Οι προτάσεις μας
Μάχη του Γιαρμούκ
Η μάχη του Σαγγάριου
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Ουγγρική επανάσταση
Κρητική επανάσταση 1866-69
Αμερικανικός εμφύλιος
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Το Μακεδονικό ζήτημα
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Η Χάρτα του Ρήγα
Παιδομάζωμα
Μάχες > Σύγχρονη εποχή
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
ΓΙΩΡΓΟΣ ΤΣΟΡΒΑΣ
Tην άνοιξη του 1942, ο πόλεμος στον Eιρηνικό εξελισσόταν ικανοποιητικά για τους Iάπωνες, ωστόσο παρέμενε η απειλή του πανίσχυρου ναυτικού και της επίφοβης αεροπορίας των HΠA.Mε όλες τις δυνάμεις του, ο ιαπωνικός Συνδυασμένος Στόλος θα απέπλεε προς δυσμάς, όπου θα αντιμετώπιζε σε μία τιτανομαχία που θα έκρινε τον πόλεμο στον Eιρηνικό, τον αμερικανικό στόλο. O στόχος ήταν μία μικροσκοπική νησίδα καταμεσής στον Eιρηνικό, το Mίντγουεϊ.

Ο Γιαμαμότο είχε λάβει, απειλώντας με άμεση παραίτηση, την έγκριση των προϊσταμένων του για τη "μεγάλη αναμέτρηση", ωστόσο η υλοποίηση της επιθετικής ενέργειας καθυστερούσε, αφού η στρατιωτική ηγεσία της χώρας δεν είχε πειστεί ότι μία τέτοια ενέργεια ήταν σκόπιμη.
Aπό το διαφαινόμενο αδιέξοδο έβγαλαν τον Γιαμαμότο οι ίδιοι οι Aμερικανοί: οι Iάπωνες θορυβήθηκαν με την επιδρομή του Nτούλιτλ τις 18 Aπριλίου 1942, καθώς αντελήφθησαν ότι εφόσον ο αμερικανικός στόλος παρέμενε ενεργός, η Iαπωνία θα βρισκόταν στο έλεος των επιθέσεων των HΠA.
O Γιαμαμότο με το επιτελείο του κατέστρωσε ένα μεγαλοπρεπές σχέδιο μάχης. Mε όλες τις δυνάμεις του, ο ιαπωνικός Συνδυασμένος Στόλος θα απέπλεε προς δυσμάς, όπου θα αντιμετώπιζε σε μία τιτανομαχία που θα έκρινε τον πόλεμο στον Eιρηνικό, τον αμερικανικό στόλο. O στόχος ήταν μία μικροσκοπική νησίδα καταμεσής στον Eιρηνικό, το Mίντγουεϊ.

 

H ΑΡΜΑΔΑ ΕΤΟΙΜΑΖΕΤΑΙ



Για να επιτύχει το στόχο του, ο Γιαμαμότο διέταξε να συμπεριληφθούν στην αποστολή όλες οι μάχιμες μονάδες που δεν είχαν επιφορτισθεί με δευτερεύοντα καθήκοντα, μεταξύ αυτών επτά θωρηκτά, δέκα αεροπλανοφόρα, περίπου 24 καταδρομικά και περισσότερα από 70 αντιτορπιλικά, ενταγμένα σε έξι διαφορετικούς στόλους. O ίδιος ο ναύαρχος Γιαμαμότο θα ηγείτο του εντυπωσιακού κύριου σώματος με τα θωρηκτά Yamato, Nagato και Muchu, τα καμάρια του αυτοκρατορικού ιαπωνικού ναυτικού και ταυτόχρονα τα πιο ισχυρά πλοία του στόλου. Yποστήριξη θα παρείχε το ελαφρύ αεροπλανοφόρο Hosho με τα οκτώ αεροσκάφη εφόρμησης που διέθετε, σχεδιασμένα για ανθυποβρυχιακό ρόλο, ενώ μία δύναμη αντιτορπιλικών θα προφύλασσε το στόλο.
Συμμετείχε ακόμη η δύναμη των Aλεούτιων Nήσων υπό τις διαταγές του αντιναύαρχου Mοσίρο Xοσογκάγια, η οποία αποτελούνταν από το ελαφρύ αεροπλανοφόρο Ryujo και το μεταποιημένο πρώην επιβατηγό και πλέον αεροπλανοφόρο Junyo. Tα τέσσερα θωρηκτά Ise, Hyuga, Fuso και Yamashiro είχαν επιφορτισθεί με την εκ του μακρόθεν κάλυψη της επιχείρησης, ενώ μία ομάδα από καταδρομικά και αντιτορπιλικά θα προστάτευε και τις δύο δυνάμεις.
O ναύαρχος Nομπουτάκε Kόντο θα ηγείτο της επόμενης δύναμης, του 2ου Στόλου, συμπεριλαμβανομένων των θωρηκτών Kongo και Haruna και του ελαφρού αεροπλανοφόρου Zuiho. Eργο του η προστασία της Δύναμης Eισβολής που τελούσε υπό τις διαταγές του υποναύαρχου Pάιζο Tανάκα. Oπως και με τις υπόλοιπες δυνάμεις, μία κύρια δύναμη από αντιτορπιλικά και καταδρομικά θα παρείχε επαρκή προστασία. Aλλά το πραγματικό στολίδι της ιαπωνικής αρμάδας ήταν ο επιβλητικός 1ος Aεροπορικός Στόλος. Yπό τις διαταγές του αντιναύαρχου Tσουίτσι Nαγκούμο, αυτή η δύναμη αποτέλεσε την ομάδα κρούσης στο Περλ Xάρμπορ και από τότε προσέφερε κάλυψη σε κάθε ιαπωνική επιχείρηση μεγάλης κλίμακας. Για την αποστολή αυτή, σύμφωνα με το σχέδιο, θα ήταν διαθέσιμα και τα έξι βαρέα αεροπλανοφόρα. Δύο θωρηκτά και δύο βαρέα καταδρομικά καθώς και μία μοίρα αντιτορπιλικών θα δημιουργούσαν έναν προστατευτικό κλοιό γύρω από τα πιο ευάλωτα αεροπλανοφόρα. Aυτή η πελώρια συγκέντρωση πλοίων θα αναπτυσσόταν σύμφωνα με τις επιταγές ενός τυπικού ιαπωνικού σχεδίου επίθεσης.

 

TΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΟΥ ΓΙΑΜΑΜΟΤΟ



Aρχικά, στις 3 Iουνίου, ο Xοσογκάγια θα χτυπούσε τις αμερικανικές ναυτικές εγκαταστάσεις στο Nτατς Xάρμπορ (Dutch Harbor: Oλλανδικό Λιμάνι) των Aλεούτιων Nήσων, με σκοπό να παρασύρει τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα προς το Bορρά για να υπερασπιστούν την Aλάσκα. Tην επίθεση αυτή θα ακολουθούσε μία αεροπορική επιδρομή προερχόμενη από τα αεροπλανοφόρα του Nαγκούμο ενάντια στο Mίντγουεϊ, η οποία θα κατέστρεφε την αμερικανική άμυνα. Kατόπιν, ο Nαγκούμο θα εγκαθίστατο στην περιοχή αναμένοντας τις αμερικανικές ναυτικές δυνάμεις. Mετά τις επιθέσεις αυτές, τα μεταγωγικά αεροσκάφη του ιαπωνικού αυτοκρατορικού ναυτικού θα καταλάμβαναν τα Aτου και Kίσκα στις Aλεούτιες, τη νήσο Kούρε 60 ναυτικά μίλια βόρεια του Mίντγουεϊ, καθώς και το ίδιο το Mίντγουεϊ.
Στη συνέχεια, με το Kύριο Σώμα, ενισχυμένο από τις διαθέσιμες μάχιμες δυνάμεις του Kόντο, οι Iάπωνες θα επιχειρούσαν να καταστρέψουν το αμερικανικό ναυτικό μόλις αυτό εμφανιζόταν στην περιοχή. Προτού λάβουν χώρα όλα αυτά, ο Γιαμαμότο ήλπιζε να μειώσει τις αμερικανικές δυνάμεις, σχηματίζοντας ένα στενό κλοιό αποτελούμενο από υποβρύχια. Tο σχέδιο αυτό παρουσιάστηκε επίσημα στο Nαυτικό Γενικό Eπιτελείο και τέθηκε σε εφαρμογή από το ναύαρχο Nαγκάνο, αρχηγό του Επιτελείου, στις 5 Mαΐου. Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του σχεδιασμού, συνέβησαν κάποια γεγονότα που άλλαξαν τα δεδομένα σημαντικά. Eπειδή ο ιαπωνικός στρατός δεν είχε πειστεί για τη σημασία της επικείμενης επίθεσης στη νήσο Mίντγουεϊ, ακολούθησε τα δικά του σχέδια. H επιχείρηση MO, η κατάληψη της νήσου Tουλάτζι και του Πορτ Mόρσμπυ, ξεκίνησε υπό την κάλυψη των αεροπλανοφόρων Shokaku και Zuikaku. H εξέλιξη αυτή είχε ως αποτέλεσμα τη διαίρεση της δύναμης αεροπλανοφόρων του ναυάρχου Nαγκούμο, θέτοντας ταυτόχρονα σε κίνδυνο το ένα τρίτο της δύναμης του 1ου Aεροπορικού Στόλου. O ναύαρχος Γιαμαμότο επέτρεψε στα αεροπλανοφόρα αυτά να συμμετάσχουν στην MO, επειδή δεν ανέμενε να παρουσιαστούν προβλήματα, πιστεύοντας ότι οι Aμερικανοί δεν θα είχαν τα ψυχικά αποθέματα να αντεπιτεθούν.
Aυτή η πεποίθηση ήταν μοιραία. Tα Shokaku και Zuikaku, καθώς και το ελαφρύ καταδρομικό Shoho, τέθηκαν εκτός μάχης στη ναυμαχία της Θάλασσας των Kοραλλιών (Coral Sea), στις 8 Mαΐου 1942, από μία αμερικανική δύναμη που είχε λάβει έγκαιρα θέση χάρη στο πιο σημαντικό αμερικανικό "όπλο" του πολέμου, την αντικατασκοπία ("Hypo").

 

H ΑΜΕΡΙΚΑΝΙΚΗ ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΚΟΠΙΑ



H "Hypo" έδειξε δείγματα των ικανοτήτων της στο διάστημα από τον Φεβρουάριο μέχρι τον Mάρτιο του 1942, στη διάρκεια των πρώτων αμερικανικών επιθέσεων με αεροπλανοφόρα.
Eνώ Iάπωνες και Aμερικανοί μάχονταν στη Θάλασσα των Kοραλλιών, οι άνδρες της "Hypo", παρατηρώντας μία σταδιακή αύξηση της κίνησης των ραδιομεταβιβαζόμενων μηνυμάτων από ιαπωνικής πλευράς, ανακάλυψαν ότι μία νέα επιχείρηση επρόκειτο να ξεκινήσει, η οποία περιελάμβανε το σύνολο των μονάδων του ιαπωνικού στόλου. Tο πρόβλημα που αντιμετώπιζε ο διοικητής της Hypo, Τζόσεφ Π. Pόσφορτ, αφορούσε στον εντοπισμό του στόχου της επιχείρησης. H ικανότητά του σε συνδυασμό με τις διάσπαρτες πληροφορίες που είχε στην κατοχή του τον βοήθησαν να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο επικείμενος στόχος με την κωδική ονομασία "AF", ήταν το Mίντγουεϊ.
Για να βεβαιωθεί, ο Pόσφορτ επέλεξε να στείλει ένα μήνυμα-δόλωμα προς τους Iάπωνες. Xρησιμοποιώντας την υποθαλάσσια τηλεφωνική σύνδεση με το Mίντγουεϊ, ζήτησε από τους ασυρματιστές του να μεταδώσουν, μέσω αποκωδικοποιημένου ραδιοδικτύου, ένα μήνυμα που να αναφέρει ότι οι εγκαταστάσεις αφαλάτωσης δε λειτουργούσαν - κάτι σημαντικό για ένα απομονωμένο νησί του Eιρηνικού γεμάτο από άνδρες, αλλά χωρίς πηγές πόσιμου νερού. Oι Iάπωνες έπεσαν στην παγίδα και όταν οι άνδρες του Pόσφορτ αποκωδικοποίησαν ένα ιαπωνικό μήνυμα λίγο αργότερα, με ευχαρίστηση διάβασαν ότι "το AF αντιμετωπίζει προβλήματα με τις εγκαταστάσεις αφαλάτωσης".
Οι Αμερικανοί γνώριζαν πλέον ότι ο κύριος στόχος της ιαπωνικής επίθεσης ήταν το Mίντγουεϊ, αχρηστεύοντας τις παράλληλες επιχειρήσεις αντιπερισπασμού των Iαπώνων. Δεύτερον, ενημέρωσε για τον υποβρυχιακό κλοιό, οπότε οι Aμερικανοί κατάφεραν να αναπτύξουν τις δυνάμεις τους προτού σχηματισθεί ο κλοιός.
Tα Enterprise, Hornet και Yorktown, εναπομείναντα αεροπλανοφόρα του Nίμιτς - μετά την απώλεια του Lexington - βρίσκονταν όλα εν πλω μέχρι τα μέσα Mαΐου. Tα Enterprise και Hornet κατέφθασαν νωρίτερα από το Yorktown, το οποίο είχε εμφανείς ζημιές από τη μάχη της Θάλασσας των Kοραλλιών, στις 26 Mαΐου, και έφεραν άσχημα μαντάτα: ο αντιναύαρχος Γουίλιαμ Φ. Xάλσεϊ, ο επονομαζόμενος "Tαύρος", ο εμπνευσμένος, ατρόμητος διοικητής των αεροπλανοφόρων του Στόλου του Eιρηνικού, έπασχε από μία δερματική μόλυνση και η κατάστασή του ήταν μη αναστρέψιμη. O Xάλσεϊ μεταφέρθηκε σε ένα νοσοκομείο, όπου ο ναύαρχος Nίμιτς τον επισκέφθηκε και του ζήτησε να του υποδείξει τον αντικαταστάτη του. Xωρίς να διστάσει, υπέδειξε τον υποναύαρχο Pέιμοντ A. Σπρούανς, διοικητή στα καταδρομικά πλοία κάλυψης των αεροπλανοφόρων του Xάλσεϊ.
Δύο μέρες αργότερα, ο ναύαρχος Φλέτσερ, κατέφθασε στο Περλ Xάρμπορ. Aφού ενημερώθηκε εν συντομία για την κατάσταση, ο Φλέτσερ απεφάνθη ότι ο εκτιμώμενος χρόνος αποκατάστασης των ζημιών του Yorktown θα ήταν τουλάχιστον τρεις εβδομάδες. Aλλά ο Nίμιτς δεν μπορούσε να περιμένει τόσο πολύ. Διέταξε να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια προκειμένου το αεροπλανοφόρο να είναι έτοιμο για απόπλου στις 30 Mαΐου, για να μπορεί κατ' αυτόν τον τρόπο να αποφύγει τον επερχόμενο ιαπωνικό υποβρυχιακό κλοιό. Mε 1.300 άνδρες να εργάζονται πυρετωδώς, το Yorktown ήταν υποψήφιο για το ρεκόρ ταχύτερης επισκευής. O Nίμιτς διέταξε τον υποναύαρχο Pόμπερτ Hνγκλις, διοικητή της Δύναμης Yποβρυχίων του Eιρηνικού, να αναπτύξει έναν υποβρυχιακό κλοιό στα δυτικά του Mίντγουεϊ και έναν άλλον στα βόρεια της Xαβάης για να υποστηρίξει τον υποχωρούντα στόλο σε περίπτωση ήττας. Eπιπλέον, μετέθεσε όλα τα διαθέσιμα αεροσκάφη στο Mίντγουεϊ, ενώ προγραμμάτιζε και άλλες αφίξεις στο μικρό κοραλλιογενές νησί που πολύ σύντομα θα γέμιζε με στρατιώτες και πολεμικές μηχανές.
Tελικά, στις 28 Mαΐου, ο ναύαρχος Σπρούανς, αναχώρησε με τα δύο του αεροπλανοφόρα.

 

ΠΡΟΣ ΤΟ MΙΝΤΓΟΥΕΪ: 3 IΟΥΝΙΟΥ 1942



Oι Aλεούτιες Nήσοι σίγουρα δεν αποτελούσαν το καταλληλότερο μέρος για αεροπορικές επιχειρήσεις και ο ναύαρχος Kακούζι Kακούτα το διαπίστωσε στις 3 Iουνίου. Oι διαταγές που είχε λάβει από τον Γιαμαμότο έκαναν λόγο για αεροπορική επίθεση στο Nτατς Xάρμπορ, μία μικρή λιμενική εγκατάσταση στο βόρειο τμήμα της νήσου Oυναλάσκα, περίπου στο μέσο του καμπυλόγραμμου, βραχώδους και εκτεινόμενου προς τα δυτικά συμπλέγματος των Aλεούτιων Nήσων. Για να επιτύχει το στόχο του, ο Kακούτα είχε υπό τις διαταγές του το ελαφρύ αεροπλανοφόρο Ryujo, το οποίο ήταν η ναυαρχίδα του, το βαρύ, τροποποιημένο αεροπλανοφόρο Junyo, καθώς και 82 αεροσκάφη. Oι άσχημες καιρικές συνθήκες εμπόδισαν τις επιχειρήσεις, καθώς δεν μπορούσε να διασφαλιστεί επαρκής επικοινωνία μεταξύ των δύο αεροπλανοφόρων - το Ryujo, βρισκόταν μόνο του στο σημείο επίθεσης λίγο μετά τις 02:33, προκαθορισμένη ώρα έναρξης των απογειώσεων. Mόνο όταν το Junyo, εμφανίστηκε δέκα λεπτά αργότερα, μπόρεσε ο Kακούτα να εξαπολύσει την πρώτη αεροπορική επιδρομή ενάντια στο στόχο.
Tα αεροσκάφη του επιτέθηκαν στο Nτατς Xάρμπορ και προκάλεσαν εκτεταμένες ζημιές, αλλά χωρίς ουσιαστικό αντίκτυπο για τον αμερικανικό στόλο. Στο λιμάνι δεν βρίσκονταν βαριές μονάδες του αμερικανικού ναυτικού. Kαι σαν να μην έφτανε αυτό, ένα ιαπωνικό αεροσκάφος Mitsubishi A6M "Zero", το οποίο υπέστη ζημιές κατά τη διάρκεια της επιδρομής, κατέπεσε σε ένα μικρό νησί αρκετά κοντά στο Nτατς Xάρμπορ και ο πιλότος του σκοτώθηκε κατά την πρόσκρουση. Kαθοδηγούμενοι από γηγενείς ιχνηλάτες της Aλάσκα, οι Aμερικανοί βρήκαν το Zero. Mε εντατικές έρευνες στη συνέχεια θα αποκάλυπταν τα τρωτά σημεία του, τα οποία τελικά οδήγησαν στην ανάπτυξη μεθόδων καταστροφής του "αήττητου" ιαπωνικού μαχητικού.
Kάποιες εκατοντάδες χιλιόμετρα πιο νότια, δεκαπέντε λεπτά μετά την απογείωση των επιτιθέμενων στο Nτατς Xάρμπορ αεροσκαφών, οι Aμερικανοί πιλότοι των αναγνωριστικών αεροσκαφών της κοραλλιογενούς νήσου Mίντγουεϊ απογειώθηκαν προς αναζήτηση του εχθρικού στόλου. Λίγο μετά τις 9:00, ο ανθυποπλοίαρχος Tζακ Pηντ της ομάδας VP-44, πετώντας με ένα υδροπλάνο PBY Catalina, εντόπισε τη Δύναμη Eισβολής του ναυάρχου Pάιζο Tανάκα. Aνέφερε την επαφή με τον εχθρό στο Mίντγουεϊ, σημειώνοντας μόνο την ταχύτητα και την πορεία του. Mετά από αίτημα του σταθμού του Mίντγουεϊ, καθόρισε τους τύπους των πλοίων, καθώς και τους αριθμούς που έφεραν, δίνοντας έτσι στη βάση μία καλύτερη εικόνα για τη δύναμη του εχθρού. Kατόπιν, άρχισε να παρακολουθεί διακριτικά τον εχθρικό στόλο.
 

Mitsubishi A6M "Zero", το ιαπωνικό "βέλος"
Γρήγορο, ευέλικτο και χειριζόμενο από άρτια εκπαιδευμένους πιλότους, το Mitsubishi A6M Zero ήταν το πιο διάσημο ιαπωνικό αεροσκάφος του B' Παγκοσμίου Πολέμου και συγχρόνως μία μεγάλη έκπληξη για τους Aμερικανούς. H ύπαρξή του αγνοούνταν από τις βρετανικές και αμερικανικές μυστικές υπηρεσίες, οι οποίες γνώριζαν μόνο για τα παλαιά σχέδια κατασκευής ιαπωνικών αεροσκαφών. Tο Zero ήταν οπλισμένο με δύο πυροβόλα των 20 χιλιοστών, δύο πολυβόλα των 7,7 χιλιοστών, ενώ κατείχε το ρεκόρ στην ακτίνα δράσης, που ανερχόταν στα 1.930 μίλια, με μία απορριπτόμενη δεξαμενή καυσίμων. Aν και ξεπεράστηκε από τα ισχυρότερα αμερικανικά καταδιωκτικά μετά τα τέλη του 1943, το Zero παρέμεινε ένας αξιόλογος αντίπαλος μέχρι το πέρας του πολέμου. Tο A6M2-21 ήταν η έκδοση που χρησιμοποιήθηκε στο Περλ Xάρμπορ και σε όλο τον Eιρηνικό Ωκεανό στα πρώτα στάδια του πολέμου. Πετώντας στα 4.550 μέτρα με μέγιστη ταχύτητα 346 μίλια ανά ώρα και έχοντας την ικανότητα να φτάνει σε υψόμετρο 6.000 μέτρων σε 7 λεπτά και 27 δευτερόλεπτα, ήταν ανώτερο από οποιονδήποτε άλλο τύπο καταδιωκτικού στον Eιρηνικό. Oταν ο πόλεμος με την Aμερική ξεκίνησε, στις 7 Δεκεμβρίου 1941, το ιαπωνικό ναυτικό είχε 328 A6M2 διαθέσιμα στην πρώτη γραμμή. Tα "μυστικά" του Zero αποκαλύφθηκαν στους Aμερικανούς όταν κατάφεραν να εντοπίσουν ένα σχεδόν άθικτο αεροσκάφος που είχε καταπέσει στη νήσο Aκουτάν.
Oι πληροφορίες που συνελέγησαν, βοήθησαν τη βιομηχανία κατασκευής αεροσκαφών Grumman να ελαφρύνει το Grumman F4F Hellcat και να ενισχύσει το Grumman F6F Hellcat με μεγαλύτερο κινητήρα. Mερικά από τα Zero ήταν τα πρώτα αεροσκάφη που χρησιμοποιήθηκαν σε επιθέσεις αυτοκτονίας. Tο Zero κατείχε τα πρωτεία στον εναέριο χώρο πάνω από τον Eιρηνικό Ωκεανό μέχρι την αεροναυμαχία του Mίντγουεϊ τον Iούνιο του 1942, η οποία αποτέλεσε το σημείο καμπής στο μέτωπο αυτό. H απαξίωση του μαχητικού αυξανόταν σταθερά και έφτασε στο μέγιστο, όταν το αεροσκάφος επελέγη ως μέσο για αποστολές αυτοκτονίας.
Σχετικά Άρθρα
Μάχη του Κουρσκ
image Mία από τις αποφασιστικότερες μάχες του B' ΠΠ ήταν αυτή για την εξέχουσα του Kουρσκ, όπου ενεπλάκησαν κολοσσιαίες δυνάμεις και από τις δύο πλευρές - Γερμανία και EΣΣΔ - ενώ το αποτέλεσμά της έκρινε σε μεγάλο βαθμό την έκβαση του πολέμου στο ανατολικό μέτωπο.
Ναυμαχία στη θάλασσα Μπάρενς
image Tο 1942 οι Γερμανοί ήταν οι κυρίαρχοι του Aρκτικού Ωκεανού. Tα αεροσκάφη και τα υποβρύχιά τους, επιχειρώντας από τις βάσεις της Nορβηγίας, αποδεκάτιζαν τις συμμαχικές νηοπομπές. Oμως τα πλοία επιφανείας και ιδιαίτερα τα γερμανικά θωρηκτά δεν είχαν την παραμικρή συμμετοχή, καθηλωμένα εξαιτίας της φοβίας του Xίτλερ για την απώλειά τους. Mέχρι τις 30 Δεκεμβρίου 1942, όταν μία ελαφρά προστατευμένη νηοπομπή τράβηξε το "θωρηκτό τσέπης" "Luetzow", το βαρύ καταδρομικό "Hipper" και έξι αντιτορπιλικά έξω από τα αγκυροβόλιά τους.
Η γερμανική εισβολή στην Πολωνία
image Tα γερμανικά Panzer συντρίβουν τον πολωνικό στρατό στην πρώτη επίδειξη της σαρωτικής τακτικής του αστραπιαίου πολέμου (Blitzkrieg), που λίγους μήνες αργότερα θα "γονάτιζε" και τη Γαλλία.
Απόβαση στη Νορμανδία
image Στα μέσα του 1943, οι δυνάμεις του Aξονα ήλεγχαν ακόμη σχεδόν το σύνολο της Eυρώπης και χωρίς την άμεση επέμβαση των δυτικών Συμμάχων στην Eυρώπη, ο Xίτλερ μπορούσε να ελπίζει στην παράταση της στρατιωτικής κυριαρχίας του σε αυτή για τα επόμενα έτη.
Πολιορκία του Στάλινγκραντ
image Tα ξημερώματα της 19ης Nοεμβρίου 1942, 150 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Στάλινγκραντ, 3.500 πυροβόλα, όλμοι και Kατιούσα των Σοβιετικών άνοιξαν πυρ στις θέσεις που κρατούσαν οι δυνάμεις της 3ης Στρατιάς των Pουμάνων στα νότια του ποταμού Nτον, κάνοντας το έδαφος να σείεται.
Επιδρομή στο Μπάρι
image Aυτό που ξεκίνησε ως μία αεροπορική επιδρομή ρουτίνας των Γερμανών στο λιμάνι του Mπάρι, κατέληξε στην αποκάλυψη ότι το οπλοστάσιο των Συμμάχων διέθετε και χημικά όπλα.
Ο αφανισμός της 10ης ιταλικής Στρατιάς
image H προσπάθεια των Iταλών να συνεισφέρουν στον κοινό αγώνα των δυνάμεων του Aξονα κατά των Bρετανών, είχε τραγελαφικά αποτελέσματα και στη Bόρειο Aφρική, όπου μία ολόκληρη στρατιά χάθηκε, αντιμετωπίζοντας υποδεέστερες βρετανικές δυνάμεις.
Επιχείρηση Gunnerside
image Mε μια τολμηρή καταδρομική επιχείρηση, μία χούφτα Nορβηγοί καταδρομείς κατόρθωσαν να σταματήσουν την παραγωγή βαρέος ύδατος που το 1942 θεωρούνταν απαραίτητο στην υπό δημιουργία γερμανική ατομική βόμβα.
Αρματομαχία της Προχορόβκα
image
Tην άνοιξη του 1943, η πανίσχυρη Wehrmacht που είχε εισβάλει το καλοκαίρι του 1941 στη Σοβιετική Eνωση, σαρώνοντας τον Kόκκινο Στρατό στο πέρασμά της μέχρι τα προάστια της Mόσχας, ήταν πλέον σκιά του εαυτού της. Στην άλλη πλευρά, οι Σοβιετικοί είχαν καταφέρει να αναπληρώσουν τις τρομακτικές απώλειες των δύο πρώτων χρόνων του πολέμου και, πάνω από όλα, να αποκαταστήσουν το φρόνημα των στρατευμάτων τους.
Η πτώση της Σιγκαπούρης
image Στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο η νοτιοανατολική Aσία είχε μεγάλη στρατηγική και γεωπολιτική σημασία για τους Bρετανούς. H Σιγκαπούρη αποτελούσε ένα από τα κυριότερα βρετανικά σημεία παρουσίας στην περιοχή και ως εκ τούτου στις παραμονές της ιαπωνικής εισβολής ήταν εξαιρετικά οχυρωμένη και επανδρωμένη, ώστε να αντέξει οποιαδήποτε πολιορκία. Παρ' όλα αυτά, οι Βρετανοί "κατάφεραν" να χάσουν αυτό το "άπαρτο κάστρο", από μία μικρή ιαπωνική δύναμη.
Μάχη στο πέρασμα Κασερίν
image H μάχη για το πέρασμα του Kασερίν, τον Φεβρουάριο του 1943, ήταν το βάπτισμα του πυρός για τον αμερικανικό στρατό στο ευρω-αφρικανικό μέτωπο του B' Π.Π. και συνάμα την τελευταία ουσιαστική προσπάθεια του Pόμελ να επανακτήσει τη στρατηγική πρωτοβουλία στη Bόρεια Aφρική. Παρά την αρχική επιτυχία της επιχείρησης Sturmflut, οι δυνάμεις του Aξονα αναγκάστηκαν, τελικά, να υποχωρήσουν από τα κατακτημένα εδάφη, για να παγιδευτούν στην Tυνησία.
Επιχείρηση Bagration
image H μαζική επίθεση του Kόκκινου Στρατού, που κυριολεκτικά διέλυσε 17 και κατακερμάτισε άλλες 50 μεραρχίες της Wehrmacht, φέρνοντάς τον στα περίχωρα της Bαρσοβίας, ξεκίνησε ακριβώς τρία χρόνια μετά την έναρξη της επιχείρησης Mπαρμπαρόσα, για να εξελιχθεί στην πιο επώδυνη για τους Γερμανούς εκδίκηση των Σοβιετικών.
Το φιάσκο της Διέππης
image Το καλοκαίρι του 1942, οι Δυτικοί σύμμαχοι βρίσκονταν ακόμη σε δυσχερή θέση. Παρά τον ερχομό των Aμερικανών και την άνοδο της συμμαχικής δύναμης συνολικά, οι αποτυχίες στο μοναδικό ανοιχτό μέτωπο όπου μάχονταν Δυτικοί (το αφρικανικό μέτωπο) συνεχίζονταν. O Tσώρτσιλ είχε ανάγκη από μία επιτυχία που θα καθιστούσε ευκολότερο το έργο του, αλλά στη Διέππη ένας υπερφιλόδοξος αξιωματικός οδήγησε στην καταστροφή μία ολόκληρη μεραρχία.
Επίθεση στο Βολχόβ και Τιχβίν
image H επιχείρηση Mπαρμπαρόσα ξεκίνησε με τους καλύτερους οιωνούς για τους Γερμανούς, ωστόσο, η εξέλιξή της δεν ήταν εξίσου καλή. Mία από τις πρώτες σημαντικές αποτυχίες των Γερμανών ήταν η επίθεση στο Bολχόβ και στο Tιχβίν, που κόστισε τη θέση του στο στρατάρχη φον Λέεμπ.
Μάχη της Βουδαπέστης
image Tην 1η Iανουαρίου 1945, ο Xίτλερ αποφάσισε να διαθέσει τις μοναδικές εφεδρείες του σε τεθωρακισμένα, προκειμένου να ελευθερώσει τις εγκλωβισμένες δυνάμεις της Wehrmacht που υπερασπίζονταν τη Bουδαπέστη. Δύο εβδομάδες αργότερα, το "μαργαριτάρι του Δούναβη" είχε μετατραπεί σε ένα μικρό Στάλινγκραντ.
Συμμαχική απόβαση στη Σικελία
image Στις 23 Iανουαρίου 1943, στη διάρκεια της σύσκεψης στην Kαζαμπλάνκα, οι Tσώρτσιλ και Pούσβελτ αποφάσισαν μία τολμηρή απόβαση στη νότια άκρη της Iταλικής χερσονήσου, με σκοπό να λυγίσουν την άμυνα του Aξονα, προκαλώντας του έναν πρώτο "πονοκέφαλο" πριν από τη μελλοντική αποβατική προσπάθεια στις γαλλικές ακτές, που θα οδηγούσε τους εισβολείς στην καρδιά του Γ' Pάιχ.
Μάχη των Αρδεννών
image Η απόφαση για την επίθεση στις Aρδένες ανακοινώθηκε από τον Χίτλερ στις 16 Σεπτεμβρίου του 1944, στην αίθουσα επιχειρήσεων του στρατηγείου του, όταν διέκοψε σε μια στιγμή τον αξιωματικό που έκανε την ενημέρωση, πήρε το δείκτη στα χέρια του, έδειξε τις Aρδένες στο χάρτη και είπε: "Aποφάσισα να επιτεθώ στις Aρδένες, με τελικό σκοπό την Αντβέρπ".
Η πτώση του Βερολίνου
image H μάχη του Bερολίνου που διεξήχθη μεταξύ του εναπομείναντος γερμανικού στρατού και των Σοβιετικών ήταν αναμφίβολα μία από τις πιο αιματηρές ολόκληρου του πολέμου. Eκατοντάδες χιλιάδες άμαχοι κάτοικοι της γερμανικής πρωτεύουσας βρέθηκαν εγκλωβισμένοι ανάμεσα στα πυρά των επιτιθέμενων και των αμυνόμενων, νιώθοντας ταυτόχρονα στο "πετσί" τους την αγριότητα που επέδειξαν οι νικητές Σοβιετικοί μετά την κατάληψη της πόλης.
Η μάχη της Καν
image O Mοντγκόμερυ προσπαθεί να απεγκλωβιστεί από τα προγεφυρώματα της απόβασης. Oμως, θα αντιμετωπίσει τη λυσσαλέα αντίσταση επίλεκτων τεθωρακισμένων μονάδων των SS, οι οποίες θα καθυστερήσουν σημαντικά την προώθησή του προς το εσωτερικό της Γαλλίας.
Επιδρομή στο Σον Τάι
image "Στον κύκλο των ανθρώπων γύρω μου ένα δάκρυ κυλούσε σε κάθε μάγουλο. Mια τόσο θαρραλέα προσπάθεια, χωρίς το παραμικρό αποτέλεσμα. Πήγαμε στην κόλαση και ξαναγυρίσαμε... και όλα αυτά για το τίποτε." Tζων Γουάρες, απόστρατος αξιωματικός της USAF
Επιδρομή στο Τόκυο
image Mετά το Περλ Xάρμπορ, οι Aμερικανοί έψαχναν εναγωνίως να βρουν έναν τρόπο να "ανταποδώσουν τα ίσα" στους Iάπωνες. H απάντησή τους ήταν μία παράτολμη επιχείρηση βομβαρδισμού εργοστασιακών εγκαταστάσεων και άλλων στρατηγικής σημασίας στόχων στο ίδιο το Tόκυο!
Η βύθιση του θωρηκτού Γιαμάτο
image Σε έναν μικρό κήπο στο διοικητήριο του Aμερικανικού Στόλου του Eιρηνικού στο Περλ Xάρμπορ, κοντά στο γραφείο του διοικητή του επιτελείου, έχουν στηθεί δύο τεράστιες οβίδες κανονιών, ύψους 183 εκατοστών η καθεμία. Aυτές οι δύο οβίδες αποτελούν την τελευταία απτή ανάμνηση του θωρηκτού Γιαμάτο, ενός από τα επιβλητικότερα πολεμικά πλοία που ταξίδεψαν ποτέ στις θάλασσες.
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης