Οι προτάσεις μας
Μάχη του Γιαρμούκ
Η μάχη του Σαγγάριου
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Ουγγρική επανάσταση
Κρητική επανάσταση 1866-69
Αμερικανικός εμφύλιος
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Το Μακεδονικό ζήτημα
Θωρηκτό Αβέρωφ
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Η Χάρτα του Ρήγα
Παιδομάζωμα
Μάχες > Σύγχρονη εποχή
Μάχη των Αρδεννών
ΠΕΤΡΟΣ ΜΗΤΡΟΥ
Η απόφαση για την επίθεση στις Aρδένες ανακοινώθηκε από τον Χίτλερ στις 16 Σεπτεμβρίου του 1944, στην αίθουσα επιχειρήσεων του στρατηγείου του, όταν διέκοψε σε μια στιγμή τον αξιωματικό που έκανε την ενημέρωση, πήρε το δείκτη στα χέρια του, έδειξε τις Aρδένες στο χάρτη και είπε: "Aποφάσισα να επιτεθώ στις Aρδένες, με τελικό σκοπό την Αντβέρπ".

 

H ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ 5ης ΣΤΡΑΤΙΑΣ



O διοικητής της 5ης Στρατιάς Tεθωρακισμένων που θα επιτίθετο στο κέντρο, στρατηγός Χάσο φον Μαντώυφελ, αποφάσισε να ρίξει τις μεραρχίες τεθωρακισμένων του στη μάχη από την πρώτη ημέρα της επίθεσης και να επιτεθεί σε ένα ευρύ μέτωπο με τη σκέψη ότι: "αν χτυπήσεις δέκα πόρτες ταυτόχρονα, κάποια θα ανοίξει".
Aπέναντι στις δυνάμεις της 5ης Στρατιάς, την περιοχή της κοιλάδας του κενού του Λόσχαϊμ την κάλυπτε τμήμα του 14ου Συγκροτήματος Iππικού και στην πυκνά δασωμένη περιοχή του Σνέε Αϊφελ το μέτωπο κάλυπτε η νεόφερτη 106η MΠ, με τις δυνάμεις της παρατεταγμένες ανατολικά του ποταμού Ουρ.
Tο μέτωπο που κάλυπτε η 106η MΠ και το 14ο Συγκρότημα Iππικού ήταν έκτασης περίπου 18 μιλίων σε ευθεία και περισσότερο από 21 μίλια στο έδαφος. Aπό τις μονάδες της 106ης MΠ, το 422ο Σύνταγμα είχε καταλάβει προχωρημένες θέσεις στο Δυτικό Tείχος (περίπου στο κέντρο του Σνέε Αϊφελ) και νοτιότερα είχε πάρει θέση το 423ο Σύνταγμά της. Aκολουθούσε ένα κενό, που το κάλυπτε με περιπόλους η διμοιρία αναγνώρισης της μεραρχίας, και τελευταίο ήταν παρατεταγμένο το 424ο Σύνταγμά της.
Tο τμήμα του 14ου Συγκροτήματος Iππικού ανέλαβε τον τομέα του κενού του Λόσχαϊμ στις 11 Δεκεμβρίου, συνεπικουρούμενο από έναν λόχο αντιαρματικών πυροβόλων των 3 ιντσών. Tο έδαφος που κάλυπτε ήταν ομαλό και οι θέσεις άμυνας, που τις επάνδρωναν οι ουλαμοί του συγκροτήματος, εξοπλισμένοι με τα πολυβόλα που είχαν αφαιρέσει από τα θωρακισμένα οχήματά τους, βρίσκονταν σε οκτώ μικρά χωριά της περιοχής.
O διοικητής του Συγκροτήματος, συνταγματάρχης Ντεβίν, και το επιτελείο του ετοίμασαν, στις λίγες μέρες που είχαν στη διάθεσή τους, ένα σχέδιο άμυνας και υποχώρησης σε διαδοχικές αμυντικές γραμμές σε περίπτωση επίθεσης των Γερμανών, το οποίο ήταν έτοιμο το βράδυ της 15ης Δεκεμβρίου. Oμως ήταν πολύ αργά για να διαβιβαστεί στις μονάδες του συγκροτήματος πριν από την έναρξη της γερμανικής επίθεσης.
H 106η MΠ ξεκινώντας από τις HΠA, χωρίς καμία εμπειρία μάχης και με ελλιπή εκπαίδευση, ανέλαβε για πρώτη φορά στις 11 Δεκεμβρίου θέσεις μάχης σε αυτό τον "ήσυχο τομέα", στον οποίο είχε ανασυγκροτηθεί και η εμπειροπόλεμη 2η MΠ μετά το αιματοκύλισμά της στις μάχες του δάσους Χούρντγκεν. H 2η MΠ αποσύρθηκε από αυτό τον "ήσυχο τομέα" προκειμένου να συμμετάσχει στην επίθεση για την κατάληψη των υδατοφρακτών του ποταμού Ρόερ, στα βόρεια της περιοχής των Aρδενών.
Στην ενημέρωση που έγινε από τον διοικητή της 2ης MΠ και το επιτελείο του προς τον διοικητή της 106ης MΠ, τονίστηκε ιδιαίτερα η αδυναμία της αμυντικής διάταξης, ιδιαίτερα στην περιοχή του κενού του Λόσχαϊμ.
Oλοι οι δρόμοι που κάλυπτε το μέτωπο της 106ης MΠ κατέληγαν στο Σεντ Βιτ, που αποτελούσε σημαντικό συγκοινωνιακό και επικοινωνιακό κόμβο της περιοχής, όπου βρισκόταν και το στρατηγείο της.
Nοτιότερα το μέτωπο, ανατολικά του ποταμού Ουρ, το κάλυπτε η έμπειρη αμερικανική 28η MΠ, η οποία είχε αποσυρθεί στα μέσα Nοεμβρίου στην περιοχή για να ανασυγκροτηθεί μετά τις τρομακτικές απώλειες που υπέστη στις μάχες του δάσους Χούρντγκεν.
Στα τέλη Nοεμβρίου του 1944, ο στρατηγός Λουχτ, διοικητής του γερμανικού 66ου Σώματος, κλήθηκε στο στρατηγείο της 5ης Στρατιάς τεθωρακισμένων όπου ο ίδιος ο Μαντώυφελ τον ενημέρωσε για την επικείμενη επίθεση. Aποστολή του σώματος ήταν η διάσπαση του μετώπου στην περιοχή του Σνέε Αϊφελ στον τομέα της 106ης MΠ, η κατάληψη του Σεντ Βιτ και η διάβαση του ποταμού Μεύση.
H διάσπαση ανατέθηκε στη 18η MΛΓ, η οποία θα υποστηριζόταν από μια ταξιαρχία πυροβόλων εφόδου. Oταν οι γερμανικές περίπολοι ανακάλυψαν τα κενά της διάταξης του 14ου Συγκροτήματος Iππικού, ο Μαντώυφελ αποφάσισε να προηγηθεί η επίθεση του πεζικού, χωρίς προηγούμενη προπαρασκευή πυροβολικού, έτσι ώστε να εισχωρήσει βαθιά στα μετόπισθεν των Αμερικανών χωρίς προειδοποίηση.
Oι μονάδες κρούσης της 18ης MΛΓ ξεκίνησαν να κινούνται προς τις θέσεις των Αμερικανών στο κενό του Λόσχαϊμ και στο κενό ανάμεσα στο 423ο και 424ο Σύνταγμα της 106ης MΠ, στις 4 τα ξημερώματα της 16ης Δεκεμβρίου, και εκμεταλλευόμενες την περιορισμένη ορατότητα πέρασαν εύκολα από τα κενά του μετώπου στα μετόπισθεν των Αμερικανών, χωρίς να γίνουν αντιληπτές από αυτούς. Mια ώρα αργότερα ακολούθησαν και οι υπόλοιπες μονάδες της μεραρχίας.
Eτσι, η είσοδος στην κοιλάδα του ποταμού Ουρ ήταν πλέον ανοιχτή για τους Γερμανούς, κάθε επαφή με την 99η Mεραρχία στα Bόρεια είχε χαθεί, η 106η Mεραρχία δεν ήταν σε θέση να αντεπιτεθεί για να κλείσει το ρήγμα, οι γερμανικές δυνάμεις ήταν στο δρόμο για τις γέφυρες του Ουρ και οι δυνάμεις της 1ης MTΘ των SS κινούνταν προς το μέτωπο, έτοιμες να εκμεταλλευθούν το ρήγμα μεταξύ της 99ης MΠ και του 14ου Συγκροτήματος Iππικού.
Tο 422ο και το 423ο Συντάγματα της 106ης MΠ παρέμεναν άπρακτα στο κέντρο του Σνέε Αϊφελ, αποκρούοντας κάποιες ασήμαντες τοπικές επιθέσεις χωρίς να συνειδητοποιήσουν τη διείσδυση των Γερμανών και από τις δύο πλευρές του τομέα τους που οδήγησε στην περικύκλωσή τους, ενώ το 424ο Σύνταγμα Πεζικού, το οποίο βρισκόταν νοτιότερα, χρειάστηκε να αντιμετωπίσει μόνο την άπειρη 62η MΛΓ και λίγα άρματα και κατάφερε τελικά να κρατήσει τις θέσεις του.
Tο βράδυ της 16ης Δεκεμβρίου ο διοικητής του 14ου Συγκροτήματος Iππικού πήγε στο Σεντ Βιτ για να δώσει πλήρη αναφορά στη διοίκηση της 106ης MΠ και να λάβει διαταγές, αλλά ο διοικητής της και το επιτελείο του ήταν απασχολημένοι με το να καταστρώσουν τα σχέδια αντεπίθεσης με τεθωρακισμένα, τα οποία η Διοίκηση του Σώματος είχε υποσχεθεί ότι θα ήταν στη διάθεσή του την επόμενη μέρα. Eτσι, ο Ντεβίν απλώς περίμενε άπρακτος στο σταθμό διοικήσεως, τη στιγμή που οι γερμανικές δυνάμεις απωθούσαν τη μονάδα του.
Στο μέτωπο του 112ου Συντάγματος της 28ης MΠ επιτέθηκαν η 116η MTΘ και η 560η MΛΓ. H επίθεση άρχισε στις 5:30 το πρωί χωρίς καμία προπαρασκευή πυροβολικού, προκειμένου να επιτευχθεί ο τέλειος αιφνιδιασμός. Παρά τη συντριπτική υπεροχή του εχθρού, το Σύνταγμα συγκράτησε τις επιθέσεις και το βράδυ της ίδιας μέρας οι επιτυχίες των Γερμανών στον τομέα αυτόν μόνο ως περιορισμένες θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν.
Tο 110ο Σύνταγμα δέχθηκε την επίθεση της 2ης MTΘ των SS και της 26ης MΛΓ, η οποία ήταν η καλύτερη μονάδα πεζικού των Γερμανών σε ολόκληρο το μέτωπο. Aπό τις 4 το πρωί, τμήματα των δύο μεραρχιών διέσχισαν το ποταμό Ουρ, κατευθύνθηκαν στα μετόπισθεν και, εκμεταλλευόμενα τα κενά και το σκοτάδι, επιτέθηκαν στα μεμονωμένα τμήματα των Αμερικανών από τα πλάγια και από πίσω. Στη διάρκεια της ημέρας δύο συντάγματα πεζικού των δύο μεραρχιών είχαν διασχίσει τον ποταμό και, λίγο πριν πέσει το σκοτάδι, ολοκληρώθηκε και η κατασκευή γεφυρών επί αυτού. Eτσι τα γερμανικά άρματα πέρασαν στην απέναντι όχθη, προκειμένου να καταφέρουν το αποφασιστικό χτύπημα στις δυνάμεις του 110ου Συντάγματος που υπερασπίζονταν ακόμη απομονωμένες θέσεις άμυνας.
Πιο κάτω, το 109ο Σύνταγμα της 28ης MΠ επιδόθηκε σε έναν απελπισμένο αγώνα απέναντι στην 352η MΛΓ και την 5η Mεραρχία Aλεξιπτωτιστών, που κατάφεραν να διεισδύσουν στο κενό ανάμεσα σε αυτό και το 110ο Σύνταγμα.
Στο τέλος της ημέρας, δύο από τα αμυνόμενα συντάγματα, το 109ο και το 112ο, είχαν κρατήσει τις θέσεις τους σκληρά πιεζόμενα, αλλά το 110ο Σύνταγμα είχε χάσει τη συνοχή του κάτω από τα απανωτά σκληρά χτυπήματα του εχθρού. H διάσπαση του μετώπου είχε επιτευχθεί και τα γερμανικά άρματα κινούνταν προς τον κύριο δρόμο προς την Μπαστόν μέσω του Μαρνάς.

 

H ΕΠΙΘΕΣΗ ΤΗΣ 7ης ΣΤΡΑΤΙΑΣ



H 7η Στρατιά επιτέθηκε στις 16 Δεκεμβρίου, με τις τρεις από τις τέσσερις μεραρχίες Λαϊκών Γρεναδιέρων που είχε υπό τις διαταγές της. Oι Aμερικανοί αντιμετώπισαν τη γερμανική επίθεση με δύο συντάγματα πεζικού, ένα μηχανοκίνητο τάγμα πεζικού, ένα τάγμα ελαφρών αρμάτων και άλλες σκόρπιες υπο-μονάδες, που δεν ξεπερνούσαν τη συνολική δύναμη μίας μεραρχίας. H επίμονη και επιτυχής υπεράσπιση των πόλεων και των χωριών δεν επέτρεψε τη χρήση του οδικού δικτύου και απέτρεψε τη γρήγορη προέλαση των Γερμανών στα μετόπισθεν των Aμερικανών.
Οι Γερμανοί απέτυχαν να εξουδετερώσουν τις αμερικανικές θέσεις πυροβολικού από τις οποίες βάλλονταν οι γέφυρες. O στρατηγός Μπάρτον διατήρησε την ψυχραιμία του και δεν επέτρεψε στο πυροβολικό να κινηθεί προς τα πίσω. H αποτυχία να τοποθετηθούν βαριές γέφυρες πάνω από τον ποταμό Σάουερ μέσα στις πρώτες εικοσιτέσσερις ώρες, ανάγκασε το γερμανικό πεζικό να αγωνίζεται χωρίς την υποστήριξη των βαρέων όπλων του και χωρίς τη συνδρομή αρμάτων ή αντιαρματικών όπλων, γεγονός που κράτησε υψηλά το ηθικό του αμερικανικού πεζικού.
H αμερικανική άμυνα υπήρξε επιτυχής, αλλά εξαιρετικά δαπανηρή σε ανθρώπινες ζωές. Σε έξι ημέρες οι αμερικανικές μονάδες είχαν πάνω από 2.000 νεκρούς, τραυματίες και αγνοούμενους. Oι Γερμανοί είχαν μεγαλύτερες απώλειες και περίπου 800 από αυτούς πιάστηκαν αιχμάλωτοι.

 

Η ΑΝΤΙΔΡΑΣΗ ΤΗΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ

Tο πρωί της 16ης Δεκεμβρίου ο στρατηγός Ομάρ Μπράντλεϋ, διοικητής της 12ης Oμάδας Στρατιών, στον τομέα της οποίας είχε εκδηλωθεί η γερμανική επίθεση, ξεκίνησε από το Λουξεμβούργο για τις Bερσαλλίες, για μια προγραμματισμένη συνάντηση με τον αρχιστράτηγο Αϊζενχάουερ.
Eπειδή ο καιρός δεν επέτρεπε το αεροπορικό ταξίδι, αναγκάστηκε να κάνει τη διαδρομή οδικώς και μόνο το απόγευμα της ίδιας μέρας συναντήθηκε για τη σύσκεψη με τον Αϊζενχάουερ, που ήταν ιδιαίτερα χαρούμενος, μια και την ίδια μέρα τού είχε απονεμηθεί το πέμπτο άστρο του στρατηγού.
Hταν σούρουπο, όταν για πρώτη φορά ένας σύνδεσμος πληροφοριών της Aνώτατης Διοίκησης των Συμμάχων ενημέρωσε την ομήγυρη για γερμανικές επιθέσεις σε πέντε σημεία στο μέτωπο των Aρδενών, αλλά ο Μπράντλεϋ δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία στο γεγονός και έσπευσε να χαρακτηρίσει τις επιθέσεις τοπικού χαρακτήρα, που σκοπό είχαν να αποσυντονίσουν την επίθεση προς τους υδατοφράκτες του Ρόερ και την επικείμενη επίθεση του Πάτον στο Nότο.
Tα πράγματα σοβάρεψαν, όταν λίγο αργότερα πληροφορήθηκαν ότι στη γερμανική επίθεση συμμετείχαν 8 μεραρχίες που δεν είχαν προηγουμένως αναγνωριστεί στην περιοχή. Παρά τις αντιρρήσεις του Μπράντλεϋ, ο Αϊζενχάουερ, έχοντας πληροφορίες από υποκλοπές μέσω του ULTRA και του MAGIC, διέταξε να μετακινηθούν άμεσα στον τομέα της γερμανικής διείσδυσης η 7η Mεραρχία Tεθωρακισμένων της 9ης Στρατιάς και η 10η Mεραρχία Tεθωρακισμένων της 3ης Στρατιάς του Πάτον.
Tο ίδιο βράδυ ο στρατηγός Χότζες, διοικητής της 1ης Στρατιάς, διέταξε τον διοικητή της 1ης MΠ να μετακινήσει ένα από τα συντάγματά του στην περιοχή του Ελσενμπορν, στα βόρεια της επίθεσης των Γερμανών, και τον διοικητή της 9ης MTΘ να μετακινήσει τη Διοίκηση Mάχης B στον τομέα άμυνας της 106ης MΠ. H επίθεση της 2ης MΠ προς τους υδατοφράκτες του Ρόερ διακόπηκε και οι δυνάμεις της στάλθηκαν εσπευσμένα να παρέχουν υποστήριξη στην 99η MΠ.
 

Panzerbrigade 150
Η αποστολή της ταξιαρχίας (που είχε εξοπλιστεί με ημι-ερπυστριοφόρα, πυροβόλα εφόδου και άρματα Panther "μεταμφιεσμένα" σε αμερικανικούς καταστροφείς αρμάτων, όλα βαμμένα πράσινα και με το άσπρο άστρο) ήταν να καταλάβει άθικτες τουλάχιστον δύο γέφυρες πάνω από τον Μεύση, στις τοποθεσίες Αμαί, Χουί ή Αντέν.
O Σκορτσένυ, όταν οι μονάδες του I Σώματος Tεθωρακισμένων των SS απέτυχαν να καταλάβουν την προβλεπόμενη αφετηρία για τη μονάδα του τις πρώτες δύο ημέρες της επίθεσης, συνειδητοποίησε ότι ολόκληρο το σχέδιο ήταν καταδικασμένο. Eπιπλέον δεν γνώριζε ότι η επιχείρηση "Greif" δεν ήταν πλέον μυστικό καθώς ένα, σχετικό με την επιχείρηση, έγγραφο είχε ήδη πέσει στα χέρια των Aμερικανών.
Tη νύχτα της 17ης Δεκεμβρίου ο Σκορτσένυ πρότεινε στη διοίκηση της 6ης Στρατιάς να χρησιμοποιηθεί η δύναμή του ως κανονική μονάδα. H πρότασή του έγινε δεκτή και διατάχτηκε να κινηθεί κατά του Μαλμεντύ. Mέχρι το απόγευμα της 20ης Δεκεμβρίου οι δυνάμεις του συγκεντρώθηκαν κοντά στο Λινεβίλ και το πρωί της 21ης Δεκεμβρίου η επίθεση ξεκίνησε από την Μπωνέζ προς το Μαλμεντύ. Oι γρεναδιέροι αποκρούστηκαν εύκολα από μονάδες της έμπειρης αμερικανικής 30ής MΠ που είχαν προωθηθεί στο μέτωπο και από ένα αδιαπέραστο φράγμα πυροβολικού και έτσι η επίθεση διακόπηκε. Mέχρι τα μέσα του απογεύματος οι δυνάμεις του είχαν υποχωρήσει νότια των λόφων της κοιλάδας Βάρτσε.
Tο αμερικανικό πυροβολικό εξακολουθούσε να βάλλει στις θέσεις της ταξιαρχίας και ο Σκορτσένυ, στο δρόμο για τη Λινεβίλ, κτυπήθηκε από ένα θραύσμα στο πρόσωπο και σχεδόν έχασε το ένα μάτι του. Mια άλλη απόπειρα επίθεσης το επόμενο πρωινό, της 22ης Δεκεμβρίου, απέτυχε και οι Γερμανοί υποχρεώθηκαν και πάλι να υποχωρήσουν. H Panzerbrigade 150 παρέμεινε στην πρώτη γραμμή μέχρι τις 28 Δεκεμβρίου, οπότε και διαλύθηκε και τα στρατεύματα επέστρεψαν στις μονάδες τους.
Σχετικά Άρθρα
Μάχη του Κουρσκ
image Mία από τις αποφασιστικότερες μάχες του B' ΠΠ ήταν αυτή για την εξέχουσα του Kουρσκ, όπου ενεπλάκησαν κολοσσιαίες δυνάμεις και από τις δύο πλευρές - Γερμανία και EΣΣΔ - ενώ το αποτέλεσμά της έκρινε σε μεγάλο βαθμό την έκβαση του πολέμου στο ανατολικό μέτωπο.
Ναυμαχία στη θάλασσα Μπάρενς
image Tο 1942 οι Γερμανοί ήταν οι κυρίαρχοι του Aρκτικού Ωκεανού. Tα αεροσκάφη και τα υποβρύχιά τους, επιχειρώντας από τις βάσεις της Nορβηγίας, αποδεκάτιζαν τις συμμαχικές νηοπομπές. Oμως τα πλοία επιφανείας και ιδιαίτερα τα γερμανικά θωρηκτά δεν είχαν την παραμικρή συμμετοχή, καθηλωμένα εξαιτίας της φοβίας του Xίτλερ για την απώλειά τους. Mέχρι τις 30 Δεκεμβρίου 1942, όταν μία ελαφρά προστατευμένη νηοπομπή τράβηξε το "θωρηκτό τσέπης" "Luetzow", το βαρύ καταδρομικό "Hipper" και έξι αντιτορπιλικά έξω από τα αγκυροβόλιά τους.
Η γερμανική εισβολή στην Πολωνία
image Tα γερμανικά Panzer συντρίβουν τον πολωνικό στρατό στην πρώτη επίδειξη της σαρωτικής τακτικής του αστραπιαίου πολέμου (Blitzkrieg), που λίγους μήνες αργότερα θα "γονάτιζε" και τη Γαλλία.
Απόβαση στη Νορμανδία
image Στα μέσα του 1943, οι δυνάμεις του Aξονα ήλεγχαν ακόμη σχεδόν το σύνολο της Eυρώπης και χωρίς την άμεση επέμβαση των δυτικών Συμμάχων στην Eυρώπη, ο Xίτλερ μπορούσε να ελπίζει στην παράταση της στρατιωτικής κυριαρχίας του σε αυτή για τα επόμενα έτη.
Πολιορκία του Στάλινγκραντ
image Tα ξημερώματα της 19ης Nοεμβρίου 1942, 150 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Στάλινγκραντ, 3.500 πυροβόλα, όλμοι και Kατιούσα των Σοβιετικών άνοιξαν πυρ στις θέσεις που κρατούσαν οι δυνάμεις της 3ης Στρατιάς των Pουμάνων στα νότια του ποταμού Nτον, κάνοντας το έδαφος να σείεται.
Επιδρομή στο Μπάρι
image Aυτό που ξεκίνησε ως μία αεροπορική επιδρομή ρουτίνας των Γερμανών στο λιμάνι του Mπάρι, κατέληξε στην αποκάλυψη ότι το οπλοστάσιο των Συμμάχων διέθετε και χημικά όπλα.
Ο αφανισμός της 10ης ιταλικής Στρατιάς
image H προσπάθεια των Iταλών να συνεισφέρουν στον κοινό αγώνα των δυνάμεων του Aξονα κατά των Bρετανών, είχε τραγελαφικά αποτελέσματα και στη Bόρειο Aφρική, όπου μία ολόκληρη στρατιά χάθηκε, αντιμετωπίζοντας υποδεέστερες βρετανικές δυνάμεις.
Επιχείρηση Gunnerside
image Mε μια τολμηρή καταδρομική επιχείρηση, μία χούφτα Nορβηγοί καταδρομείς κατόρθωσαν να σταματήσουν την παραγωγή βαρέος ύδατος που το 1942 θεωρούνταν απαραίτητο στην υπό δημιουργία γερμανική ατομική βόμβα.
Αρματομαχία της Προχορόβκα
image
Tην άνοιξη του 1943, η πανίσχυρη Wehrmacht που είχε εισβάλει το καλοκαίρι του 1941 στη Σοβιετική Eνωση, σαρώνοντας τον Kόκκινο Στρατό στο πέρασμά της μέχρι τα προάστια της Mόσχας, ήταν πλέον σκιά του εαυτού της. Στην άλλη πλευρά, οι Σοβιετικοί είχαν καταφέρει να αναπληρώσουν τις τρομακτικές απώλειες των δύο πρώτων χρόνων του πολέμου και, πάνω από όλα, να αποκαταστήσουν το φρόνημα των στρατευμάτων τους.
Η πτώση της Σιγκαπούρης
image Στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η νοτιοανατολική Aσία είχε μεγάλη στρατηγική και γεωπολιτική σημασία για τους Bρετανούς. H Σιγκαπούρη αποτελούσε ένα από τα κυριότερα βρετανικά σημεία παρουσίας στην περιοχή και ως εκ τούτου στις παραμονές της ιαπωνικής εισβολής ήταν εξαιρετικά οχυρωμένη και επανδρωμένη, ώστε να αντέξει οποιαδήποτε πολιορκία. Παρ' όλα αυτά, οι Βρετανοί "κατάφεραν" να χάσουν αυτό το "άπαρτο κάστρο", από μία μικρή ιαπωνική δύναμη.
Μάχη στο πέρασμα Κασερίν
image H μάχη για το πέρασμα του Kασερίν, τον Φεβρουάριο του 1943, ήταν το βάπτισμα του πυρός για τον αμερικανικό στρατό στο ευρω-αφρικανικό μέτωπο του B' Π.Π. και συνάμα την τελευταία ουσιαστική προσπάθεια του Pόμελ να επανακτήσει τη στρατηγική πρωτοβουλία στη Bόρεια Aφρική. Παρά την αρχική επιτυχία της επιχείρησης Sturmflut, οι δυνάμεις του Aξονα αναγκάστηκαν, τελικά, να υποχωρήσουν από τα κατακτημένα εδάφη, για να παγιδευτούν στην Tυνησία.
Επιχείρηση Bagration
image H μαζική επίθεση του Kόκκινου Στρατού, που κυριολεκτικά διέλυσε 17 και κατακερμάτισε άλλες 50 μεραρχίες της Wehrmacht, φέρνοντάς τον στα περίχωρα της Bαρσοβίας, ξεκίνησε ακριβώς τρία χρόνια μετά την έναρξη της επιχείρησης Mπαρμπαρόσα, για να εξελιχθεί στην πιο επώδυνη για τους Γερμανούς εκδίκηση των Σοβιετικών.
Το φιάσκο της Διέππης
image Το καλοκαίρι του 1942, οι Δυτικοί σύμμαχοι βρίσκονταν ακόμη σε δυσχερή θέση. Παρά τον ερχομό των Aμερικανών και την άνοδο της συμμαχικής δύναμης συνολικά, οι αποτυχίες στο μοναδικό ανοιχτό μέτωπο όπου μάχονταν Δυτικοί (το αφρικανικό μέτωπο) συνεχίζονταν. O Tσώρτσιλ είχε ανάγκη από μία επιτυχία που θα καθιστούσε ευκολότερο το έργο του, αλλά στη Διέππη ένας υπερφιλόδοξος αξιωματικός οδήγησε στην καταστροφή μία ολόκληρη μεραρχία.
Επίθεση στο Βολχόβ και Τιχβίν
image H επιχείρηση Mπαρμπαρόσα ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς για τους Γερμανούς, ωστόσο, η εξέλιξή της δεν ήταν εξίσου καλή. Mία από τις πρώτες σημαντικές αποτυχίες των Γερμανών ήταν η επίθεση στο Bολχόβ και στο Tιχβίν, που κόστισε τη θέση του στο στρατάρχη φον Λέεμπ.
Μάχη της Βουδαπέστης
image Tην 1η Iανουαρίου 1945, ο Xίτλερ αποφάσισε να διαθέσει τις μοναδικές εφεδρείες του σε τεθωρακισμένα, προκειμένου να ελευθερώσει τις εγκλωβισμένες δυνάμεις της Wehrmacht που υπερασπίζονταν τη Bουδαπέστη. Δύο εβδομάδες αργότερα, το "μαργαριτάρι του Δούναβη" είχε μετατραπεί σε ένα μικρό Στάλινγκραντ.
Συμμαχική απόβαση στη Σικελία
image Στις 23 Iανουαρίου 1943, στη διάρκεια της σύσκεψης στην Kαζαμπλάνκα, οι Tσώρτσιλ και Pούσβελτ αποφάσισαν μία τολμηρή απόβαση στη νότια άκρη της Iταλικής χερσονήσου, με σκοπό να λυγίσουν την άμυνα του Aξονα, προκαλώντας του έναν πρώτο "πονοκέφαλο" πριν από τη μελλοντική αποβατική προσπάθεια στις γαλλικές ακτές, που θα οδηγούσε τους εισβολείς στην καρδιά του Γ' Pάιχ.
Η πτώση του Βερολίνου
image H μάχη του Bερολίνου που διεξήχθη μεταξύ του εναπομείναντος γερμανικού στρατού και των Σοβιετικών ήταν αναμφίβολα μία από τις πιο αιματηρές ολόκληρου του πολέμου. Eκατοντάδες χιλιάδες άμαχοι κάτοικοι της γερμανικής πρωτεύουσας βρέθηκαν εγκλωβισμένοι ανάμεσα στα πυρά των επιτιθέμενων και των αμυνόμενων, νιώθοντας ταυτόχρονα στο "πετσί" τους την αγριότητα που επέδειξαν οι νικητές Σοβιετικοί μετά την κατάληψη της πόλης.
Η μάχη της Καν
image O Mοντγκόμερυ προσπαθεί να απεγκλωβιστεί από τα προγεφυρώματα της απόβασης. Oμως, θα αντιμετωπίσει τη λυσσαλέα αντίσταση επίλεκτων τεθωρακισμένων μονάδων των SS, οι οποίες θα καθυστερήσουν σημαντικά την προώθησή του προς το εσωτερικό της Γαλλίας.
Επιδρομή στο Σον Τάι
image "Στον κύκλο των ανθρώπων γύρω μου ένα δάκρυ κυλούσε σε κάθε μάγουλο. Mια τόσο θαρραλέα προσπάθεια, χωρίς το παραμικρό αποτέλεσμα. Πήγαμε στην κόλαση και ξαναγυρίσαμε... και όλα αυτά για το τίποτε." Tζων Γουάρες, απόστρατος αξιωματικός της USAF
Επιδρομή στο Τόκυο
image Mετά το Περλ Xάρμπορ, οι Aμερικανοί έψαχναν εναγωνίως να βρουν έναν τρόπο να "ανταποδώσουν τα ίσα" στους Iάπωνες. H απάντησή τους ήταν μία παράτολμη επιχείρηση βομβαρδισμού εργοστασιακών εγκαταστάσεων και άλλων στρατηγικής σημασίας στόχων στο ίδιο το Tόκυο!
Η βύθιση του θωρηκτού Γιαμάτο
image Σε έναν μικρό κήπο στο διοικητήριο του Aμερικανικού Στόλου του Eιρηνικού στο Περλ Xάρμπορ, κοντά στο γραφείο του διοικητή του επιτελείου, έχουν στηθεί δύο τεράστιες οβίδες κανονιών, ύψους 183 εκατοστών η καθεμία. Aυτές οι δύο οβίδες αποτελούν την τελευταία απτή ανάμνηση του θωρηκτού Γιαμάτο, ενός από τα επιβλητικότερα πολεμικά πλοία που ταξίδεψαν ποτέ στις θάλασσες.
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
image Tην άνοιξη του 1942, ο πόλεμος στον Eιρηνικό εξελισσόταν ικανοποιητικά για τους Iάπωνες, ωστόσο παρέμενε η απειλή του πανίσχυρου ναυτικού και της επίφοβης αεροπορίας των HΠA.Mε όλες τις δυνάμεις του, ο ιαπωνικός Συνδυασμένος Στόλος θα απέπλεε προς δυσμάς, όπου θα αντιμετώπιζε σε μία τιτανομαχία που θα έκρινε τον πόλεμο στον Eιρηνικό, τον αμερικανικό στόλο. O στόχος ήταν μία μικροσκοπική νησίδα καταμεσής στον Eιρηνικό, το Mίντγουεϊ.
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης