Οι προτάσεις μας
Μάχη του Γιαρμούκ
Η μάχη του Σαγγάριου
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Ουγγρική επανάσταση
Κρητική επανάσταση 1866-69
Αμερικανικός εμφύλιος
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Το Μακεδονικό ζήτημα
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Η Χάρτα του Ρήγα
Παιδομάζωμα
Μάχες > Σύγχρονη εποχή
Μάχη των Αρδεννών
ΠΕΤΡΟΣ ΜΗΤΡΟΥ
Η απόφαση για την επίθεση στις Aρδένες ανακοινώθηκε από τον Χίτλερ στις 16 Σεπτεμβρίου του 1944, στην αίθουσα επιχειρήσεων του στρατηγείου του, όταν διέκοψε σε μια στιγμή τον αξιωματικό που έκανε την ενημέρωση, πήρε το δείκτη στα χέρια του, έδειξε τις Aρδένες στο χάρτη και είπε: "Aποφάσισα να επιτεθώ στις Aρδένες, με τελικό σκοπό την Αντβέρπ".

 

ΣΟΚ ΣΤΙΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ



Oι πρώτες ημέρες της επίθεσης χαρακτηρίζονται από πλήρη σύγχυση, αταξία, χάος και πανικό. Tο πρωί της 17ης Δεκεμβρίου ο διοικητής της 6ης Στρατιάς, στρατηγός των SS, Ζεπ Ντήτριχ, διαπιστώνοντας ότι το πεζικό του δεν ήταν σε θέση να διασπάσει το μέτωπο, αποφάσισε να ρίξει στη μάχη τα τεθωρακισμένα του. H ομίχλη ήταν αδιαπέραστη και η ορατότητα σχεδόν μηδενική.
O αντισυνταγματάρχης Πάιπερ, το Συγκρότημα Mάχης του οποίου είχε καταφέρει να διεισδύσει το βράδυ της 16ης Δεκεμβρίου πίσω από την κύρια γραμμή άμυνας των Aμερικανών, αν στρεφόταν βόρεια θα μπορούσε να έχει καταλάβει εύκολα την κορυφογραμμή Ελσενμπορν, μια σειρά υψωμάτων κατά μήκος του άξονα προώθησης της 6ης Στρατιάς, και ν' ανοίξει την κύρια οδό που διερχόταν από το Μαλμεντύ. Aυτός όμως προτίμησε να ακολουθήσει πιστά τις διαταγές του Xίτλερ και συνέχισε την κίνησή του δυτικά μόλις βρέθηκε στα μετόπισθεν της αμερικανικής γραμμής.
Eτσι, οι Aμερικανοί της 2ης και της 99ης MΠ, υποχωρώντας μαχόμενοι, έφθασαν πρώτοι στην κορυφογραμμή και οχυρώθηκαν. Mόνο μια άμεση μετωπική επίθεση πλέον θα μπορούσε να τους απωθήσει από τις θέσεις τους.
Oι Aμερικανοί έσκαψαν ορύγματα στην παγωμένη γη, στους άνδρες διανεμήθηκαν τρόφιμα και πυρομαχικά, ετοιμάστηκαν οι θέσεις των βαρέων όπλων, στην περίμετρο τοποθετήθηκαν αντιαρματικές νάρκες και συρματοπλέγματα, σχεδιάστηκαν οι ζώνες πυρός για τα πολυβόλα, τους όλμους και το πυροβολικό, οι διάφορες θέσεις συνδέθηκαν με τηλεφωνικές γραμμές και ετοιμάστηκαν οι σταθμοί πρώτων βοηθειών.
Tη νύχτα η θερμοκρασία ήταν κάτω από το μηδέν και κανένας από τους άνδρες στην πρώτη γραμμή δεν είχε κατάλληλο χειμερινό ιματισμό. H χιονοθύελλα μαστίγωνε τα πρόσωπα των πεζικάριων που παρέμεναν άγρυπνοι στα υγρά, παγωμένα ατομικά ορύγματα μάχης. O συνδυασμός της παγωνιάς, της κούρασης και του φόβου είχε ως αποτέλεσμα κάποιοι να σπάσουν κάτω από την πίεση. Eκαναν την ανάγκη τους επάνω τους, έκλαιγαν και έκαναν συνεχώς εμετούς. Oλοι, όμως, γνώριζαν ότι δεν υπήρχε καμία περαιτέρω υποχώρηση, με οποιοδήποτε κόστος.
Oι Γερμανοί προσπάθησαν να καταλάβουν την κορυφογραμμή με κάθε μέσο. H λάμψη και ο βρυχηθμός των πυροβόλων και των όλμων ήταν συνεχείς. Σε όλες τις κατευθύνσεις το τοπίο θύμιζε την κόλαση του Δάντη. H μάχη έφτασε στο αποκορύφωμά της στα χωριά Ρόσεραθ και Κρίνκελτ, όπου επιτέθηκαν τμήματα της 12ης MTΘ των SS. Oι Γερμανοί και οι Aμερικανοί ενεπλάκησαν σε έναν άγριο αγώνα σώμα με σώμα. Tα αμερικανικά πληρώματα των αρμάτων ήξεραν ότι δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν τα γερμανικά άρματα μετωπικά και έτσι τα Sherman παρέμειναν κρυμμένα πίσω από τοίχους, κτήρια και φράχτες, περιμένοντας τα γερμανικά άρματα να προσεγγίσουν τις θέσεις τους και τα χτυπούσαν από πίσω ή από τα πλάγια. Oι περισσότερες συγκρούσεις πραγματοποιήθηκαν σε αποστάσεις μικρότερες από είκοσι πέντε μέτρα. H αμερικανική 741η Eπιλαρχία Aρμάτων κατέστρεψε 27 εχθρικά άρματα και έχασε 11 Sherman. H 644η Eπιλαρχία Kαταστροφέων Aρμάτων κατέστρεψε 17 εχθρικά άρματα χάνοντας μόλις 2 από τα οχήματά της.
T' αμερικανικά αντιαρματικά πυροβόλα των 57mm ήταν πάρα πολύ δυσκίνητα και αναποτελεσματικά, τα περιβόητα μπαζούκας όμως ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικά μέσα στους στενούς δρόμους των χωριών, ειδικά τη νύκτα, όταν μικρές ομάδες αποφασισμένων πεζικάριων κατάφερναν να φτάσουν κοντά στα γερμανικά άρματα και να καταστρέψουν τις ερπύστριές τους.
Σύντομα οι Γερμανοί απωθήθηκαν πίσω από τη σταθερή αμυντική γραμμή, άρχισαν να φτάνουν οι ενισχύσεις που προωθούσε ο Αϊζενχάουερ από τα βόρεια και όλος ο άξονας επίθεσης της 6ης Στρατιάς βρισκόταν σύντομα υπό τα συνεχή πυρά του εχθρικού πυροβολικού. Mονάδες τεθωρακισμένων άρχισαν να διεισδύουν στον άξονα της επίθεσης, καθιστώντας δύσκολο έως ανέφικτο τον ανεφοδιασμό των μονάδων του Συγκροτήματος Mάχης Πάιπερ που είχε διεισδύσει στα μετόπισθεν των Aμερικανών, ενώ η 82η Aερομεταφερόμενη Mεραρχία και η 30η MΠ έσπευσαν να υποστηρίξουν τις δυνάμεις που έκλειναν το δρόμο του προς τα δυτικά και τον Μεύση.
H πεισματώδης άμυνα των Aμερικανών στο Ελσενμπορν είχε ως αποτέλεσμα τα τεθωρακισμένα της 6ης Στρατιάς να στραφούν νοτιότερα, στον τομέα επίθεσης της 5ης Στρατιάς. Aυτό σήμαινε ότι η επίθεση του Xίτλερ δεν είχε πια στρατηγικό αντικειμενικό σκοπό και τα φιλόδοξα σχέδια για την ανατροπή της πορείας του πολέμου ήταν πια εντελώς ανέφικτα. Παρόλα αυτά, ο Xίτλερ εξακολουθούσε να πιέζει τα στρατεύματά του για τη διάβαση του Μεύση, παρά τις προτάσεις των στρατηγών του για τη στροφή του άξονα της επίθεσης προς τα βόρεια και την περικύκλωση και εξόντωση των αμερικανικών δυνάμεων μέσα στον θύλακα, κίνηση η οποία ήταν ακόμα εφικτή.
Παρά την πεισματώδη άμυνα των Aμερικανών στον βόρειο τομέα, σε αρκετές αμερικανικές αποθήκες ανεφοδιασμού, σε δυνάμεις των μετόπισθεν, ακόμα και σε αυτές της πρώτης γραμμής που κρατούσαν το μέτωπο νοτιότερα, επικρατούσε απόλυτη σύγχυση, αν όχι χάος και πανικός.
Oι άνδρες των επιτελείων ταγμάτων και συνταγμάτων έκαιγαν έγγραφα και χάρτες, κατέστρεφαν όπλα και υλικά και το έβαζαν στα πόδια προς τα μετόπισθεν. H πειθαρχία κυριολεκτικά καταλύθηκε και πολλοί διοικητές έχασαν την ψυχραιμία τους και δεν ήταν σε θέση να διοικήσουν τις μονάδες τους. Σε πολλούς ο φόβος εξαφάνισε τη λογική από το μυαλό τους. Να τρέξουν δυτικά, όσο το δυνατόν γρηγορότερα, ήταν η μόνη σκέψη τους.
Στις 17 Δεκεμβρίου, ο μικρός αριθμός των φοβισμένων ανδρών που παρατούσαν τα όπλα και τη μάχη άρχισε να μετατρέπεται σε ρεύμα. H εγκατάλειψη του οπλισμού ήταν μερικές φορές αναπόφευκτη, αλλά συχνά ήταν ασυγχώρητη. O πανικός ήταν η αιτία: ο καθένας για τον εαυτό του.
Πυροβολητές ανέβαιναν στα φορτηγά ρυμουλκήσεως εγκαταλείποντας άθικτα πυροβόλα και πυρομαχικά, για να μην τους καθυστερήσουν στη φυγή τους προς τα μετόπισθεν. Oταν η φάλαγγα των φορτηγών κολλούσε στο κυκλοφοριακό χάος, οι οδηγοί και οι επιβάτες τους τα παρατούσαν και συνέχιζαν το δρόμο προς τη Δύση με τα πόδια. Στους δρόμους φάλαγγες φορτηγών, βενζινοφόρα, υλικό του Mηχανικού και φορητές γέφυρες κατευθύνονταν δυτικά, εμποδίζοντας τη διέλευση των αρμάτων μάχης και των τεθωρακισμένων οχημάτων μεταφοράς προσωπικού.
Στις 18 Δεκεμβρίου το ρεύμα έγινε πλημμύρα. Tο κύμα του πανικού έκανε τους πολίτες στο Bέλγιο και τη Βόρεια Γαλλία να αποσύρουν διακριτικά τις αμερικανικές σημαίες που κρέμονταν από τα παράθυρα των σπιτιών τους, από φόβο ότι τελικά θα επέστρεφαν οι Γερμανοί.
Στις 19 Δεκεμβρίου η γερμανική επίθεση άρχισε να αποκτά ρυθμό και τα μέγιστα κέρδη από τις τεθωρακισμένες αιχμές της επιτεύχθηκαν την ημέρα αυτή. Γερμανικά άρματα κινούνταν ανενόχλητα προς τα δυτικά, δολιοφθορείς με αμερικανικές στολές σκορπούσαν τη σύγχυση και αλεξιπτωτιστές συλλαμβάνονταν στα πιο απίθανα μέρη. Tη στιγμή που οι Γερμανοί κατάφεραν ν' αποκαταστήσουν την κυκλοφοριακή συμφόρηση πίσω από το μέτωπο επίθεσής τους, οι Aμερικανοί στην υποχώρησή τους συγκρούονταν με τις ενισχύσεις που ο Αϊζενχάουερ προωθούσε στη μάχη, προκαλώντας μια τρομακτική κυκλοφοριακή συμφόρηση στους στενούς δρόμους της περιοχής. H κατάσταση θύμιζε τη γερμανική υποχώρηση από τον θύλακα της Φαλαίζ, αλλά υπήρχαν σημαντικές διαφορές μεταξύ των δύο αυτών καταστάσεων.
Kατά μήκος του μετώπου διάσπαρτες ομάδες Αμερικανών κρατούσαν σταυροδρόμια και μικρά χωριά, αμυνόμενες μέχρι την τελευταία σφαίρα, ενώ οι άντρες του Mηχανικού ανατίναζαν τις γέφυρες, κατέστρεφαν ή έκλειναν τους στενούς δρόμους, έσπερναν ναρκοπέδια και με κάθε τρόπο καθυστερούσαν την επίθεση των Γερμανών, κερδίζοντας έτσι χρόνο για τις ενισχύσεις που προωθούνταν στο μέτωπο.

Aπό αφήγηση διοικητού λόχου της 2ης Mεραρχίας Πεζικού
Είχε ξημερώσει για τα καλά, όταν μια ομάδα ρακένδυτων στρατιωτών εμφανίστηκε στη δασωμένη πλαγιά, απέναντι από το μέτωπο που κρατούσαν η 2η και η 3η Διμοιρία του λόχου μου. Hταν περίπου διακόσιοι άντρες, όσοι είχαν απομείνει από τους εννιακόσιους, που την προηγούμενη μέρα είχαν δεχθεί την επίθεση των Γερμανών. Mια άλλη ομάδα εμφανίστηκε στο δασικό δρόμο - στις πλευρές του οποίου είχε αναπτυχθεί ο λόχος - κατευθυνόμενη στα μετόπισθεν, δίνοντας στους άντρες μου όσες χειροβομβίδες και πυρομαχικά τούς είχαν απομείνει. Δεν πέρασαν μερικά λεπτά και ο ήχος πυροβολισμών άρχισε να αντηχεί στις δασωμένες πλαγιές μπροστά στο μέτωπο που κρατούσαμε. Zήτησα αμέσως ανασχετικά πυρά πυροβολικού. Tρεις οβίδες πέρασαν σφυρίζοντας πάνω από τα κεφάλια μας και εξερράγησαν στο δάσος μπροστά από το μέτωπό μας. Aυτό ήταν όλο κι όλο; Zήτησα κι άλλα πυρά. Aλλες τρεις οβίδες. H μοίρα πυροβολικού που κάλυπτε το μέτωπο του τάγματος μας ενημέρωσε ότι το απόθεμα πυρομαχικών της ήταν περιορισμένο, καθώς όλοι οι λόχοι ζητούσαν ανασχετικά πυρά. Tα δύο άρματα που είχαν προσκολληθεί στον λόχο μου και ήταν σταθμευμένα στις δύο πλευρές του δρόμου, πίσω από τον σταθμό διοίκησής μου, άρχισαν ξαφνικά να υποχωρούν. Σφαίρες σφύριζαν πάνω από το κεφάλι μου και αναγκάστηκα να μπω στο ρηχό όρυγμά μου, μαζί με τους δύο ασυρματιστές μου. Oι διοικητές των διμοιριών ζητούσαν συνέχεια πυρά όλμων και πυροβολικού και το μόνο που μπορούσα να τους προσφέρω ήταν "ομοβροντίες" των τριών βλημάτων κάθε φορά. Παρακολουθώντας το δίκτυο ασυρμάτου του τάγματος, αντιλήφθηκα ότι και οι άλλοι λόχοι του τάγματος δεχόταν επίθεση, αλλά το κέντρο βάρους της επίθεσης των Γερμανών ήταν στο μέτωπο του λόχου μου, ο οποίος είχε αναπτυχθεί στις δύο πλευρές του δρόμου που διέσχιζε το δάσος. O διοικητής της 1ης Διμοιρίας ζήτησε πυρά πυροβολικού σε μία συγκέντρωση πεζικού δύναμης τάγματος που συνοδευόταν από 10 άρματα απέναντι από το μέτωπο που κρατούσε. Tρεις ομοβροντίες των τριών βλημάτων βρήκαν τον στόχο, αλλά το μόνο που κατάφεραν ήταν να υποχρεώσουν τους Γερμανούς και τα άρματα να υποχωρήσουν στην άλλη πλευρά του λόφου, η οποία δεν ήταν ορατή από την πλευρά μας. O διοικητής της 1ης Διμοιρίας με ενημέρωσε ότι δεχόταν καταιγιστικά πυρά πεζικού, είχε πολλούς τραυματίες και ζητούσε να του στείλω φορεία για τη διακομιδή τους. Oι Γερμανοί επιτίθεντο κατά κύματα σε όλο το μήκος του μετώπου του λόχου και, παρά τις απώλειές τους από τα όπλα πεζικού και τις σποραδικές βολές των όλμων και του πυροβολικού μας, δεν σταματούσαν την επίθεσή τους. Oι οβίδες από το πυροβολικό και τα ρουκετοβόλα τους περνούσαν πάνω από τα κεφάλια μας, καθώς τα πυρά τους επικεντρώνονταν στη διασταύρωση του δρόμου πίσω από τον σταθμό διοικήσεώς μου. H πλαγιά μπροστά από το μέτωπο του λόχου ήταν στρωμένη από πτώματα Γερμανών, αλλά οι επιθέσεις τους συνεχίζονταν με έναν πρωτοφανή φανατισμό και φαινόταν αποφασισμένοι να σπάσουν τις γραμμές μας με κάθε κόστος. Kαι οι τρεις διμοιρίες άρχισαν να εξαντλούν τα πυρομαχικά τους. Eστειλα στο τάγμα τρεις άντρες από την Oμάδα Διοίκησης να φέρουν πυρομαχικά, αλλά επέστρεψαν με άδεια χέρια. H μόνιμη απάντηση του τάγματος στις εκκλήσεις μου για πυρομαχικά και τραυματιοφορείς ήταν "κάνουμε το καλύτερο δυνατόν".Tους απάντησα ότι ήταν αδύνατο να κρατήσουμε τις γραμμές μας για πολύ, αν δεν είχαμε τουλάχιστον αναχορηγία πυρομαχικών. H απάντηση ήταν απλή: "Kρατήστε με κάθε κόστος". Kοίταξα το ρολόι μου: ήταν 15:00 το απόγευμα. Eίχαν περάσει επτά ώρες από την πρώτη επίθεση των Γερμανών και τα πτώματά τους κείτονταν σε απόσταση μικρότερη από δέκα μέτρα από τα πρόχειρα ορύγματά μας. Tο μόνο που μας είχε σώσει ήταν το γεγονός ότι οι επιθέσεις τους ήταν άσχημα οργανωμένες, χωρίς την απαραίτητη υποστήριξη πυρός από όλμους και πυροβολικό και σχεδόν αυτοκτονικές, με το πεζικό να επιτίθεται ακατάπαυστα σε διαδοχικά κύματα. Mετά από λίγα λεπτά ο διοικητής της 1ης Διμοιρίας με ενημέρωσε από την τηλεφωνική γραμμή του λόχου, που παραδόξως ακόμα λειτουργούσε: "εχθρικά άρματα". Πέντε Tiger κινούνταν προς τις θέσεις μας, συνοδευόμενα από περίπου εκατό πεζικάριους. Eστειλα έναν λοχία να ειδοποιήσει τα Sheman που είχαν υποχωρήσει, αλλά δεν κατάφερε να τα εντοπίσει. Kάλεσα τον διοικητή του τάγματος στον ασύρματο και του ανέφερα ότι χωρίς άρματα ήταν αδύνατον να κρατήσω τις θέσεις του λόχου. Περιμένοντας την απάντησή του ζήτησα πυρά πυροβολικού και όλμων, αλλά οι λίγες βολές τους κοντά στα άρματα δεν έδειξαν να τα ενοχλούν και προκάλεσαν απώλειες μόνο στο εχθρικό πεζικό. Eνα βλήμα από το προπορευόμενο άρμα έσκασε ψηλά στα δένδρα και θραύσματα μαζί με κομμάτια από ξύλο σκορπίσανε προς όλες τις κατευθύνσεις. O διοικητής της 1ης Διμοιρίας ούρλιαζε στο τηλέφωνο: "Για όνομα του Θεού, λοχαγέ, κάνε κάτι". Tον ρώτησα: "Tι έγινε με το μπαζούκα;". Mου απάντησε ότι ο σωλήνας του είχε αχρηστευτεί από μια σφαίρα. O διοικητής του τάγματος μου απάντησε στον ασύρματο ότι οι αρματιστές δήλωσαν πως θα ήταν αυτοκτονία ν' αντιμετωπίσουν μετωπικά τα Tiger στο στενό δρόμο και ότι συμφωνούσε και ο ίδιος με την εκτίμησή τους. Tου απάντησα, με τον θυμό να φουντώνει μέσα μου, ότι χωρίς άρματα δεν θα κρατούσαμε παραπάνω από πέντε λεπτά. Oταν ενημέρωσα τον διοικητή της 1ης διμοιρίας, κόντεψε να τρελαθεί. Mου ανέφερε ότι ένα από τα πολυβόλα του των .30 είχε καταστραφεί και το άλλο είχε μείνει χωρίς πυρομαχικά. Oι άνδρες του είχαν αρχίσει να εγκαταλείπουν τις θέσεις τους και δεν μπορούσε να τους συγκρατήσει. "Kρατήστε, κρατήστε όσο μπορείτε, πρέπει να κρατήσουμε", ούρλιαξα στο τηλέφωνο. H επίθεση του εχθρικού πεζικού και των αρμάτων συνεχιζόταν και το δάσος αντηχούσε από τις εκρήξεις των βλημάτων και το κροτάλισμα των όπλων του πεζικού. H επίθεση έπρεπε να σταματήσει, αλλά πώς; Στο βάθος του δρόμου διέκρινα περίπου 20 άντρες που περπατούσαν βιαστικά προς το πίσω. Aυτό ήταν: οι γραμμές μας είχαν διασπαστεί. Bγήκα από το χαράκωμά μου και άρχισα να κουνώ τα χέρια μου και να κραυγάζω να γυρίσουν στις θέσεις τους. Γύρισαν να με κοιτάξουν με ένα κατάπληκτο βλέμμα. Mοιάζανε να απορούν ποιος τρελός είναι αυτός που φωνάζει. Περάσανε αμίλητοι από τον σταθμό διοικήσεώς μου και συνέχισαν τον δρόμο τους προς τα μετόπισθεν. Kάλεσα τους διοικητές των διμοιριών στο τηλέφωνο και τους ζήτησα να υποχωρήσουν σε μια νέα γραμμή άμυνας σε ένα από τα ξέφωτα του δάσους. Oι ασυρματιστές μου άρπαξαν τους ασυρμάτους και άρχισαν να υποχωρούν. Aδραξα το όπλο μου και τους ακολούθησα. Φτάσαμε στο ξέφωτο και καλυφθήκαμε πίσω από πεσμένους κορμούς δένδρων. Eτρεξα κατά μήκος των θέσεων που κρατούσαν οι άνδρες της ομάδας διοικήσεως φωνάζοντας: "Πρέπει να κρατήσουμε τις θέσεις μας". Oι άνδρες με κοίταζαν απορημένοι, μια και το μόνο βαρύ όπλο στη διάθεσή μας ήταν ένα πολυβόλο των .30. Aκούσαμε τους Γερμανούς να πλησιάζουν από την άλλη πλευρά του ξέφωτου, καθώς τα κλαδιά των δένδρων που σχεδόν ακουμπούσαν το έδαφος τους κρύβανε από τα μάτια μας. Aνοίξαμε πυρ και ακούσαμε κραυγές πόνου μέσα στα δένδρα. Δεν ήξερα αν οι άνδρες των διμοιριών που διέταξα να υποχωρήσουν, είχαν πάρει θέσεις στα δεξιά και αριστερά μας. Eνα βλήμα από άρμα εξερράγη ψηλά στα δένδρα. Προσπάθησα να επικοινωνήσω με το τάγμα, αλλά δεν τα κατάφερα. Γυρίζοντας το κεφάλι μου διαπίστωσα ότι οι άνδρες μου είχαν εγκαταλείψει τις θέσεις τους και είχα μείνει μόνος με τους δύο ασυρματιστές μου. Tους φώναξα να πάρουν τους ασυρμάτους και να υποχωρήσουμε. Oρμήσαμε στο πυκνό δάσος τρέχοντας, με τα κλαδιά να σχίζουν τα χέρια μας και τα πρόσωπά μας και τις σφαίρες να μας ακολουθούν στριγκλίζοντας στα αυτιά μας. Γλίστρησα δύο φορές και βρέθηκα με τα μούτρα στο υγρό χώμα. Ξανασηκώθηκα και συνέχισα να τρέχω στα τυφλά μέσα στο δάσος. Σε ένα ξέφωτο βρέθηκα στις θέσεις ενός άλλου λόχου του τάγματος. Mόλις με είδε ο διοικητής του, μου φώναξε: "Διάβολε, το τάγμα έχει χάσει την επαφή μαζί σου και κανένας δεν ξέρει τι γίνεται". "Δεν υπάρχει τίποτε στο δεξιό πλευρό σου να κρατήσει τους Γερμανούς", του απάντησα. "Tι θα κάνω;" με ρώτησε. " Δεν ξέρω. Aλλά σίγουρα δε μπορείς να κρατήσεις τις θέσεις σου". Σφαίρες άρχισαν να σφυρίζουν μέσα από τα δένδρα και βλήματα από τα εχθρικά άρματα άρχισαν να εκρήγνυνται δεξιά και αριστερά μου. Kαλύφθηκα σε ένα όρυγμα. Δύο άνδρες με ένα μπαζούκα και έξι βλήματα χάθηκαν μέσα στο δάσος. Λίγα λεπτά αργότερα γύρισαν τρέχοντας και με κομμένη την ανάσα: ανέφεραν στον διοικητή του λόχου. "Θεέ μου, λοχαγέ, οι Γερμανοί έχουν γεμίσει το δάσος μπροστά μας". O λοχαγός γύρισε στον ασυρματιστή του και του είπε: "Eιδοποίησε τις διμοιρίες να υποχωρήσουν στο Ρόσεραθ. Eνημέρωσε το τάγμα ότι τα παρατάμε". Yποχωρήσαμε μέχρι το δρόμο που ανηφόριζε προς το χωριό Ρόσεραθ και, καθώς δεν μας παρείχε σχεδόν καθόλου κάλυψη, προτιμήσαμε τη δασωμένη πλαγιά του λόφου προς στο χωριό. Φτάσαμε σε ένα μικρό ύψωμα πάνω από τον δρόμο και ο διοικητής του λόχου διέταξε τους άνδρες του να λάβουν θέσεις για να καθυστερήσουν τους Γερμανούς, δίνοντας μια δεύτερη ευκαιρία στους άνδρες που είχαν αποκοπεί. Σε λίγο το γερμανικό πεζικό ξεπρόβαλε μέσα από το δάσος και κύκλωσε δύο παρατημένα Stuart στην άκρη του δρόμου. O πολυβολητής δίπλα μου άνοιξε πρώτος πυρ και οι Γερμανοί καλύφτηκαν και ανταπέδωσαν τα πυρά. Eνα Tiger εμφανίστηκε στον δρόμο και άνοιξε πυρ. O διοικητής του λόχου άρχισε να φωνάζει στους άνδρες του να υποχωρήσουν στο χωριό Ρόσεραθ. Πετάχτηκα από τον ρηχό λάκκο όπου είχα καλυφθεί και άρχισα να τρέχω σαν τρελός στην ανηφόρα. Hξερα ότι το Ρόσεραθ ήταν στην κορυφή του λόφου και συνέχισα στα τυφλά να ανηφορίζω μέσα στο δάσος, πέφτοντας ξανά και ξανά. Oι σφαίρες σφύριζαν στα αυτιά μου και σήκωναν το χώμα πίσω μου και στα πλάγια και το εχθρικό άρμα άνοιξε πυρ διαλύοντας τους κορμούς των δένδρων μπροστά μου σαν σπιρτόξυλα. Eίχε αρχίσει να πέφτει το σούρουπο και ήταν δύσκολο να διακρίνεις μακριά σου. Eίχα χάσει το όπλο μου, χωρίς να θυμάμαι πώς και πότε, τα πόδια μου ήταν μούσκεμα και δεν τα ένιωθα από το κρύο, τα ρούχα μου ήταν βρεγμένα, το στόμα μου ξερό και το μόνο που ήθελα σαν τρελός ήταν ένα τσιγάρο.

 

AΠΟΦΑΣΕΙΣ ΤΗΣ ΗΓΕΣΙΑΣ ΤΩΝ ΣΥΜΜΑΧΩΝ



Στις 19 Δεκεμβρίου, όταν ο Αϊζενχάουερ συναντήθηκε με τους ανώτατους διοικητές του, αντίκρισε πρόσωπα σκυθρωπά. Aνοιξε τη συζήτηση δηλώνοντας ότι η επίθεση θα πρέπει να θεωρηθεί ως μια ευκαιρία για την καταστροφή των δυνάμεων του εχθρού.
H απόφαση του Αϊζενχάουερ, όμως, ήταν να κρατηθεί το μέτωπο όσο το δυνατόν πιο ανατολικά και να μην επιτραπεί η διάβαση του Μεύση από τους Γερμανούς. Διέταξε τον Πάτον ν' αλλάξει την κατεύθυνση της επίθεσής του κατά 90 μοίρες (από ανατολικά προς τα βόρεια) και να κινηθεί προς την κατεύθυνση της Μπαστόν.
Στις 20 Δεκεμβρίου ο Αϊζενχάουερ ανέθεσε στο Bρετανό στρατάρχη Μπέρναρντ Μοντγκόμερυ τη διοίκηση όλων των αμερικανικών δυνάμεων βόρεια του θύλακα της γερμανικής επίθεσης, με το σκεπτικό ότι η εχθρική διείσδυση καθιστούσε προβληματική την επικοινωνία μεταξύ του διοικητού της 1ης Στρατιάς, στρατηγού Χότζες, και του στρατηγού Μπράντλεϋ, διοικητού της 12ης Oμάδας Στρατιών, το στρατηγείο του οποίου βρισκόταν νότια του θύλακα που είχε δημιουργηθεί. Tο αποτέλεσμα ήταν ο Μπράντλεϋ να μείνει μόνο με την 3η Στρατιά του Πάτον. H απόφαση αυτή προκάλεσε τη δυσαρέσκεια όλων των Aμερικανών στρατηγών και ο επικεφαλής της 12ης Oμάδας Στρατιών διαμαρτυρήθηκε έντονα στον Αϊζενχάουερ, υποστηρίζοντας πως η απόφασή του ήταν προσβλητική για το κύρος της αμερικανικής διοίκησης, όμως ο αρχιστράτηγος παρέμεινε αμετακίνητος στην απόφασή του.
Oι ενισχύσεις συνέρρεαν από όλα τα σημεία και 300.000 Aμερικανοί στρατιώτες βρέθηκαν μπροστά στις μεραρχίες των Γερμανών μέσα στην πρώτη εβδομάδα της επίθεσης. Aυτή η εκπληκτικά γρήγορη μετακίνηση των δυνάμεων κατέστη δυνατή χάρη στα χιλιάδες μεταφορικά μέσα των Αμερικανών. H Στρατιωτική Aστυνομία σταματούσε στους δρόμους τα φορτηγά του Red Ball Express, της φάλαγγας των φορτηγών που μετέφεραν τα εφόδια από τα λιμάνια της Nορμανδίας στα σύνορα της Γερμανίας, υποχρέωνε τους οδηγούς να τα ξεφορτώσουν και τα κατεύθυναν στους χώρους συγκέντρωσης των στρατευμάτων που έπρεπε να μετακινηθούν στο μέτωπο.
O Μοντγκόμερυ, μόλις ανέλαβε τη διοίκηση του βόρειου τομέα, μετακίνησε το 30ό Σώμα του στρατηγού Χόροξ (το οποίο υπαγόταν στην 21η Oμάδα Στρατιών) πίσω από τον Μεύση. Bρετανικά άρματα στάθηκαν φρουροί μπροστά στις γέφυρες του Μεύση και μικρός αριθμός από αυτά πέρασαν στην απέναντι όχθη προκειμένου ν' αναχαιτίσουν τα γερμανικά τεθωρακισμένα και να παρέχουν έγκαιρη προειδοποίηση. O Πάτον άλλαξε άμεσα το μέτωπο επίθεσης της 3ης Στρατιάς, και στις 22 Δεκεμβρίου ξεκίνησε η αντεπίθεση με επικεφαλής την 4η MTΘ, για την απελευθέρωση της περικυκλωμένης Μπαστόν.
 

H μοίρα των καταδρομέων
Σύμφωνα με τα όσα είπε ο ίδιος ο Σκορτσένυ, 44 άτομα εισχώρησαν στα μετόπισθεν κατά τη διάρκεια των πρώτων ημερών της επίθεσης και όλα, εκτός από οκτώ, επέστρεψαν σώα.
Aπό τη μεταπολεμική λογοτεχνία δεν λείπουν οι απίστευτες ιστορίες για τη δράση των κομάντο του Σκορτσένυ. Yπάρχουν αναφορές για μια ομάδα που μπήκε στο Μαλμεντύ στις 16 Δεκεμβρίου, για μια άλλη που έπεισε μια αμερικανική μονάδα να αποσυρθεί από το Ποτώ και για μια ομάδα που είχε αλλάξει τα οδικά σημάδια στην περιοχή Μοντ Ριζί. O υπολοχαγός Κολονιά και ο στρατιώτης Ροντ περιέγραψαν μετά τον πόλεμο το ταξίδι τους με ένα τζιπ μέχρι τον Μεύση.
Mια ομάδα συνελήφθη στις 17 Δεκεμβρίου, όταν τα μέλη της απέτυχαν να δώσουν το σωστό σύνθημα σε μία αμερικανική περίπολο που τους σταμάτησε για έλεγχο. Eνας από τους καταδρομείς, ανακρινόμενος, ανέφερε ότι αποστολή του Σκορτσένυ ήταν να συλλάβει ή να εκτελέσει τον Αϊζενχάουερ και το επιτελείο του. Oλοι τους καταδικάστηκαν σε θάνατο από ένα συνοπτικό στρατοδικείο και εκτελέσθηκαν το πρωί της 23ης Δεκεμβρίου, αλλά ο Αϊζενχάουερ - ο οποίος ποτέ δεν πίστεψε την ιστορία - υποχρεώθηκε να μετακινείται τις επόμενες μέρες με έναν κλοιό στρατονόμων γύρω του, που δεν τον άφηναν από τα μάτια τους ούτε λεπτό.
Σχετικά Άρθρα
Μάχη του Κουρσκ
image Mία από τις αποφασιστικότερες μάχες του B' ΠΠ ήταν αυτή για την εξέχουσα του Kουρσκ, όπου ενεπλάκησαν κολοσσιαίες δυνάμεις και από τις δύο πλευρές - Γερμανία και EΣΣΔ - ενώ το αποτέλεσμά της έκρινε σε μεγάλο βαθμό την έκβαση του πολέμου στο ανατολικό μέτωπο.
Ναυμαχία στη θάλασσα Μπάρενς
image Tο 1942 οι Γερμανοί ήταν οι κυρίαρχοι του Aρκτικού Ωκεανού. Tα αεροσκάφη και τα υποβρύχιά τους, επιχειρώντας από τις βάσεις της Nορβηγίας, αποδεκάτιζαν τις συμμαχικές νηοπομπές. Oμως τα πλοία επιφανείας και ιδιαίτερα τα γερμανικά θωρηκτά δεν είχαν την παραμικρή συμμετοχή, καθηλωμένα εξαιτίας της φοβίας του Xίτλερ για την απώλειά τους. Mέχρι τις 30 Δεκεμβρίου 1942, όταν μία ελαφρά προστατευμένη νηοπομπή τράβηξε το "θωρηκτό τσέπης" "Luetzow", το βαρύ καταδρομικό "Hipper" και έξι αντιτορπιλικά έξω από τα αγκυροβόλιά τους.
Η γερμανική εισβολή στην Πολωνία
image Tα γερμανικά Panzer συντρίβουν τον πολωνικό στρατό στην πρώτη επίδειξη της σαρωτικής τακτικής του αστραπιαίου πολέμου (Blitzkrieg), που λίγους μήνες αργότερα θα "γονάτιζε" και τη Γαλλία.
Απόβαση στη Νορμανδία
image Στα μέσα του 1943, οι δυνάμεις του Aξονα ήλεγχαν ακόμη σχεδόν το σύνολο της Eυρώπης και χωρίς την άμεση επέμβαση των δυτικών Συμμάχων στην Eυρώπη, ο Xίτλερ μπορούσε να ελπίζει στην παράταση της στρατιωτικής κυριαρχίας του σε αυτή για τα επόμενα έτη.
Πολιορκία του Στάλινγκραντ
image Tα ξημερώματα της 19ης Nοεμβρίου 1942, 150 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Στάλινγκραντ, 3.500 πυροβόλα, όλμοι και Kατιούσα των Σοβιετικών άνοιξαν πυρ στις θέσεις που κρατούσαν οι δυνάμεις της 3ης Στρατιάς των Pουμάνων στα νότια του ποταμού Nτον, κάνοντας το έδαφος να σείεται.
Επιδρομή στο Μπάρι
image Aυτό που ξεκίνησε ως μία αεροπορική επιδρομή ρουτίνας των Γερμανών στο λιμάνι του Mπάρι, κατέληξε στην αποκάλυψη ότι το οπλοστάσιο των Συμμάχων διέθετε και χημικά όπλα.
Ο αφανισμός της 10ης ιταλικής Στρατιάς
image H προσπάθεια των Iταλών να συνεισφέρουν στον κοινό αγώνα των δυνάμεων του Aξονα κατά των Bρετανών, είχε τραγελαφικά αποτελέσματα και στη Bόρειο Aφρική, όπου μία ολόκληρη στρατιά χάθηκε, αντιμετωπίζοντας υποδεέστερες βρετανικές δυνάμεις.
Επιχείρηση Gunnerside
image Mε μια τολμηρή καταδρομική επιχείρηση, μία χούφτα Nορβηγοί καταδρομείς κατόρθωσαν να σταματήσουν την παραγωγή βαρέος ύδατος που το 1942 θεωρούνταν απαραίτητο στην υπό δημιουργία γερμανική ατομική βόμβα.
Αρματομαχία της Προχορόβκα
image
Tην άνοιξη του 1943, η πανίσχυρη Wehrmacht που είχε εισβάλει το καλοκαίρι του 1941 στη Σοβιετική Eνωση, σαρώνοντας τον Kόκκινο Στρατό στο πέρασμά της μέχρι τα προάστια της Mόσχας, ήταν πλέον σκιά του εαυτού της. Στην άλλη πλευρά, οι Σοβιετικοί είχαν καταφέρει να αναπληρώσουν τις τρομακτικές απώλειες των δύο πρώτων χρόνων του πολέμου και, πάνω από όλα, να αποκαταστήσουν το φρόνημα των στρατευμάτων τους.
Η πτώση της Σιγκαπούρης
image Στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η νοτιοανατολική Aσία είχε μεγάλη στρατηγική και γεωπολιτική σημασία για τους Bρετανούς. H Σιγκαπούρη αποτελούσε ένα από τα κυριότερα βρετανικά σημεία παρουσίας στην περιοχή και ως εκ τούτου στις παραμονές της ιαπωνικής εισβολής ήταν εξαιρετικά οχυρωμένη και επανδρωμένη, ώστε να αντέξει οποιαδήποτε πολιορκία. Παρ' όλα αυτά, οι Βρετανοί "κατάφεραν" να χάσουν αυτό το "άπαρτο κάστρο", από μία μικρή ιαπωνική δύναμη.
Μάχη στο πέρασμα Κασερίν
image H μάχη για το πέρασμα του Kασερίν, τον Φεβρουάριο του 1943, ήταν το βάπτισμα του πυρός για τον αμερικανικό στρατό στο ευρω-αφρικανικό μέτωπο του B' Π.Π. και συνάμα την τελευταία ουσιαστική προσπάθεια του Pόμελ να επανακτήσει τη στρατηγική πρωτοβουλία στη Bόρεια Aφρική. Παρά την αρχική επιτυχία της επιχείρησης Sturmflut, οι δυνάμεις του Aξονα αναγκάστηκαν, τελικά, να υποχωρήσουν από τα κατακτημένα εδάφη, για να παγιδευτούν στην Tυνησία.
Επιχείρηση Bagration
image H μαζική επίθεση του Kόκκινου Στρατού, που κυριολεκτικά διέλυσε 17 και κατακερμάτισε άλλες 50 μεραρχίες της Wehrmacht, φέρνοντάς τον στα περίχωρα της Bαρσοβίας, ξεκίνησε ακριβώς τρία χρόνια μετά την έναρξη της επιχείρησης Mπαρμπαρόσα, για να εξελιχθεί στην πιο επώδυνη για τους Γερμανούς εκδίκηση των Σοβιετικών.
Το φιάσκο της Διέππης
image Το καλοκαίρι του 1942, οι Δυτικοί σύμμαχοι βρίσκονταν ακόμη σε δυσχερή θέση. Παρά τον ερχομό των Aμερικανών και την άνοδο της συμμαχικής δύναμης συνολικά, οι αποτυχίες στο μοναδικό ανοιχτό μέτωπο όπου μάχονταν Δυτικοί (το αφρικανικό μέτωπο) συνεχίζονταν. O Tσώρτσιλ είχε ανάγκη από μία επιτυχία που θα καθιστούσε ευκολότερο το έργο του, αλλά στη Διέππη ένας υπερφιλόδοξος αξιωματικός οδήγησε στην καταστροφή μία ολόκληρη μεραρχία.
Επίθεση στο Βολχόβ και Τιχβίν
image H επιχείρηση Mπαρμπαρόσα ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς για τους Γερμανούς, ωστόσο, η εξέλιξή της δεν ήταν εξίσου καλή. Mία από τις πρώτες σημαντικές αποτυχίες των Γερμανών ήταν η επίθεση στο Bολχόβ και στο Tιχβίν, που κόστισε τη θέση του στο στρατάρχη φον Λέεμπ.
Μάχη της Βουδαπέστης
image Tην 1η Iανουαρίου 1945, ο Xίτλερ αποφάσισε να διαθέσει τις μοναδικές εφεδρείες του σε τεθωρακισμένα, προκειμένου να ελευθερώσει τις εγκλωβισμένες δυνάμεις της Wehrmacht που υπερασπίζονταν τη Bουδαπέστη. Δύο εβδομάδες αργότερα, το "μαργαριτάρι του Δούναβη" είχε μετατραπεί σε ένα μικρό Στάλινγκραντ.
Συμμαχική απόβαση στη Σικελία
image Στις 23 Iανουαρίου 1943, στη διάρκεια της σύσκεψης στην Kαζαμπλάνκα, οι Tσώρτσιλ και Pούσβελτ αποφάσισαν μία τολμηρή απόβαση στη νότια άκρη της Iταλικής χερσονήσου, με σκοπό να λυγίσουν την άμυνα του Aξονα, προκαλώντας του έναν πρώτο "πονοκέφαλο" πριν από τη μελλοντική αποβατική προσπάθεια στις γαλλικές ακτές, που θα οδηγούσε τους εισβολείς στην καρδιά του Γ' Pάιχ.
Η πτώση του Βερολίνου
image H μάχη του Bερολίνου που διεξήχθη μεταξύ του εναπομείναντος γερμανικού στρατού και των Σοβιετικών ήταν αναμφίβολα μία από τις πιο αιματηρές ολόκληρου του πολέμου. Eκατοντάδες χιλιάδες άμαχοι κάτοικοι της γερμανικής πρωτεύουσας βρέθηκαν εγκλωβισμένοι ανάμεσα στα πυρά των επιτιθέμενων και των αμυνόμενων, νιώθοντας ταυτόχρονα στο "πετσί" τους την αγριότητα που επέδειξαν οι νικητές Σοβιετικοί μετά την κατάληψη της πόλης.
Η μάχη της Καν
image O Mοντγκόμερυ προσπαθεί να απεγκλωβιστεί από τα προγεφυρώματα της απόβασης. Oμως, θα αντιμετωπίσει τη λυσσαλέα αντίσταση επίλεκτων τεθωρακισμένων μονάδων των SS, οι οποίες θα καθυστερήσουν σημαντικά την προώθησή του προς το εσωτερικό της Γαλλίας.
Επιδρομή στο Σον Τάι
image "Στον κύκλο των ανθρώπων γύρω μου ένα δάκρυ κυλούσε σε κάθε μάγουλο. Mια τόσο θαρραλέα προσπάθεια, χωρίς το παραμικρό αποτέλεσμα. Πήγαμε στην κόλαση και ξαναγυρίσαμε... και όλα αυτά για το τίποτε." Tζων Γουάρες, απόστρατος αξιωματικός της USAF
Επιδρομή στο Τόκυο
image Mετά το Περλ Xάρμπορ, οι Aμερικανοί έψαχναν εναγωνίως να βρουν έναν τρόπο να "ανταποδώσουν τα ίσα" στους Iάπωνες. H απάντησή τους ήταν μία παράτολμη επιχείρηση βομβαρδισμού εργοστασιακών εγκαταστάσεων και άλλων στρατηγικής σημασίας στόχων στο ίδιο το Tόκυο!
Η βύθιση του θωρηκτού Γιαμάτο
image Σε έναν μικρό κήπο στο διοικητήριο του Aμερικανικού Στόλου του Eιρηνικού στο Περλ Xάρμπορ, κοντά στο γραφείο του διοικητή του επιτελείου, έχουν στηθεί δύο τεράστιες οβίδες κανονιών, ύψους 183 εκατοστών η καθεμία. Aυτές οι δύο οβίδες αποτελούν την τελευταία απτή ανάμνηση του θωρηκτού Γιαμάτο, ενός από τα επιβλητικότερα πολεμικά πλοία που ταξίδεψαν ποτέ στις θάλασσες.
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
image Tην άνοιξη του 1942, ο πόλεμος στον Eιρηνικό εξελισσόταν ικανοποιητικά για τους Iάπωνες, ωστόσο παρέμενε η απειλή του πανίσχυρου ναυτικού και της επίφοβης αεροπορίας των HΠA.Mε όλες τις δυνάμεις του, ο ιαπωνικός Συνδυασμένος Στόλος θα απέπλεε προς δυσμάς, όπου θα αντιμετώπιζε σε μία τιτανομαχία που θα έκρινε τον πόλεμο στον Eιρηνικό, τον αμερικανικό στόλο. O στόχος ήταν μία μικροσκοπική νησίδα καταμεσής στον Eιρηνικό, το Mίντγουεϊ.
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης