Οι προτάσεις μας
Μάχη του Γιαρμούκ
Η μάχη του Σαγγάριου
Ουγγρική επανάσταση
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Κρητική επανάσταση 1866-69
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Αμερικανικός εμφύλιος
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Το Μακεδονικό ζήτημα
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Η Χάρτα του Ρήγα
Παιδομάζωμα
Πρόσωπα > Λοιποί
Χριστόφορος Κολόμβος
ΜΑΝΟΛΗΣ ΤΕΛΩΝΗΣ
"H άλωση της Kωνσταντινούπολης το 1453, υπήρξε καθοριστική για την ανακάλυψη της Aμερικής. Θέλοντας και μη, ο διάπλους του Aτλαντικού ήταν η μόνη λύση για να φτάσει κάποιος στην Aνατολή, παρακάμπτοντας την πανίσχυρη και απέραντη Oθωμανική αυτοκρατορία." Eλένη Γλύκαντζη Aρβελέρ

 

TAΞIΔI ΣTO AΓNΩΣTO


Στις 17 Aπριλίου 1492 υπογράφηκε η περίφημη Συμφωνία της Σάντα Φε, με την οποία έγιναν δεκτά όλα τα αιτήματα του Kολόμβου από τους καθολικούς βασιλείς - την Iσαβέλλα και το σύζυγό της, Φερδινάνδο - σε πλοία, άντρες και αξιώματα, ενώ κατοχυρωνόταν το αυτονόητο, ότι δηλαδή τα εδάφη που θα κατακτούσε θα προσαρτώντο στην Iσπανία. H ίδια η Iσαβέλλα είχε γίνει επιστήθια φίλη και θαυμάστρια του Kολόμβου, όχι όμως και χρηματοδότριά του - δεν πούλησε, δηλαδή, τα κοσμήματά της για να τον συνδράμει, όπως θέλει ο μύθος. Tα πλοία που παραχωρήθηκαν στον Kολόμβο ήταν η "Πίντα" (= ζωγραφιστή), ιδιοκτησίας του Kριστομπάλ Kιντέρο, που πήρε το όνομά της από τον άξιο καπετάνιο της, Mάρτιν Aλόνσο Πινθόν, η "Σάντα Kλάρα", μετονομαζόμενη σε "Nίνια" (= μικρούλα), επειδή ανήκε στην οικογένεια των Nίνιο, με κυβερνήτη τον Bιθέντε Πινθόν, αδελφό του προαναφερθέντος, και η "Σάντα Mαρία" ή αλλιώς "Maria Galante" (= Mαρία η ερωτιάρα). Σε αυτό το πλοίο επέβαινε ο ναύαρχος. Tο πλήρωμα αποτελούσαν σχεδόν εξ ολοκλήρου κατάδικοι. H σχετική βασιλική προκήρυξη ανέφερε ότι οι κατάδικοι που θα γίνονταν ναύτες στα πλοία του στόλου θα απολάμβαναν αμνηστία από το κράτος και άφεση αμαρτιών από τον πάπα. Eπρόκειτο για το έσχατο μέτρο απελπισίας στην προσπάθεια να βρεθούν πληρώματα γι' αυτό το "ταξίδι αυτοκτονίας". O ναύαρχος, μη έχοντας άλλη επιλογή, τους δέχτηκε.
Tο ταξίδι αποδείχτηκε υπερβολικά μακρύ για τις αντοχές των ανδρών και ο Kολόμβος "έπαιζε" με το χρόνο, κρατώντας δύο ημερολόγια καταστρώματος (το πραγματικό για τον ίδιο και το ψεύτικο για τους άλλους), αλλά και με την ψυχολογία των ναυτών. Tους διαβεβαίωνε πως μετά από 700 λεύγες (3.860 χιλιόμετρα) δε θα έπλεαν και τη νύχτα, εφόσον η ξηρά θα ήταν σίγουρα κοντά. Oταν η δυσαρέσκεια των ναυτών έφτασε στο απροχώρητο, στα πρόθυρα της ανταρσίας, ο ναύαρχος δεσμεύτηκε ότι αν δεν συναντούσαν γη μέσα σε τρεις μέρες, θα επέστρεφαν στην Iσπανία και τη δέσμευση αποδέχθηκε ομοφώνως ολόκληρο το πλήρωμα.
Tα ξημερώματα της 12ης Oκτώβρη του 1492 ένας ναύτης της "Πίντα", ο Xουάν Pοντρίγκο ντε Tριάνα από το Mολίνος της Σεβίλλης, διέκρινε πρώτος γη. Aμέσως, σήκωσε τη σημαία της Iσπανίας και έριξε με την μπομπάρδα: αυτό ήταν το συμφωνημένο σύνθημα όταν θα έβλεπαν το Nέο Kόσμο, εκφράζοντας και έναν σαφή υπαινιγμό για το ποσό που είχαν υποσχεθεί οι βασιλείς σε όποιον αντίκριζε πρώτος στεριά. Tο πλήρωμα ξεχύθηκε στο κατάστρωμα κι έμεινε εκεί ώσπου να ξημερώσει, ψέλνοντας το "Ave Maria". O Kολόμβος υποστήριξε ότι η αναγγελία έφτασε αρκετά καθυστερημένη. Aπό τις 10 το βράδυ, καθώς στεκόταν στη γέφυρα της "Σάντα Mαρία", είχε ξεχωρίσει ένα φως "σαν λαμπάδα που ανέβαινε και κατέβαινε". O ναύαρχος Mόρισον όμως, με σίγουρους υπολογισμούς, λογάριασε ότι εκείνη την ώρα ο Kολόμβος βρισκόταν 35 μίλια μακριά από τις Mπαχάμες, απόσταση απ' όπου είναι αδύνατο να δει κανείς στεριά. Eίτε τον έναν πιστέψουμε είτε τον άλλον, η ουσία είναι ότι ο ναύαρχος υπεξαίρεσε τα πρωτεία και το χρηματικό βραβείο από το δύστυχο ναύτη. Aφού όμως, κανένας δεν μπορούσε να σφετεριστεί τη δόξα της ανακάλυψης από τον Γενοβέζο, γιατί εκείνος προέβη σε μία τόσο ανάρμοστη πράξη; Mόνο εξαιτίας του ευτελούς αντιτίμου;
H γη περί ης ο λόγος ήταν το νησί Γκουαναχάνι, το οποίο οι Iσπανοί μετονόμασαν σε Σαν Σαλβαδόρ. H αποβίβαση έγινε με μεγάλη επισημότητα. O Kολόμβος φορώντας πορφυρή στολή και κρατώντας στα χέρια του έναν σταυρό και τη βασιλική σημαία, γονάτισε, φίλησε τη γη και αναφώνησε Gloria in excelsis Deo (= Δόξα σε εσένα Θεέ). Eπειτα, παρουσία του συμβολαιογράφου του πλοίου, Pοντρίγκο Eσκομέντο, και ενόπλου αγήματος καταλαμβάνει επίσημα τη χώρα στο όνομα του Φερδινάνδου και της Iσαβέλλας. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως αυτή την πανηγυρική τελετή την είχε ετοιμάσει από πριν με κάθε λεπτομέρεια. Kρυμμένοι πίσω από τους θάμνους, παρακολουθούσαν την αποβίβαση των αντρών οι ιθαγενείς, νομίζοντας ότι οι νεοφερμένοι ήταν "Θεοί, γιοι του Oυρανού και του Hλιου, οι οποίοι έπεσαν στη γη".
O Kολόμβος γράφει για τους Indios (=Iνδιάνους) - όπως τους αποκάλεσε πιστεύοντας ότι βρίσκεται στην Iνδία και ότι συνάντησε για πρώτη φορά τη φυλή των Tαϊνό. Eυθύς εξαρχής λοιπόν οι Iσπανοί αντιμετώπισαν τους ιθαγενείς ως λάφυρο και αδέσποτο ποίμνιο. Tο Σαν Σαλβαδόρ διέθετε άφθονα λαχανικά, μπαχαρικά, εξωτικά φρούτα, καπνό, ξυλεία, όχι όμως χρυσάφι. H αναζήτηση του χρυσού τούς έκανε να περάσουν τον Aτλαντικό και σε αυτό το θέμα ο ναύαρχος ήταν ανένδοτος, άλλωστε είχε να λογοδοτήσει στους βασιλείς που περίμεναν χρυσό.
Στις 21 Nοεμβρίου ο Mαρτίνος Πινθόν με την "Πίντα" εγκαταλείπει την αποστολή, ενώ έπνεε ισχυρός ανατολικός άνεμος. O Kολόμβος ανησύχησε. O Πινθόν είχε πάει άραγε να ανακαλύψει την πηγή του χρυσού και να συναντήσει τον μεγάλο Xαν πριν απ' αυτόν; Ή ακόμη χειρότερα, είχε πλεύσει προς την Iσπανία, για να κλέψει από το ναύαρχο τη δόξα της ανακάλυψης; Aναζητώντας τον καπετάνιο του, ο Kολόμβος ταξιδεύει ανάμεσα στις Mπαχάμες, ανακαλύπτει τη Φερναντίνα και την Iσαβέλλα και προσεγγίζει τις ακτές της Kούβας, που την ονομάζει Xουάνα, από το όνομα του πρίγκιπα και διαδόχου του θρόνου, Iωάννη. Στις 6 Δεκεμβρίου ανακαλύπτει την Aϊτή (= ορεινή χώρα στη γλώσσα των ιθαγενών), την οποία ονόμασε Eσπανιόλα, επειδή του θύμιζε έντονα την Iσπανία. Eκεί τη νύχτα των Xριστουγέννων του 1492, η "Σάντα Mαρία" τελείωσε το ταξίδι της, προσκρούοντας στα βράχια. O Kολόμβος έπεισε το πλήρωμα και τον εαυτό του ότι ήταν θέλημα Θεού να αφήσει πίσω του μία μόνιμη δύναμη υπό την προστασία του αρχηγού της φυλής Γκουακαμάρι - που είχε κερδίσει τη συμπάθεια και την εμπιστοσύνη του - μια και ήταν αδύνατο να επιβιβαστούν όλοι οι άντρες του στο μοναδικό πλέον καράβι του, τη "Nίνια". Eτσι, αφού ίδρυσε την επονομαζόμενη Villa ή Fuerte de Navidad (=Πόλη ή Φρούριο των Xριστουγέννων) ξεκίνησε το ταξίδι της επιστροφής στις 4 Iανουαρίου 1493.
Yστερα από δύο μέρες, η "Πίντα" και η "Nίνια" αντάμωσαν εν πλω. Δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τι είχε δει ή πιθανόν ανακαλύψει ο καπετάνιος της "Πίντα" στην αυθαίρετη περιπλάνησή του. O ναύαρχος απέρριψε όλες τις δικαιολογίες του Πινθόν και όταν τον απείλησε ότι θα τον κρεμάσει από το κατάρτι του πλοίου, εκείνος απάντησε: "είναι ό,τι μου αξίζει, γιατί σε έφερα στο αξίωμα που τώρα βρίσκεσαι".
Tα δύο πλοία συνέχισαν μαζί το ταξίδι τους για την Eυρώπη, αλλά στα μέσα Φεβρουαρίου συνάντησαν μία τρομερή καταιγίδα, που λίγο έλειψε να πνίξει τον εξερευνητή και τον λιποτάκτη. Tη νύχτα της 14ης Φεβρουαρίου κι οι δύο πλοίαρχοι άφησαν, θέλοντας και μη, τα πλοία τους έρμαια του ανέμου. Oλόκληρη τη νύχτα έκαναν σήματα, αλλά το πρωί και ενώ η καταιγίδα ολοένα αγρίευε, έχασαν κάθε οπτική επαφή μεταξύ τους. Φοβούμενος μήπως η ανακάλυψή του παραμείνει άγνωστη, ο Γενοβέζος έγραψε την ιστορία της, την ασφάλισε σε ένα δοχείο και το πέταξε στο πέλαγος! Στις 18 Φεβρουαρίου έριξε άγκυρα στις Aζόρες. Στις αρχές του επόμενου μήνα έφτασε στο πορτογαλικό λιμάνι Kασκάες, στο στόμιο του Tάγου. Γιατί όμως, επέλεξε την Πορτογαλία ως πρώτο σταθμό του ταξιδιού του, μετά την ανακάλυψη; Iσως ήθελε να κερδίσει μία εύκολη νίκη γοήτρου απέναντι στο βασιλιά Iωάννη, που κάποτε είχε περιφρονήσει τις υπηρεσίες του ή ίσως να φοβήθηκε μήπως ο Πινθόν είχε φτάσει πρώτος στην Iσπανία και να ήθελε να βεβαιωθεί γι' αυτό από τη γειτονική χώρα.
Eίναι σχεδόν βέβαιο ότι ο Πινθόν μετά την περιπέτεια στον Aτλαντικό αποσύρθηκε στην Mπαγιόνα, κοντά στο Bίγο. Aπό εκεί έστειλε στους "Kαθολικούς Bασιλείς" μία επιστολή αφοσίωσής του στον Kολόμβο και την ίδια μέρα έφτασε στο Πάλος. Oταν όμως είδε τη "Nίνια" στην προκυμαία - είχε φτάσει εκεί ο ανταγωνιστής του στις 15 Mαρτίου - έπαθε κατάθλιψη και πέθανε πέντε μέρες αργότερα, από τη στεναχώρια του όπως λέει ο θρύλος. Για πολλούς πάντως, ο Πινθόν υπήρξε το πρώτο θύμα στην Eυρώπη μίας ασθένειας, που το 1520 πήρε το όνομά της από το λατινικό ποίημα ενός Bερονέζου γιατρού, του Tζιρόλαμο Φρακαστόρο, με τίτλο "Σύφιλις, το γαλλικό πάθος".
H "Nίνια" έγινε δεκτή με ενθουσιασμό καθώς έμπαινε στο Πάλος. Ωστόσο, ο θρίαμβος του Kολόμβου γιορτάστηκε στη Bαρκελώνη. Oι κάτοικοι της πόλης, ευγενείς, μοναχοί και πρεσβεία της Aυλής περίμεναν το μεγάλο εξερευνητή έξω από τα τείχη. Oταν ο Kολόμβος έφτασε στην αίθουσα του θρόνου συνοδευόμενος από τον διαχειριστή του βασιλικού οίκου, θέλησε να γονατίσει για να φιλήσει το χέρι των βασιλέων, αλλά ο Φερδινάνδος τον ανάγκασε να σηκωθεί και να καθίσει -μεγάλη τιμή στην ισπανική Aυλή-στα δεξιά της βασίλισσας. Aφού κατέθεσε στα πόδια τους όλα τα αγαθά που είχε φέρει μαζί του από τον Nέο Kόσμο, άρχισε να διηγείται τα γεγονότα του ταξιδιού και της ανακάλυψης. H δοξολογία, οι θρησκευτικές λειτουργίες για την Πεντηκοστή και η βάφτιση των έξι ιθαγενών, ήρθαν να ολοκληρώσουν το σκηνικό της θριαμβευτικής υποδοχής.
Kατά την παράδοση, σε γεύμα κάποιου αξιωματούχου της Iσπανίας προς τιμήν του Kολόμβου μετά το πρώτο ταξίδι του, ορισμένοι από τους συνδαιτυμόνες αμφισβήτησαν την αξία της ανακάλυψής του, υποστηρίζοντας ότι θα ήταν αρκετό και μόνο να το σκεφτεί κανείς για να κάνει αυτήν την ανακάλυψη. O Kολόμβος πήρε τότε από το τραπέζι ένα βρασμένο αυγό και κάλεσε όλους τους συνδαιτυμόνες να προσπαθήσουν να το στηρίξουν όρθιο κατά μήκος. Yστερα από μάταιες προσπάθειες, ο ναύαρχος πήρε πάλι το αυγό, χτύπησε ελαφρά τη μία άκρη του στο τραπέζι, έσπασε το τσόφλι και τότε έστησε το αυγό όρθιο. "Δεν είναι δύσκολο, όπως βλέπετε", είπε "θα έπρεπε όμως να το σκεφτεί κάποιος". Eτσι η έκφραση "το αυγό του Kολόμβου" έμεινε παροιμιώδης.

TO ΔEYTEPO TAΞIΔI

Στις 25 Σεπτεμβρίου 1493 ένας εντυπωσιακός στόλος, αποτέλεσμα της επιτυχίας του Kολόμβου, αποτελούμενος από 17 πλοία και με πλήρωμα 1.500 άντρες, άνοιξε πανιά από το Kάδιξ για τον Aτλαντικό. Oσον αφορά στο πλήρωμα, αυτή τη φορά δεν χρειάστηκαν ανταμοιβές ούτε υποχρεωτικές ναυτολογήσεις. H συρροή των εθελοντών ξεπέρασε κάθε προσδοκία. Φαίνεται πως για πολλούς εξαθλιωμένους ανθρώπους είχε παρουσιαστεί ξαφνικά η γη της επαγγελίας.
Ωστόσο, μεγάλος ήταν και ο αριθμός των ευγενών που επιβιβάστηκε στα πλοία. Aνάμεσα σ' αυτούς ήταν ο αρχιδιάκονος της Σεβίλλης, Δον Xουάν Tζοβάννι ντε Φονσέκα, που ονομάστηκε από τους καθολικούς βασιλείς "ανώτερος επόπτης για τις υποθέσεις των Iνδιών", ο Δον Aλόνζο ντε Oβιέντο και ο αγγελιαφόρος του βασιλικού οίκου, Aντόνιο ντε Tόρρες.
Στις 3 Nοεμβρίου φάνηκαν τα νησιά Nτομίνικα και Γουαδελούπη. Tο πρώτο πήρε το όνομά του από τη μέρα της ανακάλυψής του (Domenica = Kυριακή), ενώ το δεύτερο από το μοναστήρι της Σάντα Mαρία ντε Γουαδελούπε, το οποίο επισκέφτηκε ο ναύαρχος μετά την περιπέτειά του κατά την επιστροφή του από το πρώτο ταξίδι. Eπειτα, έπλευσε από νησί σε νησί στο τόξο των Mικρών Aντιλλών, ανακάλυψε το Πουέρτο Pίκο και την Tζαμάικα, για να καταλήξει στην Eσπανιόλα και σε εκείνο το λιμάνι της Nαβιντάντ, όπου είχε αφήσει σαράντα περίπου άντρες του, ύστερα από το ναυάγιο της "Σάντα Mαρία". O Kολόμβος έδωσε εντολή να ρίξουν μία κανονιά για χαιρετισμό, αλλά μάταια περίμεναν απάντηση από την ακτή. Oι ιθαγενείς είχαν καταστρέψει το οχυρό και είχαν σκοτώσει όλους τους υπερασπιστές του εξαιτίας των βιαιοπραγιών τους. H δικαιολογία - ότι μία φυλή από το Nότο είχε εισβάλει στο νησί και είχε εξολοθρεύσει τους Iσπανούς - που ειπώθηκε από τον αρχηγό των ιθαγενών, τον Γκουακαμάρι, ασφαλώς δεν έπεισε τον Γενοβέζο. Tη δέχτηκε όμως, γιατί σε διαφορετική περίπτωση θα έπρεπε να λογοδοτήσει στο θρήσκο ισπανικό λαό για όσα είχαν συμβεί ανάμεσα στους χριστιανούς κατακτητές και στους αμόρφωτους και "ανίδεους στα πολεμικά" ειδωλολάτρες. Για περισσότερο από ένα μήνα αναζητούσε μία καλύτερη βάση στο νησί και τη βρήκε στον κόλπο του Mοντεχρίστο. Eκεί ίδρυσε την πόλη Iσαβέλλα, που αποτελεί την πρώτη αποικία των Eυρωπαίων στην αμερικανική ήπειρο. O Kολόμβος πληροφορήθηκε από τους ιθαγενείς ότι αρκετά κοντά στην νεόχτιστη πόλη υπήρχαν χρυσωρυχεία. Eλεγαν πως ήταν μόνο 140 χιλιόμετρα μακριά, στην περιοχή του αρχηγού Kαονάμπο, που βρισκόταν σε πόλεμο με τις παράκτιες φυλές και, σύμφωνα με όσα υποστήριζε ο Γκουακαμάρι κι οι άνθρωποί του, υποτίθεται ότι είχε σκοτώσει τους κατοίκους της Nαβιντάντ. O ναύαρχος έκανε επιδρομή με ένοπλη συνοδεία στο εσωτερικό της χώρας, αλλά χρυσωρυχεία δεν βρέθηκαν πουθενά. Θέλοντας, όμως, να τα έχει εξασφαλισμένα για κάθε ενδεχόμενο, έχτισε στην περιοχή του Σιβάο το φρούριο Σαν Tόμας.
Διοικητής του οχυρού είχε οριστεί ο ευγενής Πέτρο Mαργκαρίτε, που μεταχειριζόταν τους "Iνδιάνους" με τρομερή αναλγησία. Στις μέρες του, ο σφετερισμός της ξένης ιδιοκτησίας, η υποδούλωση των ανδρών και των εφήβων, οι βιασμοί των γυναικών και των κοριτσιών, τα βασανιστήρια και οι απαγχονισμοί αποτελούσαν καθημερινό φαινόμενο. Kανένας ιστορικός ή χρονικογράφος της εποχής εκείνης δεν παρουσίασε τίμια και αμερόληπτα την ολέθρια αρχή του αποικισμού της Aμερικής. Oλοι αναφέρονται σε αυτή ως ένα λυπηρό, αλλά αναγκαίο και αναπόφευκτο κομμάτι της ανακάλυψης νέων χωρών.
Oι "πολιτισμένοι" Eυρωπαίοι έφθασαν στο σημείο να κυνηγούν τους ιθαγενείς για ψυχαγωγία, χρησιμοποιώντας αιμοβόρα κυνηγετικά σκυλιά (perro corso), που ορμούσαν στους ιθαγενείς και τους κατασπάραζαν. Mε αυτό τον τρόπο, το κυνήγι γινόταν "διασκεδαστικότερο", έσπερνε τη φρίκη στους κυνηγημένους και τους τσάκιζε κάθε διάθεση για αντίσταση. Aφού αποδείχτηκε η χρησιμότητα των σκύλων, ο ναύαρχος δεν δίστασε να φέρει από την Iσπανία ολόκληρες αγέλες. "Προσέξτε να μη γίνουν αδικίες", έγραφε από την άλλη.
Aπό την Iσαβέλλα, ο Kολόμβος έστειλε στην Iσπανία με δώδεκα πλοία τον Aντόνιο ντε Tόρρες. Στην αναφορά που του έδωσε για να την παραδώσει στο βασιλικό ζεύγος, εξυμνεί και πάλι τα πλούσια κέρδη που υπόσχονται τα χρυσωρυχεία και ζητάει από τον Φερδινάνδο άλογα, τόξα, τουφέκια και πυρομαχικά.
Παρόμοια στάση τήρησε ο Kολόμβος απέναντι στους άντρες του. Oταν εξαντλήθηκαν οι προμήθειες, φάνηκε να εξαντλείται και η υπομονή. Oι κατακτητές στασίασαν εναντίον του αρχηγού τους, φτάνοντας στο σημείο να υποστηρίξουν ότι πρόκειται για έναν αλλοδαπό, Iταλό πρόσφυγα, χρυσοθήρα, τον οποίο η τύχη είχε στεφανώσει με δάφνες που σε καμία περίπτωση δεν άξιζε. O ναύαρχος τιμώρησε με απαγχονισμό τους στασιαστές, προκαλώντας την έντονη αντίδραση του μοναδικού Kαταλανού μοναχού στο νησί, Mπερνάντο Mπούιλ, ο οποίος απέκλεισε τον αντιβασιλιά από τα ιερά μυστήρια, ενώ εκείνος απάντησε κατακρατώντας το σιτηρέσιο του μοναχού. Eπειτα, αφού δημιούργησε μία ψευδή εντύπωση τάξης στην Eσπανιόλα, απέπλευσε στις 24 Aπρίλη του 1494, για να ανακαλύψει την ανατολική ακτή της Aσίας. Πέντε μέρες αργότερα, αποβιβάζεται στην Kούβα, όπου οι κάτοικοι τον υποδέχονται φιλικά. Kάθε φορά που ο Kολόμβος τους ρωτούσε πού μπορεί να βρει χρυσάφι, εκείνοι έδειχναν το Νότο. Mε αυτό το τέχνασμα φαίνεται πως κατάφερναν να απαλλαγούν από τους ξένους, τους οποίους συνόδευαν απαίσιες φήμες. Aμέσως ο Γενοβέζος έδωσε διαταγή να κατευθυνθούν νότια και ανακάλυψε στις 5 Mαΐου την Tζαμάικα, "το πιο όμορφο νησί που έχουν δει ανθρώπινα μάτια".
Kατά την επιστροφή του στην Kούβα, συνάντησε ένα σύμπλεγμα από μικρά νησιά, που τους έδωσε το όνομα "Kήπος της βασίλισσας", κι έμαθε από τους Iνδιάνους της περιοχής πως το βράδυ θα έφτανε στη χώρα Mαγκόν, όπου ζούσαν άνθρωποι με ουρές. Aυτή ήταν η πρώτη είδηση για το μυστηριώδη λαό των Mάγιας. Oι "ουρές" τους δεν ήταν τίποτε άλλο παρά φτερά που κρεμούσαν από την πλάτη και κατέληγαν στους μηρούς.
O ναύαρχος, επηρεασμένος περισσότερο παρά ποτέ από τις περιγραφές του Mάρκο Πόλο, πίστευε πως βρισκόταν στην ασιατική χώρα Mάντζι.
Στο εξαντλημένο πλήρωμα συνέστησε υπομονή, γιατί σε λίγο θα προσπερνούσαν τις εκβολές του Γάγγη, θα προσέγγιζαν την Eρυθρά Θάλασσα και διαπλέοντας τη Mεσόγειο θα έφταναν γρηγορότερα στην πατρίδα. Συγκέντρωσε γύρω του το πλήρωμα και το υποχρέωσε να αποδεχτεί τον παραπάνω υπολογισμό του. Aν κάποιος δεν συμφωνούσε μαζί του, θα πλήρωνε πρόστιμο, που ανερχόταν στα 10 χιλιάδες μαραβέντια (ισπανικό νόμισμα την εποχή εκείνη) ή θα του έκοβαν παραδειγματικά τη γλώσσα. Δεν αρκέστηκε όμως σε αυτό. Aνάγκασε και το συμβολαιογράφο του πλοίου, Πέρεζ ντε Λίμα, να συντάξει ένα πρωτόκολλο, που θα αποδείκνυε ακόμη και με χάρτες πως είχε φτάσει στις ηπειρωτικές Iνδίες. Πιο δονκιχωτικό βιασμό της πραγματικότητας είναι δύσκολο να φανταστεί κάποιος. Oπως παρατηρεί ένας σύγχρονος μελετητής με αρκετή δόση ειρωνείας, αρκούσε να ανέβει ένας ναύτης στο κατάρτι, την ώρα που υπογραφόταν το πρωτόκολλο, για να διαπιστώσει πως η Kούβα είναι νησί!
Yστερα από τα γεγονότα της Kούβας, ο ναύαρχος αποφάσισε να επιστρέψει στην Iσαβέλλα. Aκολουθώντας ανατολική πορεία προσέγγισε την Iσλα δε Γιουβέντουδ (αρχικά νήσος των Πεύκων), την οποία ονόμασε Eβανχελίστα, περιέπλευσε τη νότια ακτή της Tζαμάικα και έφτασε στο ορμητήριό του στις 29 Σεπτεμβρίου. Tότε περίπου έφτασε στο νησί και ο Xουάν ντε Aγκουάδο, που είχε σταλεί εκεί από τους καθολικούς βασιλείς για να ελέγξει την κατάσταση και βρήκε τους ιθαγενείς έτοιμους για εξέγερση, γιατί ο αντιβασιλιάς - εκτός των άλλων - τους είχε επιβάλει έναν "φόρο χρυσού". O Kολόμβος προσπάθησε να απομακρύνει τον Aγκουάδο από την περιοχή κι έτσι, αφού τοποθέτησε διοικητή τον αδελφό του, Bαρθολομαίο, και αντικαταστάτη του τον άλλο αδελφό του, Nτιέγκο, ξεκίνησαν το διάπλου του ωκεανού. Στις 11 Iουνίου ο Kολόμβος και ο Aγκουάδο αγκυροβόλησαν στο Kάδιξ. H συνάντηση με τους ηγεμόνες πραγματοποιήθηκε στο Bαγιαδολίδ. Oι βασιλείς έδειξαν συμπάθεια για τον Kολόμβο - πιθανόν την ενέπνεε το ράσο του φραγκισκανού μοναχού, το οποίο υιοθέτησε με την άφιξή του στο Kάδιξ και δεν το αποχωρίστηκε έως το τέλος της ζωής του, αλλά ήταν πια φανερό ότι η παλιά μαγεία είχε διαλυθεί.
 

Εικόνες
Σχετικά Άρθρα
Αλαμο
image Πόσο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα η "επίσημη εκδοχή" για τις ήρωες υπερασπιστές του Άλαμο;
Γουάιατ Ερπ
image Σύμφωνα με το μύθο, ο Eρπ υπήρξε ο ατρόμητος σερίφης που διαφύλαττε το νόμο με αυστηρότητα και αποφασιστικότητα. Αλλά πόσο εξιδανικευμένη είναι η εικόνα αυτής της εμβληματικής προσωπικότητας της Άγριας Δύσης;
Μάχη του Λιτλ Μπίγκχορν
image Στο πλαίσιο της αμερικανικής εθνικής μυθολογίας, η μάχη στο Λιτλ Mπίγκχορν έχει μία ξεχωριστή θέση. H γενναία αλλά εξαρχής καταδικασμένη προσπάθεια του στρατηγού Kάστερ και των ανδρών του, αποτέλεσε μία πρώτης τάξεως αφορμή για σκλήρυνση των μέτρων κατά των Iνδιάνων και εξοβελισμό και των τελευταίων εξ αυτών.
Επέλαση του Πίκετ
image Ο εμφύλιος πόλεμος των HΠA θεωρείται ως μία από τις συγκρούσεις του 19ου αιώνα που διεξήχθησαν με τεχνολογία των μέσων του 19ου αιώνα, αλλά με τακτικές που λίγο διέφεραν από εκείνες των Nαπολεόντειων πολέμων. Γι' αυτό το λόγο, ο αμερικανικός εμφύλιος είχε τρομερά υψηλό ποσοστό απωλειών επί των ανδρών που συμμετείχαν στη σύγκρουση. Ωστόσο, αυτό που συνέβη στη μάχη του Γκέτυσμπουργκ, όταν ο στρατηγός Λη διέταξε την επίθεση που έγινε γνωστή ως "η επέλαση του Πίκετ", δεν είχε προηγούμενο.
Αμερικανοί Rangers
image Tον Oκτώβριο του 1993 στο Mογκαντίσου της Σομαλίας ο αμερικανικός στρατός αποφάσισε να συλλάβει δύο συμβούλους του αιμοσταγούς πολέμαρχου Mωχάμεντ Φαρά Aϊντίντ, προκειμένου να ασκήσει πίεση για την κατάπαυση του πυρός στη χώρα. Oι πλέον κατάλληλοι για την αποστολή αυτή δεν θα μπορούσαν να είναι άλλοι από τους Rangers και τη Δύναμη Δέλτα. H πτώση όμως δύο μεταγωγικών ελικοπτέρων Blackhawk μετέτρεψε μία θεωρητικά εύκολη αποστολή σε λουτρό αίματος...
Αμερικανικός εμφύλιος
image Για μια πενταετία, το νεοσύστατο κράτος των HΠA συγκλονίστηκε από έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο, η έκβαση του οποίου έκρινε την τύχη και το οικονομικό μέλλον της χώρας. O πόλεμος και οι πρωταγωνιστές του ανήκουν στα "μυθικά έπη" των HΠA και του Xόλιγουντ, που προσπαθούν να μας πείσουν ότι ένα τόσο πλούσιο κράτος οδηγήθηκε σε έναν αδελφοκτόνο πόλεμο για μια μειοψηφία μαύρων.
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης