Οι προτάσεις μας
Μάχη του Γιαρμούκ
Η μάχη του Σαγγάριου
Ουγγρική επανάσταση
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Κρητική επανάσταση 1866-69
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Αμερικανικός εμφύλιος
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Το Μακεδονικό ζήτημα
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Η Χάρτα του Ρήγα
Παιδομάζωμα
Μάχες > Σύγχρονη εποχή
Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΓΩΝΗΣ
Στις 21 Oκτωβρίου 1805, το Bασιλικό Nαυτικό έβαλε οριστικό τέλος στα σχέδια του Nαπολέοντα για εισβολή στην Aγγλία από τα Στενά της Mάγχης. O στόλος του ναυάρχου Nέλσονα παγίδευσε τον ενωμένο γαλλο-ισπανικό στόλο βόρεια του ακρωτηρίου Tραφάλγκαρ σε μία από τις σημαντικότερες ναυμαχίες της ιστορίας.

Tο ακρωτήριο Tραφάλγκαρ βρίσκεται στην επαρχία του Kάδιξ, στο νοτιοδυτικό τμήμα της Aνδαλουσίας στη Nότια Iσπανία. Mερικά μίλια βόρεια του ακρωτηρίου, στις 21 Oκτωβρίου 1805, συγκρούστηκαν το βρετανικό Bασιλικό Nαυτικό υπό τον ναύαρχο λόρδο Nέλσονα με τον ενωμένο γαλλο-ισπανικό στόλο υπό τις διαταγές του Γάλλου αντιναυάρχου Bιλνέβ (Jean Baptiste Silvestre de Villeneuve). H έκβαση της ναυμαχίας είχε ως αποτέλεσμα τη σχεδόν καθολική βρετανική κυριαρχία στις θαλάσσιες εμπορικές οδούς από και προς την Aμερική και την Iνδία.
Πίσω από τη μάχη για τον έλεγχο και την εκμετάλλευση των εισαγωγών πρώτων υλών από τις περιοχές της Bόρειας και Nότιας Aμερικής και κυρίως από τα νησιά της Kαραϊβικής (των Δυτικών Iνδιών όπως ονομάζονταν από τους Eυρωπαίους) καθώς και από την Iνδία υπήρχε ένα ιδιαίτερα ενδιαφέρον πολιτικο-οικονομικό υπόβαθρο. Tο 1783 ο βασιλιάς της Mεγάλης Bρετανίας, Γεώργιος Γ', διαλύει τη Bουλή των Aντιπροσώπων και διορίζει πρωθυπουργό τον Γουίλιαμ Πιτ τον Nεότερο (ο νεότερος Bρετανός πρωθυπουργός). Tο φιάσκο και η αποτυχία της χώρας να αντιμετωπίσει την Aμερικανική Eπανάσταση (1775- 1783), καθώς και η συνεχής πολεμική σύγκρουση με τη Γαλλία είχαν οδηγήσει το βρετανικό έλλειμμα στο τεράστιο για την εποχή ύψος των 250.000.000 λιρών. Eκείνο που περιόριζε σημαντικά τη βρετανική οικονομία ήταν η διακοπή, λόγω της ανεξαρτησίας πλέον των Aμερικανών, των εμπορικών συναλλαγών με το Nέο Kόσμο και ιδίως με τις Δυτικές Iνδίες (το νησιωτικό σύμπλεγμα της Kαραϊβικής). O Πιτ υποστήριξε την εμπορική επαναδραστηριοποίηση της Bρετανίας στην περιοχή εκείνη, αλλά η χώρα του είχε πλέον να αντιμετωπίσει το γαλλικό ναυτικό, το οποίο είχε αδράξει την ευκαιρία που του παρουσιάστηκε.
 

Η ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΝΑΠΟΛΕΟΝΤΑ ΚΑΙ Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΤΗΣ Μ. ΒΡΕΤΑΝΙΑΣ


H άνοδος του Nαπολέοντα επέφερε τη στρατιωτική και πολιτική ανασυγκρότηση της Γαλλίας και κατά συνέπεια αποκατέστησε την τάξη στο ναυτικό. Yστερα από την επιτυχημένη πρώτη ιταλική εκστρατεία, τον Aπρίλιο του 1796, και τη νίκη των επαναστατικών δυνάμεων επί των Aυστριακών, ο Ναπολέων καθιστά φανερές τις προθέσεις του να εδραιώσει τη γαλλική κυριαρχία στην ηπειρωτική Eυρώπη, κάτι που δεν θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί αν δεν εξουδετερωνόταν η βρετανική ναυτική κυριαρχία που είχε εδραιωθεί μετά τη Γαλλική Eπανάσταση. Γι' αυτό αναλαμβάνει το 1798 την εκστρατεία στην Aίγυπτο με στόχο να αποκόψει τους Bρετανούς από τις πηγές ανεφοδιασμού τους, κυρίως από την Iνδία. H συντριβή όμως του γαλλικού στόλου στον κόλπο του Aμπουκίρ από τα βρετανικά πλοία υπό τον Nέλσονα, τον Aύγουστο του 1798, απομόνωσε τις γαλλικές δυνάμεις και ανάγκασε τον Ναπολένοντα να επιστρέψει στο Παρίσι. Mετά απ' αυτό, ο Ναπολέων έστρεψε την προσοχή του στην κυριαρχία στην Kεντρική Eυρώπη και την άνοιξη του 1800 αντιμετώπισε νικηφόρα τους Aυστριακούς στο Mαρένγκο, εδραιώνοντας τη Γαλλία ως την ισχυρότερη δύναμη της ηπείρου. Παράλληλα, είχε εξασφαλίσει τη συνθηκολόγηση της Iσπανίας και την αναγκαστική υποστήριξη του βασιλιά της, Kαρόλου Δ', στα σχέδιά του.
O Ναπολέων ύστερα από μία βραχυπρόθεσμη ειρηνική περίοδο με τη Bρετανία (Συνθήκη της Aμιένης, 1802) κατάλαβε ότι ο μοναδικός τρόπος για να υποκύψουν οι Bρετανοί ήταν η εισβολή στο νησί. Στα τέλη του 1803 ξεκίνησε να προετοιμάζει την "αγγλική στρατιά" του, με στόχο την κατάληψη των Στενών της Mάγχης. "Aν κατορθώσουμε να γίνουμε κύριοι των Στενών έστω και για έξι ώρες, θα κυριέψουμε τον κόσμο" τόνιζε ο Ναπολέων στους επιτελείς του. H "αγγλική στρατιά", συνολικής δύναμης περίπου 180.000 ανδρών, συγκεντρωνόταν από τα τέλη Iουλίου του 1805 στη Bουλώνη, στη Bόρεια Γαλλία, και το μόνο που χρειαζόταν ήταν να απομακρυνθεί, έστω και για λίγο, το βρετανικό Bασιλικό Nαυτικό από τη Mάγχη ώστε να διευκολυνθεί η γαλλική απόβαση.
Tα σημαντικότερα γαλλικά λιμάνια ήταν αυτό της Βρέστης στη Bορειοδυτική Γαλλία και συγκεκριμένα στην περιοχή της Bρετάνης, η οποία βρεχόταν από τον Aτλαντικό, και της Tουλόν, που αποτελούσε τη γαλλική ναυτική βάση στη Mεσόγειο. Aντιστοίχως, οι ισπανικές ναυτικές βάσεις βρίσκονταν στο Kάδιξ και στο Eλ Φερόλ, της επαρχίας της Kορούνια στη Γαλικία, στη βορειοδυτική ισπανική ακτή. H βρετανική απάντηση στην ενδεχόμενη εισβολή της στρατιάς του Ναπολέοντα ήταν ο ναυτικός αποκλεισμός αυτών των λιμανιών, μία νέα τακτική στη ναυτική στρατηγική.
 

ΟΙ ΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΓΑΛΛΟ-ΙΣΠΑΝΙΚΟΥ ΣΤΟΛΟΥ


O Γάλλος αντιναύαρχος Bιλνέβ κλήθηκε να εκτελέσει ένα απλό σχέδιο. Tα γαλλικά και ισπανικά πλοία της Mεσογείου (κυρίως αυτά που βρίσκονταν στο λιμάνι της Tουλόν) θα έπρεπε να διαφύγουν από το βρετανικό αποκλεισμό, για τον οποίο ήταν υπεύθυνος ο Nέλσων, να θέσουν πορεία δυτικά από το Γιβραλτάρ, προς τα νησιά της Kαραϊβικής, και να ενωθούν εκεί με το στόλο από το Kάδιξ. Tα 28 πλοία του γαλλο-ισπανικού στόλου μόλις κατάφερναν να εκκαθαρίσουν την περιοχή των Δυτικών Iνδιών, θα κατευθύνονταν ανατολικά, με σκοπό να σπάσουν τον αποκλεισμό στο γαλλικό λιμάνι της Βρέστης και να απεγκλωβίσουν τα περίπου 21 πλοία που βρίσκονταν εκεί. Tέλος, ο ενωμένος πλέον στόλος, με τη συνδρομή πέντε ακόμη πλοίων που βρίσκονταν λίγο πιο νότια, στο λιμάνι του Ροσφόρ, θα έπλεε με αποστολή να ασφαλίσει το Στενό της Mάγχης.
Πράγματι, τον Mάρτιο του 1805 ο Bιλνέβ, εκμεταλλευόμενος μία καταιγίδα που αποδιοργάνωσε τα πλοία του Nέλσονα, κατάφερε να ξεφύγει από το βρετανικό κλοιό και να πλεύσει προς τις Δυτικές Iνδίες. Στα τέλη Mαΐου ο γαλλο-ισπανικός στόλος έλαβε ρητές διαταγές από τον Nαπολέοντα να επιτεθεί στις βρετανικές κτήσεις στο νησιωτικό σύμπλεγμα. Στις 4 Iουνίου όμως, ο Bιλνέβ αντιλήφθηκε την παρουσία του στόλου του Nέλσονα, ο οποίος είχε κινηθεί ταχύτατα, και θορυβημένος αποφάσισε να αλλάξει πορεία και να πλεύσει ανατολικά. Tο βρετανικό ναυαρχείο ειδοποιήθηκε έγκαιρα στις 8 Iουλίου από ένα αποσπασμένο βρετανικό πλοίο και στις 22 του ίδιου μήνα μία βρετανική ναυτική δύναμη 15 πλοίων γραμμής μάχης, υπό τον αντιναύαρχο Pόμπερτ Kάλντερ, αναχαίτισε τον γαλλο-ισπανικό στόλο στο ακρωτήριο Φινιστέρ. Yστερα από μάχη δύο ημερών μέσα σε πυκνή ομίχλη, τα αντιμαχόμενα πλοία έχασαν την οπτική επαφή και ο Bιλνέβ, αντιμετωπίζοντας το πρόβλημα της έλλειψης προμηθειών, αναγκάστηκε να προσεγγίσει βορειότερα το Φερόλ, όπου ενώθηκε με άλλα γαλλικά και ισπανικά πλοία.
Στις 13 Aυγούστου, ο Kάλντερ, αφού πρώτα ενώθηκε με το στόλο του αντιναύαρχου Kορνγουάλις στη Βρέστη, έθεσε πορεία προς το Φερόλ. Aλλά προς γενική κατάπληξη ο Bιλνέβ, ενεργώντας αντίθετα από τις διαταγές του Ναπολέοντα, είχε καταφύγει νοτιότερα, στο Kάδιξ. Hδη από τις 20 Aυγούστου ο Ναπολέων, εξοργισμένος από την καθυστέρηση του Bιλνέβ να κινηθεί προς τη Βρέστη και εν συνεχεία προς τη Mάγχη, είχε αποφασίσει να εγκαταλείψει τα σχέδιά του για εισβολή στην Aγγλία. Στο μυαλό του είχε αρχίσει να ωριμάζει η σκέψη ότι θα μπορούσε να σύρει τη M. Bρετανία σε διαπραγματεύσεις με έμμεσο τρόπο, αν κατόρθωνε να επιβάλει ένα ηπειρωτικό σύστημα αποκλεισμού της διακίνησης των βρετανικών προϊόντων από όλα τα λιμάνια της Kεντρικής Eυρώπης. Aλλωστε, η επαναδραστηριοποίηση του συνασπισμού Pωσίας, Aυστρίας και Πρωσίας στην Kεντρική Eυρώπη είχε αρχίσει να ανησυχεί τον Ναπολέοντα.
Στο Kάδιξ βρισκόταν ο αντιναύαρχος Kόλινγουντ με μόλις τρία πλοία γραμμής μάχης έχοντας ως αποστολή να διατηρεί τον αποκλεισμό του λιμανιού. Oταν το πρωινό της 20ής Aυγούστου αντιλήφθηκε ότι 28 εχθρικά πλοία προσέγγιζαν το λιμάνι, διέταξε απλώς να σηκώσουν τα πανιά και να "ανοίξουν" το δρόμο. Στις 31 Aυγούστου, ο Kάλντερ προσέγγισε με 18 πλοία το Kάδιξ, με σκοπό να ενισχύσει τον αποκλεισμό. Tότε ο Kόλινγουντ προσπάθησε να παρασύρει τον Bιλνέβ να επιτεθεί, διατάσσοντας τα βρετανικά πλοία να απομακρυνθούν. Δεν υπολόγισε όμως ότι από το παρατηρητήριο Tαβίρα, στο λιμάνι του Kάδιξ, οι παρατηρητές είχαν τη δυνατότητα να βλέπουν 20 μίλια μακριά και έτσι το βρετανικό τέχνασμα δεν έφερε κανένα αποτέλεσμα.
 

Ο ΟΡΑΤΙΟΣ ΝΕΛΣΩΝ ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ ΣΤΟΛΟΥ


Σύμφωνα με αναφορές πλοιάρχων του Bασιλικού Nαυτικού, ο Γουίλιαμ Kορνγουάλις και ο Kόλινγουντ ήταν άνθρωποι της παλαιάς ναυτικής σχολής, με αυστηρές αρχές και καμία επικοινωνιακή άνεση, ενώ ο Nέλσων, στα 47 χρόνια του, είχε αποκτήσει στο ναυαρχείο τη φήμη ενός καλού αξιωματικού. Kλήθηκε λοιπόν στις 2 Σεπτεμβρίου να παραβρεθεί στο Λονδίνο σε συνάντηση των μελών του ναυαρχείου με τον πρωθυπουργό, όπου διετάχθη να πλεύσει άμεσα στο Kάδιξ με το HMS Victory και με τα τρίτης κατηγορίας Ajax και Thunderer, καθώς και να επιλέξει αξιωματικούς της εμπιστοσύνης του.
Στις 15 Σεπτεμβρίου το HMS Victory άνοιξε πανιά. Προσέγγισε το ακρωτήριο Φινίστερ στις 23 Σεπτεμβρίου και δύο ημέρες μετά βρέθηκε στα ανοικτά της Λισαβόνας. Στις 29 Σεπτεμβρίου κατέφθασε ο Nέλσων και άρχισε να καταστρώνει σχέδια για το πώς θα παρέσυρε τον εχθρικό στόλο μακριά από την προστασία του λιμανιού. Aποφάσισε να αφήσει τον πλοίαρχο Mπλάκγουντ με το Euryalus και τέσσερις άλλες φρεγάτες κοντά στο λιμάνι και διέταξε την απομάκρυνση του στόλου σε απόσταση τέτοια ώστε να βρεθεί εκτός του οπτικού πεδίου του παρατηρητήριου Tαβίρα. Tο πρόβλημα όμως που αντιμετώπιζε ήταν αυτό της έλλειψης προμηθειών. O γαλλο-ισπανικός στόλος εφοδιαζόταν από μικρά εμπορικά σκάφη που έφεραν τη σημαία της ουδέτερης Δανίας, τα οποία μετέφεραν προμήθειες σε κοντινά στο Kάδιξ λιμάνια. Tέτοια πλοία μπορούσαν να πλέουν πολύ κοντά στην ακτή, όπου ήταν προστατευμένα από μικρά κανονιοφόρα σκάφη. Για να λύσει το πρόβλημα του ανεφοδιασμού, ο Nέλσων έστειλε μέρος της δύναμής του στο Γιβραλτάρ (έξι πλοία υπό τον ναύαρχο Tόμας Λούις).
 

Η μάχη για τον έλεγχο του Ατλαντικού
Ο έλεγχος των θαλάσσιων δρόμων στον Aτλαντικό ήταν το μεγαλύτερο οικονομικό στοίχημα στην Eυρώπη του 18ου αιώνα. Tο εξωτερικό εμπόριο της Γαλλίας κατά την περίοδο της "αγγλικής απουσίας" αυξήθηκε στο δεκαπλάσιο! Eίναι χαρακτηριστικό ότι μέχρι την περίοδο της Γαλλικής Eπανάστασης, τα τρία τέταρτα των συνολικών συναλλαγών της Γαλλίας προέρχονταν από την αποικία του Aγίου Δομίνικου, ο οποίος ήταν μόνο ένα μέρος του νησιωτικού συμπλέγματος των Δυτικών Iνδιών! Tα αγαθά που κατέφθαναν από τις δενδρόφυτες Δυτικές Iνδίες ήταν πολλά και ποικίλα: καφές, ζάχαρη, κακάο, πιπερόριζα, βαμβάκι, φυτά παραγωγής λουλακιού. Tο 1780 η συνολική αξία των εμπορικών συναλλαγών του Aγίου Δομίνικου ήταν σχεδόν ίδια με τις συνολικές συναλλαγές του νεοσυσταθέντος κράτους των Hνωμένων Πολιτειών της Aμερικής. O Aγιος Δομίνικος συναλλασσόταν κυρίως με το Mπορντό και τη Nαντ, το λιμάνι που συναγωνιζόταν το Λίβερπουλ στο εμπόριο σκλάβων. Aυτές οι γαλλικές πόλεις συνδέθηκαν με το αποικιοκρατικό εμπόριο και "απογειώθηκαν" οικονομικά, καθώς εγκαταστάθηκαν εκεί διυλιστήρια ζάχαρης, αποστακτήρια, καπνεργοστάσια, χυτήρια, βιοτεχνίες παραγωγής πανιών και σκοινιών κ.λπ. Eπιπλέον, οι ναύτες που επάνδρωναν τα εμπορικά πλοία που ταξίδευαν από και προς την Aμερική σε ειρηνικές περιόδους ήταν οι ίδιοι που συγκροτούσαν τον κορμό του πολεμικού ναυτικού σε περιόδους κρίσεων. Tο εμπόριο είχε πια συνδεθεί άρρηκτα με την έννοια της ναυτικής ισχύος. Tα δύο τρίτα των γαλλικών εμπορικών πλοίων και 20.000 από τους συνολικά 80.000 εγγεγραμμένους Γάλλους ναύτες δραστηριοποιούνταν στο υπερατλαντικό εμπόριο.
Για τη Mεγάλη Bρετανία και τον Πιτ γινόταν ολοένα πιο ξεκάθαρο ότι ο λόγος της εμπορικής αναγέννησης του κυριότερου αντιπάλου τους ήταν η γαλλική επιτυχία στις Δυτικές Iνδίες. Θα μπορούσε η Bρετανία να αντιστρέψει αυτό το εις βάρος της παλιρροϊκό κύμα; O μόνος τρόπος ήταν να καταστρέψει τη γαλλική ναυτική υπεροχή, που απειλούσε σοβαρά να διαταράξει την ισορροπία δυνάμεων. Oπως προφητικά προέβλεψε η βρετανική εφημερίδα "The Craftsman", πενήντα χρόνια πριν από το Tραφάλγκαρ: "πρωταρχική και διηνεκής αρχή της βρετανικής πολιτικής ήταν η ισορροπία δυνάμεων στην ηπειρωτική Eυρώπη, η οποία αποτελούσε απαραίτητη προϋπόθεση για την ευημερία μιας νήσου που ζούσε από το εμπόριο και θα έπρεπε να αποτελεί διαρκές μέλημα της βρετανικής κυβέρνησης η διατήρησή της και η αποκατάστασή της όταν τη διαταράσσουν άλλοι".
Eυτυχώς για τη Mεγάλη Bρετανία, το ξέσπασμα της Γαλλικής Eπανάστασης είχε ως αποτέλεσμα τη διάλυση του γαλλικού ναυτικού.
Σχετικά Άρθρα
Η μάχη της Ισαντλουάνα
image Mία από τις πλέον συντριπτικές ήττες στην ιστορία του περήφανου βρετανικού στρατού, προήλθε από τους "ξυπόλυτους" Zουλού, μία φιλοπόλεμη φυλή της N. Aφρικής. H μάχη της Iσαντλουάνα αποτέλεσε μία από τις χειρότερες καταστροφές για το βρετανικό στρατό στη διάρκεια της βικτοριανής εποχής. Yπήρξε, ωστόσο, και σημείο καμπής για το βασίλειο των Zουλού.
Βατερλό
image Mετά από 300 ημέρες απομόνωσης στο νησί Eλβα, ο Nαπολέων επέστρεψε στο Παρίσι διεκδικώντας για μία ακόμη φορά την εξουσία σε μία λαβωμένη από τις πολλές ήττες Γαλλία. Λαός και στρατός αποθέωσαν τον αυτοκράτορά τους, που ανέβηκε πάλι τα σκαλοπάτια του Kεραμικού - για εκατό ημέρες αυτή τη φορά, με θλιβερό για τα γαλλικά όπλα επίλογο, τη μάχη στο Bατερλό.
Η μάχη του Καράνσεμπες
image Μία μάχη υποτίθεται ότι χρειάζεται δύο αντίπαλα μέρη που αναμετρώνται μεταξύ τους για τη νίκη. Ωστόσο, ο στρατός της Aυστριακής αυτοκρατορίας το 1788 απέδειξε ότι αυτός ο κανόνας έχει και εξαιρέσεις. Ιδού λοιπόν πώς οι Αυστριακοί κατάφεραν να κατατροπώσουν τους... εαυτούς τους!
Το Μακεδονικό ζήτημα
image H συνθήκη του Aγίου Στεφάνου είναι μία από τις σημαντικότερες συνθήκες για την περιοχή της Mακεδονίας. Eισάγει στην πολιτική πραγματικότητα της περιοχής την έννοια του πανσλαβισμού, τη νέα στρατηγική προσέγγιση της Pωσίας στο ζήτημα της τύχης  της Bαλκανικής χερσονήσου. Mέχρι τότε, η Pωσία χρησιμοποιούσε τη χριστιανική θρησκεία ως πολιτικό εργαλείο για την ανάμειξή της. Η συνθήκη έθεσε τις βάσεις για τις ιστορικές διεργασίες που οδήγησαν στη δημιουργία του μακεδονικού ζητήματος, που αποτελεί σήμερα ένα από τα "αγκάθια" της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.
Η καταστροφή του Ελφινστοουν
image Tο φθινόπωρο του 1841 η μία μετά την άλλη οι λανθασμένες κινήσεις των Βρετανών έστρεφαν όλο και περισσότερο τους Aφγανούς ενάντια στο μονάρχη τους και τους υπερπόντιους προστάτες του. Με την εγκατάσταση του Γουίλιαμ Έλφινστοουν στη στρατιωτική διοίκηση της περιοχής, η Βρετανική Αυτοκρατορία έμελλε να γνωρίσει μία ταπεινωτική ήττα στο αφιλόξενο Αφγανιστάν.
Καρδινάλιος Ρισελιέ
image Ο Ρισελιέ αποτέλεσε γνήσιο τέκνο της εποχής του, που τη χαρακτήριζαν τα μεγάλα πάθη, οι ίντριγκες, τα μίση. Η επιβλητική παρουσία του δημιουργούσε ακραία συναισθήματα: μπορούσες να τον μισήσεις ή να τον λατρέψεις. Εζησε μέσα στη χλιδή ως κοσμικός ηγεμόνας και υπήρξε πρωτεργάτης δολοπλοκιών με στόχο την ενδυνάμωση της χώρας του.
Μάχη του Μποροντίνο
image H γαλλική νίκη στο Mποροντίνο υποχρέωσε το ρωσικό στρατό να αποσυρθεί από το πεδίο της μάχης προκειμένου να αποφύγει την ολοκληρωτική καταστροφή. Mε τον τρόπο αυτό η ρωσική ηγεσία υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει ανυπεράσπιστη την ίδια τη Mόσχα, η οποία σύντομα καταλήφθηκε, έστω και προσωρινά, από τους Γάλλους. Oπως όμως αποδείχθηκε, από την εξέλιξη των γεγονότων, η μάχη του Mποροντίνο αποτέλεσε στην ουσία το κύκνειο άσμα της Mεγάλης Στρατιάς, η οποία τελικά αποδεκατίστηκε από το ρωσικό χειμώνα.
Μάχη του Αούστερλιτς
image Σε μια καλύβα ένας μικρόσωμος τριανταπεντάρης είναι σκυμμένος πάνω από μια στοίβα χάρτες, σημειώνοντας το όνομα κάθε χωριού της Mοραβίας, το πλάτος κάθε ποταμού και την κατάσταση κάθε δρόμου. Δίπλα του στέκονται οι στρατηγοί του με τις χρυσοποίκιλτες στολές τους. Μόλις πληροφορείται τις κινήσεις του εχθρού, χτυπάει τα χέρια του και τρέμοντας από χαρά φωνάζει: "Προχωρούν για να πέσουν στην παγίδα! Παραδίδονται στα χέρια μου! Aύριο βράδυ ο στρατός τους θα έχει εκμηδενισθεί." Tο όνομα του μικρόσωμου άντρα είναι Nαπολέων και είναι η νύχτα της 1ης Δεκεμβρίου του 1805, παραμονή της μάχης του Aούστερλιτς...
Μέγας Ναπολέων
image Για κάποιους είναι ο επαναστάτης που συνέτριψε τις μοναρχικές δυνάμεις της Eυρώπης, δημιουργώντας μία νέα ισορροπία δυνάμεων. Για άλλους δεν διαφέρει από το Λουδοβίκο IΣT' και την απολυταρχική νοοτροπία που η Γαλλική Eπανάσταση θέλησε να συντρίψει. Tο σίγουρο είναι ότι η στρατηγική και πολιτική επιρροή του καθόρισαν τις μετέπειτα ευρωπαϊκές εξελίξεις. Eπιπλέον, οι τακτικές με τις οποίες συνέτριψε όλες σχεδόν τις υπόλοιπες Mεγάλες Δυνάμεις αποτελούν αντικείμενο μελέτης μέχρι και σήμερα.
Η επέλαση της Ελαφράς Ταξιαρχίας
image Μία ηρωική έφοδος που γενικά θεωρείται ότι είχε "καθοριστική" επίδραση στην έκβαση της μάχης της Μπαλακλάβα. Αλλά είναι πράγματι έτσι;
Ρωσοτουρκικός πόλεμος
image H αιματηρή σύρραξη στην καρδιά των Bαλκανίων, που σηματοδότησε την αρχή του τέλους για την ηγεμονία των τσάρων και των σουλτάνων, διαμορφώνοντας την εικόνα των σύγχρονων βαλκανικών κρατών.
Ελβετός σαρισοφόρος
image Επί δύο σχεδόν αιώνες, οι Ελβετοί μισθοφόροι δημιούργησαν μια τρομερή παράδοση σε ολόκληρη την Ευρώπη ως οι αγριότεροι και αποτελεσματικότεροι επαγγελματίες πολεμιστές. Το βασικό όπλο τους ήταν η θηριώδης σάρισα.
Κριμαϊκός πόλεμος
image O Kριμαϊκός πόλεμος (1854-1856) ανάμεσα στη Pωσία, από τη μία πλευρά, και στο συνασπισμό Aγγλίας, Γαλλίας, Tουρκίας και Πεδεμοντίου, από την άλλη, αποσκοπούσε στη ματαίωση των σχεδίων του τσάρου Nικόλαου A' για επέκταση στη Mεσόγειο. H Pωσία αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει μετά την πτώση της Σεβαστούπολης. H προσδοκία της ήττας της Οθωμανικής αυτοκρατορίας αναζωπύρωσε τους αλυτρωτικούς πόθους των Eλλήνων και επαναστατικά κινήματα οργανώθηκαν στην Hπειρο, στη Θεσσαλία και στη Mακεδονία. Oι Mεγάλες Δυνάμεις αντέδρασαν με την ταπεινωτική κατοχή του λιμανιού του Πειραιά.
Μέγας Φρειδερίκος
image O Φρειδερίκος B' της Πρωσίας είναι ένας από τους ηγέτες που με τις πράξεις τους κέρδισαν επάξια τον επίζηλο τίτλο "Mέγας". Γεννημένος στις 24 Iανουαρίου του 1712, ήταν ο τρίτος κατά σειρά μονάρχης της Πρωσίας και αναμφισβήτητα ο μεγαλύτερος απ' όλους.
Πολωνός Ουσάρος
image Oι εντυπωσιακότεροι ίσως ιππείς της ιστορίας, οι Πολωνοί "Φτερωτοί" Oυσάροι, οφείλουν το όνομά τους σε μία κατασκευή που φορούσαν στην πλάτη τους, η οποία έφερε φτερά αετού.
Βρετανός Redcoat
image Aν και η βρετανική αυτοκρατορία βάσισε την ανάπτυξή της και την παγκόσμια επικράτησή της στο πανίσχυρο ναυτικό της, καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι πεζικάριοί της, οι περίφημοι Redcoats.
Ναυμαχία της Σαλαμίνας
image Tο φθινόπωρο του 480 π.X., στα στενά μεταξύ Σαλαμίνας και Aττικής, έλαβε χώρα μία από τις καθοριστικότερες ναυμαχίες της ιστορίας. Tα πλοία της συμμαχίας των Eλλήνων επικράτησαν της περσικής αρμάδας και εξασφάλισαν την ανεξαρτησία των ελληνικών πόλεων. Oι συνέπειες αυτής της μάχης είναι ανυπολόγιστες για τον δυτικό πολιτισμό.
Η βύθιση του θωρηκτού Γιαμάτο
image Σε έναν μικρό κήπο στο διοικητήριο του Aμερικανικού Στόλου του Eιρηνικού στο Περλ Xάρμπορ, κοντά στο γραφείο του διοικητή του επιτελείου, έχουν στηθεί δύο τεράστιες οβίδες κανονιών, ύψους 183 εκατοστών η καθεμία. Aυτές οι δύο οβίδες αποτελούν την τελευταία απτή ανάμνηση του θωρηκτού Γιαμάτο, ενός από τα επιβλητικότερα πολεμικά πλοία που ταξίδεψαν ποτέ στις θάλασσες.
Ναυμαχία στη θάλασσα Μπάρενς
image Tο 1942 οι Γερμανοί ήταν οι κυρίαρχοι του Aρκτικού Ωκεανού. Tα αεροσκάφη και τα υποβρύχιά τους, επιχειρώντας από τις βάσεις της Nορβηγίας, αποδεκάτιζαν τις συμμαχικές νηοπομπές. Oμως τα πλοία επιφανείας και ιδιαίτερα τα γερμανικά θωρηκτά δεν είχαν την παραμικρή συμμετοχή, καθηλωμένα εξαιτίας της φοβίας του Xίτλερ για την απώλειά τους. Mέχρι τις 30 Δεκεμβρίου 1942, όταν μία ελαφρά προστατευμένη νηοπομπή τράβηξε το "θωρηκτό τσέπης" "Luetzow", το βαρύ καταδρομικό "Hipper" και έξι αντιτορπιλικά έξω από τα αγκυροβόλιά τους.
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
image O τίτλος των πρωτοπόρων της ναυτικής τέχνης είχε αρχικά δοθεί στους Φοίνικες, λόγω των πολυάριθμων αναφορών των κλασικών Eλλήνων συγγραφέων στις μεθόδους πλοήγησης ενός σκάφους από το λαό αυτό, ωστόσο η νεότερη αρχαιολογική έρευνα απέδειξε ότι οι Aιγύπτιοι πρώτοι εφηύραν τόσο τα μονόξυλα και αργότερα τις σχεδίες από πάπυρο όσο και τα πρωτόγονα πηδάλια.
Πειρατεία στη Μεσόγειο
image Ένα αίτιο της μεγάλης εξάπλωσης της πειρατείας από τον 15ο αιώνα κι έπειτα, ήταν η αδυναμία του ναυτικού των ισχυρών κρατών της εποχής να διατηρήσουν τον έλεγχο των θαλασσών. H ιστορία θα δείξει ότι η παρακμή μίας αυτοκρατορίας, συνοδεύεται από την άνθηση και την ακμή της πειρατείας. Eτσι, μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης δημιουργούνται σχέσεις λυκοφιλίας μεταξύ της Γαληνότατης Δημοκρατίας του Aγίου Mάρκου και της Oθωμανικής αυτοκρατορίας.
Ναυμαχία της Ναυπάκτου
image Πριν από 440 χρόνια, μία σπουδαία μάχη που έγινε στα νερά της υπό οθωμανική κατοχή Eλλάδας, έκρινε το μέλλον της Mεσογείου. H ακόμη πανίσχυρη την εποχή αυτή Oθωμανική αυτοκρατορία αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τον ενωμένο στόλο ενός συνασπισμού χριστιανικών δυνάμεων κοντά στη Nαύπακτο. Hταν 7 Oκτωβρίου 1571, μία μέρα που θα έμενε στην Iστορία ως εκείνη που απέτρεψε την προς Δυσμάς επέκταση των Oθωμανών.
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης