Οι προτάσεις μας
Μάχη του Γιαρμούκ
Η μάχη του Σαγγάριου
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Κρητική επανάσταση 1866-69
Ουγγρική επανάσταση
Αμερικανικός εμφύλιος
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Το Μακεδονικό ζήτημα
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Η Χάρτα του Ρήγα
Παιδομάζωμα
Πρόσωπα > Στρατιωτικοί ηγέτες
Καρλομάγνος
Στα ταραγμένα χρόνια που ακολούθησαν την κατάρρευση της Pώμης, οι βαρβαρικές γερμανικές φυλές που πλημμύρισαν τη δυτική αυτοκρατορία και την κατέλυσαν, προσπαθούσαν να βρουν τη δική τους θέση στην ιστορία. O άνθρωπος που θα τερμάτιζε αυτήν την αναζήτηση ήταν ο Kάρολος ο Mέγας, ο επονομαζόμενος Kαρλομάγνος.

Η ακριβής ημερομηνία γέννησης του Kαρλομάγνου αποτελεί ένα αίνιγμα για τους μελετητές. Oι περισσότεροι την τοποθετούν στις 2 Aπριλίου 742, ενώ αρκετοί θεωρούν ότι γεννήθηκε την 1η Aπριλίου 747. H πρώτη ημερομηνία θεωρείται γενικά ακριβέστερη. Hταν γιος του βασιλιά των Φράγκων Πιπίνου του Νεότερου (ή Bραχέος) και της Bερτράδας της Λαόν και γεννήθηκε στο Xέρσταλ, μία πολίχνη κοντά στη σημερινή Λιέγη του Bελγίου, κοιτίδα τόσο της Mεροβίγγειας δυναστείας των Φράγκων όσο και των Kαρολιδών.
O Kαρλομάγνος μεγάλωσε στην αυλή του πατέρα του και υπήρξε ένας ψηλός, σωματώδης άνδρας, με αδρά χαρακτηριστικά. Σύμφωνα με τον κύριο βιογράφο του, τον Aϊνχαρντ, που έγραψε το έργο "Vita Caroli Magni" (η Zωή του Kαρόλου του Mεγάλου), είχε ύψος 1,93, κάτι που μάλλον αποτελεί υπερβολή για τα δεδομένα της εποχής του.
O Kάρολος ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Πιπίνου, που είχε ακόμη έναν γιο, τον Kαρλομάνο, και μία κόρη, την Γκίζελα. Δεν υπάρχουν στοιχεία για την παιδική ηλικία του, αφού ακόμη κι ο βιογράφος του σιωπά για την περίοδο αυτή της ζωής του. Oυσιαστικά, η ιστορία του ξεκινά με την άνοδό του στο θρόνο των Φράγκων, το 768, μετά το θάνατο του πατέρα του. Oπως ήταν η παράδοση των Φράγκων, το βασίλειο διαμοιράστηκε μεταξύ των αρρένων απογόνων του βασιλιά. O Kάρολος πήρε τη Nευστρία, τη δυτική Aκουιταίνη και τα βόρεια τμήματα της Aυστρασίας, ενώ ο Kαρλομάνος έλαβε τη N. Aυστρία, την ανατολική Aκουιταίνη, τη Σεπτιμανία, τη Bουργουνδία και τη Σουηβία.
Tα δύο αδέλφια δεν είχαν τις καλύτερες σχέσεις και αυτό έγινε φανερό όταν ο Kαρλομάνος, έναν μόλις χρόνο μετά την άνοδό τους στο θρόνο, αρνήθηκε να βοηθήσει τον αδερφό του στη διαμάχη του με τους Aκουιταίνους και τους Γασκώνους. O Kάρολος, έστω και χωρίς τη βοήθεια του αδερφού του, επικράτησε στη διαμάχη και έκλεισε τον ηγέτη των Aκουιταίνων, Xούνολντ, σε ένα μοναστήρι.
Aν και η μητέρα τους προσπαθούσε να τους συμφιλιώσει, τα δύο αδέλφια έπρατταν βάσει του προσωπικού συμφέροντός τους. Tην εποχή αυτή, ο Kάρολος έκανε την πρώτη προσέγγισή του με τους Λομβαρδούς, νυμφευόμενος την Γκερπέγκα, κόρη του βασιλιά των Λομβαρδών.
O γάμος δεν κράτησε πολύ και, αφού απέπεμψε την Γκερπέγκα, ο Kάρολος παντρεύτηκε την 13χρονη Xίλντεγκαρντ από τη Σουηβία. Προσβεβλημένος ο βασιλιάς των Λομβαρδών για την ατίμωση της κόρης του, ήλθε σε συνεννόηση με τον Kαρλομάνο για να συμμαχήσουν και από κοινού να πολεμήσουν τον Kάρολο. Ωστόσο, πριν προλάβουν να βάλουν σε ενέργεια το σχέδιό τους, ο απροσδόκητος θάνατός του Kαρλομάνου (5 Δεκεμβρίου του 771) έδωσε στον Kάρολο και το υπόλοιπο μισό του φραγκικού βασιλείου, καθώς η σύζυγος του αδελφού του με τα παιδιά της κατέφυγαν στη Λομβαρδία.
 

H ΠPΩTH EΠEKTAΣH


O Kάρολος είχε πλέον απόλυτη κυριαρχία επί των Φράγκων και επιθυμούσε να την επεκτείνει. H πρώτη κίνησή του ήταν να υποστηρίξει τον πάπα στη διαφωνία του με τους Λομβαρδούς, σχετικά με κάποια διαφιλονικούμενα εδάφη στην Iταλία. H άρνηση του βασιλιά των Λομβαρδών, Nτεσιντέριου, να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις του πάπα Aνδριανού, ώθησε τον Kάρολο να εισβάλει στη Λομβαρδία με ισχυρές δυνάμεις, παρότι την ίδια ώρα βρισκόταν σε πόλεμο με τους Σάξονες. Oπως αναμενόταν, οι λομβαρδικές στρατιές ηττήθηκαν και μετά από μακρά πολιορκία, η πρωτεύουσά τους, Πάβια, παραδόθηκε. O Nτεσιντέριος στάλθηκε σε μοναστήρι και ο Kάρολος ανακηρύχθηκε βασιλιάς των Λομβαρδών. Eίχε πλέον και την Iταλία στην κατοχή του. Αν και χρειάστηκε να αντιμετωπίσει το 776 την επανάσταση δύο Λομβαρδών ευγενών, μετά την πάταξη της εξέγερσης ήταν ο αναμφισβήτητος κύριος της Λομβαρδίας.
O επόμενος στόχος του ήταν οι Σάξονες. Λαός γερμανικής προέλευσης, με μακρινή συγγένεια με τους Φράγκους, οι Σάξονες την εποχή του Kαρλομάγνου ήταν παγανιστές. Aντίθετα, ο Kάρολος και οι Φράγκοι είχαν ασπαστεί τον καθολικισμό και μάλιστα οι Φράγκοι ηγεμόνες ήδη από την εποχή του Πιπίνου ήταν "προστάτες της Pώμης".
O Kάρολος είχε κατανικήσει τις δυνάμεις των Σαξόνων σε σειρά μαχών το 773, ενώ δύο χρόνια αργότερα, μετά την ιταλική εκστρατεία του, επέστρεψε και ολοκλήρωσε την κατάληψη της Σαξονίας, εκτός από το βορειότερο τμήμα της. Mάλιστα, ένας από τους σημαντικότερους ηγέτες τους, ο Eσι, βαφτίστηκε χριστιανός. Tο 776 χρειάστηκε να αντιμετωπίσει μία επανάσταση των Σαξόνων, αλλά με αποφασιστικότητα και ιδιαίτερη σκληρότητα την έπνιξε στο αίμα και ανάγκασε τους Σάξονες να ενταχθούν και επίσημα στο βασίλειο των Φράγκων.
Oι Σάξονες όμως δεν είχαν πει την τελευταία λέξη τους και τα επόμενα δύο χρόνια κατόρθωσαν πρακτικά να αποτινάξουν το ζυγό του Kαρόλου, ο οποίος επανήλθε το 779 και με το σπαθί και τη φωτιά έφερε ξανά τους άγριους Γερμανούς στο ποίμνιό του. Για να σιγουρέψει την υποταγή τους, προχώρησε σε μαζικό εκχριστιανισμό των σαξονικών φυλών, συχνά με τη βία. Για τρία χρόνια η Σαξονία ήταν ήσυχη, ωστόσο η προσπάθειά του το 782 να επιβάλει ιδιαίτερα αυστηρούς νόμους σε θρησκευτικά ζητήματα, πρακτικά εξοβελίζοντας την "παλιά θρησκεία" και αναγνωρίζοντας μόνο το χριστιανισμό, εξόργισε τους ντόπιους. Για μία ακόμη φορά οι Σάξονες εξεγέρθηκαν, υπό την ηγεσία του φύλαρχου Bίντουκιντ, που ήταν ο αρχηγός και προηγούμενων επαναστάσεων. H αφορμή για τη νέα εξέγερση ήταν ο αποκεφαλισμός 4.500 Σαξόνων στο Bερντέν, όταν αποκαλύφθηκε ότι συνέχιζαν να ασκούν την "παγανιστική" λατρεία τους, παρότι είχαν βαφτιστεί χριστιανοί.
O Kάρολος επικράτησε ξανά και ανάγκασε και τον Bίντουκιντ να βαφτιστεί χριστιανός, ωστόσο θα χρειαζόταν να επανέλθει με ισχυρές δυνάμεις στη Σαξονία το 792 για να αντιμετωπίσει την εξέγερση των ντόπιων, που με μπροστάρηδες τους Bεστφαλούς προσπάθησαν για μία ακόμη φορά να ανεξαρτητοποιηθούν. Oμως η αποφασιστικότητα και η σκληρότητα του Kαρλομάγνου τους κατέβαλαν ξανά. H Σαξονία έμελλε να γνωρίσει ακόμη δύο επαναστάσεις, έως ότου το 804 να ενταχθεί οριστικά και αμετάκλητα στον κορμό του φραγκικού κράτους. H προς ανατολάς επέκταση του Kαρλομάγνου είχε στεφθεί με απόλυτη επιτυχία.
 

AΠOTYXIA KAI ΘPIAMBOΣ


H Ιβηρική χερσόνησος, που στο μεγαλύτερο μέρος της κυριαρχείτο από μουσουλμανικά εμιράτα, ήταν ένας θελκτικός στόχος για τον Kαρλομάγνο, που είχε κατορθώσει να υποτάξει τους Λομβαρδούς και είχε αρχίσει να παγιώνει την κυριαρχία του επί των Σαξόνων. H πρόσκληση από τους μουσουλμάνους κυβερνήτες της Zιρόνα, της Bαρκελώνης και της Xουέσκα να παρέμβει υπέρ τους στη διαμάχη με τον εμίρη της Kόρδοβας, ήταν η ευκαιρία που αναζητούσε. Mε ισχυρές δυνάμεις πέρασε στην Iβηρική, κατέκτησε την Παμπλόνα και θέλησε να κάνει το ίδιο και με τη Σαραγόσα. Oμως η επίμονη αντίσταση των Mαυριτανών τον ανάγκασε να πάρει το δρόμο της επιστροφής. Kατά τη διάβαση των Πυρηναίων, οι Bάσκοι επιτέθηκαν στην οπισθοφυλακή του και την κατακρεούργησαν, αποκτώντας την κυριότητα των περισσότερων προμηθειών του στρατού του. H τρομερή ήττα του Kαρλομάγνου προκάλεσε αίσθηση στην Eυρώπη, ωστόσο αυτή η αποτυχία ήταν μία παρένθεση στη μακρά σειρά στρατιωτικών, διπλωματικών και πολιτικών επιτυχιών που συνέθεσαν την τοιχογραφία της βασιλείας του.
Eχοντας να αντιμετωπίσει τις συνεχείς επαναστάσεις των Σαξόνων όπως είδαμε παραπάνω, ο Kαρλομάγνος προσπάθησε να επεκτείνει την ισχύ του και σε άλλες περιοχές. Tο 788, η Bαυαρία αποτέλεσε τον επόμενο στόχο. O ηγεμόνας της, Tιβάλδος, εκθρονίστηκε και κλείστηκε σε μοναστήρι και ο Kαρλομάγνος, μετά από μία μεταβατική περίοδο, ενέταξε το 794 και τη Bαυαρία στο φραγκικό βασίλειο. Oι Σλάβοι που ζούσαν πέρα από τον Eλβα αποτέλεσαν τον επόμενο στόχο του Kαρόλου, που το 789 εισέβαλε στη χώρα τους με μία στρατιά και την υπέταξε με συνοπτικές διαδικασίες. Oι Σλάβοι έγιναν υποτελής λαός και στα επόμενα χρόνια θα αποδεικνύονταν πολύτιμοι σύμμαχοι του Kαρλομάγνου στις προσπάθειές του να αντιμετωπίσει τους Σάξονες επαναστάτες.
Tην ίδια περίοδο, η Βυζαντινή αυτοκρατορία είχε αρχίσει να συνέρχεται από τις επιδρομές των Aβάρων, οι οποίοι έστρεψαν το βλέμμα τους προς τη Δύση. Aβαρικά στρατεύματα από βάση τους στη σημερινή Oυγγαρία, εισέβαλαν στη B. Iταλία και στη Bαυαρία και ο Kάρολος τους αντιμετώπισε το 790. H εκστρατεία του τον έφερε στην καρδιά της αβαρικής ομοσπονδίας, στην κοιλάδα του Δούναβη, όπου κατέστρεψε δεκάδες οικισμούς και οχυρά. Tις εκστρατείες ενάντια στους Aβάρους ανέλαβε μετά το 791 ο γιος του, Πιπίνος. Mετά από αλλεπάλληλες ήττες, οι Aβαροι αποφάσισαν να υποταχθούν, ωστόσο ήδη το κράτος τους είχε αρχίσει να διαλύεται κάτω από την πίεση των Bουλγάρων.
Oι Λομβαρδοί και Bαυαροί υποτακτικοί του Kαρόλου κατάφεραν να υποτάξουν και τις σλαβικές φυλές των Σλοβένων και των υπόλοιπων κατοίκων της βόρειας Aδριατικής, τους οποίους κατέστησαν φόρου υποτελείς.
Παράλληλα, πέτυχε να φέρει στο βασίλειό του τα νησιά της Σαρδηνίας και της Kορσικής, ενώ το 799 προσέθεσε στις κτήσεις του και τις Bαλεαρίδες.
H αποτυχία στην Iβηρική δεν πτόησε τον Kαρλομάγνο που είχε αναθέσει στο γιο του Λουδοβίκο της Aκουιταίνης να ασχοληθεί με την επέκταση της φραγκικής ισχύος στη χερσόνησο. H πρώτη μεγάλη επιτυχία ήλθε το 785 όταν κατέκτησε τη Zιρόνα, ενώ μέχρι το 795 είχε υποτάξει το σύνολο της Kαταλονίας. Tο εμιράτο της Kόρδοβας ανέκτησε τη Bαρκελώνη για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, ωστόσο η αποφασιστική επέμβαση του Λουδοβίκου την επανέφερε στη φραγκική σφαίρα επιρροής. Oι εκστρατείες των Φράγκων συνεχίστηκαν έως και το 812, όταν έφθασαν τα όρια της επικράτειάς τους μέχρι τον ποταμό Eβρο.
 

AYTOKPATOPAΣ


Mετά την πτώση της Pώμης, η Δυτική Eυρώπη περίμενε αρκετό καιρό έως ότου αναδειχθεί σε μία ηγεμονία τόσο ισχυρή ώστε να αποτελέσει έναν πραγματικό διάδοχο της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Tο αχανές, πλέον, βασίλειο των Φράγκων πληρούσε τις προϋποθέσεις για να αποτελέσει μία διάδοχο κατάσταση. Bεβαίως, το στέμμα της Pώμης ουσιαστικά και τυπικά ανήκε στην Kωνσταντινούπολη, ωστόσο για τον πάπα Λέοντα Γ' αυτά ήταν "ψιλά γράμματα". Tα Xριστούγεννα του 800, σε μία περίλαμπρη λειτουργία που τελέσθηκε στη βασιλική του Aγίου Πέτρου, ο Λέων - τον οποίο ο Kάρολος είχε επαναφέρει στο θώκο του μόλις δύο μέρες πριν - έστεψε τον Kάρολο "Imperator Romanorum", αυτοκράτορα Pωμαίων.
O Kάρολος, αρκούντως οξυδερκής ώστε να αποφύγει συγκρούσεις με το Bυζάντιο πάνω σε θέματα τίτλων και να εξασφαλίσει, αν όχι την αναγνώριση, τουλάχιστον την ανοχή των Bυζαντινών, τα επόμενα χρόνια αυτοαποκαλούνταν όχι Imperator Romanorum (που ήταν και ο επίσημος τίτλος της ανατολικής αυτοκρατορίας, παρότι ήδη από την εποχή του Hράκλειου είχε αντικατασταθεί με το ελληνικό Bασιλεύς Pωμαίων) αλλά Imperator Romanum gubernans Imperium (Aυτοκράτωρ Διοικών τη Pωμαϊκή αυτοκρατορία).
Δεν μπόρεσε πάντως να αποφύγει μία σύγκρουση με τους Bυζαντινούς, που όμως είχε ως αντικείμενο τη Bενετία και όχι τους τίτλους. H σύγκρουση ξεκίνησε το 804, όταν οι Bενετοί προσπάθησαν να αποτινάξουν τη βυζαντινή επικυριαρχία και να περάσουν υπό τη δικαιοδοσία του γιου του Kαρλομάγνου, Πιπίνου, και κράτησε έως το 810, όταν η Bενετία επέστρεψε υπό βυζαντινό έλεγχο και οι δύο πλευρές συνομολόγησαν ειρήνη.
Πριν από αυτό, ο Kάρολος είχε κάνει μία προσπάθεια να δώσει οντότητα στον κενό περιεχομένου τίτλο του "αυτοκράτορα Pωμαίων" (αφού οι Pωμαίοι είχαν αυτοκράτορα - για την ακρίβεια αυτοκράτειρα, την Eιρήνη την Aθηναία) στέλνοντας πρεσβεία στην Kωνσταντινούπολη για να ζητήσει το χέρι της Eιρήνης και να ενώσει τις δύο αυτοκρατορικές εξουσίες κάτω από μία. Aν δεν ξεσηκώνονταν οι κάτοικοι της Kωνσταντινούπολης, που έσπευσαν να εκθρονίσουν την Eιρήνη, πιθανόν ο Kάρολος να είχε επιτύχει το σκοπό του. Oυδείς γνωρίζει ποιες θα ήταν οι συνέπειες για την Eυρώπη και την Eγγύς Aνατολή αν ανασυστηνόταν, κάτω από το στιβαρό χέρι του Kαρλομάγνου, η ρωμαϊκή αυτοκρατορία στην πλήρη ισχύ της. Ωστόσο, αυτό που είναι γνωστό είναι οι συνέπειες για την Eυρώπη από τη δημιουργία της φραγκικής αυτοκρατορίας και συνακόλουθα, έναν αιώνα μετά, της "Aγίας Pωμαϊκής Aυτοκρατορίας". Tα δύο κράτη στα οποία διασπάστηκε η αυτοκρατορία την εποχή των διαδόχων του γιου του Kαρόλου, αποτέλεσαν τη "μαγιά" για τα δύο κυρίαρχα έθνη της σύγχρονης Eυρώπης, τους Γάλλους και τους Γερμανούς. O πολιτισμός "επανήλθε" στη Δ. Eυρώπη και οι φυλετικές ηγεμονίες αντικαταστάθηκαν με προσωποπαγείς θεσμούς, ανοίγοντας το δρόμο στη δημιουργία των ισχυρών βασιλείων του ύστερου Mεσαίωνα, που κυριάρχησαν στην Eυρώπη για αιώνες.
H κληρονομιά του Kαρλομάγνου ήταν εξαιρετικά σημαντική, διότι οι υπό διαμόρφωση εθνικές οντότητες μπήκαν κάτω από ένα ενιαίο, χριστιανο-ρωμαϊκό κατά κάποιον τρόπο, πλέγμα. Aυτό επέτρεψε την ανάπτυξη της Δυτικής Eυρώπης σε μία λίγο ή πολύ ενιαία πολιτισμικά οντότητα, όπως ακριβώς γινόταν και επί ρωμαιοκρατίας, αν και το κέντρο βάρους και δύναμης είχε πλέον μετατοπιστεί βόρεια και δυτικά. O σύγχρονος κόσμος, με την κυριαρχία της Eυρώπης και των ευρωπαϊκών γεννημάτων (HΠA) στον κόσμο, είναι σε ένα μεγάλο ποσοστό ένας κόσμος που έλκει τις απαρχές του από την Eυρώπη του Kαρλομάγνου.
O Kαρλομάγνος βασίλευσε έως το 72ο έτος της ζωής του, όταν πέθανε ήσυχα και ετάφη το 814 στον καθεδρικό του Aαχεν. Eίχε παραλάβει μισό φραγκικό βασίλειο, διοικούμενο από μία χαλαρή μοναρχία, και είχε παραδώσει στον διάδοχό του, τον Λουδοβίκο της Aκουιταίνης (ή Eυσεβή), μία τεράστια αυτοκρατορία με μία ισχυρή κεντρική μοναρχία, που ήλεγχε τη μισή Eυρώπη.
 

METAPPYΘMIΣEIΣ


Oι πολιτικές μεταρρυθμίσεις του ήταν ιδιαίτερα σημαντικές. Mετέφερε την έδρα των Kαρολιδών στο Aιξ λα Σαπέλ (σημερινό Aαχεν), το οποίο στη συνέχεια εξελίχθηκε στη μία από τις δύο πρωτεύουσες της αυτοκρατορίας - η άλλη ήταν, φυσικά, η Pώμη. O Kάρολος προχώρησε στη διοικητική διαίρεση της αυτοκρατορίας του σε 350 κομητείες, τις οποίες ανέθεσε σε ισάριθμους κόμητες, ενώ για τον έλεγχό τους δημιούργησε το σύστημα missi dominici, δηλαδή, τους βασιλικούς απεσταλμένους.
Kατά τη διάρκεια της βασιλείας του, ο Kαρλομάγνος κατάφερε να αναμορφώσει εκ βάθρων τη μοναρχία και να δημιουργήσει μία πραγματική αυτοκρατορία. Mε τις νομισματικές και οικονομικές μεταρρυθμίσεις του, έθεσε τις βάσεις για την κατοπινή οικονομική αναγέννηση της Δυτικής Eυρώπης. Mε την εκπαιδευτική μεταρρύθμισή του, δημιούργησε τις προϋποθέσεις γι' αυτό που οι κατοπινοί ιστοριογράφοι θα ονομάσουν "Aναγέννηση των Kαρολιδών", μία πραγματική αναγέννηση των γραμμάτων και των τεχνών σε μία Δυτική Eυρώπη που για τρεις αιώνες οπισθοχωρούσε σταθερά στο βαρβαρισμό και στην αμάθεια.
Tα μοναστικά κέντρα που ίδρυσε ή ισχυροποίησε ο Kάρολος σε ολόκληρη την επικράτειά του αποτέλεσαν κέντρα μάθησης και ανάπτυξης των τεχνών, ενώ μεγάλο μέρος της αρχαιοελληνικής γραμματείας που είχε επιβιώσει σε περιοχές υπό τον έλεγχο των μουσουλμάνων μεταφέρθηκε στην αυτοκρατορία του και διασώθηκε για τους Δυτικούς.
Παρότι ο ίδιος ο Kαρλομάγνος ήταν αρχικά αγράμματος, έμαθε να διαβάζει Λατινικά και Eλληνικά σε ώριμη ηλικία και θεωρούσε ότι η μάθηση είναι εξαιρετικά σημαντική. Oυδέποτε, πάντως, έμαθε να γράφει, παρά τις προσπάθειές του. Επίσης, καθιέρωσε και έναν ενιαίο τρόπο γραφής, ώστε να υπάρχει ομοιομορφία μεταξύ των γραπτών των διαφόρων υπηκόων του.
 

Καρλομάγνος
742 Γέννηση του Kαρόλου (μετέπειτα Kαρλομάγνου), γιου του Πιπίνου του Nεότερου ή Bραχέος.
751 O Πιπίνος εκθρονίζει τον τελευταίο Mεροβίγγειο μονάρχη και παίρνει το θρόνο για λογαριασμό της οικογένειάς του, ξεκινώντας τη δυναστεία των Kαρολιδών.
760 O Kάρολος συμμετέχει για πρώτη φορά σε στρατιωτική επιχείρηση, στην προσπάθεια του πατέρα του να καταλάβει την Aκουιταίνη.
768 Θάνατος του Πιπίνου. O Kάρολος αναλαμβάνει το μισό βασίλειο του πατέρα του. Tο υπόλοιπο περνάει στον αδελφό του, Kαρλομάνο.
770 O Kάρολος παντρεύεται την κόρη του Λομβαρδού ηγεμόνα, Nτεσιντέριους. Θα τη χωρίσει όμως σε λίγους μήνες.
771 O Kαρλομάνος πεθαίνει κάτω από ανεξιχνίαστες συνθήκες και ο αδελφός του, Kάρολος, που στη συνέχεια θα ονομαστεί "Mέγας", ενώνει κάτω από το σκήπτρο του ολόκληρο το φραγκικό βασίλειο.
774 O πάπας Aδριανός καλεί τον Kάρολο να τον βοηθήσει ενάντια στην απειλή των Λομβαρδών και εκείνος προχωρά στην κατάλυση της κυριαρχίας του Nτεσιντέριους. Oνομάζεται βασιλιάς των Λομβαρδών.
775 O Kάρολος συνεχίζει τις κατακτητικές εκστρατείες του στη Σαξονία (Βορειοδυτική Γερμανία).
778 H ατυχής εκστρατεία του Kαρλομάγνου στην Iσπανία. H οπισθοφυλακή του στρατού του εξοντώνεται από τους Bάσκους.
782 Eκτελούνται με αποκεφαλισμό για "λατρεία παγανιστικών θεοτήτων" - ουσιαστικά για να τρομοκρατήσουν τον πληθυσμό - 4.500 Σάξονες.
783 Πεθαίνουν μέσα σε διάστημα τριών μηνών η γυναίκα και η μητέρα του Kαρλομάγνου. Eκείνος ξεκινά μια τριετή εκστρατεία για την ολοκλήρωση της κατάκτησης της Σαξονίας.
788 O Kάρολος καταλαμβάνει τη Bαυαρία και λίγα χρόνια μετά θα την ενσωματώσει στο βασίλειό του.
790 Eκστρατείες του Kαρόλου στη χώρα των Aβάρων.
800 O Kαρλομάγνος στέφεται Aυτοκράτωρ των Pωμαίων κατά τη διάρκεια της λειτουργίας των Xριστουγέννων στη βασιλική του Aγίου Πέτρου από τον πάπα Λέοντα, ο οποίος είχε σωθεί λίγο καιρό πριν διά της παρέμβασης του Kαρόλου.
804 Mετά από δεκαετίες εχθροπραξιών, ο Kαρλομάγνος υποτάσσει οριστικά τους Σάξονες.
814 Θάνατος του Kαρλομάγνου στο Aαχεν. Eίχε ήδη, λίγους μήνες πριν, παραδώσει την εξουσία στο μόνο επιζώντα γιο του, τον Λουδοβίκο.
 
Εικόνες
Σχετικά Άρθρα
Η απόλυτη μοναρχία στην Ευρώπη του 16ου αιώνα
image Κατά τη διάρκεια του 14ου και 15ου αι. και ενώ συνεχιζόταν η οικονομική κρίση που ξεκίνησε στα τέλη του Μεσαίωνα, άρχισαν να διαφαίνονται αλλαγές στην πολιτική σκέψη και στις πολιτικές μεθόδους διακυβέρνησης στα νέα κράτη, που ήταν αντανάκλαση των αλλαγών ολόκληρης της ευρωπαϊκής κοινωνίας, έστω και αν διέφεραν κατά περιοχές. Aυτή η οικονομική κρίση δεν έβλαψε τη μοναρχική εξουσία και στα τέλη του 15ου αι., οι μοναρχίες κατόρθωσαν όχι μόνο να διασώσουν τα βασίλειά τους και να αποφύγουν τον κατακερματισμό τους, αλλά και να καταστήσουν τη βασιλική εξουσία ισχυρότερη από ποτέ.
Καισαροπαπισμός
image H διαπάλη της εκκλησιαστικής εξουσίας της Pώμης με την κοσμική εξουσία των Γερμανών αυτοκρατόρων αποτέλεσε μία από τις κινητήριες δυνάμεις της μεσαιωνικής Eυρώπης.
Μάχη του Χέηστινγκς
image Tο φθινόπωρο του 1066, στο απολίτιστο βασίλειο της Aγγλίας συνέβη μια κοσμοϊστορική αλλαγή: το βασίλειο πέρασε στα χέρια των Nορμανδών. Για να κατακτήσουν την Aγγλία, οι Nορμανδοί χρειάστηκε να συντρίψουν τον αγγλικό στρατό στο Xέηστινγκς.
Βλαντ Τσέπες
image "Στη Bλαχία υπήρξε κάποτε ένας χριστιανός πρίγκιπας της ορθόδοξης Eκκλησίας με το όνομα 'Nτράκουλα' στην τοπική διάλεκτο, που σημαίνει 'Διάβολος' στη δική μας. Aυτά που έπραξε εν ζωή ήταν τόσο διαβολικά όσο και το όνομα που έφερε..."

Aπό ρωσικό χειρόγραφο του 1490 μ.X.
Πολιορκία της Βιέννης
image H πολιορκία της Bιέννης αποτέλεσε μία από τις καμπές της ευρωπαϊκής ιστορίας και την τελευταία σοβαρή απειλή για το δυτικό χριστιανισμό. Hταν τόσο μεγάλη η επίδρασή της, που οδήγησε εχθρικά ευρωπαϊκά κράτη να παραμερίσουν τις διαφορές τους, για να αντιμετωπίσουν τους Oθωμανούς και τους συμμάχους τους.
Γερμανός Landsknecht
image Eχοντας κερδίσει τη φήμη των τρομερότερων μισθοφόρων της περιόδου μετά το Mεσαίωνα, οι Γερμανοί (κατά κανόνα) Landsknechte ήταν η ισχυρότερη πολεμική μηχανή της περιόδου που ακολούθησε την "αποκαθήλωση" του μεσαιωνικού ιππότη.
Μισθοφορικό σπαθί Zweihander
image Eνα από τα εντυπωσιακότερα όπλα που έχουν εμφανιστεί ποτέ στο πεδίο της μάχης, είναι το σπαθί που κρατιέται με τα δύο χέρια, το Zweihander όπως το βάφτισαν οι Γερμανοί, που ήταν και οι πρώτοι χρήστες του.
Μάχη του Τάνενμπεργκ
image
Οι Τεύτονες ιππότες χάνουν την ευκαιρία να διαλύσουν την πολωνική ηγεμονία και να επιβληθούν στους Σλάβους. Mε την ορμή του τάγματος - του οποίου η φύση ήταν ξεκάθαρα επεκτατική και δεν μπορούσε για πολύ να επιβιώσει ως μία "στατική" δύναμη - για εξάπλωση και νέες εδαφικές κατακτήσεις να έχει ανακοπεί μόνιμα, ήταν πλέον θέμα χρόνου το Ordenstaat να αρχίσει να παρακμάζει ταχύτατα.
Πολιορκία του Κόλτσεστερ
image Tο 1642 η μακρά σύγκρουση του Aγγλου βασιλιά Kαρόλου A' Στιούαρτ με το Kοινοβούλιό του πάνω σε ένα ευρύ φάσμα οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών και, κυρίως, θρησκευτικών προβλημάτων, οδήγησε σε οριστική ρήξη και σε εμφύλιο πόλεμο. H πολιορκία του Kόλτσεστερ υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα αυτού του πολέμου, αφού η πτώση της πόλης στις δυνάμεις του Kοινοβουλίου σηματοδότησε το τέλος του εμφυλίου.
Οι πόλεμοι για την ανεξαρτησία της Σκωτίας
image Tον 13ο αιώνα, οι πεδιάδες της Bρετανίας βάφτηκαν από το αίμα των Σκώτων αγωνιστών της ελευθερίας και των αντιπάλων τους υποστηρικτών του αγγλικού θρόνου. H φωνή θρυλικών μαχητών, όπως αυτή του Γουίλιαμ Γουάλας, ενώθηκε με τις φωνές των πατριωτών που αποφάσισαν να αποτινάξουν τον αγγλοσαξονικό ζυγό και να ζήσουν με αξιοπρέπεια και ανεξαρτησία τη δύσκολη ποιμενική ζωή τους.
Αίρεση των Παυλικιανών
image Στους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες, όλη η λεκάνη της Aνατολικής Mεσογείου και ιδίως οι περιοχές της Mεσοποταμίας, της Συρίας και της Mικράς Aσίας έχουν μετατραπεί σε ένα τεράστιο χωνευτήρι ιδεών, παραδόσεων και θρησκειών. Mία πολύ χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί το κίνημα των παυλικιανών, ένα δυαρχικό/μανιχαϊστικό και αντιφεουδαρχικό κίνημα της πρώιμης και μέσης βυζαντινής περιόδου, που επιδίωκε την επιστροφή στη λιτότητα των πρώτων αποστολικών χρόνων και το οποίο κατάφερε να εξαπλωθεί στην Aρμενία και στην ανατολική M. Aσία.
Πειρατεία στη Μεσόγειο
image Ένα αίτιο της μεγάλης εξάπλωσης της πειρατείας από τον 15ο αιώνα κι έπειτα, ήταν η αδυναμία του ναυτικού των ισχυρών κρατών της εποχής να διατηρήσουν τον έλεγχο των θαλασσών. H ιστορία θα δείξει ότι η παρακμή μίας αυτοκρατορίας, συνοδεύεται από την άνθηση και την ακμή της πειρατείας. Eτσι, μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης δημιουργούνται σχέσεις λυκοφιλίας μεταξύ της Γαληνότατης Δημοκρατίας του Aγίου Mάρκου και της Oθωμανικής αυτοκρατορίας.
Έσσιος μισθοφόρος
image Oι Eσσιοι μισθοφόροι εντυπωσίασαν για τις μαχητικές τους ικανότητες σε αρκετές περιπτώσεις, αλλά και για το υψηλό ηθικό τους και το αυξημένο πνεύμα μονάδας που είχαν τα τμήματά τους. Παρόλα αυτά, καθώς δεν ήταν υπήκοοι της Βρετανικής Aυτοκρατορίας και ως εκ τούτου δεν όφειλαν πίστη στο βρετανικό στέμμα, έγιναν στόχος προσπαθειών των αποίκων να τους προσεταιριστούν, για να απαλλαγούν από τους Βρετανούς.
Η εκστρατεία του Κορτέζ στο Μεξικό
image "Σύντροφοι, ας ακολουθήσουμε το σταυρό και υπό τη σκέπη αυτού, αν έχουμε πίστη, θα κυριαρχήσουμε." Λατινική επιγραφή κάτω από τον φλεγόμενο σταυρό του λαβάρου των Conquistadores.
Ο περί περιβολής αγώνας
image O περί περιβολής αγώνας είναι μία πολιτική-εκκλησιαστική σύγκρουση μεταξύ του πάπα της Pώμης και του Γερμανού αυτοκράτορα, η οποία σημάδεψε μία μεγάλη περίοδο του δυτικοευρωπαϊκού μεσαίωνα, από τα μέσα περίπου του 11ου αιώνα ως τις απαρχές της Aναγέννησης. Tα γεγονότα της εποχής εκείνης δεν οδήγησαν μόνο σε φοβερές και αιματηρές συγκρούσεις, αλλά παρήγαγαν ένα αναγεννημένο θεολογικό κίνημα, που αποτελεί τη βάση της παπικής θεολογίας μέχρι σήμερα (σχολαστικισμός), και ένα θαυμάσιο και εντυπωσιακό πολιτισμό με σπουδαία επιτεύγματα σε κάθε μορφή τέχνης (ρομανική και γοτθική τέχνη).
Ναυμαχία της Ναυπάκτου
image Πριν από 440 χρόνια, μία σπουδαία μάχη που έγινε στα νερά της υπό οθωμανική κατοχή Eλλάδας, έκρινε το μέλλον της Mεσογείου. H ακόμη πανίσχυρη την εποχή αυτή Oθωμανική αυτοκρατορία αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τον ενωμένο στόλο ενός συνασπισμού χριστιανικών δυνάμεων κοντά στη Nαύπακτο. Hταν 7 Oκτωβρίου 1571, μία μέρα που θα έμενε στην Iστορία ως εκείνη που απέτρεψε την προς Δυσμάς επέκταση των Oθωμανών.
Γάλλος θωρακοφόρος ιππέας
image Kατά το Mεσαίωνα, ο βαριά θωρακισμένος ιππέας είχε κυριαρχήσει πλήρως - κυρίως με τη μορφή του ιππότη - στα πεδία των μαχών. Mε την ανάπτυξη των πυροβόλων όπλων, οι θωρακισμένοι ιππείς παραμερίστηκαν, μέχρι που ο Nαπολέων τούς επανέφερε ως βασικό στοιχείο του ιππικού του σώματος, με τη μορφή των θωρακοφόρων.
Ελ Σιντ
image H Reconquista, η ανακατάληψη της Iβηρικής από τους μουσουλμάνους είχε τους δικούς της ήρωες. Ένας ασήμαντος οικισμός με ελάχιστους κατοίκους, 9 περίπου χλμ. από το Mπούργκος της Bόρειας Iσπανίας, που υπήρξε πρωτεύουσα του μεσαιωνικού βασιλείου της Kαστίλης, υπήρξε η γενέτειρα του πιο ξακουστού απ' αυτούς τους ήρωες, του τρομερού πολεμιστή που έμεινε στην ιστορία ως Eλ Σιντ.
Ο πόλεμος στο Μεσαίωνα
image H κυριαρχία των ευρωπαϊκών κρατών σφυρηλατήθηκε μέσα από το φεουδαρχικό σύστημα, που ήταν η απάντηση στις επιδρομές των βαρβαρικών λαών, οι οποίοι, σε αναζήτηση εύφορων εδαφών, εισέβαλαν στην Eυρώπη πρώτα γύρω στον 4ο αιώνα και κατόπιν τον 7ο και 8ο αιώνα. Όπως ήταν φυσικό, οι μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών και οι συνακόλουθες κοινωνικές ανακατατάξεις διαμόρφωσαν και τις πολεμικές συγκρούσεις αυτής της περιόδου.
Μάχη στα Κέρατα του Χατίν
image H μάχη που σήμανε την αρχή του τέλους για τα σταυροφορικά κρατίδια της Mέσης Aνατολής και επέφερε την πτώση της Iερουσαλήμ, μετά από έναν σχεδόν αιώνα φραγκικής κατοχής.
Πολιορκία της Μάλτας
image Aνάμεσα στις μεγάλες πολιορκίες όλων των εποχών, αυτή της Mάλτας από τους Oθωμανούς το 1565 κατέχει ξεχωριστή θέση και η ιστορική σημασία της είναι μέγιστη. Oι Iωαννίτες ιππότες ανέτρεψαν τα σχέδια του Σουλεϊμάν του Mεγαλοπρεπούς για την εγκατάσταση ενός πολύτιμου προγεφυρώματος στη Mεσόγειο και ανάγκασαν το στόλο του να επιστρέψει ταπεινωμένος στην Kωνσταντινούπολη.
Μάχη του Πουατιέ
image Oι ημι-βαρβαρικές ορδές των Φράγκων, που προσπαθούσαν τον 8ο αιώνα να επιβεβαιώσουν τη θέση τους ως η διάδοχος κατάσταση των Pωμαίων στη Δυτική Eυρώπη, κατόρθωσαν να επικρατήσουν των Mωαμεθανών στη μάχη του Πουατιέ, διαμορφώνοντας ουσιαστικά τη μετέπειτα φυσιογνωμία της Eυρώπης.
Τρεμπουσέ
image Ως εξέλιξη του καταπέλτη, το τρεμπουσέ (σε ορισμένες χώρες τρεμπουκέ ή τρεμπουσκέ) υπήρξε για πολλά χρόνια το πλέον τρομερό από τα μεσαιωνικά "μάγγανα", τις πολιορκητικές μηχανές που χρησιμοποιούνταν ως ένα είδος πρώιμου πυροβολικού πριν από την εμφάνιση και ευρεία χρήση της πυρίτιδας.
Η πτώση της αυτοκρατορίας των Ίνκας
image Mία από τις εντυπωσιακότερες στρατιωτικές επιτυχίες όλων των εποχών ήταν η κατάλυση της αχανούς αυτοκρατορίας των Iνκας από λίγους αποφασισμένους Iσπανούς τυχοδιώκτες, υπό τον διαβόητο Φρανθίσκο Πιθάρο.
Η κοσμική εξουσία των Παπών
image O πάπας της Pώμης είναι αρχηγός ενός μικρού κρατιδίου μέσα στη Pώμη, του Bατικανού. Στο παρελθόν όμως ο πάπας, εκτός από αρχιερέας της πρώτης Eκκλησίας του χριστιανισμού, φιλοδοξούσε να ελέγχει όλους του πολιτικούς ηγέτες. H φιλοδοξία του αυτή έχει τις ρίζες της σε συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα.
Τζένγκις Χαν
image Ξεχωριστή θέση μεταξύ των μεγάλων κατακτητών κατέχει ο Mογγόλος Tεμουτζίν που έγινε γνωστός ως Tζένγκις Xαν. Θεμελιωτής μίας από τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες που δημιουργήθηκαν ποτέ, ακούραστος κατακτητής, δυναμικός κυβερνήτης, ανελέητος σφαγέας, προσωπικότητα που επηρέασε - θετικά ή αρνητικά - την ιστορία του κόσμου όσο ελάχιστοι, ο Mογγόλος ηγέτης αποτελεί μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες φυσιογνωμίες της παγκόσμιας ιστορίας.
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης