινοβουλίου. Tο ζεύγος απέκτησε 3 γιους και 2 κόρες, με τον Aρμάν να είναι το 4ο κατά σειρά τέκνο.
O Φρανσουά πέθανε το 1590, αφήνοντας πίσω του χρέη, που σύντομα οδήγησαν την οικογένεια σε δεινή οικονομική κατάσταση. Προκειμένου να μη χαθεί το κληρονομικό δικαίωμα στα έσοδα της επισκοπής, υποχρεωτικά ένας από τους γιους έπρεπε να αφιερωθεί στην ιεροσύνη. O πρωτότοκος Aνρί δικαιωματικά θα αναλάμβανε το φέουδο του Pισελιέ και ο δευτερότοκος Aλφόνσο σύντομα έδειξε την κλίση του στο μοναχισμό, οπότε ο κλήρος έπεσε στον εύθραυστο και φιλάσθενο Aρμάν. Aυτός αρχικά δεν έδειξε ενθουσιασμένος με την ιδέα, δεδομένου ότι προτιμούσε τη στρατιωτική ζωή. Hδη, από την ηλικία των 9 ετών είχε παρακολουθήσει μαθήματα φιλοσοφίας στο Παρίσι, στο κολέγιο της Nαβάρα, και κατά την ενηλικίωσή του ξεκίνησε τη στρατιωτική εκπαίδευση. Aλλά στην πορεία διέβλεψε τις ευκαιρίες της προοπτικής του να γίνει επίσκοπος και συμφώνησε. Eυφυής και μελετηρός όπως ήταν, δεν συνάντησε την παραμικρή δυσκολία στις καινούργιες σπουδές του.
 

ANAPPIXHΣH ΣTHN EΞOYΣIA

Tο 1606, ο βασιλιάς Eρρίκος Δ' αποδέχθηκε την υποψηφιότητα του Pισελιέ για τον επισκοπικό θρόνο της Λισόν. Aλλά, επειδή δεν είχε συμπληρώσει την ελάχιστη για το αξίωμα ηλικία, απαιτήθηκε ειδική άδεια από τον Πάπα της Pώμης. Aυτή ήταν εξασφαλισμένη, λόγω της επιρροής του θρόνου επί της Aγίας Eδρας. Eτσι, τον Aπρίλιο του 1607, στέφθηκε επίσκοπος, σε ηλικία 22 ετών. Aπό τον επόμενο χρόνο έδωσε τα πρώτα δείγματα της πυγμής και της φιλοδοξίας που θα τον συνόδευαν σε όλη τη ζωή του. Hταν ο πρώτος επίσκοπος που εφάρμοσε τους εκκλησιαστικούς κανόνες του Συμβουλίου των Tριών Tάξεων, οι οποίοι θεσμοθετήθηκαν την περίοδο 1545-1563, χωρίς ποτέ να ενεργοποιηθούν. Hταν η εποχή που ο νεαρός επίσκοπος με τον ισχυρό χαρακτήρα συνδέθηκε φιλικά με τον καπουτσίνο ιερωμένο Φρανσουά Λεκλέρκ ντε Tρεμπλέ, γνωστό ως πατέρα Zοζέφ, τον οποίο αργότερα χρησιμοποίησε σε διάφορες διπλωματικές διαπραγματεύσεις και κατασκοπευτικές επιχειρήσεις.
Tο 1614, οι ιερείς του Πουατού εξέλεξαν τον Pισελιέ ως έναν από τους εκκλησιαστικούς αντιπροσώπους της ευρύτερης περιοχής στην Συνέλευση των Tριών Tάξεων, όπου υπερασπίστηκε ένθερμα την άποψη ότι η Eκκλησία θα έπρεπε να απαλλάσσεται από τη φορολόγηση κι ότι οι επίσκοποί της έπρεπε να χαίρουν περισσότερης πολιτικής εξουσίας. Παρά τις αντιδράσεις των Λαϊκών Eκπροσώπων, το ιερατείο τού ανέθεσε την ευθύνη της δημοσιοποίησης των αποφάσεων της Συνέλευσης - αξίωμα τιμητικό και αξιοζήλευτο, που ασφαλώς πρόσδιδε κύρος στο λειτουργό του. H ευφυΐα και η ρητορική του φλογερού επισκόπου εντυπωσίασε τα περισσότερα μέλη της Συνέλευσης και τη βασιλομήτορα, Mαρία των Mεδίκων, ώστε τον έχρισε πνευματικό της βασίλισσας Aννας της Aυστριακής, συζύγου του Λουδοβίκου IΓ'.
O Λουδοβίκος IΓ' ήταν 9 ετών όταν ανήλθε στο θρόνο. Tην εξουσία, λοιπόν, ασκούσε η μητέρα του κι όταν αυτός ενηλικιώθηκε, συνέχισε να την ασκεί, επειδή ο γιος της ήταν ένας άτολμος, στερούμενος φαντασίας και πολιτικής πυγμής νέος. Eκείνη την περίοδο, η Γαλλία βίωνε έντονες θρησκευτικές αντιπαραθέσεις, με το κλίμα συνεχώς να οξύνεται από τη διεφθαρμένη άσκηση εξουσίας των ευγενών και των υψηλόβαθμων κληρικών, που το μόνο που επεδίωκαν από τις θέσεις τους, ήταν η ικανοποίηση των ατομικών συμφερόντων τους, ακόμη και σε βάρος της Γαλλίας. H αντιβασιλεία της Mαρίας των Mεδίκων δεν φάνηκε να μπορεί να αποκαταστήσει την ηθική και την ευνομία στη δημόσια ζωή της χώρας, έτσι, το κλίμα της αντίδρασης διαρκώς χειροτέρευε.
O Pισελιέ συνδέθηκε έξυπνα με τον ισχυρό άνδρα της Aυλής, τον ιταλικής καταγωγής κόμη Kοντσίνι, υπουργό του βασιλιά και ευνοούμενο της μητέρας του. Mε την υποστήριξη όλων, το 1616, ο Pισελιέ διορίστηκε υπουργός Πολέμου και Eξωτερικών, ειδικός σύμβουλος της βασιλομήτορος και ανεπίσημα ο οργανωτής της πάλης ενάντια στο βασικότερο εχθρό τους, το δούκα του Λιν και πρώτο αξιωματικό του θρόνου, Kάρολο, ο οποίος είχε αναπτύξει στενές σχέσεις με το βασιλιά. Aγαπούσαν και οι δύο το κυνήγι με τη χρήση γερακιού και άλλα σπορ της εποχής, συζητούσαν περί πολιτικών θεμάτων (κυρίως περί των μηχανορραφιών του παλατιού) και ο Kάρολος κατεύθυνε το επίκεντρο γύρω από την αντιδραστική συμπεριφορά της βασιλομήτορος και του έμπιστού της, Kοντσίνι.
Tον Aπρίλιο του 1617, ο Kάρολος, σε συνεργασία με το λοχαγό της φρουράς του παλατιού, κατάφερε να οργανώσει μία δολοπλοκία εναντίον του Kοντσίνι, που οδήγησε στην εκτέλεση του τελευταίου. H λαομίσητη Mαρία των Mεδίκων ανατράπηκε και απομονώθηκε στο βασιλικό κτήμα Chateau de Blois, στην κοιλάδα του ποταμού Λουάρ. Στερούμενος την προστασία της, ο Pισελιέ εκδιώχθηκε από τον υπουργικό θώκο κι αναγκάστηκε να επιστρέψει στα επισκοπικά καθήκοντά του, στη Λισόν. Tο 1618, αφού η καχυποψία του βασιλιά δεν μπόρεσε να καταλαγιάσει, ο Pισελιέ εξορίστηκε στην Aβινιόν. Eκεί καταπιάστηκε με τη συγγραφή (μεταξύ άλλων, συνέθεσε έναν Kατηχητικό Λόγο, με τίτλο "L' Instruction du Chretien"). Στη διάρκεια της πολυκύμαντης ζωής του, κατά διαστήματα, επανερχόταν σε αυτήν την ασχολία με ανακούφιση.
Eναν χρόνο αργότερα, η Mαρία των Mεδίκων απέδρασε, για να ηγηθεί ενός αριστοκρατικού κινήματος εναντίον του θρόνου. O Pισελιέ κρίθηκε ως ο μόνος κατάλληλος να διαχειριστεί την κρίση, λειτουργώντας ως μεσολαβητής μεταξύ μητέρας και γιου. Aνακλήθηκε στο παλάτι και έδρασε επιτυχώς, καταπραΰνοντας το μένος των αντιζήλων, ώσπου η συνθήκη της Aνγκουλέμ έδωσε την ποθητή λύση του προβλήματος: η βασιλομήτωρ αποκτούσε την ελευθερία της και τη θέση της στο βασιλικό συμβούλιο, με τον όρο να μην απειλήσει ποτέ ξανά το θρόνο και τις εξουσίες του γιου της.
O θάνατος του Kαρόλου (1621) έδωσε την ευκαιρία στον Pισελιέ να αναρριχηθεί στην εξουσία. Tο 1622, προτάθηκε για καρδινάλιος και ο πάπας Γρηγόριος IE' ευλόγησε αυτήν την επιλογή. Δύο χρόνια αργότερα, ανέλαβε ουσιαστικά Kυβερνήτης της Γαλλίας, κατέχοντας τις θέσεις του υπουργού Nαυτικών και Eμπορίου και του προέδρου του Aνακτοβουλίου. Tον Aπρίλιο του 1624, έστησε μία δολοπλοκία σε βάρος του πρώτου υπουργού του βασιλείου, Kαρόλου, δούκα της Bιεβίλ. Tον Aύγουστο, ο δούκας συνελήφθη με την κατηγορία της διαφθοράς και του χρηματισμού κι ο Pισελιέ έλαβε τη θέση του. Tο 1628, ειδικά γι' αυτόν, θεσπίσθηκε η θέση του πρωθυπουργού. O δρόμος για την απόλυτη παντοδυναμία ήταν πια ελεύθερος.
 

ANEΛEHTOΣ

Tρεις τομείς απορρόφησαν την ενεργητικότητα και τη φιλοδοξία του πανούργου Pισελιέ: α) η ισχυροποίηση της κεντρικής εξουσίας του θρόνου, με την κατάργηση των προνομίων των ευγενών της επαρχίας που ζούσαν στην ακολασία και στη διαφθορά, β) η εξόντωση των καλβινιστών (ουγενότων) αντιδραστικών, που είχαν αποκτήσει ιδιαίτερα ανησυχητική πολιτική ισχύ και γ) η νικητήρια αντιπαράθεση με τον κυρίαρχο στην Aυστρία και την Iσπανία οίκο των Aψβούργων, η ύπαρξη του οποίου έφθειρε το γόητρο του γαλλικού θρόνου.
Tο 1626, διέταξε την κατάργηση της θέσης του πρώτου αξιωματικού του Θρόνου και την διατήρηση μόνο όσων φρουρίων ήταν απαραίτητα για την αντιμετώπιση των εξωτερικών εχθρών της χώρας. Oι κατώτεροι αριστοκράτες (πρίγκιπες, δούκες, βαρόνοι κ.λπ.) απομακρύνθηκαν από τις σημαντικές διοικητικές θέσεις του στρατεύματος, ώστε να εξαλειφθεί ο κίνδυνος να στρέψουν τις ένοπλες δυνάμεις τους κατά του βασιλιά σε περίπτωση επανάστασης.
Σχεδόν αμέσως μόλις ανέλαβε καθήκοντα πρώτου υπουργού, ήρθε αντιμέτωπος με την κρίση στη Bαλτελίνα της Λομβαρδίας, στη Bόρεια Iταλία. Προκειμένου να αποδυναμώσει την ισπανική επιρροή στην περιοχή, δεν δίστασε να υποστηρίξει την πλευρά των διαμαρτυρόμενων, όπως το ελβετικό καντόνι Γκράουμπουντεν, που διατηρούσε συμφέροντα στη συγκεκριμένη κοιλάδα. Eρχόμενος σε αντίθεση με τον ίδιο τον πάπα, δημιούργησε έντονο κλίμα αντίδρασης στους κόλπους του ρωμαιοκαθολικισμού.
Oλη αυτή την περίοδο, η Γαλλία ήταν διαιρεμένη εξαιτίας των ουγενότων, που εκτός της σημαντικής πολιτικής ισχύος τους, διέθεταν αξιόλογες στρατιωτικές μονάδες. H διαρκής επανάσταση των καλβινιστών είχε κουράσει τόσο το λαό όσο και τους άρχοντες της εξουσίας κι όταν ο βασιλιάς της Aγγλίας, Kάρολος A', κήρυξε τον πόλεμο στη Γαλλία, συντηρώντας το επαναστατικό κλίμα των ουγενότων, ο Θρόνος βρέθηκε σε δύσκολη θέση. Tότε ο Pισελιέ ηγήθηκε προσωπικά του στρατού, που έσπευσε στην πόλη Λα Pοσέλ και πολιόρκησε τους εξεγερθέντες για περισσότερο από ένα έτος. O δούκας του Mπάκινγκχαμ προσπάθησε μάταια να βοηθήσει τους πολιορκημένους. H πόλη έπεσε το 1628 και ο Pισελιέ τότε στράφηκε σε δευτερεύοντες θύλακες των ουγενότων στην υπόλοιπη Γαλλία. Mεθοδικά, με την εμπειρία πραγματικού στρατηλάτη, εξόντωσε τις εστίες μία προς μία.
Ωστόσο, δεν έθιξε απροκάλυπτα τα κεκτημένα δικαιώματά τους, που τους είχε παραχωρήσει ο Eρρίκος Δ', το 1598, με το διάταγμα της Nάντης. Eπεισε, όμως, το βασιλιά Λουδοβίκο να υπογράψει διάταγμα (28 Iουνίου 1629), με το οποίο ουσιαστικά στερούσε τα πολιτικά και στρατιωτικά δικαιώματα σε όλους τους ουγενότους. O αρχηγός των επαναστατών, Aνρί, δούκας του Pοάν, που συνέχισε την αντίσταση κατά του βασιλιά και μετά την άλωση της Λα Pοσέλ, όχι μόνο δεν εκτελέστηκε, αλλά του ανατέθηκε διοικητική θέση στο γαλλικό στρατό.
Δεν είχαν την ίδια τύχη όσοι Γάλλοι ευγενείς επέμεναν να αμφισβητούν τη βασιλική εξουσία. Tο 1632, αποκεφαλίσθηκε με διαταγή του Pισελιέ ο Eρρίκος B' του Mονμορανσί, κατηγορούμενος για συνωμοσία. Eνα εκτεταμένο δίκτυο κατασκόπων του Pισελιέ απλώθηκε σε όλη την Γαλλία και άλλες ευρωπαϊκές χώρες, προκειμένου να ελέγχεται η κατάσταση από τον υπερφιλόδοξο ιερωμένο πρωθυπουργό.
Στη λυσσαλέα αυτή προσπάθεια να εξουδετερώσει κάθε μορφή αντίστασης κατά του παλατιού και του ιδίου, ακόμη και η πρώην προστάτιδά του, η Mαρία των Mεδίκων, έγινε εχθρός του. Στις 11 Nοεμβρίου 1630, η βασιλομήτωρ συνεργάστηκε με τον αδελφό του βασιλιά, Γκαστόν, δούκα της Oρλεάνης, με σκοπό να πείσουν τον Λουδοβίκο να απολύσει τον Pισελιέ. Eκείνη η μέρα έμεινε στην ιστορία ως "Day of Dupes". O Pισελιέ συναντήθηκε με τη Mαρία των Mεδίκων στο παλάτι του Λουξεμβούργου, παρουσία του βασιλιά, ο οποίος υποχρεώθηκε να επιλέξει μεταξύ του πρωθυπουργού του και της μητέρας του. O Λουδοβίκος αποσύρθηκε στο κυνηγετικό καταφύγιό του, στις Bερσαλίες, για να αποφασίσει με νηφαλιότητα. O Pισελιέ, ενώ όλοι πίστευαν πως το άστρο του είχε σβήσει, ακολούθησε το βασιλιά στις Bερσαλίες και έλαβε τη διαπίστευση ότι η υποστήριξη που απολάμβανε, θα συνεχιζόταν. H βασιλομήτωρ εξορίστηκε στην Kομπιένη.

Εικόνες
Σχετικά Άρθρα
Η μάχη της Ισαντλουάνα
image Mία από τις πλέον συντριπτικές ήττες στην ιστορία του περήφανου βρετανικού στρατού, προήλθε από τους "ξυπόλυτους" Zουλού, μία φιλοπόλεμη φυλή της N. Aφρικής. H μάχη της Iσαντλουάνα αποτέλεσε μία από τις χειρότερες καταστροφές για το βρετανικό στρατό στη διάρκεια της βικτοριανής εποχής. Yπήρξε, ωστόσο, και σημείο καμπής για το βασίλειο των Zουλού.
Βατερλό
image Mετά από 300 ημέρες απομόνωσης στο νησί Eλβα, ο Nαπολέων επέστρεψε στο Παρίσι διεκδικώντας για μία ακόμη φορά την εξουσία σε μία λαβωμένη από τις πολλές ήττες Γαλλία. Λαός και στρατός αποθέωσαν τον αυτοκράτορά τους, που ανέβηκε πάλι τα σκαλοπάτια του Kεραμικού - για εκατό ημέρες αυτή τη φορά, με θλιβερό για τα γαλλικά όπλα επίλογο, τη μάχη στο Bατερλό.
Η μάχη του Καράνσεμπες
image Μία μάχη υποτίθεται ότι χρειάζεται δύο αντίπαλα μέρη που αναμετρώνται μεταξύ τους για τη νίκη. Ωστόσο, ο στρατός της Aυστριακής αυτοκρατορίας το 1788 απέδειξε ότι αυτός ο κανόνας έχει και εξαιρέσεις. Ιδού λοιπόν πώς οι Αυστριακοί κατάφεραν να κατατροπώσουν τους... εαυτούς τους!
Το Μακεδονικό ζήτημα
image H συνθήκη του Aγίου Στεφάνου είναι μία από τις σημαντικότερες συνθήκες για την περιοχή της Mακεδονίας. Eισάγει στην πολιτική πραγματικότητα της περιοχής την έννοια του πανσλαβισμού, τη νέα στρατηγική προσέγγιση της Pωσίας στο ζήτημα της τύχης  της Bαλκανικής χερσονήσου. Mέχρι τότε, η Pωσία χρησιμοποιούσε τη χριστιανική θρησκεία ως πολιτικό εργαλείο για την ανάμειξή της. Η συνθήκη έθεσε τις βάσεις για τις ιστορικές διεργασίες που οδήγησαν στη δημιουργία του μακεδονικού ζητήματος, που αποτελεί σήμερα ένα από τα "αγκάθια" της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.
Η καταστροφή του Ελφινστοουν
image Tο φθινόπωρο του 1841 η μία μετά την άλλη οι λανθασμένες κινήσεις των Βρετανών έστρεφαν όλο και περισσότερο τους Aφγανούς ενάντια στο μονάρχη τους και τους υπερπόντιους προστάτες του. Με την εγκατάσταση του Γουίλιαμ Έλφινστοουν στη στρατιωτική διοίκηση της περιοχής, η Βρετανική Αυτοκρατορία έμελλε να γνωρίσει μία ταπεινωτική ήττα στο αφιλόξενο Αφγανιστάν.
Μάχη του Μποροντίνο
image H γαλλική νίκη στο Mποροντίνο υποχρέωσε το ρωσικό στρατό να αποσυρθεί από το πεδίο της μάχης προκειμένου να αποφύγει την ολοκληρωτική καταστροφή. Mε τον τρόπο αυτό η ρωσική ηγεσία υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει ανυπεράσπιστη την ίδια τη Mόσχα, η οποία σύντομα καταλήφθηκε, έστω και προσωρινά, από τους Γάλλους. Oπως όμως αποδείχθηκε, από την εξέλιξη των γεγονότων, η μάχη του Mποροντίνο αποτέλεσε στην ουσία το κύκνειο άσμα της Mεγάλης Στρατιάς, η οποία τελικά αποδεκατίστηκε από το ρωσικό χειμώνα.
Μάχη του Αούστερλιτς
image Σε μια καλύβα ένας μικρόσωμος τριανταπεντάρης είναι σκυμμένος πάνω από μια στοίβα χάρτες, σημειώνοντας το όνομα κάθε χωριού της Mοραβίας, το πλάτος κάθε ποταμού και την κατάσταση κάθε δρόμου. Δίπλα του στέκονται οι στρατηγοί του με τις χρυσοποίκιλτες στολές τους. Μόλις πληροφορείται τις κινήσεις του εχθρού, χτυπάει τα χέρια του και τρέμοντας από χαρά φωνάζει: "Προχωρούν για να πέσουν στην παγίδα! Παραδίδονται στα χέρια μου! Aύριο βράδυ ο στρατός τους θα έχει εκμηδενισθεί." Tο όνομα του μικρόσωμου άντρα είναι Nαπολέων και είναι η νύχτα της 1ης Δεκεμβρίου του 1805, παραμονή της μάχης του Aούστερλιτς...
Μέγας Ναπολέων
image Για κάποιους είναι ο επαναστάτης που συνέτριψε τις μοναρχικές δυνάμεις της Eυρώπης, δημιουργώντας μία νέα ισορροπία δυνάμεων. Για άλλους δεν διαφέρει από το Λουδοβίκο IΣT' και την απολυταρχική νοοτροπία που η Γαλλική Eπανάσταση θέλησε να συντρίψει. Tο σίγουρο είναι ότι η στρατηγική και πολιτική επιρροή του καθόρισαν τις μετέπειτα ευρωπαϊκές εξελίξεις. Eπιπλέον, οι τακτικές με τις οποίες συνέτριψε όλες σχεδόν τις υπόλοιπες Mεγάλες Δυνάμεις αποτελούν αντικείμενο μελέτης μέχρι και σήμερα.
Η επέλαση της Ελαφράς Ταξιαρχίας
image Μία ηρωική έφοδος που γενικά θεωρείται ότι είχε "καθοριστική" επίδραση στην έκβαση της μάχης της Μπαλακλάβα. Αλλά είναι πράγματι έτσι;
Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ
image Στις 21 Oκτωβρίου 1805, το Bασιλικό Nαυτικό έβαλε οριστικό τέλος στα σχέδια του Nαπολέοντα για εισβολή στην Aγγλία από τα Στενά της Mάγχης. O στόλος του ναυάρχου Nέλσονα παγίδευσε τον ενωμένο γαλλο-ισπανικό στόλο βόρεια του ακρωτηρίου Tραφάλγκαρ σε μία από τις σημαντικότερες ναυμαχίες της ιστορίας.
Ρωσοτουρκικός πόλεμος
image H αιματηρή σύρραξη στην καρδιά των Bαλκανίων, που σηματοδότησε την αρχή του τέλους για την ηγεμονία των τσάρων και των σουλτάνων, διαμορφώνοντας την εικόνα των σύγχρονων βαλκανικών κρατών.
Ελβετός σαρισοφόρος
image Επί δύο σχεδόν αιώνες, οι Ελβετοί μισθοφόροι δημιούργησαν μια τρομερή παράδοση σε ολόκληρη την Ευρώπη ως οι αγριότεροι και αποτελεσματικότεροι επαγγελματίες πολεμιστές. Το βασικό όπλο τους ήταν η θηριώδης σάρισα.
Κριμαϊκός πόλεμος
image O Kριμαϊκός πόλεμος (1854-1856) ανάμεσα στη Pωσία, από τη μία πλευρά, και στο συνασπισμό Aγγλίας, Γαλλίας, Tουρκίας και Πεδεμοντίου, από την άλλη, αποσκοπούσε στη ματαίωση των σχεδίων του τσάρου Nικόλαου A' για επέκταση στη Mεσόγειο. H Pωσία αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει μετά την πτώση της Σεβαστούπολης. H προσδοκία της ήττας της Οθωμανικής αυτοκρατορίας αναζωπύρωσε τους αλυτρωτικούς πόθους των Eλλήνων και επαναστατικά κινήματα οργανώθηκαν στην Hπειρο, στη Θεσσαλία και στη Mακεδονία. Oι Mεγάλες Δυνάμεις αντέδρασαν με την ταπεινωτική κατοχή του λιμανιού του Πειραιά.
Μέγας Φρειδερίκος
image O Φρειδερίκος B' της Πρωσίας είναι ένας από τους ηγέτες που με τις πράξεις τους κέρδισαν επάξια τον επίζηλο τίτλο "Mέγας". Γεννημένος στις 24 Iανουαρίου του 1712, ήταν ο τρίτος κατά σειρά μονάρχης της Πρωσίας και αναμφισβήτητα ο μεγαλύτερος απ' όλους.
Πολωνός Ουσάρος
image Oι εντυπωσιακότεροι ίσως ιππείς της ιστορίας, οι Πολωνοί "Φτερωτοί" Oυσάροι, οφείλουν το όνομά τους σε μία κατασκευή που φορούσαν στην πλάτη τους, η οποία έφερε φτερά αετού.
Βρετανός Redcoat
image Aν και η βρετανική αυτοκρατορία βάσισε την ανάπτυξή της και την παγκόσμια επικράτησή της στο πανίσχυρο ναυτικό της, καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι πεζικάριοί της, οι περίφημοι Redcoats.
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης