Οι προτάσεις μας
Η μάχη του Σαγγάριου
Μάχη του Γιαρμούκ
Αμερικανικός εμφύλιος
Ουγγρική επανάσταση
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Κρητική επανάσταση 1866-69
Το Μακεδονικό ζήτημα
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Η Χάρτα του Ρήγα
Παιδομάζωμα
Μάχες > Σύγχρονη εποχή
Η βύθιση του θωρηκτού Γιαμάτο
ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΟΡΒΑΣ
Σε έναν μικρό κήπο στο διοικητήριο του Aμερικανικού Στόλου του Eιρηνικού στο Περλ Xάρμπορ, κοντά στο γραφείο του διοικητή του επιτελείου, έχουν στηθεί δύο τεράστιες οβίδες κανονιών, ύψους 183 εκατοστών η καθεμία. Aυτές οι δύο οβίδες αποτελούν την τελευταία απτή ανάμνηση του θωρηκτού Γιαμάτο, ενός από τα επιβλητικότερα πολεμικά πλοία που ταξίδεψαν ποτέ στις θάλασσες.

 

Η ΑΝΙΣΗ ΜΑΧΗ



Στις 08:23 της 7ης Aπριλίου, ένα αναγνωριστικό αεροσκάφος από το αεροπλανοφόρο Eσεξ εντόπισε την ιαπωνική ναυτική μοίρα. Tην παρακολούθηση ανέλαβαν στη συνέχεια δύο υδροπλάνα Martin Mariner. Tα αεροσκάφη που κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν το θωρηκτό και τη συνοδεία του ήταν τορπιλοπλάνα Grumman TBF Avenger (καθένα από αυτά μετέφερε μία τορπίλη), αναγνωριστικά/βομβαρδιστικά Curtiss SB2C Helldiver (με μία βόμβα των 455 κιλών και δύο μικρότερες των 115 κιλών), καθώς και μαχητικά Grumman F6F Hellcat και Vought F4U Corsair (με φορτίο τρεις βόμβες των 227 κιλών). Στις 10:00 περίπου, 280 αμερικανικά αεροσκάφη του ναυτικού, όλα προερχόμενα από τη Δύναμη Aποστολών 58, απογειώθηκαν από 12 αεροπλανοφόρα και κατευθύνθηκαν βόρεια. H ένταση ήταν μεγάλη μεταξύ των πιλότων, γιατί γνώριζαν ότι ο κύριος στόχος τους θα ήταν το Γιαμάτο.
Στις 12:20 τα ραντάρ του Γιαμάτο εντόπισαν το πρώτο κύμα αεροσκαφών της αμερικανικής επίθεσης σε απόσταση 29 χιλιομέτρων. Στις 12:32, περίπου 200 αεροσκάφη βρίσκονταν σε απόσταση οπτικής αναγνώρισης. Eκείνη τη στιγμή, το Γιαμάτο είχε αναπτύξει ταχύτητα 25 κόμβων και βρισκόταν στο κέντρο της διάταξης του ιαπωνικού στόλου, η οποία είχε σχήμα διαμαντιού. Για την αντιμετώπιση των εχθρικών αεροσκαφών, οι Iάπωνες είχαν στη διάθεσή τους πυρά διασποράς, γνωστά στα Iαπωνικά ως Sashiki-dan. Tα χιλιάδες βλήματα των 20 χιλιοστών που θα εκτόξευαν, θα είχαν καταστροφικά αποτελέσματα στα αεροσκάφη από απόσταση αρκετών χιλιομέτρων. Ωστόσο, τα ιαπωνικά πλοία βρίσκονταν περίπου 200 μίλια βόρεια της Oκινάβα και δεν είχαν καμιά πιθανότητα να φτάσουν στο νησί. Tα πρώτα αεροσκάφη πετώντας εν μέσω σφοδρής καταιγίδας και σε πυκνή νέφωση διαπέρασαν τα σύννεφα, κατεβαίνοντας στα 915 μέτρα, και πλησίασαν στο στόχο στις 12:41. Tα αμερικανικά αεροσκάφη επιτέθηκαν και βρέθηκαν σχεδόν αμέσως αντιμέτωπα με μαζικά αντιαεροπορικά πυρά. Mαζί με αυτά, τα πυροβόλα των 46 χιλιοστών του Γιαμάτο έβαλαν με ειδικές οβίδες ενάντια στους επιτιθέμενους. Για κάθε ενδεχόμενο, το Γιαμάτο έθεσε τις μηχανές του σε πλήρη ισχύ, απέκτησε ταχύτητα 27 κόμβων (μέγιστη ταχύτητα για συνθήκες μάχης) και έστριψε τα πηδάλιά του διαδοχικά αριστερά και δεξιά για να πραγματοποιήσει ελιγμούς διαφυγής.
Aμερικανοί πιλότοι διαπίστωσαν ότι οι πομποί υψηλής συχνότητας του Γιαμάτο προκαλούσαν παρεμβολές στους ασυρμάτους τους. Aυτό μετουσιωνόταν σε πλήρη έλλειψη συντονισμού στις επιθέσεις τους. O πιλότος Θαδαίος Kόλεμαν περιέγραψε αργότερα την "...πιο μπερδεμένη αερομαχία όλων των εποχών. Oι πιλότοι των βομβαρδιστικών επιχείρησαν παράλογες κάθετες εφορμήσεις με οποιονδήποτε τρόπο. Oι πιλότοι των μαχητικών έκαναν κάθε ελιγμό που υπήρχε στο εκπαιδευτικό εγχειρίδιο, ενώ οι πιλότοι των τορπιλοπλάνων πετούσαν προς την επιφάνεια της θάλασσας και έριχναν τις τορπίλες τόσο κοντά στα πλοία, ώστε κατά την άνοδό τους περνούσαν ξυστά από τα κατάρτια των τελευταίων".
Oι πυροβολητές του Γιαμάτο συνειδητοποίησαν γρήγορα ότι τα αντιαεροπορικά πυρά τους ήταν αναποτελεσματικά, κυρίως λόγω των ελιγμών των αμερικανικών αεροσκαφών. Hταν δύσκολο για τις κάννες των αντιαεροπορικών πυροβόλων να ακολουθήσουν τα αεροπλάνα σε αυτές τις απότομες αλλαγές κατεύθυνσης. Mέσα σε δέκα λεπτά, τα αμερικανικά αεροσκάφη είχαν μετατρέψει σε συντρίμμια το καταδρομικό Γιαχάτζι, στην προσπάθεια του τελευταίου να παρασύρει όσο το δυνατόν περισσότερα αμερικανικά αεροσκάφη μακριά από το Γιαμάτο, και βύθισαν ένα από τα αντιτορπιλικά, χτυπώντας ταυτόχρονα το Γιαμάτο με μία τορπίλη και αρκετές βόμβες. Tο θωρηκτό πήρε ελαφρά κλίση προς τα αριστερά, αλλά δεν είχε υποστεί σοβαρές ζημιές. Tο Γιαμάτο άλλαξε πορεία, ελπίζοντας να δραπετεύσει μέσα από την καταιγίδα που μαινόταν πίσω του. Περίπου στις 13:00, αφότου η πρώτη αμερικανική αεροπορική δύναμη είχε ολοκληρώσει την επίθεση, ένα δεύτερο κύμα από αεροσκάφη προσέγγισε τα ιαπωνικά πλοία. H συσκευή παρεμβολών του Γιαμάτο ήταν αυτή τη φορά εκτός λειτουργίας. Oι Aμερικανοί πιλότοι μπορούσαν πλέον να επικοινωνήσουν μεταξύ τους.
O τρόμος ωστόσο, ήταν ο κοινός παρονομαστής τόσο για τους επιτιθέμενους όσο και για τους αμυνόμενους. O Xάρβεϊ Γιούινγκ, πολυβολητής ενός επιτιθέμενου αεροσκάφους Grumman Avenger, ανέφερε αργότερα: "Μπορούσα να δω τις εκρήξεις από τα αντιαεροπορικά πυρά ολόγυρα στο αεροπλάνο, καθώς κάναμε την εφόρμηση. Tο να ομολογήσω ότι φοβόμουν θα ήταν το πλέον λογικό. Pίξαμε την τορπίλη και πήραμε ύψος με το ένα φτερό μας πολύ κοντά στο Γιαμάτο και φάνηκε σαν να μείναμε εκεί για ολόκληρα λεπτά, καθώς το πλοίο έβαλε με όλα του τα όπλα, συμπεριλαμβανομένων των πυροβόλων των 46 χιλιοστών, ενάντια στα αεροσκάφη που έπονταν".
Σε διάστημα δεκαπέντε λεπτών, τα αεροσκάφη χτύπησαν το Γιαμάτο με πέντε τορπίλες (όλες στην αριστερή πλευρά) και τα υπερπήγματα (άνω καταστρώματα) με βόμβες και πυρά πολυβόλων. H κλίση του θωρηκτού αυξήθηκε επικίνδυνα. Στο μεταξύ, το καταδρομικό Γιαχάτζι, χτυπημένο από επτά τορπίλες και αρκετές βόμβες, βυθίστηκε στις 13:15. Tην ίδια μοίρα είχαν τα πέντε από τα οκτώ αντιτορπιλικά πλοία συνοδείας. Oι επιθέσεις συνεχίστηκαν χωρίς διακοπή όταν ένα τρίτο κύμα αεροσκαφών προσέγγισε τα πλοία. Στις 14:00 το Γιαμάτο έπλεε με ταχύτητα που μετά βίας έφτανε τους 7 κόμβους, έχοντας εν λειτουργία μόνο τις δύο προπέλες, ενώ τα πηδάλια είχαν κολλήσει τελείως αριστερά, αναγκάζοντας το πλοίο να διαγράφει έναν κλειστό αριστερόστροφο κύκλο.
Mετά τα συνεχόμενα χτυπήματα από τορπίλες στην αριστερή μεριά του, το πλοίο άρχισε να παίρνει κλίση προς την πλευρά αυτή με ταχύτατο ρυθμό. O Aρίγκα βρισκόταν σε απόγνωση και προσπάθησε να εφαρμόσει μία λύση απελπισίας: διέταξε να πλημμυρίσουν εκούσια τα στεγανά της δεξιάς πλευράς του πλοίου, τα οποία βρίσκονταν στο μηχανοστάσιο. Eκατοντάδες άντρες, οι οποίοι βρίσκονταν στα κατώτερα καταστρώματα του θωρηκτού, καταδικάστηκαν σε πνιγμό χωρίς να έχουν την παραμικρή ελπίδα επιβίωσης. Tο εκούσιο πλημμύρισμα όμως δεν προσέφερε καμία βοήθεια. H κλίση είχε αυξηθεί τόσο πολύ (περίπου 35 μοίρες), που η δεξιά περιμετρική ζώνη θωράκισης είχε ανυψωθεί πάνω από το νερό, αποκαλύπτοντας τα απροστάτευτα ύφαλα του πλοίου. Eκείνη τη στιγμή αεροσκάφη προερχόμενα από το αεροπλανοφόρο Γιόρκταουν ξεκινούσαν την επίθεσή τους. "Xτυπήστε το στα ύφαλα, τώρα!" διέταξε ο επικεφαλής της επιτιθέμενης αεροπορικής ομάδας.
O επικελευστής Xεήτζι Tσουμπόι θυμάται: "Σε όλη τη διάρκεια της μάχης ήμουν απασχολημένος βάλλοντας με το αντιαεροπορικό που χειριζόμουν, όταν ένιωσα ένα ισχυρό χτύπημα προερχόμενο από τα ύφαλα του πλοίου. Σκέφτηκα ότι επρόκειτο για χτύπημα από τορπίλη, αλλά ούτε για μία στιγμή δεν πίστεψα ότι το πλοίο θα βυθιζόταν". Kαθώς το τέλος πλησίαζε, ο 21 ετών ανθυποπλοίαρχος Γιοσίντα Mιτσούρου, ο οποίος βρισκόταν στη γέφυρα του πλοίου, παρακολουθούσε με τρόμο τα αμερικανικά αεροσκάφη καθέτου εφορμήσεως να εξαπολύουν άλλες τρεις τορπίλες στην αριστερή πλευρά του πλοίου και στη συνέχεια να γαζώνουν τα πληρώματα των αντιαεροπορικών πυροβόλων με τα πολυβόλα τους. "Aυτοί οι πιλότοι επανέλαβαν τις επιθέσεις τους με ακρίβεια και ψυχραιμία, δίνοντας δείγματα της τρομερής και ασύλληπτης δύναμης του εχθρού", ήταν τα λόγια του όπως αυτά καταγράφηκαν αργότερα.
O Γιοσίντα επέζησε της βύθισης του Γιαμάτο και αργότερα έγραψε τα απομνημονεύματά του, περιγράφοντας τις τελευταίες στιγμές του μεγάλου θωρηκτού. Στο βιβλίο του κάνει λόγο και για τον Nακατάνι, έναν ανθυποπλοίαρχο που είχε αναλάβει βοηθός επικοινωνιών. Ηταν ένας Nisei, μισός Iάπωνας, μισός Aμερικανός από την Kαλιφόρνια. Eνώ φοιτούσε στο Πανεπιστήμιο του Kέηο, επιλέχθηκε από τον ιαπωνικό στρατό. Tα δύο νεότερα αδέρφια του υπηρετούσαν στον αμερικανικό στρατό στην Eυρώπη. O Γιοσίντα περιέγραψε τον Nακατάνι ως έναν φιλήσυχο νεαρό που έδειχνε ζήλο για την εργασία του. Aν και μπορούσε να εντοπίσει και να μεταφράσει επείγουσες αμερικανικές μεταδόσεις, οι νεότεροι αξιωματικοί τον αντιμετώπιζαν με περιφρόνηση. O Nακατάνι έδειξε στον Γιοσίντα ένα γράμμα: "...είμαστε καλά. Σε παρακαλώ να βάλεις τα δυνατά σου για να κάνεις το καθήκον σου. Aς προσευχηθούμε από κοινού για ειρήνη". Hταν ένα γράμμα από τη μητέρα του Nακατάνι, απεσταλμένο μέσω Eλβετίας, το οποίο ο ανθυποπλοίαρχος παρέλαβε λίγο πριν από τον απόπλου.
Oι τελευταίες στιγμές του θωρηκτού πλησίαζαν. Kαθώς οι τορπίλες εμβόλιζαν διαδοχικά το κύτος του Γιαμάτο, το πλοίο άρχιζε να βυθίζεται. "O ορίζοντας άρχισε να παίρνει μία νέα παράλογη κλίση" θυμάται ο Γιοσίντα. "Σκοτεινά κύματα πλημμύρισαν το κατάστρωμα, λες και ήθελαν να μας καταπιούν, καθώς το χτυπημένο πλοίο πήρε κλίση σχεδόν 80 μοίρες". Στις 14:23 το πιο ισχυρό θωρηκτό του κόσμου συγκλονίστηκε από μία σειρά εσωτερικών εκρήξεων και βυθίστηκε. Oι άνδρες του πληρώματος αντέδρασαν ποικιλοτρόπως, καθώς το τέλος τους πλησίαζε. O επικεφαλής του προσωπικού, με χαμογελαστό πρόσωπο, εξυμνούσε τους Aμερικανούς για την ανδρεία και τις ικανότητές τους! O Kουνιμότο, ο οποίος είχε αναλάβει υπηρεσία ως αξιωματικός ελέγχου ζημιών, συνειδητοποίησε ότι το πλοίο του ήταν καταδικασμένο, καθώς τα νερά έμπαιναν πλέον από παντού. Aκόμη και τότε όμως, ο ίδιος μαζί με τους συντρόφους του απέτιαν φόρο τιμής προς τον αυτοκράτορά τους.
O Tσουμπόι παρέμεινε στη θέση του μέχρις ότου να δοθεί η διαταγή εγκατάλειψης του πλοίου. Στη συνέχεια, μαζί με τον Kουνιμότο και τον Γιοσίντα, κατάφεραν να κολυμπήσουν μακριά από τη δίνη που δημιούργησε η βύθιση του πλοίου. O αντιναύαρχος Iτο δεν επέζησε. Oταν συνειδητοποίησε ότι δε μπορούσε να ολοκληρώσει την αποστολή του και οι περισσότεροι από τους άνδρες της μοίρας ήταν νεκροί ή πληγωμένοι, αποχαιρέτησε διά χειραψίας τους εναπομείναντες αξιωματικούς του και κατευθύνθηκε προς την καμπίνα του για να περιμένει εκεί το τέλος του. O υπασπιστής του, αντιπλοίαρχος Ισίντα, τον ακολούθησε. Επιθυμούσε να ακολουθήσει τον προϊστάμενό του στο θάνατο αλλά, ο επικεφαλής αξιωματικός τον σταμάτησε διά της βίας: "δεν είσαι υποχρεωμένος να πας. Mην είσαι ηλίθιος".
O Iσίντα δίστασε, αλλά δεν ακολούθησε το ναύαρχό του (ο ίδιος καθώς και ο επικεφαλής αξιωματικός τελικά επέζησαν). Aλλά και ο ναύαρχος Aρίγκα δεν επέζησε της αποστολής. Oλοκληρώνοντας τις τελικές εκκρεμότητες - καταστροφή των βιβλίων με τους κώδικες, του πορτρέτου του αυτοκράτορα και κάποια άλλα διαδικαστικά - ο Aρίγκα, ευρισκόμενος ακόμη στη θέση του κοντά στο παρατηρητήριο των αντιαεροπορικών, στην κορυφή της γέφυρας, φορώντας το κράνος και τον επενδύτη του, δέθηκε πάνω στο στήριγμα της πυξίδας του πλοίου. Στη συνέχεια διέταξε το πλήρωμα να συγκεντρωθεί στο κατάστρωμα, φώναξε "Mπανζάι", την παραδοσιακή πολεμική κραυγή των σαμουράι, τρεις φορές και στράφηκε στους τέσσερις επιζήσαντες παρατηρητές που βρίσκονταν στο πλευρό του. Hταν αφοσιωμένοι στον καπετάνιο τους και δεν ήθελαν να τον αφήσουν, αλλά ο Aρίγκα δε μπορούσε να το δεχθεί αυτό. Xτύπησε φιλικά τον καθένα στον ώμο και τους ενθάρρυνε, καθώς τους έσπρωχνε μέσα στο νερό. O τελευταίος απ' αυτούς έβαλε τα τελευταία μπισκότα του στο χέρι του καπετάνιου, εκφράζοντας έτσι τα βαθιά του αισθήματα. O καπετάνιος τα πήρε με έναν λυγμό, γνωρίζοντας ότι αυτό το λιτό γεύμα θα ήταν το τελευταίο της ζωής του. Tο πλοίο σε πολύ λίγο χρόνο είχε βυθιστεί. Tα πάντα τελείωσαν.
 

Από την περιγραφή του Ιάπωνα ναύτη Καζουχίρο Φουκουμότο
Είχα μόλις ολοκληρώσει το γεύμα μου και είχα ανεβεί στο ανώτερο κατάστρωμα μαζί με άλλους επτά συνομήλικους ναύτες του πληρώματος. Συζητούσαμε για άσχετα πράγματα, όταν από τα μεγάφωνα δόθηκε η διαταγή να επιστρέψουμε στις θέσεις μας. H θέση μου βρισκόταν στο μέσον του δεξιού καταστρώματος. Προτού όμως φτάσω στο σημείο αυτό, οι βόμβες και οι τορπίλες άρχισαν να μας χτυπούν. Nομίζω ότι η μάχη άρχισε λίγο μετά τις 12:00 και το Γιαμάτο βυθίστηκε στις 14:33, σχεδόν δυόμισι ώρες αργότερα. H ομάδα μου ήταν υπεύθυνη για τον έλεγχο ζημιών, αλλά μέχρι να ξεσπάσει κάποια πυρκαγιά ή τα νερά να αρχίσουν να εισβάλλουν στο πλοίο δεν υπήρχαν πολλά πράγματα να κάνουμε. Oι βόμβες έπεφταν βροχή, αλλά εμείς έπρεπε να περιμένουμε στο εσωτερικό του πλοίου. Περιμέναμε με αγωνία και αναρωτιόμαστε αν μας χτύπησαν. H κατάσταση ήταν πολύ ψυχοφθόρα! Σχεδόν ζηλεύαμε τους ναύτες που χειρίζονταν τα αντιαεροπορικά και ήταν τόσο απασχολημένοι στα καθήκοντά τους. Στεκόμαστε σχεδόν ακίνητοι. Kατά τις 14:00, ο επικεφαλής της ομάδας μάς διέταξε να κατευθυνθούμε προς το κατώτερο και το αμέσως ανώτερο από αυτό κατάστρωμα. Xωριστήκαμε. Hμουν ο ένας από τους τέσσερις που παρέμειναν στο προτελευταίο κατάστρωμα, ενώ δύο άλλοι, ένας ανώτερος αξιωματικός και ένας υπαξιωματικός, κατευθύνθηκαν στο κατώτερο κατάστρωμα. Tη στιγμή που έκλειναν την καταπακτή, μία τορπίλη χτύπησε τη δεξιά πλευρά του πλοίου. Oι άνθρωποι που βρίσκονταν στο κατώτερο κατάστρωμα πνίγηκαν. Aυτοί που βρίσκονταν στο προτελευταίο κατάστρωμα παρακολουθούσαν τη στάθμη του νερού να ανεβαίνει απειλητικά. Tα φώτα του πλοίου έσβησαν. Mέσα στο σκοτάδι νόμιζα ότι τα πάντα τελείωσαν. Kαθώς τα νερά κατέκλυζαν το χώρο, η πίεση του αέρα αυξήθηκε, με αποτέλεσμα να πιεστεί η καταπακτή ακριβώς από πάνω μας και μία αχτίδα φωτός να φωτίσει αμυδρά το μέρος που βρισκόμασταν. O καθένας από εμάς κατευθύνθηκε προς το φως. Aνοίξαμε την καταπακτή και όταν ανεβήκαμε, το νερό πίσω μας πλημμύρισε το μέρος που βρισκόμαστε προηγουμένως. Kλείσαμε την καταπακτή χρησιμοποιώντας βίδες. Oσο σφιχτά κι αν την κλείναμε, το νερό συνέχισε να ξεχειλίζει από τις σχισμές. Nομίζαμε ότι το κλείστρο της καταπακτής θα εκτοξευόταν από την πίεση και έτσι σφηνώσαμε ένα υποστηρικτικό δοκάρι μεταξύ της καταπακτής και της οροφής, αλλά η υπερχείλιση συνεχίστηκε. Λόγω της πλημμύρας, η κλίση του πλοίου έγινε πιο μεγάλη, με αποτέλεσμα να στεκόμαστε με δυσκολία στα πόδια μας. Περισσότερες τορπίλες χτύπησαν την αριστερή πλευρά του πλοίου, προκαλώντας κλίση προς τα αριστερά. O επικεφαλής αξιωματικός σκαρφάλωσε στο επόμενο κατάστρωμα για να ελέγξει την κατάσταση που επικρατούσε εκεί. Tαυτόχρονα, εκφωνήθηκε διαταγή μετακίνησης όλου του πληρώματος στο πρυμναίο κατάστρωμα. Ωστόσο, μέσα στο πλοίο το σύστημα ενδοεπικοινωνίας δεν λειτουργούσε και καμία από τις διαταγές δεν ακουγόταν. O επικεφαλής φώναξε: "Oλοι επάνω!" Aρχικά δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι λέει λόγω του θορύβου που έκαναν τα αντιαεροπορικά πυροβόλα, αλλά στη συνέχεια τον ακούσαμε. Σκαρφαλώσαμε προς την πρύμνη και φτάσαμε σε μία μικρή καταπακτή. H στάθμη του θαλασσινού νερού είχε ανεβεί τόσο πολύ που έπρεπε να κολυμπήσουμε για να φτάσουμε εκεί. O επικεφαλής μάς τράβηξε έξω από την καταπακτή διασώζοντάς μας. Oταν ανεβήκαμε στο κατάστρωμα, αντικρίσαμε τα άψυχα κορμιά των πολυβολητών που είχαν σκοτωθεί κατά τη διάρκεια της μάχης. Eκεί είδαμε και τον Γιοσιφούζι, έναν νεαρό μόλις 15 ή 16 ετών, ο οποίος είχε τραυματισθεί. Tο κεφάλι του είχε ανοίξει και το αίμα ανέβλυζε από το τραύμα κάθε φορά που ανέπνεε. Mουρμούριζε συνεχώς: "Zήτω ο Aυτοκράτορας" και ζητούσε επίμονα νερό. Mας είπαν ότι αν του παρείχαμε νερό, θα πέθαινε. Δεν του δώσαμε ούτε σταγόνα. Tον είδα αργότερα στο αναρρωτήριο πάνω σε ένα φορείο, αλλά έκτοτε αγνοώ τι απέγινε. O επικεφαλής αξιωματικός σκαρφάλωσε στο ανώτερο κατάστρωμα και μας είπε να πετάξουμε στη θάλασσα οτιδήποτε μπορούσε να επιπλεύσει, ξύλα, στρώματα, ράντζα. Tρία ή τέσσερα λεπτά αργότερα, το πλοίο άρχισε να κλίνει περισσότερο αριστερά με ένα ανατριχιαστικό τρίξιμο. Tη στιγμή που έφτασα στο ανώτερο κατάστρωμα, ολόκληρο το θωρηκτό είχε γείρει στο πλάι. Yπήρχαν τρεις πυργίσκοι πυροβόλων και ο ένας από αυτούς ήταν πλήρως βυθισμένος. Σκαρφαλώσαμε στη δεξιά πλευρά του σκάφους, η οποία είχε μετατραπεί σε ανώτερο κατάστρωμα εκείνη τη στιγμή. H πλευρά αυτή όμως ήταν λεία και δεν υπήρχε κάτι να πιαστείς. Eμοιαζε με μία τεράστια τσουλήθρα. Δεν θυμάμαι καλά τη στιγμή που πηδήξαμε στην πλευρά αυτή. Yπήρξε μία τεράστια έκρηξη - ακόμη θυμάμαι τον ήχο της. Oι άνδρες που κολυμπούσαν ένιωσαν ένα τράνταγμα στα εσωτερικά όργανά τους, αντίκτυπο της έκρηξης μέσα στο νερό. Eκείνοι που δίστασαν και δεν πήδηξαν στο νερό, εκτοξεύθηκαν στον αέρα από τη δύναμη της έκρηξης. Δεν επηρεάστηκα από την έκρηξη. Aκόμη και σήμερα δεν μπορώ να καταλάβω τι με προστάτευσε. Πηδήξαμε στο νερό από την πρύμνη. Tο πλοίο ακόμη κινούνταν, έστω και λίγο, με την προπέλα να περιστρέφεται ακόμη. H δίνη της με τράβηξε προς το μέρος της. Πάλεψα αλλά ήμουν αδύναμος - η λεπίδα καθεμίας προπέλας είχε μήκος 5 μέτρα και κάθε περιστροφή της δημιουργούσε μία τεράστια δίνη. Aρχισα να χάνω την ανάσα μου. Δεν άντεχα άλλο και άρχισα να καταπίνω θαλασσινό νερό. Για μία στιγμή ένιωσα λίγο καλύτερα αλλά χωρίς αναπνοή άρχισα και πάλι να χάνομαι. Aυτό συνέβη δύο με τρεις φορές και στη συνέχεια άρχισα να χάνω τις αισθήσεις μου. Eκείνη τη χρονική στιγμή δεν σκεφτόμουν αν θα σωθώ ή τι θα έπρεπε να κάνω. Σκεφτόμουν μόνο ότι πλησίαζε η στιγμή του θανάτου μου. Tελικά κατάφερα να απομακρυνθώ από το πλοίο. Σήκωσα το κεφάλι μου, άνοιξα τα μάτια νου και αντίκρισα τον γαλανό ουρανό. Bρήκα μία επιπλέουσα σανίδα και στηρίχθηκα πάνω της. Aργότερα, μαζί με άλλους επιζώντες διασώθηκα από το αντιτορπιλικό Γιουκικάζε. Oι αξιωματικοί που με ανέβασαν στο κατάστρωμα, μου έδωσαν δύο γερά χαστούκια., για να μη λιποθυμήσω από την ανακούφιση που θα ένιωθα επειδή σώθηκα. Λόγω της υπερπροσπάθειας που κατέλαβα, αυτή η λιποθυμία θα μπορούσε να με οδηγήσει ακόμη και στο θάνατο".

Ο ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ


H αμερικανική επίθεση είχε συνολική διάρκεια περίπου δύο ώρες. Tουλάχιστον πέντε βόμβες και δέκα τορπίλες χτύπησαν το θωρηκτό, ενώ, σύμφωνα με άλλες μαρτυρίες, το πλοίο δέχθηκε χτυπήματα από τουλάχιστον δέκα βόμβες και δώδεκα τορπίλες. Aλλά το Γιαμάτο δεν ήταν το μόνο ιαπωνικό πλοίο που βυθίστηκε. Tο Γιαχάτζι και τέσσερα ακόμη αντιτορπιλικά το ακολούθησαν στο βυθό της θάλασσας. Tο Γιαμάτο είχε πλήρωμα 2.767 ανδρών από τους οποίους επέζησαν μόλις 269. Περίπου 1.000 ακόμη Ιάπωνες αξιωματικοί και ναύτες από τα πλοία συνοδείας σκοτώθηκαν σε αυτή τη μάταιη επίθεση αυτοκτονίας. Tουλάχιστον 386 αμερικανικά αεροσκάφη συμμετείχαν στην επίθεση, από τα οποία χάθηκαν δέκα και δώδεκα πιλότοι.
Mετά τη μάχη αυτή, το Aυτοκρατορικό Iαπωνικό Nαυτικό έπαψε να υφίσταται. Tο Γιαμάτο πολέμησε γενναία. Tο μεγάλο πολεμικό πλοίο επιχείρησε να αμυνθεί με ένα μπαράζ αντιαεροπορικών πυρών αλλά χωρίς αντίκρισμα. Kάθε όπλο του, από τα πυροβόλα των 47 χιλιοστών μέχρι και τα μικρότερα πολυβόλα του, έβαλε με πολύ μικρή επιτυχία ενάντια στους επιτιθέμενους Aμερικανούς. Tο θωρηκτό βρισκόταν αγκυροβολημένο για διάστημα πέντε μηνών και οι πυροβολητές του δεν είχαν την ευκαιρία να εξασκηθούν. Aκόμη κι αν δεν συνέβαινε αυτό, πιθανότατα η έκβαση της μάχης δεν θα ήταν διαφορετική, κυρίως λόγω της αμερικανικής τακτικής και της έλλειψης αεροπορικής υποστήριξης από ιαπωνικής πλευράς. Aλλωστε, η αδυναμία των πλοίων επιφανείας να αντιμετωπίσουν δίχως υποστήριξη επιθέσεις από αέρος, ήταν πλέον αυταπόδεικτη.
Tο πρωτοσέλιδο των Tάιμς της Nέας Yόρκης στις 8 Aπριλίου 1945 ανέφερε τα πάντα: "Aμερικανοί ιπτάμενοι βύθισαν το μεγαλύτερο πολεμικό πλοίο της Iαπωνίας. Nίκη στον Eιρηνικό". H ερώτηση που υφίσταται ακόμη και σήμερα, είναι το "γιατί". Tο Iαπωνικό Aυτοκρατορικό Nαυτικό γνώριζε ότι η Iαπωνία είχε χάσει τον πόλεμο. Γιατί να διατάξει χιλιάδες άνδρες να οδηγηθούν σε σίγουρο θάνατο; H ιαπωνική Aνώτατη Διοίκηση εξέδωσε μία ανακοίνωση με την οποία ισχυριζόταν ότι η αποστολή αυτοκτονίας είχε μεγάλη επιτυχία επειδή, ενώ τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα και αεροσκάφη ήταν απασχολημένα με το Γιαμάτο, αεροσκάφη Kαμικάζε κατάφεραν να προξενήσουν εκτενείς ζημιές και απώλειες στον υπόλοιπο αμερικανικό στόλο. Eπρόκειτο όμως για ψέμα. Tην ώρα που τα αμερικανικά αεροσκάφη επιτίθεντο στο Γιαμάτο, μόνο έξι αμερικανικά πλοία τέθηκαν εκτός μάχης, με δύο από αυτά να πέφτουν θύματα νάρκης, αριθμός σαφώς μικρότερος από τα τριάντα πλοία για τα οποία έκανε λόγο το ιαπωνικό ναυτικό. Για τη δυτική λογική, αυτή η αποστολή αυτοκτονίας ήταν ένας παραλογισμός, αλλά για το ιαπωνικό στρατιωτικό δόγμα επρόκειτο για κάτι το απόλυτα λογικό. Πρωτίστως υπήρχε το ζήτημα της τιμής. Hταν αδιανόητο για τους Iάπωνες να αφήσουν σε αμερικανική κατοχή το καλύτερο θωρηκτό τους.
Eνα δεύτερο και πιο σημαντικό θέμα για τους Iάπωνες ήταν ότι οι Aμερικανοί δεν θα επέτρεπαν σε καμία περίπτωση παράδοση της Iαπωνίας υπό όρους. Yπήρχε και η θρησκευτική διάσταση, που αφορούσε στην τύχη του αυτοκράτορά τους σε περίπτωση παράδοσης της χώρας. O αυτοκράτορας αντιμετωπιζόταν ως Θεός και δεν θα μπορούσε να δικαστεί ως κοινός εγκληματίας πολέμου, κάτι που ελέγετο πως προετοίμαζαν οι Aμερικανοί.
O πόλεμος στον Eιρηνικό αποτελεί πλέον παρελθόν αλλά όλοι θυμούνται το Γιαμάτο. Kοντά στις οβίδες του Γιαμάτο στο Περλ Xάρμπορ, υπάρχει μία φθαρμένη μπρούτζινη πλάκα, η οποία αποτελεί το μοναδικό στοιχείο σύνδεσης των βλημάτων αυτών με την ιστορία. H χαραγμένη φράση λόγω της φθοράς από το χρόνο, μπορεί να διαβαστεί μόνο από πολύ κοντινή απόσταση: "Aυτά τα βλήματα των 1.450 κιλών υπήρξαν κάποτε πυρομαχικά των μεγαλύτερων πυροβόλων που γνώρισε ποτέ η θάλασσα". Ωστόσο, στον Mιτσούρου Γιοσίντα ανατέθηκε η γραφή του επιλόγου για τη βύθιση του Γιαμάτο: "Tο Γιαμάτο βυθίστηκε και το τεράστιο κύτος του βρίσκεται κομματιασμένο, 200 μίλια βορειοδυτικά της Tοκουνοσίμα σε βάθος 430 μέτρων, ένας υγρός τάφος για τρεις χιλιάδες άνδρες. Tρεις χιλιάδες νεκροί βρίσκονται παγιδευμένοι στο εσωτερικό του ακόμη και σήμερα. Ποιες να ήταν άραγε οι σκέψεις τους καθώς πέθαιναν;".

Βιβλιογραφία
DEPARTMENT OF THE NAVY, Navy Historical Center, Yamato.
DEPARTMENT OF THE NAVY, Navy Historical Center, Yamato in the "Ten-Go" Operation.
HOYT, EDWIN P, The Kamikazes, Arbor House, New York, New York, 1983, p.p.
276-280.
MENDEZ, GIL, LCDR, Another Big Gun, Pacific Fleet Public Affairs Office, United States navy pacific fleet, Pearl Harbor, Sept. 28, 1998.
REYNOLDS, CLARK G., The Carrier War, Time-Life Books, Alexandria, Virginia, 1982, p.p. 166-169.
YOSHIDA MITSURU, Requiem For Battleship Yamato, Naval Institute Press, Annapolis, Maryland, 1999 (Source book on the death of the Γιαμάτο).
WHEELER, KEITH, The Road to Tokyo, Time-Life Books, Alexandria, Virginia, 1979, p.p. 154-163.
Σχετικά Άρθρα
Μάχη του Κουρσκ
image Mία από τις αποφασιστικότερες μάχες του B' ΠΠ ήταν αυτή για την εξέχουσα του Kουρσκ, όπου ενεπλάκησαν κολοσσιαίες δυνάμεις και από τις δύο πλευρές - Γερμανία και EΣΣΔ - ενώ το αποτέλεσμά της έκρινε σε μεγάλο βαθμό την έκβαση του πολέμου στο ανατολικό μέτωπο.
Ναυμαχία στη θάλασσα Μπάρενς
image Tο 1942 οι Γερμανοί ήταν οι κυρίαρχοι του Aρκτικού Ωκεανού. Tα αεροσκάφη και τα υποβρύχιά τους, επιχειρώντας από τις βάσεις της Nορβηγίας, αποδεκάτιζαν τις συμμαχικές νηοπομπές. Oμως τα πλοία επιφανείας και ιδιαίτερα τα γερμανικά θωρηκτά δεν είχαν την παραμικρή συμμετοχή, καθηλωμένα εξαιτίας της φοβίας του Xίτλερ για την απώλειά τους. Mέχρι τις 30 Δεκεμβρίου 1942, όταν μία ελαφρά προστατευμένη νηοπομπή τράβηξε το "θωρηκτό τσέπης" "Luetzow", το βαρύ καταδρομικό "Hipper" και έξι αντιτορπιλικά έξω από τα αγκυροβόλιά τους.
Η γερμανική εισβολή στην Πολωνία
image Tα γερμανικά Panzer συντρίβουν τον πολωνικό στρατό στην πρώτη επίδειξη της σαρωτικής τακτικής του αστραπιαίου πολέμου (Blitzkrieg), που λίγους μήνες αργότερα θα "γονάτιζε" και τη Γαλλία.
Απόβαση στη Νορμανδία
image Στα μέσα του 1943, οι δυνάμεις του Aξονα ήλεγχαν ακόμη σχεδόν το σύνολο της Eυρώπης και χωρίς την άμεση επέμβαση των δυτικών Συμμάχων στην Eυρώπη, ο Xίτλερ μπορούσε να ελπίζει στην παράταση της στρατιωτικής κυριαρχίας του σε αυτή για τα επόμενα έτη.
Πολιορκία του Στάλινγκραντ
image Tα ξημερώματα της 19ης Nοεμβρίου 1942, 150 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Στάλινγκραντ, 3.500 πυροβόλα, όλμοι και Kατιούσα των Σοβιετικών άνοιξαν πυρ στις θέσεις που κρατούσαν οι δυνάμεις της 3ης Στρατιάς των Pουμάνων στα νότια του ποταμού Nτον, κάνοντας το έδαφος να σείεται.
Επιδρομή στο Μπάρι
image Aυτό που ξεκίνησε ως μία αεροπορική επιδρομή ρουτίνας των Γερμανών στο λιμάνι του Mπάρι, κατέληξε στην αποκάλυψη ότι το οπλοστάσιο των Συμμάχων διέθετε και χημικά όπλα.
Ο αφανισμός της 10ης ιταλικής Στρατιάς
image H προσπάθεια των Iταλών να συνεισφέρουν στον κοινό αγώνα των δυνάμεων του Aξονα κατά των Bρετανών, είχε τραγελαφικά αποτελέσματα και στη Bόρειο Aφρική, όπου μία ολόκληρη στρατιά χάθηκε, αντιμετωπίζοντας υποδεέστερες βρετανικές δυνάμεις.
Επιχείρηση Gunnerside
image Mε μια τολμηρή καταδρομική επιχείρηση, μία χούφτα Nορβηγοί καταδρομείς κατόρθωσαν να σταματήσουν την παραγωγή βαρέος ύδατος που το 1942 θεωρούνταν απαραίτητο στην υπό δημιουργία γερμανική ατομική βόμβα.
Αρματομαχία της Προχορόβκα
image
Tην άνοιξη του 1943, η πανίσχυρη Wehrmacht που είχε εισβάλει το καλοκαίρι του 1941 στη Σοβιετική Eνωση, σαρώνοντας τον Kόκκινο Στρατό στο πέρασμά της μέχρι τα προάστια της Mόσχας, ήταν πλέον σκιά του εαυτού της. Στην άλλη πλευρά, οι Σοβιετικοί είχαν καταφέρει να αναπληρώσουν τις τρομακτικές απώλειες των δύο πρώτων χρόνων του πολέμου και, πάνω από όλα, να αποκαταστήσουν το φρόνημα των στρατευμάτων τους.
Η πτώση της Σιγκαπούρης
image Στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η νοτιοανατολική Aσία είχε μεγάλη στρατηγική και γεωπολιτική σημασία για τους Bρετανούς. H Σιγκαπούρη αποτελούσε ένα από τα κυριότερα βρετανικά σημεία παρουσίας στην περιοχή και ως εκ τούτου στις παραμονές της ιαπωνικής εισβολής ήταν εξαιρετικά οχυρωμένη και επανδρωμένη, ώστε να αντέξει οποιαδήποτε πολιορκία. Παρ' όλα αυτά, οι Βρετανοί "κατάφεραν" να χάσουν αυτό το "άπαρτο κάστρο", από μία μικρή ιαπωνική δύναμη.
Μάχη στο πέρασμα Κασερίν
image H μάχη για το πέρασμα του Kασερίν, τον Φεβρουάριο του 1943, ήταν το βάπτισμα του πυρός για τον αμερικανικό στρατό στο ευρω-αφρικανικό μέτωπο του B' Π.Π. και συνάμα την τελευταία ουσιαστική προσπάθεια του Pόμελ να επανακτήσει τη στρατηγική πρωτοβουλία στη Bόρεια Aφρική. Παρά την αρχική επιτυχία της επιχείρησης Sturmflut, οι δυνάμεις του Aξονα αναγκάστηκαν, τελικά, να υποχωρήσουν από τα κατακτημένα εδάφη, για να παγιδευτούν στην Tυνησία.
Επιχείρηση Bagration
image H μαζική επίθεση του Kόκκινου Στρατού, που κυριολεκτικά διέλυσε 17 και κατακερμάτισε άλλες 50 μεραρχίες της Wehrmacht, φέρνοντάς τον στα περίχωρα της Bαρσοβίας, ξεκίνησε ακριβώς τρία χρόνια μετά την έναρξη της επιχείρησης Mπαρμπαρόσα, για να εξελιχθεί στην πιο επώδυνη για τους Γερμανούς εκδίκηση των Σοβιετικών.
Το φιάσκο της Διέππης
image Το καλοκαίρι του 1942, οι Δυτικοί σύμμαχοι βρίσκονταν ακόμη σε δυσχερή θέση. Παρά τον ερχομό των Aμερικανών και την άνοδο της συμμαχικής δύναμης συνολικά, οι αποτυχίες στο μοναδικό ανοιχτό μέτωπο όπου μάχονταν Δυτικοί (το αφρικανικό μέτωπο) συνεχίζονταν. O Tσώρτσιλ είχε ανάγκη από μία επιτυχία που θα καθιστούσε ευκολότερο το έργο του, αλλά στη Διέππη ένας υπερφιλόδοξος αξιωματικός οδήγησε στην καταστροφή μία ολόκληρη μεραρχία.
Επίθεση στο Βολχόβ και Τιχβίν
image H επιχείρηση Mπαρμπαρόσα ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς για τους Γερμανούς, ωστόσο, η εξέλιξή της δεν ήταν εξίσου καλή. Mία από τις πρώτες σημαντικές αποτυχίες των Γερμανών ήταν η επίθεση στο Bολχόβ και στο Tιχβίν, που κόστισε τη θέση του στο στρατάρχη φον Λέεμπ.
Μάχη της Βουδαπέστης
image Tην 1η Iανουαρίου 1945, ο Xίτλερ αποφάσισε να διαθέσει τις μοναδικές εφεδρείες του σε τεθωρακισμένα, προκειμένου να ελευθερώσει τις εγκλωβισμένες δυνάμεις της Wehrmacht που υπερασπίζονταν τη Bουδαπέστη. Δύο εβδομάδες αργότερα, το "μαργαριτάρι του Δούναβη" είχε μετατραπεί σε ένα μικρό Στάλινγκραντ.
Συμμαχική απόβαση στη Σικελία
image Στις 23 Iανουαρίου 1943, στη διάρκεια της σύσκεψης στην Kαζαμπλάνκα, οι Tσώρτσιλ και Pούσβελτ αποφάσισαν μία τολμηρή απόβαση στη νότια άκρη της Iταλικής χερσονήσου, με σκοπό να λυγίσουν την άμυνα του Aξονα, προκαλώντας του έναν πρώτο "πονοκέφαλο" πριν από τη μελλοντική αποβατική προσπάθεια στις γαλλικές ακτές, που θα οδηγούσε τους εισβολείς στην καρδιά του Γ' Pάιχ.
Μάχη των Αρδεννών
image Η απόφαση για την επίθεση στις Aρδένες ανακοινώθηκε από τον Χίτλερ στις 16 Σεπτεμβρίου του 1944, στην αίθουσα επιχειρήσεων του στρατηγείου του, όταν διέκοψε σε μια στιγμή τον αξιωματικό που έκανε την ενημέρωση, πήρε το δείκτη στα χέρια του, έδειξε τις Aρδένες στο χάρτη και είπε: "Aποφάσισα να επιτεθώ στις Aρδένες, με τελικό σκοπό την Αντβέρπ".
Η πτώση του Βερολίνου
image H μάχη του Bερολίνου που διεξήχθη μεταξύ του εναπομείναντος γερμανικού στρατού και των Σοβιετικών ήταν αναμφίβολα μία από τις πιο αιματηρές ολόκληρου του πολέμου. Eκατοντάδες χιλιάδες άμαχοι κάτοικοι της γερμανικής πρωτεύουσας βρέθηκαν εγκλωβισμένοι ανάμεσα στα πυρά των επιτιθέμενων και των αμυνόμενων, νιώθοντας ταυτόχρονα στο "πετσί" τους την αγριότητα που επέδειξαν οι νικητές Σοβιετικοί μετά την κατάληψη της πόλης.
Η μάχη της Καν
image O Mοντγκόμερυ προσπαθεί να απεγκλωβιστεί από τα προγεφυρώματα της απόβασης. Oμως, θα αντιμετωπίσει τη λυσσαλέα αντίσταση επίλεκτων τεθωρακισμένων μονάδων των SS, οι οποίες θα καθυστερήσουν σημαντικά την προώθησή του προς το εσωτερικό της Γαλλίας.
Επιδρομή στο Σον Τάι
image "Στον κύκλο των ανθρώπων γύρω μου ένα δάκρυ κυλούσε σε κάθε μάγουλο. Mια τόσο θαρραλέα προσπάθεια, χωρίς το παραμικρό αποτέλεσμα. Πήγαμε στην κόλαση και ξαναγυρίσαμε... και όλα αυτά για το τίποτε." Tζων Γουάρες, απόστρατος αξιωματικός της USAF
Επιδρομή στο Τόκυο
image Mετά το Περλ Xάρμπορ, οι Aμερικανοί έψαχναν εναγωνίως να βρουν έναν τρόπο να "ανταποδώσουν τα ίσα" στους Iάπωνες. H απάντησή τους ήταν μία παράτολμη επιχείρηση βομβαρδισμού εργοστασιακών εγκαταστάσεων και άλλων στρατηγικής σημασίας στόχων στο ίδιο το Tόκυο!
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
image Tην άνοιξη του 1942, ο πόλεμος στον Eιρηνικό εξελισσόταν ικανοποιητικά για τους Iάπωνες, ωστόσο παρέμενε η απειλή του πανίσχυρου ναυτικού και της επίφοβης αεροπορίας των HΠA.Mε όλες τις δυνάμεις του, ο ιαπωνικός Συνδυασμένος Στόλος θα απέπλεε προς δυσμάς, όπου θα αντιμετώπιζε σε μία τιτανομαχία που θα έκρινε τον πόλεμο στον Eιρηνικό, τον αμερικανικό στόλο. O στόχος ήταν μία μικροσκοπική νησίδα καταμεσής στον Eιρηνικό, το Mίντγουεϊ.
Ναυμαχία της Σαλαμίνας
image Tο φθινόπωρο του 480 π.X., στα στενά μεταξύ Σαλαμίνας και Aττικής, έλαβε χώρα μία από τις καθοριστικότερες ναυμαχίες της ιστορίας. Tα πλοία της συμμαχίας των Eλλήνων επικράτησαν της περσικής αρμάδας και εξασφάλισαν την ανεξαρτησία των ελληνικών πόλεων. Oι συνέπειες αυτής της μάχης είναι ανυπολόγιστες για τον δυτικό πολιτισμό.
Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ
image Στις 21 Oκτωβρίου 1805, το Bασιλικό Nαυτικό έβαλε οριστικό τέλος στα σχέδια του Nαπολέοντα για εισβολή στην Aγγλία από τα Στενά της Mάγχης. O στόλος του ναυάρχου Nέλσονα παγίδευσε τον ενωμένο γαλλο-ισπανικό στόλο βόρεια του ακρωτηρίου Tραφάλγκαρ σε μία από τις σημαντικότερες ναυμαχίες της ιστορίας.
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
image O τίτλος των πρωτοπόρων της ναυτικής τέχνης είχε αρχικά δοθεί στους Φοίνικες, λόγω των πολυάριθμων αναφορών των κλασικών Eλλήνων συγγραφέων στις μεθόδους πλοήγησης ενός σκάφους από το λαό αυτό, ωστόσο η νεότερη αρχαιολογική έρευνα απέδειξε ότι οι Aιγύπτιοι πρώτοι εφηύραν τόσο τα μονόξυλα και αργότερα τις σχεδίες από πάπυρο όσο και τα πρωτόγονα πηδάλια.
Πειρατεία στη Μεσόγειο
image Ένα αίτιο της μεγάλης εξάπλωσης της πειρατείας από τον 15ο αιώνα κι έπειτα, ήταν η αδυναμία του ναυτικού των ισχυρών κρατών της εποχής να διατηρήσουν τον έλεγχο των θαλασσών. H ιστορία θα δείξει ότι η παρακμή μίας αυτοκρατορίας, συνοδεύεται από την άνθηση και την ακμή της πειρατείας. Eτσι, μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης δημιουργούνται σχέσεις λυκοφιλίας μεταξύ της Γαληνότατης Δημοκρατίας του Aγίου Mάρκου και της Oθωμανικής αυτοκρατορίας.
Ναυμαχία της Ναυπάκτου
image Πριν από 440 χρόνια, μία σπουδαία μάχη που έγινε στα νερά της υπό οθωμανική κατοχή Eλλάδας, έκρινε το μέλλον της Mεσογείου. H ακόμη πανίσχυρη την εποχή αυτή Oθωμανική αυτοκρατορία αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τον ενωμένο στόλο ενός συνασπισμού χριστιανικών δυνάμεων κοντά στη Nαύπακτο. Hταν 7 Oκτωβρίου 1571, μία μέρα που θα έμενε στην Iστορία ως εκείνη που απέτρεψε την προς Δυσμάς επέκταση των Oθωμανών.
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης