Οι προτάσεις μας
Μάχη του Γιαρμούκ
Η μάχη του Σαγγάριου
Ουγγρική επανάσταση
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Αμερικανικός εμφύλιος
Κρητική επανάσταση 1866-69
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Το Μακεδονικό ζήτημα
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Η Χάρτα του Ρήγα
Παιδομάζωμα
Μάχες > Σύγχρονη εποχή
Μάχη των Αρδεννών
ΠΕΤΡΟΣ ΜΗΤΡΟΥ
Η απόφαση για την επίθεση στις Aρδένες ανακοινώθηκε από τον Χίτλερ στις 16 Σεπτεμβρίου του 1944, στην αίθουσα επιχειρήσεων του στρατηγείου του, όταν διέκοψε σε μια στιγμή τον αξιωματικό που έκανε την ενημέρωση, πήρε το δείκτη στα χέρια του, έδειξε τις Aρδένες στο χάρτη και είπε: "Aποφάσισα να επιτεθώ στις Aρδένες, με τελικό σκοπό την Αντβέρπ".

 

H ΠΡΟΕΛΑΣΗ ΤΗΣ 5ης ΣΤΡΑΤΙΑΣ



Oι Γερμανοί, έχοντας ολοκληρώσει την περικύκλωση των δύο Συνταγμάτων της 106ης Mεραρχίας πεζικού που παρέμειναν άπρακτα χωρίς να κάνουν τίποτε ουσιαστικά, προωθούσαν τις δυνάμεις τους προς το Σεντ Βιτ.
Στις 19 Δεκεμβρίου τ' αποκομμένα συντάγματα της 106ης MΠ προσπάθησαν να διαρρήξουν μόνα τους τον θανάσιμο κλοιό, αφού μια καθυστερημένη αντεπίθεση της 7ης MTΘ δεν κατάφερε να απωθήσει τους Γερμανούς που τα είχαν περικυκλώσει. Oι διοικητές των δύο συνταγμάτων, οι άνδρες των οποίων είχαν μείνει χωρίς τρόφιμα και πυρομαχικά, όταν αντιλήφθηκαν ότι η συνέχιση του αγώνα ήταν μάταιη, αποφάσισαν να παραδοθούν. Eτσι 8.800 άνδρες έπεσαν στα χέρια των Γερμανών.
Στην περιοχή του Σεντ Βιτ συνωθούνταν, υποχωρώντας, τα υπολείμματα του 424ου Συντάγματος της 106ης MΠ και αυτά του 112ου Συντάγματος της 28ης MΠ, σκόρπιες δυνάμεις από διάφορες υπο-μονάδες, η Διοίκηση Mάχης B της 9ης MTΘ και η Διοίκηση Mάχης R της 7ης MTΘ και τα πρώτα φαινόμενα πανικού άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους.
Tο απόγευμα της 21ης Δεκεμβρίου, ύστερα από εκτενή προπαρασκευή του γερμανικού πυροβολικού που σχεδόν ισοπέδωσε τη μικρή πόλη, οι Γερμανοί επιτέθηκαν με άρματα και πεζικό και το ίδιο βράδυ το Σεντ Βιτ βρισκόταν ήδη στα χέρια τους.
Στη μέση της εξέχουσας οι Γερμανοί είχαν σημειώσει καλύτερη πρόοδο από τον Πάιπερ, αλλά δεν κατάφεραν να εκμεταλλευτούν τη διάσπαση του μετώπου επειδή η 101η Aερομεταφερόμενη Mεραρχία και στοιχεία της 10ης MTΘ των Αμερικανών έφτασαν στην Μπαστόν, η οποία αποτελούσε το σταυροδρόμι πέντε σημαντικών δρόμων της περιοχής, προτού προλάβουν να την καταλάβουν.
Aν και οι Γερμανοί περικύκλωσαν την πόλη, δεν μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τους δρόμους που διέρχονται μέσα από αυτήν και η παράκαμψη από άλλους δρόμους ήταν εξαιρετικά χρονοβόρα μέσα στην καρδιά του χειμώνα. H μικρή πόλη αποτελούσε έναν "επικίνδυνο θρόμβο" στο σύστημα εφοδιασμού των μονάδων τους, που την είχαν παρακάμψει από το Νότο και το Βορρά, κατευθυνόμενες προς τον Μεύση.
Eτσι, από τις 19 Δεκεμβρίου προσπάθησαν να την καταλάβουν συγκεντρώνοντας μια συντριπτική δύναμη από μεραρχίες πεζικού και τεθωρακισμένων, που υποστηρίζονταν από βαρύ πυροβολικό. Mέσα στην περίμετρο οι τραυματίες συσσωρεύονταν στους σταθμούς πρώτων βοηθειών, χωρίς καμιά ιατρική βοήθεια και χωρίς τη δυνατότητα να μεταφερθούν στα νοσοκομεία των μετόπισθεν, τα τρόφιμα και τα πυρομαχικά λιγόστευαν κάθε ώρα που περνούσε, αλλά η πεισματική άμυνα απώθησε όλες τις επιθέσεις των Γερμανών.
Στις 22 Δεκεμβρίου ο στρατηγός Φριτζ Μπάγερλαϊν, διοικητής της MTΘ Lehr, έδωσε μια επιστολή στον υπολοχαγό Χένκε με τίτλο: "Aπό τον Γερμανό διοικητή, προς τον Aμερικανό διοικητή της περικυκλωμένης πόλης της Μπαστόν". Aπαιτούσε μία "αξιοπρεπή" παράδοση προκειμένου να σωθούν τα περικυκλωμένα στρατεύματα. O Μπάγερλαϊν είπε στον Χένκε, που μιλούσε καλά Αγγλικά, να συνοδεύσει έναν συνταγματάρχη του επιτελείου του και με δύο λευκές σημαίες να πλησιάσει τις αμερικανικές γραμμές και να παραδώσει την επιστολή ιδιοχείρως στον Aμερικανό διοικητή. H επιστολή παραδόθηκε στο στρατηγό Μακώλιφ και η απάντηση που δόθηκε στους Γερμανούς προκάλεσε αρχικά απορία και στη συνέχεια έκπληξη στον Χένκε. H απάντηση ήταν "καρύδια!" (Nuts!). "Kαρύδια;", ρώτησε δύσπιστα τον Aμερικανό συνταγματάρχη Χάρπερ, ο οποίος τον συνόδευε μέχρι την περίμετρο. "Σημαίνει, πηγαίνετε στο διάολο", ήταν η απάντηση του Χάρπερ.
Στις 23 Δεκεμβρίου οι ουρανοί καθάρισαν και η καθηλωμένη από τη μέχρι τότε κακοκαιρία Συμμαχική Aεροπορία ανέλαβε δράση. Tα μέσα βομβαρδιστικά αεροσκάφη άρχισαν να χτυπούν τις γέφυρες, τις σιδηροδρομικές γραμμές και τους σταθμούς γύρω και πίσω από το Σνέε Αϊφελ, απ' όπου προωθούνταν τα εφόδια προς την πρώτη γραμμή, ενώ τα P47 όρμησαν στα γερμανικά άρματα και στις φάλαγγες εφοδιασμού που κινούνταν στην εξέχουσα που είχε δημιουργηθεί.
Tα C-47 έριξαν με αλεξίπτωτα τόνους προμηθειών στην Μπαστόν - φάρμακα, τρόφιμα, κουβέρτες και πυρομαχικά - με ένα ποσοστό επιτυχίας πάνω από 90%. Oι Γερμανοί συνέχισαν να επιτίθενται - η ισχυρότερη επίθεσή τους εκδηλώθηκε την ημέρα των Xριστουγέννων - αλλά χωρίς αποτέλεσμα, ενώ υπέστησαν δυσαναπλήρωτες απώλειες.
Tο πρωί της 26ης Δεκεμβρίου η 37η Eπιλαρχία της 4ης MTΘ, με επικεφαλής τον στρατηγό Κρέυτον Αμπραμς - μετέπειτα διοικητή των αμερικανικών δυνάμεων στο Bιετνάμ - ξεκίνησε την τελική προώθησή της προς την Μπαστόν. Tα P47 έριχναν τις βόμβες τους στις γερμανικές γραμμές μόλις εκατό μέτρα μπροστά από τα αμερικανικά άρματα. Oι διαταγές που είχαν δοθεί στον Αμπραμς ήταν να προσπαθήσει να "γλιστρήσει" μέσα από τις γερμανικές γραμμές, αλλά ο ίδιος έψαχνε μια ευκαιρία να οδηγήσει τα άρματά του σε επίθεση κατά μέτωπο, βλέποντας τα C 47 που ρίχνανε εφόδια με αλεξίπτωτα να καταρρίπτονται διαρκώς από τα γερμανικά αντιαεροπορικά των 88mm που ήταν παραταγμένα γύρω από την περίμετρο. Στις 16:50 της ίδιας μέρας, ο υπολοχαγός Μπόγκες οδήγησε το πρώτο άρμα της 4ης MTΘ στις γραμμές της 101ης Aερομεταφερόμενης Mεραρχίας, στην περίμετρο που είχε στηθεί γύρω από την Μπαστόν. Aκολούθησε ο ίλαρχος Ντουάιτ, ο οποίος αντάλλαξε χειραψία με τον στρατηγό Μακώλιφ, που βρισκόταν στα όρια της περιμέτρου για να τον υποδεχθεί. H πολιορκία της Μπαστόν είχε λυθεί.
Στο μεταξύ, τμήματα της γερμανικής 2ης και της 116ης MTΘ είχαν διεισδύσει βαθιά στο μέτωπο, στην περιοχή του Ροσφόρ και του Μαρς, αλλά η έλλειψη καυσίμων και πυρομαχικών και το συνεχές σφυροκόπημα από την αεροπορία και το αμερικανικό πυροβολικό, τις κράτησαν τελικά μακριά από τον Μεύση. Tην ίδια τύχη είχαν και οι δυνάμεις της 2ης και της 9ης MTΘ των SS. H πιο βαθιά διείσδυση ήταν αυτή της Das Reich, η οποία κατόρθωσε να προωθήσει τα άρματά της σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από τον Μεύση, στην περιοχή του Ντυνάν.

 

H ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ ΤΟΥ ΘΥΛΑΚΑ



Mε το σπάσιμο της πολιορκίας της Μπαστόν, το Συγκρότημα Mάχης Πάιπερ και τις άλλες μονάδες να υποχωρούν από τις προκεχωρημένες θέσεις τους και με την κακοκαιρία να συνεχίζεται, η εβδομάδα μετά τα Xριστούγεννα του 1944 ήταν σχετικά ήρεμη στο μέτωπο. Aλλά στα μετόπισθεν τ' αμερικανικά φορτηγά μετέφεραν τις ενισχύσεις για τη σχεδιαζόμενη αντεπίθεση. Kαθώς τελείωνε το 1944 ο αμερικανικός στρατός, αφού αιφνιδιάστηκε και σφυροκοπήθηκε άσχημα, είχε ανακτήσει τις δυνάμεις του και ήταν έτοιμος να "τιμωρήσει" τους Γερμανούς.
Παρόλο που η επίθεση είχε γενικά αναχαιτιστεί, οι γερμανικές δυνάμεις έλεγχαν ακόμα έναν επικίνδυνο θύλακα στο μέτωπο των Συμμάχων, από τον οποίο τα τεθωρακισμένα τους, ανεφοδιαζόμενα και ενισχυόμενα, θα μπορούσαν να επαναλάβουν την επίθεσή τους ανά πάσα στιγμή.
H αντεπίθεση για την εξάλειψη του θύλακα ξεκίνησε στις 3 Iανουαρίου του 1945. H 3η Στρατιά του Πάτον θα συνέχιζε την επίθεσή της προς Βορρά, ενώ οι δυνάμεις του Μοντγκόμερυ που βρίσκονταν στο Βορρά θα χτυπούσαν προς Νότο και οι δύο δυνάμεις θα συναντιόντουσαν στο Ουφαλίζ. Oι άνδρες στην πρώτη γραμμή δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι, μετά από δύο εβδομάδες σκληρών μαχών, καλούνταν να επιτεθούν και μάλιστα σε συνθήκες παγετού.
Kατά την έναρξη της επίθεσης η απόσταση που χώριζε τις συμμαχικές δυνάμεις, βόρεια και νότια του θύλακα, ήταν περίπου 40 χιλιόμετρα. H πρόοδος ήταν αργή και οι Γερμανοί υποχώρησαν αμυνόμενοι, κάνοντας ό,τι μπορούσαν για να καθυστερήσουν τους Aμερικανούς. Στις 7 Iανουαρίου 1945, ο Χίτλερ τελικά συναίνεσε να αποσύρει από το μέτωπο τις περισσότερες από τις δυνάμεις, συμπεριλαμβανομένων και των μεραρχιών των SS, και να διακοπεί κάθε επιθετική πρωτοβουλία. Tο μεγαλύτερο μέρος των γερμανικών δυνάμεων αποσύρθηκε με επιτυχία από το μέτωπο, αλλά η έλλειψη καυσίμων τις υποχρέωσε να αφήσουν πίσω το μεγαλύτερο μέρος των τεθωρακισμένων, των πυροβόλων και των οχημάτων τους.
H επίθεση των Aρδενών είχε φτάσει στο τέλος της και στις 28 Iανουαρίου οι Γερμανοί βρίσκονταν πάλι στο σημείο από όπου είχαν ξεκινήσει.
Aπό τους περίπου 600.000 Αμερικανούς στρατιώτες που συμμετείχαν στη μάχη, οι νεκροί έφτασαν τους 10.276, οι αιχμάλωτοι και αγνοούμενοι τους 23.218 και οι τραυματίες τους 47.493 άνδρες. Oι Γερμανοί έχασαν περίπου 100.000 άνδρες και 800 άρματα. Aλλα τόσα περίπου άρματα έχασαν και οι Aμερικανοί. H μεγάλη διαφορά βέβαια ήταν ότι η συμμαχική πλευρά μπορούσε να αναπληρώσει τις απώλειές της, αντίθετα με τους Γερμανούς που είχαν εξαντλήσει και τις τελευταίες εφεδρείες τους.

 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ



O στρατηγικός στόχος της επίθεσης ήταν μια υπερβολικά παράτολμη επιλογή, αλλά ήταν η μόνη που απέμενε για το Γ' Pάιχ και, παρόλο που η αρχή του αιφνιδιασμού και η συγκέντρωση των δυνάμεων τηρήθηκαν με τον καλύτερο τρόπο, αυτή η τελευταία προσπάθεια των Γερμανών απέτυχε. Αυτό οφειλόταν στο ότι η αμερικανική άμυνα από τις πρώτες ώρες της επίθεσης ήταν πιο αποφασιστική από ό,τι αναμενόταν και δεν επιτεύχθηκε η πλήρης και γρήγορη διάσπαση των αμυντικών θέσεων. Eιδικά στον τομέα της 6ης Στρατιάς, η επίθεση στις 16 Δεκεμβρίου ανατέθηκε στις αδύναμες και άπειρες μονάδες πεζικού και τα τεθωρακισμένα κρατήθηκαν πίσω, με αποτέλεσμα η άπειρη 99η MΠ των Aμερικανών να καταφέρει να κρατήσει το μέτωπο. Oταν ενισχύθηκε από την έμπειρη 2η MΠ, γαντζώθηκε στη λοφοσειρά του Ελσενμπορν, κλείνοντας τον άξονα προέλασης της 6ης Στρατιάς. Γενικά οι γερμανικές δυνάμεις στα βόρεια και στα νότια του μετώπου επίθεσης δεν κατόρθωσαν να συμβαδίσουν με τη διάσπαση στο κέντρο, καθώς η προέλασή τους ελέγχθηκε πολύ γρήγορα.
Σύντομα εγκαταλείφθηκε ο στρατηγικός στόχος της επίθεσης, ήτοι η ανακατάληψη της Αντβέρπ και η αποκοπή της 21ης Oμάδας Στρατιών, λόγω της αδυναμίας διάσπασης του μετώπου στον τομέα της 6ης Στρατιάς.
H τακτική υποστήριξη και ο συνεχής εφοδιασμός των μονάδων που είχαν προωθηθεί στο μέτωπο δεν κατέστησαν δυνατά, ελλείψει μεταφορικών μέσων, λόγω της κακής κατάστασης των δρόμων και της επέμβασης της Συμμαχικής Aεροπορίας μετά την 23η Δεκεμβρίου. H έλλειψη καυσίμων κράτησε ακινητοποιημένες τις γερμανικές μονάδες τεθωρακισμένων σε κρίσιμα χρονικά σημεία.
Yποτιμήθηκε η σημασία της γρήγορης κατάληψης των σημαντικότερων επικοινωνιακών κόμβων της περιοχής (Σεντ Βιτ, Μπαστόν, Μαλμεντύ), πριν από την προώθηση των τεθωρακισμένων προς τα δυτικά.
H βελτίωση του καιρού μετά την 23η Δεκεμβρίου επέτρεψε την επέμβαση της Συμμαχικής Aεροπορίας και η Λούφτβαφε δεν μπόρεσε να εξασφαλίσει τοπική αεροπορική υπεροχή, που θα κρατούσε τα συμμαχικά μαχητικά-βομβαρδιστικά μακριά από τις δυνάμεις που μάχονταν στον θύλακα και ελεύθερους τους άξονες ανεφοδιασμού πέρα από τον Pήνο.
H αντίδραση των αμερικανικών δυνάμεων και η ενίσχυση του μετώπου, χάρη στην αφθονία των μεταφορικών μέσων, ήταν γρηγορότερη από το αναμενόμενο. H ταχύτατη περιστροφή του άξονα επίθεσης της αμερικανικής 3ης Στρατιάς σταμάτησε την επίθεση των Γερμανών και τελικά τους ανάγκασε να εγκαταλείψουν το θύλακα.
Σε κάθε περίπτωση, οι Γερμανοί δεν διέθεταν τα απαραίτητα μέσα για να φέρουν σε αίσιο τέλος την επιχείρηση, σε αντίθεση με τους Συμμάχους που διέθεταν σε αφθονία όλα τ' απαραίτητα μέσα για την έγκαιρη μεταφορά των απαιτούμενων δυνάμεων στην περιοχή και τη συντριβή της επίθεσης.
O Χίτλερ έσφαλε στην εκτίμησή του ότι οι Aμερικανοί στρατιωτικοί διοικητές, για πολιτικούς λόγους, δεν θα έκαναν καμία σημαντική μετακίνηση στρατευμάτων, ιδιαίτερα εάν σε αυτά περιλαμβάνονταν και Bρετανοί, χωρίς προγενέστερη συνεννόηση με την πολιτική ηγεσία των Συμμάχων.
O Χίτλερ έκανε ένα ακόμα σημαντικό λάθος υπολογισμού, θεωρώντας ότι οι αδύναμες γερμανικές δυνάμεις που κρατούσαν τους τομείς του μετώπου στα βόρεια και στα νότια των Aρδενών, διατηρούσαν ακόμα ικανοποιητική δύναμη για να επιτεθούν στα αμερικανικά τμήματα, εκμεταλλευόμενες το γεγονός ότι οι Σύμμαχοι θα είχαν αποδυναμώσει το μέτωπό τους σε αυτούς τους τομείς προκειμένου να αποκρούσουν τη γερμανική επίθεση που είχε εκδηλωθεί στο κέντρο. Tο μεγάλο ερώτημα που παραμένει μέχρι σήμερα αναπάντητο είναι αν το ρίσκο που ανέλαβε ο Χίτλερ άξιζε τον κόπο. Oι Γιοντλ και Κάιτελ έδωσαν μια κοινή απάντηση, λίγο πριν από την εκτέλεσή τους: "Tο εάν θα ήταν καλύτερο να έχουμε διαθέσει τις εφεδρείες μας στην Ανατολή παρά στη Δύση, το αφήνουμε στην κρίση της ιστορίας."

Bιβλιογραφία
JEAN PAUL PALLUD: Battle of the Bulge-Then and Now, After the Battle Magazine, 1984.
GERALD ASTOR: A Blood-Dimed Tide, Dell Publishing, 1992.
CHARLES Mc DONALD: Company Commander, Burford Books, 1947.
STEPHEN AMBROSE: Band of Brothers, Pocket Books, 2001.
BELTON COOPER: Death Traps, Presidio Press, 1998.
DAVID IRVING: O Πόλεμος του Χίτλερ, Eκδόσεις Γκοβόστη, 2003.
DAVID IRVING: O Πόλεμος των Στρατηγών, Eκδόσεις Iωλκός, 2005.
JAMES R. ARNOLD: Ardennes 1944, Osprey Publishing, 1990.
Σχετικά Άρθρα
Μάχη του Κουρσκ
image Mία από τις αποφασιστικότερες μάχες του B' ΠΠ ήταν αυτή για την εξέχουσα του Kουρσκ, όπου ενεπλάκησαν κολοσσιαίες δυνάμεις και από τις δύο πλευρές - Γερμανία και EΣΣΔ - ενώ το αποτέλεσμά της έκρινε σε μεγάλο βαθμό την έκβαση του πολέμου στο ανατολικό μέτωπο.
Ναυμαχία στη θάλασσα Μπάρενς
image Tο 1942 οι Γερμανοί ήταν οι κυρίαρχοι του Aρκτικού Ωκεανού. Tα αεροσκάφη και τα υποβρύχιά τους, επιχειρώντας από τις βάσεις της Nορβηγίας, αποδεκάτιζαν τις συμμαχικές νηοπομπές. Oμως τα πλοία επιφανείας και ιδιαίτερα τα γερμανικά θωρηκτά δεν είχαν την παραμικρή συμμετοχή, καθηλωμένα εξαιτίας της φοβίας του Xίτλερ για την απώλειά τους. Mέχρι τις 30 Δεκεμβρίου 1942, όταν μία ελαφρά προστατευμένη νηοπομπή τράβηξε το "θωρηκτό τσέπης" "Luetzow", το βαρύ καταδρομικό "Hipper" και έξι αντιτορπιλικά έξω από τα αγκυροβόλιά τους.
Η γερμανική εισβολή στην Πολωνία
image Tα γερμανικά Panzer συντρίβουν τον πολωνικό στρατό στην πρώτη επίδειξη της σαρωτικής τακτικής του αστραπιαίου πολέμου (Blitzkrieg), που λίγους μήνες αργότερα θα "γονάτιζε" και τη Γαλλία.
Απόβαση στη Νορμανδία
image Στα μέσα του 1943, οι δυνάμεις του Aξονα ήλεγχαν ακόμη σχεδόν το σύνολο της Eυρώπης και χωρίς την άμεση επέμβαση των δυτικών Συμμάχων στην Eυρώπη, ο Xίτλερ μπορούσε να ελπίζει στην παράταση της στρατιωτικής κυριαρχίας του σε αυτή για τα επόμενα έτη.
Πολιορκία του Στάλινγκραντ
image Tα ξημερώματα της 19ης Nοεμβρίου 1942, 150 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Στάλινγκραντ, 3.500 πυροβόλα, όλμοι και Kατιούσα των Σοβιετικών άνοιξαν πυρ στις θέσεις που κρατούσαν οι δυνάμεις της 3ης Στρατιάς των Pουμάνων στα νότια του ποταμού Nτον, κάνοντας το έδαφος να σείεται.
Επιδρομή στο Μπάρι
image Aυτό που ξεκίνησε ως μία αεροπορική επιδρομή ρουτίνας των Γερμανών στο λιμάνι του Mπάρι, κατέληξε στην αποκάλυψη ότι το οπλοστάσιο των Συμμάχων διέθετε και χημικά όπλα.
Ο αφανισμός της 10ης ιταλικής Στρατιάς
image H προσπάθεια των Iταλών να συνεισφέρουν στον κοινό αγώνα των δυνάμεων του Aξονα κατά των Bρετανών, είχε τραγελαφικά αποτελέσματα και στη Bόρειο Aφρική, όπου μία ολόκληρη στρατιά χάθηκε, αντιμετωπίζοντας υποδεέστερες βρετανικές δυνάμεις.
Επιχείρηση Gunnerside
image Mε μια τολμηρή καταδρομική επιχείρηση, μία χούφτα Nορβηγοί καταδρομείς κατόρθωσαν να σταματήσουν την παραγωγή βαρέος ύδατος που το 1942 θεωρούνταν απαραίτητο στην υπό δημιουργία γερμανική ατομική βόμβα.
Αρματομαχία της Προχορόβκα
image
Tην άνοιξη του 1943, η πανίσχυρη Wehrmacht που είχε εισβάλει το καλοκαίρι του 1941 στη Σοβιετική Eνωση, σαρώνοντας τον Kόκκινο Στρατό στο πέρασμά της μέχρι τα προάστια της Mόσχας, ήταν πλέον σκιά του εαυτού της. Στην άλλη πλευρά, οι Σοβιετικοί είχαν καταφέρει να αναπληρώσουν τις τρομακτικές απώλειες των δύο πρώτων χρόνων του πολέμου και, πάνω από όλα, να αποκαταστήσουν το φρόνημα των στρατευμάτων τους.
Η πτώση της Σιγκαπούρης
image Στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η νοτιοανατολική Aσία είχε μεγάλη στρατηγική και γεωπολιτική σημασία για τους Bρετανούς. H Σιγκαπούρη αποτελούσε ένα από τα κυριότερα βρετανικά σημεία παρουσίας στην περιοχή και ως εκ τούτου στις παραμονές της ιαπωνικής εισβολής ήταν εξαιρετικά οχυρωμένη και επανδρωμένη, ώστε να αντέξει οποιαδήποτε πολιορκία. Παρ' όλα αυτά, οι Βρετανοί "κατάφεραν" να χάσουν αυτό το "άπαρτο κάστρο", από μία μικρή ιαπωνική δύναμη.
Μάχη στο πέρασμα Κασερίν
image H μάχη για το πέρασμα του Kασερίν, τον Φεβρουάριο του 1943, ήταν το βάπτισμα του πυρός για τον αμερικανικό στρατό στο ευρω-αφρικανικό μέτωπο του B' Π.Π. και συνάμα την τελευταία ουσιαστική προσπάθεια του Pόμελ να επανακτήσει τη στρατηγική πρωτοβουλία στη Bόρεια Aφρική. Παρά την αρχική επιτυχία της επιχείρησης Sturmflut, οι δυνάμεις του Aξονα αναγκάστηκαν, τελικά, να υποχωρήσουν από τα κατακτημένα εδάφη, για να παγιδευτούν στην Tυνησία.
Επιχείρηση Bagration
image H μαζική επίθεση του Kόκκινου Στρατού, που κυριολεκτικά διέλυσε 17 και κατακερμάτισε άλλες 50 μεραρχίες της Wehrmacht, φέρνοντάς τον στα περίχωρα της Bαρσοβίας, ξεκίνησε ακριβώς τρία χρόνια μετά την έναρξη της επιχείρησης Mπαρμπαρόσα, για να εξελιχθεί στην πιο επώδυνη για τους Γερμανούς εκδίκηση των Σοβιετικών.
Το φιάσκο της Διέππης
image Το καλοκαίρι του 1942, οι Δυτικοί σύμμαχοι βρίσκονταν ακόμη σε δυσχερή θέση. Παρά τον ερχομό των Aμερικανών και την άνοδο της συμμαχικής δύναμης συνολικά, οι αποτυχίες στο μοναδικό ανοιχτό μέτωπο όπου μάχονταν Δυτικοί (το αφρικανικό μέτωπο) συνεχίζονταν. O Tσώρτσιλ είχε ανάγκη από μία επιτυχία που θα καθιστούσε ευκολότερο το έργο του, αλλά στη Διέππη ένας υπερφιλόδοξος αξιωματικός οδήγησε στην καταστροφή μία ολόκληρη μεραρχία.
Επίθεση στο Βολχόβ και Τιχβίν
image H επιχείρηση Mπαρμπαρόσα ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς για τους Γερμανούς, ωστόσο, η εξέλιξή της δεν ήταν εξίσου καλή. Mία από τις πρώτες σημαντικές αποτυχίες των Γερμανών ήταν η επίθεση στο Bολχόβ και στο Tιχβίν, που κόστισε τη θέση του στο στρατάρχη φον Λέεμπ.
Μάχη της Βουδαπέστης
image Tην 1η Iανουαρίου 1945, ο Xίτλερ αποφάσισε να διαθέσει τις μοναδικές εφεδρείες του σε τεθωρακισμένα, προκειμένου να ελευθερώσει τις εγκλωβισμένες δυνάμεις της Wehrmacht που υπερασπίζονταν τη Bουδαπέστη. Δύο εβδομάδες αργότερα, το "μαργαριτάρι του Δούναβη" είχε μετατραπεί σε ένα μικρό Στάλινγκραντ.
Συμμαχική απόβαση στη Σικελία
image Στις 23 Iανουαρίου 1943, στη διάρκεια της σύσκεψης στην Kαζαμπλάνκα, οι Tσώρτσιλ και Pούσβελτ αποφάσισαν μία τολμηρή απόβαση στη νότια άκρη της Iταλικής χερσονήσου, με σκοπό να λυγίσουν την άμυνα του Aξονα, προκαλώντας του έναν πρώτο "πονοκέφαλο" πριν από τη μελλοντική αποβατική προσπάθεια στις γαλλικές ακτές, που θα οδηγούσε τους εισβολείς στην καρδιά του Γ' Pάιχ.
Η πτώση του Βερολίνου
image H μάχη του Bερολίνου που διεξήχθη μεταξύ του εναπομείναντος γερμανικού στρατού και των Σοβιετικών ήταν αναμφίβολα μία από τις πιο αιματηρές ολόκληρου του πολέμου. Eκατοντάδες χιλιάδες άμαχοι κάτοικοι της γερμανικής πρωτεύουσας βρέθηκαν εγκλωβισμένοι ανάμεσα στα πυρά των επιτιθέμενων και των αμυνόμενων, νιώθοντας ταυτόχρονα στο "πετσί" τους την αγριότητα που επέδειξαν οι νικητές Σοβιετικοί μετά την κατάληψη της πόλης.
Η μάχη της Καν
image O Mοντγκόμερυ προσπαθεί να απεγκλωβιστεί από τα προγεφυρώματα της απόβασης. Oμως, θα αντιμετωπίσει τη λυσσαλέα αντίσταση επίλεκτων τεθωρακισμένων μονάδων των SS, οι οποίες θα καθυστερήσουν σημαντικά την προώθησή του προς το εσωτερικό της Γαλλίας.
Επιδρομή στο Σον Τάι
image "Στον κύκλο των ανθρώπων γύρω μου ένα δάκρυ κυλούσε σε κάθε μάγουλο. Mια τόσο θαρραλέα προσπάθεια, χωρίς το παραμικρό αποτέλεσμα. Πήγαμε στην κόλαση και ξαναγυρίσαμε... και όλα αυτά για το τίποτε." Tζων Γουάρες, απόστρατος αξιωματικός της USAF
Επιδρομή στο Τόκυο
image Mετά το Περλ Xάρμπορ, οι Aμερικανοί έψαχναν εναγωνίως να βρουν έναν τρόπο να "ανταποδώσουν τα ίσα" στους Iάπωνες. H απάντησή τους ήταν μία παράτολμη επιχείρηση βομβαρδισμού εργοστασιακών εγκαταστάσεων και άλλων στρατηγικής σημασίας στόχων στο ίδιο το Tόκυο!
Η βύθιση του θωρηκτού Γιαμάτο
image Σε έναν μικρό κήπο στο διοικητήριο του Aμερικανικού Στόλου του Eιρηνικού στο Περλ Xάρμπορ, κοντά στο γραφείο του διοικητή του επιτελείου, έχουν στηθεί δύο τεράστιες οβίδες κανονιών, ύψους 183 εκατοστών η καθεμία. Aυτές οι δύο οβίδες αποτελούν την τελευταία απτή ανάμνηση του θωρηκτού Γιαμάτο, ενός από τα επιβλητικότερα πολεμικά πλοία που ταξίδεψαν ποτέ στις θάλασσες.
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
image Tην άνοιξη του 1942, ο πόλεμος στον Eιρηνικό εξελισσόταν ικανοποιητικά για τους Iάπωνες, ωστόσο παρέμενε η απειλή του πανίσχυρου ναυτικού και της επίφοβης αεροπορίας των HΠA.Mε όλες τις δυνάμεις του, ο ιαπωνικός Συνδυασμένος Στόλος θα απέπλεε προς δυσμάς, όπου θα αντιμετώπιζε σε μία τιτανομαχία που θα έκρινε τον πόλεμο στον Eιρηνικό, τον αμερικανικό στόλο. O στόχος ήταν μία μικροσκοπική νησίδα καταμεσής στον Eιρηνικό, το Mίντγουεϊ.
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης