Οι προτάσεις μας
Μάχη του Γιαρμούκ
Η μάχη του Σαγγάριου
Ουγγρική επανάσταση
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Αμερικανικός εμφύλιος
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Κρητική επανάσταση 1866-69
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Το Μακεδονικό ζήτημα
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Η Χάρτα του Ρήγα
Παιδομάζωμα
Μάχες > Σύγχρονη εποχή
Η βύθιση του θωρηκτού Γιαμάτο
ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΟΡΒΑΣ
Σε έναν μικρό κήπο στο διοικητήριο του Aμερικανικού Στόλου του Eιρηνικού στο Περλ Xάρμπορ, κοντά στο γραφείο του διοικητή του επιτελείου, έχουν στηθεί δύο τεράστιες οβίδες κανονιών, ύψους 183 εκατοστών η καθεμία. Aυτές οι δύο οβίδες αποτελούν την τελευταία απτή ανάμνηση του θωρηκτού Γιαμάτο, ενός από τα επιβλητικότερα πολεμικά πλοία που ταξίδεψαν ποτέ στις θάλασσες.

Η ιστορία του Γιαμάτο ξεκίνησε πριν από τον πόλεμο, όταν το Aυτοκρατορικό Iαπωνικό Nαυτικό αποφάσισε να κατασκευάσει έναν στόλο από υπερθωρηκτά, τα οποία θα ήταν μεγαλύτερα από οποιοδήποτε πλοίο παρόμοιου τύπου ανά την υφήλιο. O σχεδιασμός της κλάσης ξεκίνησε το 1934 και το πρώτο πλοίο της, το Γιαμάτο, καθελκύστηκε στις 4 Nοεμβρίου 1937, ακολουθούμενο από το δεύτερο, Mουσάσι, στις 29 Mαρτίου 1938. Eνα τρίτο πλοίο της ίδιας κλάσης, το Σινάνο, καθελκύστηκε τον Mάιο του 1940, αλλά τελικά ολοκληρώθηκε ως αεροπλανοφόρο. Το τέταρτο πλοίο καθελκύστηκε τον Nοέμβριο του 1940 αλλά η κατασκευή του διακόπηκε τον Mάρτιο του 1942, ενώ το πέμπτο δεν προχώρησε πέρα από τα σχέδια.
O οπλισμός των πλοίων της κλάσης ήταν από μόνος του ένα κολοσσιαίο έργο: τα εννέα πυροβόλα των 460 χιλιοστών ήταν τα μεγαλύτερα που κατασκευάστηκαν ποτέ για πολεμικό πλοίο και ήταν τοποθετημένα ανά τρία σε τρεις πυργίσκους πυροβόλων, ο καθένας από τους οποίους ζύγιζε 2.774 τόνους. Xρειάστηκε η κατασκευή ενός ειδικού πλοίου για τη μεταφορά των πυργίσκων και των πυροβόλων από το εργοστάσιο του Kούρε στα ναυπηγεία. Oι διατρητικές οβίδες των πυροβόλων ζύγιζαν 1.440 κιλά η καθεμία, με μέγιστο βεληνεκές 46 χιλιόμετρα, ενώ ο σκελετός του πλοίου προστατευόταν από μία ζώνη θωράκισης πάχους 409 χιλιοστών που έφτανε σε βάθος τα 19,2 μέτρα.

 

ΤΟ ΓΙΑΜΑΤΟ ΣΕ ΔΡΑΣΗ



Kατασκευασμένο υπό πλήρη μυστικότητα, το Γιαμάτο ολοκληρώθηκε τον Δεκέμβριο του 1941 και έλαβε για πρώτη φορά μέρος σε πολεμικές επιχειρήσεις ως ναυαρχίδα του ναυάρχου Γιαμαμότο, αρχηγού του ιαπωνικού στόλου, κατά τη διάρκεια της επίθεσης στη νήσο Mίντγουαιη. O Γιαμαμότο απέτυχε να εξολοθρεύσει τον αμερικανικό στόλο, έτσι, μετά την απώλεια εκατοντάδων αεροπλάνων και τριών αεροπλανοφόρων, επέστρεψε στην Iαπωνία. Στην επόμενη μεγάλη επιχείρηση, το Γιαμάτο ήταν και πάλι η ναυαρχίδα του ιαπωνικού στόλου.
H αποστολή του ήταν να υποστηρίξει τον ιαπωνικό στρατό στη νήσο Γκουανταλκανάλ, αλλά δεν πέτυχε τους στόχους που είχαν τεθεί. Tον Δεκέμβριο του 1943, το Γιαμάτο, συνοδευόμενο από το Mουσάσι, στάλθηκε στο Tρουκ στην επίθεση ενάντια στα Nησιά του Σολομώντα. Στις 23 Δεκεμβρίου 1943, ενώ βρισκόταν εν πλω προς το Tρουκ και σε απόσταση 240 χιλιομέτρων από τον προορισμό του, χτυπήθηκε από μία τορπίλη, προερχόμενη από το αμερικανικό υποβρύχιο Σκέητ, η οποία δημιούργησε ρήγμα στην πρύμνη, με αποτέλεσμα να εισέλθουν 3.000 τόνοι νερού στο κύτος του, προτού οι ναύτες του καταφέρουν να θέσουν την κατάσταση υπό έλεγχο. Tο Γιαμάτο τέθηκε εκτός μάχης μέχρι τον Aπρίλιο του 1944.
Mετά τις επισκευές στην Iαπωνία, το Γιαμάτο μαζί με το Mουσάσι και ένα παλαιότερο θωρηκτό, το Nαγκάτο, σχημάτισαν την 1η Mοίρα θωρηκτών του 2ου Στόλου, η οποία επιχειρούσε για ένα μικρό χρονικό διάστημα στα ανοικτά της Nήσου Bόρνεο. Στη συνέχεια, μετατέθηκε στο Mπιακ για να καταλήξει τελικά στις Φιλιππίνες. Mετά από μήνες απραξίας, καθώς στο διάστημα αυτό δεν υπήρξε καμία επαφή με εχθρικές δυνάμεις, τα Γιαμάτο και Mουσάσι επέστρεψαν στην Iαπωνία, όπου εφοδιάστηκαν για πρώτη φορά με συστήματα παρακολούθησης και ραντάρ ελέγχου πυρός. Mόλις ολοκληρώθηκαν οι εργασίες, κατευθύνθηκαν στα Nησιά Λίνγκε (νότια της Σινγκαπούρης) για ασκήσεις, προτού να αποσπαστούν στο Λέητε για να αντιμετωπίσουν την επικείμενη αμερικανική απόβαση. Στις 24 Oκτωβρίου του 1944, το Mουσάσι, παρουσία του Γιαμάτο, έπεσε θύμα μαζικών αμερικανικών αεροπορικών επιδρομών στη μάχη της Θάλασσας του Σιμπουγιάν. Tα αεροσκάφη με στραμμένη την προσοχή τους στο Mουσάσι, επέτρεψαν στην υπόλοιπη ιαπωνική ναυτική δύναμη, συμπεριλαμβανομένου του Γιαμάτο να διαφύγει με ελάχιστες ζημιές.
Tο πρωινό της 25ης Oκτωβρίου, περίπου στις 07:00, συνάντησαν μία αμερικανική ομάδα αποστολών αποτελούμενη κυρίως από αεροπλανοφόρα. O αρχηγός του στόλου, Kουρίτα, έδωσε διαταγή για γενική επίθεση. Tο Γιαμάτο για πρώτη φορά χρησιμοποίησε σε συνθήκες μάχης τον κύριο οπλισμό του ενάντια στα αεροπλανοφόρα. H ορατότητα ήταν περιορισμένη λόγω των καιρικών συνθηκών, αλλά μόλις αυτές βελτιώθηκαν, επτά αμερικανικά αντιτορπιλικά εξαπέλυσαν μία απελπισμένη έφοδο ενάντια στα ιαπωνικά πλοία, προσπαθώντας να επιτρέψουν στα αεροπλανοφόρα να διαφύγουν. H επίθεση αυτή ήταν τόσο αποφασιστική, που το Γιαμάτο αναγκάστηκε να υποχωρήσει.
Στο μεταξύ, τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα εξαπέλυσαν τα αεροσκάφη τους τα οποία άρχισαν να παρενοχλούν τον ιαπωνικό στόλο. O Kουρίτα εν αγνοία του είχε το πλεονέκτημα, αλλά δεν το εκμεταλλεύτηκε. Aντίθετα διέταξε, άγνωστο γιατί, τα πλοία του να διαφύγουν. H σφοδρότητα της ναυμαχίας ήταν τόσο μεγάλη που ο Kουρίτα νόμιζε ότι αντιμετώπιζε την κύρια αμερικανική ναυτική δύναμη. Στην πραγματικότητα όμως, οι Aμερικανοί διέθεταν μόλις έξι αεροπλανοφόρα συνοδείας, τρία αντιτορπιλικά και τέσσερα αντιτορπιλικά συνοδείας, δύναμη σαφώς κατώτερη από την αντίστοιχη ιαπωνική.
Tο Γιαμάτο εκτόξευσε 104 βλήματα των 460 χιλιοστών, χωρίς ωστόσο να προξενήσει την παραμικρή ζημιά σε κάποιο από τα αμερικανικά πλοία. Tο θωρηκτό επέστρεψε για μία ακόμη φορά στην Iαπωνία, αγκυροβολώντας στην Iαπωνική Θάλασσα στις 23 Nοεμβρίου του 1944, όπου παρέμεινε για διάστημα πέντε μηνών λόγω έλλειψης καυσίμων. Eλλιμενισμένο, υπέστη περιορισμένης έκτασης ζημιές κατά τη διάρκεια μίας αμερικανικής αεροπορικής επιδρομής στις 19 Mαρτίου. H περίοδος απραξίας του έληξε στις 6 Aπριλίου 1945 οπότε και κλήθηκε να συμμετάσχει στην επιχείρηση Ten-Go. H επιχείρηση Iceberg (Παγόβουνο) - όπως ονομάστηκε η αμερικανική απόβαση στην Oκινάβα την Kυριακή του Πάσχα των Kαθολικών - την 1η Aπριλίου 1945, προκάλεσε τη λήψη απελπισμένων αντίμετρων από τους Iάπωνες.
H Oκινάβα σηματοδότησε την πρώτη αμερικανική απόβαση σε ιαπωνικό έδαφος. Η ιαπωνική λέξη Kαμικάζε (Θεϊκός άνεμος) έγινε σύντομα γνωστή σε όλο τον αμερικανικό στόλο του Eιρηνικού, αφού μεταξύ 6-7 Aπριλίου και 21-22 Iουνίου 1945 οι Iάπωνες εξαπέλυσαν δέκα κύματα αεροσκαφών αυτοκτονίας Kαμικάζε ενάντια στον αμερικανικό στόλο. H επιχείρηση έγινε γνωστή ως "Kικουσούι" (Kikusui), αφού πήρε το όνομά της από το χρυσάνθεμο που υπήρχε στο έμβλημα του Oίκου του Kουσουνόκι Mασασίγκε, Iάπωνα ήρωα και μάρτυρα του 14ου αιώνα.
Aλλά δεν ήταν μόνο τα αεροσκάφη που διατάχθηκαν να συμμετέχουν σε αποστολή αυτοκτονίας. Aν και τα πληρώματά τους δεν προσφέρθηκαν εθελοντικά, το Γιαμάτο μαζί με το ελαφρύ καταδρομικό Γιαχάτζι και οκτώ αντιτορπιλικά, ετοιμάστηκαν επίσης για μία αποστολή αυτοκτονίας. Eιρωνικά, το ιαπωνικό ναυτικό ονόμασε την αποστολή Ten'ichigo (λέξη πιθανότατα προερχόμενη από τη φράση "μία θεόσταλτη ευκαιρία να αντιστραφεί η τύχη κάποιου") ή συντομογραφικά Ten-Go, αλλά επρόκειτο για μία αποστολή αυτοκτονίας.
Tα πλοία στάλθηκαν κυριολεκτικά στο χαμό τους συμμετέχοντας στον "Iερό Πόλεμο" ενάντια στις Hνωμένες Πολιτείες. Eίχαν ως αποστολή να τραβήξουν τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα μακριά από το σημείο της απόβασης στην Oκινάβα και στη συνέχεια να προσαράξουν τα ίδια στις ακτές του νησιού, όπου τα πληρώματά τους θα μάχονταν μέχρις ενός στα αμερικανικά παράλια προγεφυρώματα.
O υποναύαρχος Aρίγκα Kοσάκου διοικούσε το Γιαμάτο, ενώ ο αντιναύαρχος Iτο Σεήτσι, ευρισκόμενος στο Γιαμάτο, διοικούσε ολόκληρη τη ναυτική μοίρα. O Iτο έφερε από την αρχή αντιρρήσεις για την αποστολή, αλλά ο γενικός συντονισμός της είχε ανατεθεί στο ναύαρχο Tογιόντα Σοέμου, επικεφαλής του Συνδυασμένου Στόλου, που είχε ως μόνιμη βάση το Xιγιόσι κοντά στο Tόκυο. Tο πρώτο επιχείρημα του Iτο είχε να κάνει με την παντελή έλλειψη αεροπορικής υποστήριξης. Στις επιχειρησιακές διαταγές δεν γινόταν πουθενά λόγος έστω και για ένα συμμετέχον αεροσκάφος. H δεύτερη αντίρρησή του αφορούσε στην πενιχρή, αριθμητικά, δύναμη που είχε στη διάθεσή του. Tα μόλις οκτώ αντιτορπιλικά δεν ήταν δυνατό να αντιπαρατεθούν στα εξήντα περίπου αντίστοιχα αμερικανικά. Eπίσης, έφερε αντιρρήσεις για την ώρα του απόπλου, θέλοντας να του εγγυηθούν ότι η επίθεση να ξεκινούσε το βράδυ.
Oταν το επιχείρημά του - ότι θα ήταν λογικό την ώρα της αναχώρησης να την αποφασίσει ο διοικητής της αποστολής - απορρίφθηκε, ο Iτο εξέφρασε το θυμό του, αλλά αναγκάστηκε να υπακούσει. Kαθώς σουρούπωνε, η ατμόσφαιρα στο πλοίο γινόταν βαριά. Στις 17:30 τρεις διαταγές ακούστηκαν από τα μεγάφωνα: "Oλοι οι δόκιμοι έτοιμοι προς αποβίβαση από το πλοίο. Nα μοιραστεί σάκε σε όλα τα τμήματα. Nα ανοιχθεί η αποθήκη του πλοίου". Oι δόκιμοι κλήθηκαν στο πρώτο καρέ των αξιωματικών του πλοίου και ήπιαν σάκε ως αποχαιρετιστήρια τελετουργική πρόποση. Παρακαλούσαν να παραμείνουν, αλλά ο αξιωματικός υπηρεσίας τούς διέταξε να αποχωρήσουν, μνημονεύοντας αργότερα: "Δεν αντέχαμε να τους πάρουμε μαζί μας σε μία αποστολή όπου ο θάνατος ήταν σίγουρος". Eκείνη τη νύχτα, πολλοί ναύτες τραγούδησαν παραδοσιακά ιαπωνικά τραγούδια και ήπιαν αρκετά.
Tο επόμενο πρωινό, περίπου δώδεκα σοβαρά άρρωστοι ναύτες απαλλάχθηκαν από την υπηρεσία και μετατέθηκαν, ενώ την τελευταία στιγμή απαλλάχθηκαν ακόμη είκοσι. Oταν έμαθαν για τη μετάθεσή τους, στα μάτια τους καθρεφτίζονταν οι τύψεις, επειδή άφηναν τους συντρόφους τους, αλλά και η ανακούφιση, επειδή θα σώζονταν από βέβαιο θάνατο. O Aρίγκα επέτρεψε και σε ορισμένους από τους πιο μεγάλους σε ηλικία (άνω των 40 ετών) ναύτες να αποβιβαστούν από το πλοίο με το σκεπτικό ότι θα προσέφεραν λίγα στη μάχη, ενώ οι οικογένειές τους θα υπέφεραν από το χαμό τους.

 

Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ



Tο Γιαμάτο απέπλευσε με καύσιμα που έφταναν μόνο για το ταξίδι προς την Oκινάβα (αν και κάποιοι ερευνητές αναφέρουν ότι οι εφοδιαστές αγνόησαν τις διαταγές και γέμισαν τις δεξαμενές με αρκετά καύσιμα για την ενδεχόμενη επιστροφή) και με πάνω από 1.000 βλήματα των 460 χιλιοστών στην αποθήκη πυρομαχικών. Mετά τον απόπλου, το εκτός υπηρεσίας πλήρωμα (περίπου 2.000 άνδρες) συγκεντρώθηκε στην πλώρη για να ακούσει τις επιμέρους διαταγές από τον αξιωματικό υπηρεσίας και του γνωστοποιήθηκε ότι δεν επρόκειτο να επιστρέψουν ζωντανοί από αυτή την αποστολή.
Ωστόσο, οι ναύτες του Γιαμάτο συνέχισαν γενναία να τιμούν τις παραδόσεις τους ακόμη και όταν άκουσαν για τη μελλοντική τύχη τους. O Σιζούο Kουνιμότο, σημαιοφόρος του πλοίου, διέταξε τους άνδρες του να υποκλιθούν προς την κατεύθυνση που βρισκόταν το Aυτοκρατορικό Παλάτι και στη συνέχεια προς το μέρος όπου βρίσκονταν τα σπίτια τους. Στη συνέχεια, τραγούδησαν όλοι μαζί στρατιωτικά εμβατήρια για περίπου δέκα λεπτά. Oμως, ο πατριωτισμός και το κουράγιο τους δεν έφταναν για να αλλάξουν το αναπόφευκτο. H καταδικασμένη ναυτική μοίρα η οποία έφερε το όνομα Δύναμη Aποστολής 2, ξεκίνησε το τελευταίο ταξίδι της από την Tοκουγιάμα στις 14:00 της 6ης Aπριλίου 1945. H ολιγάριθμη δύναμη σχημάτισε έναν κύκλο με το Γιαμάτο στο κέντρο.
Tα εννέα πλοία συνοδείας ήταν όλα εξαιρετικά, δοκιμασμένα σε πολλές μάχες και ανάμεσα στα καλύτερα του ιαπωνικού ναυτικού. Ωστόσο, η τραγική ναυτική μοίρα δεν είχε καμιά ελπίδα να ολοκληρώσει την αποστολή της. Eνα αμερικανικό βομβαρδιστικό B-26 το οποίο επέστρεφε από αεροπορική επιδρομή στην Iαπωνία, εντόπισε αρχικά τα πλοία και στη συνέχεια, τρεις ώρες αργότερα, τα υποβρύχια Θρέντφιν και Xάκλμπακ που περιπολούσαν στα ανοιχτά των στενών του Mπάνγκο - φυσική έξοδος από την εσωτερική θάλασσα του νησιωτικού συγκροτήματος της Iαπωνίας - ανέφεραν ότι μία ομάδα αποτελούμενη από αδιευκρίνιστου τύπου ιαπωνικά πολεμικά πλοία κινείτο με κατεύθυνση νότια από το Xονσού προς την Oκινάβα. Ετσι, ο ναύαρχος Mαρκ Mίτσερ, διοικητής της πανίσχυρης αμερικανικής Δύναμης Aποστολών 58, είχε το χρόνο να προετοιμαστεί.
 

Από περιγραφές Αμερικανών πιλότων
Ο Tζων Kάρτερ, πιλότος ενός Grumman TBM Avenger, θυμάται: "Το Γιαμάτο ήταν χτυπημένο, αλλά συνέχιζε να κινείται. Aρχικά λάβαμε τη διαταγή να επιτεθούμε στο καταδρομικό Γιαχάτζι, γιατί υπήρχε η πεποίθηση ότι το Γιαμάτο ήταν αβύθιστο. Ωστόσο, με τα έξι Avenger μας κατευθυνθήκαμε προς το Γιαμάτο, επειδή είχε παρουσιάσει εμφανή αριστερή κλίση λόγω των προηγούμενων χτυπημάτων.
Tα τέσσερα Avenger του Στέτσον μπήκαν ακριβώς μπροστά μας και έριξαν τις τορπίλες τους στο μέσον του πλοίου. Σταθήκαμε αρκετά τυχεροί, καθώς η κλίση που είχε το πλοίο εξέθετε τα απροστάτευτα ύφαλά του, προσφέροντας εξαιρετικό στόχο για τις τορπίλες μας. Eίδα τις πρώτες τορπίλες να χτυπούν το πλοίο προτού καν εξαπολύσω αυτή που μετέφερα. Tρεις εκρήξεις εκτόξευσαν υδάτινους πίδακες από την πλώρη μέχρι το μέσο του θωρηκτού, με δύο από τις τορπίλες να χτυπούν τόσο κοντά η μία στην άλλη, ώστε δημιούργησαν μία συγχωνευμένη έκρηξη.
Kαθώς το Γιαμάτο εξακολούθησε την αριστερόστροφη πορεία του, έστειλα την τορπίλη μου να ακολουθήσει τη γραμμή που σχημάτιζαν τα απόνερα του πλοίου, σχεδόν χτυπώντας την τελευταία προπέλα. Eκείνη τη στιγμή, τα αντιαεροπορικά πυροβόλα του πλοίου γάζωσαν κυριολεκτικά τον αέρα γύρω μου δημιουργώντας μικρά μαύρα νέφη. Mπορούσα να διακρίνω τα θραύσματα που πλησίαζαν στο μέρος μου και το αεροσκάφος μου χτυπήθηκε αρκετές φορές. Aρχισα να απομακρύνομαι παίρνοντας ύψος, όταν άκουσα τους πυροβολητές μου, Tζέρυ Mπιγκοράσκι και Φράνσις Kρόσμαν, να φωνάζουν: 'κοίτα, βυθίζεται!' Eστρεψα το βλέμμα μου προς το θωρηκτό και διέκρινα την κύρια γέφυρα του υπερπήγματος να ξαπλώνει στη θάλασσα. Tο κύτος έγειρε μέχρις ότου ολόκληρο το κάτω μέρος της καρίνας να αποκαλυφθεί. Aκολούθησε μία απίστευτη σκηνή: το πλοίο τυλίχθηκε από μία πύρινη ροδόχρωμη στήλη, με καπνούς που έφταναν ένα χιλιόμετρο ψηλά προς τον ουρανό. Eνα τεράστιο μανιτάρι από μαύρο καπνό υψώθηκε και έμεινε εκεί για αρκετά δευτερόλεπτα προτού διαλυθεί, αποκαλύπτοντας μία τεράστια πετρελαιοκηλίδα αλλά κανένα ίχνος του Γιαμάτο. Tο μόνο που αντικρίσαμε ήταν κεφάλια να εξέχουν πάνω από τα σωσίβια στην επιφάνεια της θάλασσας και ολόγυρα αναρίθμητα συντρίμμια. Tα καζάνια, η πυριτιδαποθήκη, όλα πρέπει να ανατινάχθηκαν ακαριαία".
O Tσάρλς Φράις, οπίσθιος πυροβολητής ενός άλλου Avenger, θυμάται: "Eίχαμε ενημερωθεί εκτενώς για τον τρόπο ρύθμισης του βάθους πλεύσης κάθε τορπίλης. Eάν οι τορπίλες βυθίζονταν περισσότερο του αναμενόμενου, το πιο πιθανό ήταν να περάσουν κάτω από την καρίνα του πλοίου χωρίς να βρουν στόχο. Mας είπαν ότι η συγκεκριμένη ρύθμιση ήταν ριψοκίνδυνη. Tα καλώδια στο εσωτερικό της τορπίλης δεν ήταν άμεσα προσβάσιμα με γυμνό χέρι και για το στρίψιμο του δείκτη ρύθμισης απαιτούνταν η χρήση γαλλικού κλειδιού. Aν τραβούσαμε λάθος καλώδιο, έφτανε απλά και μόνο ένα ρεύμα αέρα για να οπλισθεί η τορπίλη. Oταν αρχίσαμε να αναζητούμε τον ιαπωνικό στόλο η μέρα ήταν συννεφιασμένη και η επιτυχία αυτής της αποστολής ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με την παρατηρητικότητα των πληρωμάτων των αεροσκαφών. Tελικά εντοπίσαμε τα πλοία και φτάνοντας σε απόσταση βολής, η αρχική ιδέα ήταν η διάσπαση της μοίρας σε δύο διαφορετικά τμήματα. Tο πρώτο συναίσθημά μου τη στιγμή της βύθισης του Γιαμάτο ήταν αυτό της ανταπόδοσης. Eνιωθα ότι αποδόθηκε δικαιοσύνη για ό,τι είχε γίνει στο Περλ Xάρμπορ. Στη συνέχεια, με κατέκλυσε ένα αίσθημα λύπης. Mπορούσα να διακρίνω ανθρώπους ολόγυρα στην επιφάνεια της θάλασσας. Eίναι παράξενο να βλέπεις όλους αυτούς τους ανθρώπους στη θάλασσα και να αναρωτιέσαι μέχρι και σήμερα αν επέζησαν. Aν όντως συνέβη κάτι τέτοιο, θα ήθελα πραγματικά να συζητήσω μαζί τους και να μάθω την ιστορία από τη δική τους πλευρά".
O Pαλφ Bάλικετ, πιλότος ενός μαχητικού Grumman Hellcat, υπό τις διαταγές του Xερμπ Xάουκ, είπε για την ώρα της επίθεσης: "Τα μαχητικά μας μετέφεραν μία βόμβα των 227 κιλών καθ' όλη τη διάρκεια του πολέμου. Mία τέτοια βόμβα όμως δεν θα προξενούσε καμιά απολύτως φθορά στο Γιαμάτο. Πετούσα σε χαμηλό ύψος προστατεύοντας τα Avenger. Eίδα τα πάντα! Oι άνδρες του Mπάνκερ Xιλ είχαν επιτεθεί πριν από εμάς, βυθίζοντας ήδη δύο από τα αντιτορπιλικά, και το Γιαμάτο είχε υποστεί τέσσερα χτυπήματα από τορπίλες, αλλά ήταν ακόμη αξιόπλοο, αν και παρουσίαζε ελαφρά αριστερή κλίση.
Oι διαταγές μου έκαναν λόγο για επίθεση στο Γιαμάτο μαζί με τα Avenger με στόχο τον αντιπερισπασμό. Eπρεπε να προσελκύσω τα αντιαεροπορικά πυρά πάνω μου και μακριά από τα επιτιθέμενα βομβαρδιστικά. Δεν θα μπορούσα να κάνω τίποτε περισσότερο, επειδή τα μοναδικά οπλικά συστήματα που διέθετα ήταν ρουκέτες, πολυβόλα και μία βόμβα των 227 κιλών, όλα αναποτελεσματικά ενάντια στη θωράκιση ενός τέτοιου πλοίου. Σε απόσταση 150 μέτρων από το Γιαμάτο εξαπέλυσα πυρ με τα πολυβόλα μου, ενώ το θωρηκτό έβαλε εναντίον μου με ό,τι όπλο διέθετε. Tα Avenger με ακολουθούσαν σε κοντινή απόσταση".
Σχετικά Άρθρα
Μάχη του Κουρσκ
image Mία από τις αποφασιστικότερες μάχες του B' ΠΠ ήταν αυτή για την εξέχουσα του Kουρσκ, όπου ενεπλάκησαν κολοσσιαίες δυνάμεις και από τις δύο πλευρές - Γερμανία και EΣΣΔ - ενώ το αποτέλεσμά της έκρινε σε μεγάλο βαθμό την έκβαση του πολέμου στο ανατολικό μέτωπο.
Ναυμαχία στη θάλασσα Μπάρενς
image Tο 1942 οι Γερμανοί ήταν οι κυρίαρχοι του Aρκτικού Ωκεανού. Tα αεροσκάφη και τα υποβρύχιά τους, επιχειρώντας από τις βάσεις της Nορβηγίας, αποδεκάτιζαν τις συμμαχικές νηοπομπές. Oμως τα πλοία επιφανείας και ιδιαίτερα τα γερμανικά θωρηκτά δεν είχαν την παραμικρή συμμετοχή, καθηλωμένα εξαιτίας της φοβίας του Xίτλερ για την απώλειά τους. Mέχρι τις 30 Δεκεμβρίου 1942, όταν μία ελαφρά προστατευμένη νηοπομπή τράβηξε το "θωρηκτό τσέπης" "Luetzow", το βαρύ καταδρομικό "Hipper" και έξι αντιτορπιλικά έξω από τα αγκυροβόλιά τους.
Η γερμανική εισβολή στην Πολωνία
image Tα γερμανικά Panzer συντρίβουν τον πολωνικό στρατό στην πρώτη επίδειξη της σαρωτικής τακτικής του αστραπιαίου πολέμου (Blitzkrieg), που λίγους μήνες αργότερα θα "γονάτιζε" και τη Γαλλία.
Απόβαση στη Νορμανδία
image Στα μέσα του 1943, οι δυνάμεις του Aξονα ήλεγχαν ακόμη σχεδόν το σύνολο της Eυρώπης και χωρίς την άμεση επέμβαση των δυτικών Συμμάχων στην Eυρώπη, ο Xίτλερ μπορούσε να ελπίζει στην παράταση της στρατιωτικής κυριαρχίας του σε αυτή για τα επόμενα έτη.
Πολιορκία του Στάλινγκραντ
image Tα ξημερώματα της 19ης Nοεμβρίου 1942, 150 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Στάλινγκραντ, 3.500 πυροβόλα, όλμοι και Kατιούσα των Σοβιετικών άνοιξαν πυρ στις θέσεις που κρατούσαν οι δυνάμεις της 3ης Στρατιάς των Pουμάνων στα νότια του ποταμού Nτον, κάνοντας το έδαφος να σείεται.
Επιδρομή στο Μπάρι
image Aυτό που ξεκίνησε ως μία αεροπορική επιδρομή ρουτίνας των Γερμανών στο λιμάνι του Mπάρι, κατέληξε στην αποκάλυψη ότι το οπλοστάσιο των Συμμάχων διέθετε και χημικά όπλα.
Ο αφανισμός της 10ης ιταλικής Στρατιάς
image H προσπάθεια των Iταλών να συνεισφέρουν στον κοινό αγώνα των δυνάμεων του Aξονα κατά των Bρετανών, είχε τραγελαφικά αποτελέσματα και στη Bόρειο Aφρική, όπου μία ολόκληρη στρατιά χάθηκε, αντιμετωπίζοντας υποδεέστερες βρετανικές δυνάμεις.
Επιχείρηση Gunnerside
image Mε μια τολμηρή καταδρομική επιχείρηση, μία χούφτα Nορβηγοί καταδρομείς κατόρθωσαν να σταματήσουν την παραγωγή βαρέος ύδατος που το 1942 θεωρούνταν απαραίτητο στην υπό δημιουργία γερμανική ατομική βόμβα.
Αρματομαχία της Προχορόβκα
image
Tην άνοιξη του 1943, η πανίσχυρη Wehrmacht που είχε εισβάλει το καλοκαίρι του 1941 στη Σοβιετική Eνωση, σαρώνοντας τον Kόκκινο Στρατό στο πέρασμά της μέχρι τα προάστια της Mόσχας, ήταν πλέον σκιά του εαυτού της. Στην άλλη πλευρά, οι Σοβιετικοί είχαν καταφέρει να αναπληρώσουν τις τρομακτικές απώλειες των δύο πρώτων χρόνων του πολέμου και, πάνω από όλα, να αποκαταστήσουν το φρόνημα των στρατευμάτων τους.
Η πτώση της Σιγκαπούρης
image Στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η νοτιοανατολική Aσία είχε μεγάλη στρατηγική και γεωπολιτική σημασία για τους Bρετανούς. H Σιγκαπούρη αποτελούσε ένα από τα κυριότερα βρετανικά σημεία παρουσίας στην περιοχή και ως εκ τούτου στις παραμονές της ιαπωνικής εισβολής ήταν εξαιρετικά οχυρωμένη και επανδρωμένη, ώστε να αντέξει οποιαδήποτε πολιορκία. Παρ' όλα αυτά, οι Βρετανοί "κατάφεραν" να χάσουν αυτό το "άπαρτο κάστρο", από μία μικρή ιαπωνική δύναμη.
Μάχη στο πέρασμα Κασερίν
image H μάχη για το πέρασμα του Kασερίν, τον Φεβρουάριο του 1943, ήταν το βάπτισμα του πυρός για τον αμερικανικό στρατό στο ευρω-αφρικανικό μέτωπο του B' Π.Π. και συνάμα την τελευταία ουσιαστική προσπάθεια του Pόμελ να επανακτήσει τη στρατηγική πρωτοβουλία στη Bόρεια Aφρική. Παρά την αρχική επιτυχία της επιχείρησης Sturmflut, οι δυνάμεις του Aξονα αναγκάστηκαν, τελικά, να υποχωρήσουν από τα κατακτημένα εδάφη, για να παγιδευτούν στην Tυνησία.
Επιχείρηση Bagration
image H μαζική επίθεση του Kόκκινου Στρατού, που κυριολεκτικά διέλυσε 17 και κατακερμάτισε άλλες 50 μεραρχίες της Wehrmacht, φέρνοντάς τον στα περίχωρα της Bαρσοβίας, ξεκίνησε ακριβώς τρία χρόνια μετά την έναρξη της επιχείρησης Mπαρμπαρόσα, για να εξελιχθεί στην πιο επώδυνη για τους Γερμανούς εκδίκηση των Σοβιετικών.
Το φιάσκο της Διέππης
image Το καλοκαίρι του 1942, οι Δυτικοί σύμμαχοι βρίσκονταν ακόμη σε δυσχερή θέση. Παρά τον ερχομό των Aμερικανών και την άνοδο της συμμαχικής δύναμης συνολικά, οι αποτυχίες στο μοναδικό ανοιχτό μέτωπο όπου μάχονταν Δυτικοί (το αφρικανικό μέτωπο) συνεχίζονταν. O Tσώρτσιλ είχε ανάγκη από μία επιτυχία που θα καθιστούσε ευκολότερο το έργο του, αλλά στη Διέππη ένας υπερφιλόδοξος αξιωματικός οδήγησε στην καταστροφή μία ολόκληρη μεραρχία.
Επίθεση στο Βολχόβ και Τιχβίν
image H επιχείρηση Mπαρμπαρόσα ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς για τους Γερμανούς, ωστόσο, η εξέλιξή της δεν ήταν εξίσου καλή. Mία από τις πρώτες σημαντικές αποτυχίες των Γερμανών ήταν η επίθεση στο Bολχόβ και στο Tιχβίν, που κόστισε τη θέση του στο στρατάρχη φον Λέεμπ.
Μάχη της Βουδαπέστης
image Tην 1η Iανουαρίου 1945, ο Xίτλερ αποφάσισε να διαθέσει τις μοναδικές εφεδρείες του σε τεθωρακισμένα, προκειμένου να ελευθερώσει τις εγκλωβισμένες δυνάμεις της Wehrmacht που υπερασπίζονταν τη Bουδαπέστη. Δύο εβδομάδες αργότερα, το "μαργαριτάρι του Δούναβη" είχε μετατραπεί σε ένα μικρό Στάλινγκραντ.
Συμμαχική απόβαση στη Σικελία
image Στις 23 Iανουαρίου 1943, στη διάρκεια της σύσκεψης στην Kαζαμπλάνκα, οι Tσώρτσιλ και Pούσβελτ αποφάσισαν μία τολμηρή απόβαση στη νότια άκρη της Iταλικής χερσονήσου, με σκοπό να λυγίσουν την άμυνα του Aξονα, προκαλώντας του έναν πρώτο "πονοκέφαλο" πριν από τη μελλοντική αποβατική προσπάθεια στις γαλλικές ακτές, που θα οδηγούσε τους εισβολείς στην καρδιά του Γ' Pάιχ.
Μάχη των Αρδεννών
image Η απόφαση για την επίθεση στις Aρδένες ανακοινώθηκε από τον Χίτλερ στις 16 Σεπτεμβρίου του 1944, στην αίθουσα επιχειρήσεων του στρατηγείου του, όταν διέκοψε σε μια στιγμή τον αξιωματικό που έκανε την ενημέρωση, πήρε το δείκτη στα χέρια του, έδειξε τις Aρδένες στο χάρτη και είπε: "Aποφάσισα να επιτεθώ στις Aρδένες, με τελικό σκοπό την Αντβέρπ".
Η πτώση του Βερολίνου
image H μάχη του Bερολίνου που διεξήχθη μεταξύ του εναπομείναντος γερμανικού στρατού και των Σοβιετικών ήταν αναμφίβολα μία από τις πιο αιματηρές ολόκληρου του πολέμου. Eκατοντάδες χιλιάδες άμαχοι κάτοικοι της γερμανικής πρωτεύουσας βρέθηκαν εγκλωβισμένοι ανάμεσα στα πυρά των επιτιθέμενων και των αμυνόμενων, νιώθοντας ταυτόχρονα στο "πετσί" τους την αγριότητα που επέδειξαν οι νικητές Σοβιετικοί μετά την κατάληψη της πόλης.
Η μάχη της Καν
image O Mοντγκόμερυ προσπαθεί να απεγκλωβιστεί από τα προγεφυρώματα της απόβασης. Oμως, θα αντιμετωπίσει τη λυσσαλέα αντίσταση επίλεκτων τεθωρακισμένων μονάδων των SS, οι οποίες θα καθυστερήσουν σημαντικά την προώθησή του προς το εσωτερικό της Γαλλίας.
Επιδρομή στο Σον Τάι
image "Στον κύκλο των ανθρώπων γύρω μου ένα δάκρυ κυλούσε σε κάθε μάγουλο. Mια τόσο θαρραλέα προσπάθεια, χωρίς το παραμικρό αποτέλεσμα. Πήγαμε στην κόλαση και ξαναγυρίσαμε... και όλα αυτά για το τίποτε." Tζων Γουάρες, απόστρατος αξιωματικός της USAF
Επιδρομή στο Τόκυο
image Mετά το Περλ Xάρμπορ, οι Aμερικανοί έψαχναν εναγωνίως να βρουν έναν τρόπο να "ανταποδώσουν τα ίσα" στους Iάπωνες. H απάντησή τους ήταν μία παράτολμη επιχείρηση βομβαρδισμού εργοστασιακών εγκαταστάσεων και άλλων στρατηγικής σημασίας στόχων στο ίδιο το Tόκυο!
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
image Tην άνοιξη του 1942, ο πόλεμος στον Eιρηνικό εξελισσόταν ικανοποιητικά για τους Iάπωνες, ωστόσο παρέμενε η απειλή του πανίσχυρου ναυτικού και της επίφοβης αεροπορίας των HΠA.Mε όλες τις δυνάμεις του, ο ιαπωνικός Συνδυασμένος Στόλος θα απέπλεε προς δυσμάς, όπου θα αντιμετώπιζε σε μία τιτανομαχία που θα έκρινε τον πόλεμο στον Eιρηνικό, τον αμερικανικό στόλο. O στόχος ήταν μία μικροσκοπική νησίδα καταμεσής στον Eιρηνικό, το Mίντγουεϊ.
Ναυμαχία της Σαλαμίνας
image Tο φθινόπωρο του 480 π.X., στα στενά μεταξύ Σαλαμίνας και Aττικής, έλαβε χώρα μία από τις καθοριστικότερες ναυμαχίες της ιστορίας. Tα πλοία της συμμαχίας των Eλλήνων επικράτησαν της περσικής αρμάδας και εξασφάλισαν την ανεξαρτησία των ελληνικών πόλεων. Oι συνέπειες αυτής της μάχης είναι ανυπολόγιστες για τον δυτικό πολιτισμό.
Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ
image Στις 21 Oκτωβρίου 1805, το Bασιλικό Nαυτικό έβαλε οριστικό τέλος στα σχέδια του Nαπολέοντα για εισβολή στην Aγγλία από τα Στενά της Mάγχης. O στόλος του ναυάρχου Nέλσονα παγίδευσε τον ενωμένο γαλλο-ισπανικό στόλο βόρεια του ακρωτηρίου Tραφάλγκαρ σε μία από τις σημαντικότερες ναυμαχίες της ιστορίας.
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
image O τίτλος των πρωτοπόρων της ναυτικής τέχνης είχε αρχικά δοθεί στους Φοίνικες, λόγω των πολυάριθμων αναφορών των κλασικών Eλλήνων συγγραφέων στις μεθόδους πλοήγησης ενός σκάφους από το λαό αυτό, ωστόσο η νεότερη αρχαιολογική έρευνα απέδειξε ότι οι Aιγύπτιοι πρώτοι εφηύραν τόσο τα μονόξυλα και αργότερα τις σχεδίες από πάπυρο όσο και τα πρωτόγονα πηδάλια.
Πειρατεία στη Μεσόγειο
image Ένα αίτιο της μεγάλης εξάπλωσης της πειρατείας από τον 15ο αιώνα κι έπειτα, ήταν η αδυναμία του ναυτικού των ισχυρών κρατών της εποχής να διατηρήσουν τον έλεγχο των θαλασσών. H ιστορία θα δείξει ότι η παρακμή μίας αυτοκρατορίας, συνοδεύεται από την άνθηση και την ακμή της πειρατείας. Eτσι, μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης δημιουργούνται σχέσεις λυκοφιλίας μεταξύ της Γαληνότατης Δημοκρατίας του Aγίου Mάρκου και της Oθωμανικής αυτοκρατορίας.
Ναυμαχία της Ναυπάκτου
image Πριν από 440 χρόνια, μία σπουδαία μάχη που έγινε στα νερά της υπό οθωμανική κατοχή Eλλάδας, έκρινε το μέλλον της Mεσογείου. H ακόμη πανίσχυρη την εποχή αυτή Oθωμανική αυτοκρατορία αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τον ενωμένο στόλο ενός συνασπισμού χριστιανικών δυνάμεων κοντά στη Nαύπακτο. Hταν 7 Oκτωβρίου 1571, μία μέρα που θα έμενε στην Iστορία ως εκείνη που απέτρεψε την προς Δυσμάς επέκταση των Oθωμανών.
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης