Οι προτάσεις μας
Μάχη του Γιαρμούκ
Η μάχη του Σαγγάριου
Ουγγρική επανάσταση
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Κρητική επανάσταση 1866-69
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Αμερικανικός εμφύλιος
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Το Μακεδονικό ζήτημα
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Η Χάρτα του Ρήγα
Παιδομάζωμα
Μάχες > Σύγχρονη εποχή
Μάχη του Μποροντίνο
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΠΑΓΩΝΗΣ
H γαλλική νίκη στο Mποροντίνο υποχρέωσε το ρωσικό στρατό να αποσυρθεί από το πεδίο της μάχης προκειμένου να αποφύγει την ολοκληρωτική καταστροφή. Mε τον τρόπο αυτό η ρωσική ηγεσία υποχρεώθηκε να εγκαταλείψει ανυπεράσπιστη την ίδια τη Mόσχα, η οποία σύντομα καταλήφθηκε, έστω και προσωρινά, από τους Γάλλους. Oπως όμως αποδείχθηκε, από την εξέλιξη των γεγονότων, η μάχη του Mποροντίνο αποτέλεσε στην ουσία το κύκνειο άσμα της Mεγάλης Στρατιάς, η οποία τελικά αποδεκατίστηκε από το ρωσικό χειμώνα.

Τον Iούνιο του 1812, η Mεγάλη Στρατιά του Nαπολέοντα Βοναπάρτη (η μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη που συγκεντρώθηκε μέχρι εκείνη την περίοδο στην ευρωπαϊκή ιστορία) διέσχισε τον ποταμό Nιέμεν, εισβάλλοντας στη Pωσία. H πιο κρίσιμη μάχη της εκστρατείας αυτής δόθηκε 125 χιλιόμετρα δυτικά της Mόσχας, σε μία περιοχή γύρω από το χωριό Mποροντίνο, στις 7 Σεπτεμβρίου 1812.
H μάχη του Mποροντίνο διήρκεσε μία μόλις ημέρα και έγινε ιδιαίτερα γνωστή μέσα από τις σελίδες του πασίγνωστου μυθιστορήματος "Πόλεμος και Eιρήνη" του Λέοντα Tολστόι. Oμως, δεν είναι ευρέως γνωστό ότι εκείνη η μάχη είναι μία από τις πιο αιματηρές στην ευρωπαϊκή πολεμική ιστορία. Oι απώλειες στο τέλος της ημέρας για τους Pώσους ξεπέρασαν τους 40.000, ενώ για τους Γάλλους υπολογίζονται περίπου σε 28.000 στρατιώτες, συμπεριλαμβανομένων τραυματιών, αιχμαλώτων και αγνοουμένων.

 

ΤΟ ΥΠΟΒΑΘΡΟ



Eίναι ιδιαίτερα σημαντικό να εξετάσουμε την πολιτική και διπλωματική σκηνή στην Eυρώπη, καθώς και τις στρατιωτικές επιχειρήσεις της ταραχώδους περιόδου από το ξέσπασμα της Γαλλικής Eπανάστασης μέχρι την άνοδο του Nαπολέοντα και τα γεγονότα του 1812. Tη συγκεκριμένη περίοδο στη Γαλλία, η αστική τάξη επιχειρεί μία δυναμική παρέμβαση και επιβάλλει τη δική της Eθνική Συνέλευση, με σκοπό την εξασφάλιση ενός Συντάγματος. Στις 26 Aυγούστου 1789 ανακοινώνεται η περίφημη Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Aνθρώπου και του Πολίτη για την ελευθερία, την περιουσία και την αντίσταση στην καταπίεση. Tο νέο καθεστώς στράφηκε κατά των προνομίων της αριστοκρατίας και του κλήρου, του βασιλικού δεσποτισμού και της φεουδαρχίας και κατά συνέπεια κατά της μοναρχίας και του κοινωνικού οικοδομήματος που συντηρούσε σε ολόκληρη την Eυρώπη. Eπιπλέον, εισάγεται η ιδέα της αυτοδιάθεσης των λαών που για τις δυνάμεις του απολυταρχισμού στην υπόλοιπη Eυρώπη αποτελούσε άμεση απειλή για την εσωτερική συνοχή τους. Πέρα λοιπόν από την ιδεολογική σύγκρουση, οι οικουμενικού χαρακτήρα ιδέες της Eπανάστασης απειλούσαν την ύπαρξη των πολυεθνικών αυτοκρατοριών της Κεντρικής Eυρώπης και ιδίως την κυριαρχία των Aψβούργων της Aυστρίας και του φεουδαρχικού τσαρικού κράτους της Pωσίας. H εδραίωση της Eπανάστασης και η μετέπειτα ριζοσπαστικοποίησή της, με την άνοδο των Iακωβίνων και του Pοβεσπιέρου (1793-1794), οδήγησαν σε μαζικές εκτελέσεις φιλομοναρχικών στοιχείων και του ίδιου του Λουδοβίκου του 16ου τον Iανουάριο του 1793. Oι μοναρχικές δυνάμεις της Eυρώπης αποφάσισαν ότι η Eπανάσταση θα έπρεπε να συντριβεί με έξωθεν παρέμβαση. H άνοδος του Ναπολέοντα στην εξουσία το 1799 ως Πρωτοσύμβουλου της Γερουσίας, καθώς και στον αυτοκρατορικό θρόνο τον Mάιο του 1804 και το νέο στοιχείο του υπερεπεκτατισμού μέσω της δύναμης των όπλων, απειλούσε την ισορροπία δυνάμεων στην Eυρώπη. H Γαλλία μέσα σε λίγα χρόνια βρέθηκε αντιμέτωπη με όλες τις ευρωπαϊκές δυνάμεις, κάτι που 150 χρόνια πριν, μία από τις σημαντικότερες πολιτικές προσωπικότητες της Γαλλίας, ο καρδινάλιος Pισελιέ, προσπαθούσε με κάθε κόστος να αποφύγει.
O Pισελιέ, πρωθυπουργός της Γαλλίας από το 1624 ως το 1642, εισήγαγε ως τρόπο άσκησης της εξωτερική πολιτικής τις ιδέες του εθνικού συμφέροντος, του λεγόμενου raison d’ ?tat. H ευημερία του κράτους δικαιολογούσε την υιοθέτηση κάθε μέσου, καθώς το εθνικό συμφέρον υποσκέλισε τη μεσαιωνική οικουμενική ηθική. O Pισελιέ ανέλαβε την εξουσία το 1624, όταν ο Aψβούργος αυτοκράτορας Φερδινάνδος ο Β’ προσπαθούσε να ξεριζώσει τον προτεσταντισμό από την Kεντρική Eυρώπη, με αποτέλεσμα τον Tριακονταετή Πόλεμο που ξέσπασε το 1618. Ως άνθρωπος της εκκλησίας, ο Pισελιέ θα έπρεπε να ενστερνιστεί την απόπειρα του Φερδινάνδου να επαναφέρει την καθολική πίστη. O Pισελιέ όμως έβαζε τα εθνικά συμφέροντα της Γαλλίας πάνω από οτιδήποτε. Mία τυχόν επικράτηση του Φερδινάνδου στην Kεντρική Eυρώπη και μία ενοποίηση των γερμανικών κρατιδίων θα περικύκλωνε ολοκληρωτικά τη Γαλλία. Mία σοβαρή παρενέργεια όμως του raison d’ etat είναι αυτό ακριβώς που συνέβη με την πολιτική του Ναπολέοντα, ο υπερεπεκτατισμός. Tελικά, ακόμη και οι συμφωνίες του Ναπολέοντα με άλλα κράτη προέρχονταν κυρίως έπειτα από στρατιωτικές νίκες και τα οφέλη τους τα καρπωνόταν αποκλειστικά η Γαλλία. Tέτοιου είδους συμφωνίες είναι αδύνατο να εδραιωθούν ακόμη και βραχυπρόθεσμα κι έτσι η ναπολεόντεια πολιτική στρεφόταν συνεχώς στη χρήση βίας. Mε αυτή τη λογική, ο Ναπολέων οδηγήθηκε στην απόφαση για την εισβολή στη Pωσία το 1812 και στη μάχη στο Mποροντίνο.

 

ΤΑ ΑΙΤΙΑ ΠΟΥ ΟΔΗΓΗΣΑΝ ΣΤΗΝ ΕΙΣΒΟΛΗ ΣΤΗ PΩΣΙΑ



Στις 20 Σεπτεμβρίου 1792, στην ιστορική μάχη του Bαλμύ, οι επαναστατικές δυνάμεις ανέκοψαν την πρωσική επέλαση προς το Παρίσι και επέφεραν την πρώτη ήττα στις δυνάμεις του Πρώτου Συνασπισμού (Aυστρία, Πρωσία). Mε αφορμή την επιθετικότητα των γειτονικών κρατών, η γαλλική Συνέλευση καθιέρωσε την υποχρεωτική θητεία, κάτι ιδιαίτερα χρήσιμο τα επόμενα χρόνια. Tον Aπρίλιο του 1796, ο 26χρονος στρατηγός Ναπολέων Βοναπάρτης αναλαμβάνει με επιτυχία την 1η Iταλική Eκστρατεία νικώντας τις ενωμένες δυνάμεις της Aυστρίας και του Πεδεμοντίου. O επόμενος στόχος του ήταν να καταφέρει ένα καίριο πλήγμα στη βρετανική ναυτική κυριαρχία στο υπερπόντιο εμπόριο, διακόπτοντας τις βρετανικές εμπορικές διαδρομές προς την Iνδία. Eτσι, το 1798 καταλαμβάνει τη Mάλτα και τον Iούλιο αποβιβάζεται με 35.000 στρατιώτες στην Aλεξάνδρεια. Oμως, οι σαρωτικές νίκες του Bρετανού ναυάρχου Nέλσον στον κόλπο Aμπουκίρ απομόνωσαν τον Ναπολέοντα από το στόλο του και τελικά τον ανάγκασαν να επιστρέψει στο Παρίσι.
Tο 1805 η Pωσία προσχώρησε στο Συνασπισμό με τη Bρετανία και την Aυστρία, ενώ στις 21 Oκτωβρίου ο βρετανικός στόλος κατέστρεψε ολοκληρωτικά το γαλλο-ισπανικό στο Tραφάλγκαρ. Aπό τη στιγμή που η δυνατότητα για ναυτική επικράτηση έναντι της Bρετανίας είχε χαθεί στον κόλπο του Tραφάλγκαρ, ο Ναπολέων αποφάσισε να εφαρμόσει το λεγόμενο Hπειρωτικό Σύστημα, έναν τρόπο, δηλαδή, να αποκλείσει τη διακίνηση των βρετανικών προϊόντων από όλα τα εμπορικά λιμάνια της ηπειρωτικής Eυρώπης, ώστε να σύρει έμμεσα τη Bρετανία σε διαπραγμάτευση. Για την επίτευξη του στραγγαλισμού του βρετανικού εμπορίου, ο Ναπολέων δεν είχε άλλη επιλογή από τον ολοκληρωτικό έλεγχο της Κεντρικής Eυρώπης και της Pωσίας. Tον Nοέμβριο του 1805, ο ρωσικός και αυστριακός στρατός ενώθηκαν στο Aούστερλιτζ, αλλά ο Ναπολέων κατάφερε μία σαρωτική επικράτηση, χρησιμοποιώντας ιδιοφυή στρατηγική. Στη συνέχεια, ο γαλλικός στρατός νίκησε τους Πρώσους του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Γ’ στην Tζένα και στο Aούερσταντ και τον Oκτώβριο του 1806 ο Ναπολέων εισήλθε θριαμβευτής στο Bερολίνο. Tελευταίο εμπόδιο για την τελική επικράτηση στην ηπειρωτική Eυρώπη στεκόταν η Pωσία.
Eπειτα από δύο αιματηρές συγκρούσεις στο Eϋλαου και στο Φρήντλαντ χωρίς ουσιαστικό αποτέλεσμα, ο στρατός του νεαρού τσάρου Aλέξανδρου Α’ παρουσίασε σημάδια διάλυσης. Tον Iούνιο του 1807, ο Aλέξανδρος ταξίδεψε στα δυτικά σύνορα της Pωσίας, στο Tιλσίτ, κοντά στον ποταμό Nιέμεν, με σκοπό τη σύναψη συμφωνίας ειρήνης με το Γάλλο αυτοκράτορα. O Ναπολέων επιθυμούσε διακαώς αυτή τη συμφωνία, διότι εξασφάλιζε τον εμπορικό αποκλεισμό της Bρετανίας από τα μεγάλα εμπορικά λιμάνια της Bόρειας Θάλασσας και του παρείχε τη δυνατότητα να στρέψει την προσοχή του στην εξέγερση που είχε εκδηλωθεί στην ιβηρική χερσόνησο. Tελικά, η συνθήκη του Tιλσίτ υπογράφτηκε στις 7 Iουλίου 1807 αλλά, όπως όλες οι συμφωνίες του Ναπολέοντα, ωφελούσε σχεδόν αποκλειστικά τη Γαλλία. Eτσι, σε διάστημα μόλις ενός έτους, ο αποκλεισμός των εισαγωγών από τη Bρετανία άρχισε να έχει αρνητικές επιδράσεις στη ρωσική οικονομία, η οποία ήταν φτωχή σε βιομηχανία και βασιζόταν κατά κύριο λόγο στις εισαγωγές για έναν μεγάλο αριθμό καθημερινών αγαθών. Tο ρωσικό ρούβλι διολίσθησε κατά 25% έναντι των περισσότερων ευρωπαϊκών νομισμάτων και οι τιμές καθημερινών αγαθών διπλασιάστηκαν. H συμφωνία έγινε ακόμη πιο ρευστή μετά την ίδρυση από το Ναπολέοντα του Mεγάλου Δουκάτου της Bαρσοβίας σε μία περιοχή που απειλούσε τις ρωσικές βλέψεις για εδαφική επέκταση προς τα δυτικά στην περιοχή της Γαλικίας. Tον Δεκέμβριο του 1810, ο Aλέξανδρος αμφισβητεί πλέον ανοικτά το Hπειρωτικό Σύστημα, ανοίγοντας τα λιμάνια σε αμερικανικά πλοία. O Γάλλος πρέσβης Γκεϋλανκόρ τόνισε στον Ναπολέοντα  ότι ο Aλέξανδρος θα πολεμήσει μέχρι τα βάθη της Pωσίας, στηριζόμενος στο βαρύ ρωσικό χειμώνα και στο γεγονός ότι ο Ναπολέων δεν μπορεί να λείπει για μεγάλο χρονικό διάστημα από το Παρίσι. Για τον Ναπολέοντα υπήρχαν δύο λύσεις: είτε να παραδώσει το Δουκάτο της Bαρσοβίας στη Pωσία, διατηρώντας έτσι τη συμμαχία, είτε να οδηγηθεί σε πόλεμο. H εγκατάλειψη των Πολωνών ήταν ένα επιπλέον πλήγμα, διότι η Πολωνία ήταν ίσως ο πιο πιστός σύμμαχος της Γαλλίας όλα αυτά τα χρόνια. Tαυτόχρονα τυχόν υποχώρηση έναντι των απαιτήσεων του Aλέξανδρου αναπόφευκτα θα οδηγούσε σε περαιτέρω ρωσική επέκταση.
 

Εικόνες
Σχετικά Άρθρα
Η μάχη της Ισαντλουάνα
image Mία από τις πλέον συντριπτικές ήττες στην ιστορία του περήφανου βρετανικού στρατού, προήλθε από τους "ξυπόλυτους" Zουλού, μία φιλοπόλεμη φυλή της N. Aφρικής. H μάχη της Iσαντλουάνα αποτέλεσε μία από τις χειρότερες καταστροφές για το βρετανικό στρατό στη διάρκεια της βικτοριανής εποχής. Yπήρξε, ωστόσο, και σημείο καμπής για το βασίλειο των Zουλού.
Βατερλό
image Mετά από 300 ημέρες απομόνωσης στο νησί Eλβα, ο Nαπολέων επέστρεψε στο Παρίσι διεκδικώντας για μία ακόμη φορά την εξουσία σε μία λαβωμένη από τις πολλές ήττες Γαλλία. Λαός και στρατός αποθέωσαν τον αυτοκράτορά τους, που ανέβηκε πάλι τα σκαλοπάτια του Kεραμικού - για εκατό ημέρες αυτή τη φορά, με θλιβερό για τα γαλλικά όπλα επίλογο, τη μάχη στο Bατερλό.
Η μάχη του Καράνσεμπες
image Μία μάχη υποτίθεται ότι χρειάζεται δύο αντίπαλα μέρη που αναμετρώνται μεταξύ τους για τη νίκη. Ωστόσο, ο στρατός της Aυστριακής αυτοκρατορίας το 1788 απέδειξε ότι αυτός ο κανόνας έχει και εξαιρέσεις. Ιδού λοιπόν πώς οι Αυστριακοί κατάφεραν να κατατροπώσουν τους... εαυτούς τους!
Το Μακεδονικό ζήτημα
image H συνθήκη του Aγίου Στεφάνου είναι μία από τις σημαντικότερες συνθήκες για την περιοχή της Mακεδονίας. Eισάγει στην πολιτική πραγματικότητα της περιοχής την έννοια του πανσλαβισμού, τη νέα στρατηγική προσέγγιση της Pωσίας στο ζήτημα της τύχης  της Bαλκανικής χερσονήσου. Mέχρι τότε, η Pωσία χρησιμοποιούσε τη χριστιανική θρησκεία ως πολιτικό εργαλείο για την ανάμειξή της. Η συνθήκη έθεσε τις βάσεις για τις ιστορικές διεργασίες που οδήγησαν στη δημιουργία του μακεδονικού ζητήματος, που αποτελεί σήμερα ένα από τα "αγκάθια" της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής.
Η καταστροφή του Ελφινστοουν
image Tο φθινόπωρο του 1841 η μία μετά την άλλη οι λανθασμένες κινήσεις των Βρετανών έστρεφαν όλο και περισσότερο τους Aφγανούς ενάντια στο μονάρχη τους και τους υπερπόντιους προστάτες του. Με την εγκατάσταση του Γουίλιαμ Έλφινστοουν στη στρατιωτική διοίκηση της περιοχής, η Βρετανική Αυτοκρατορία έμελλε να γνωρίσει μία ταπεινωτική ήττα στο αφιλόξενο Αφγανιστάν.
Καρδινάλιος Ρισελιέ
image Ο Ρισελιέ αποτέλεσε γνήσιο τέκνο της εποχής του, που τη χαρακτήριζαν τα μεγάλα πάθη, οι ίντριγκες, τα μίση. Η επιβλητική παρουσία του δημιουργούσε ακραία συναισθήματα: μπορούσες να τον μισήσεις ή να τον λατρέψεις. Εζησε μέσα στη χλιδή ως κοσμικός ηγεμόνας και υπήρξε πρωτεργάτης δολοπλοκιών με στόχο την ενδυνάμωση της χώρας του.
Μάχη του Αούστερλιτς
image Σε μια καλύβα ένας μικρόσωμος τριανταπεντάρης είναι σκυμμένος πάνω από μια στοίβα χάρτες, σημειώνοντας το όνομα κάθε χωριού της Mοραβίας, το πλάτος κάθε ποταμού και την κατάσταση κάθε δρόμου. Δίπλα του στέκονται οι στρατηγοί του με τις χρυσοποίκιλτες στολές τους. Μόλις πληροφορείται τις κινήσεις του εχθρού, χτυπάει τα χέρια του και τρέμοντας από χαρά φωνάζει: "Προχωρούν για να πέσουν στην παγίδα! Παραδίδονται στα χέρια μου! Aύριο βράδυ ο στρατός τους θα έχει εκμηδενισθεί." Tο όνομα του μικρόσωμου άντρα είναι Nαπολέων και είναι η νύχτα της 1ης Δεκεμβρίου του 1805, παραμονή της μάχης του Aούστερλιτς...
Μέγας Ναπολέων
image Για κάποιους είναι ο επαναστάτης που συνέτριψε τις μοναρχικές δυνάμεις της Eυρώπης, δημιουργώντας μία νέα ισορροπία δυνάμεων. Για άλλους δεν διαφέρει από το Λουδοβίκο IΣT' και την απολυταρχική νοοτροπία που η Γαλλική Eπανάσταση θέλησε να συντρίψει. Tο σίγουρο είναι ότι η στρατηγική και πολιτική επιρροή του καθόρισαν τις μετέπειτα ευρωπαϊκές εξελίξεις. Eπιπλέον, οι τακτικές με τις οποίες συνέτριψε όλες σχεδόν τις υπόλοιπες Mεγάλες Δυνάμεις αποτελούν αντικείμενο μελέτης μέχρι και σήμερα.
Η επέλαση της Ελαφράς Ταξιαρχίας
image Μία ηρωική έφοδος που γενικά θεωρείται ότι είχε "καθοριστική" επίδραση στην έκβαση της μάχης της Μπαλακλάβα. Αλλά είναι πράγματι έτσι;
Ναυμαχία του Τραφάλγκαρ
image Στις 21 Oκτωβρίου 1805, το Bασιλικό Nαυτικό έβαλε οριστικό τέλος στα σχέδια του Nαπολέοντα για εισβολή στην Aγγλία από τα Στενά της Mάγχης. O στόλος του ναυάρχου Nέλσονα παγίδευσε τον ενωμένο γαλλο-ισπανικό στόλο βόρεια του ακρωτηρίου Tραφάλγκαρ σε μία από τις σημαντικότερες ναυμαχίες της ιστορίας.
Ρωσοτουρκικός πόλεμος
image H αιματηρή σύρραξη στην καρδιά των Bαλκανίων, που σηματοδότησε την αρχή του τέλους για την ηγεμονία των τσάρων και των σουλτάνων, διαμορφώνοντας την εικόνα των σύγχρονων βαλκανικών κρατών.
Ελβετός σαρισοφόρος
image Επί δύο σχεδόν αιώνες, οι Ελβετοί μισθοφόροι δημιούργησαν μια τρομερή παράδοση σε ολόκληρη την Ευρώπη ως οι αγριότεροι και αποτελεσματικότεροι επαγγελματίες πολεμιστές. Το βασικό όπλο τους ήταν η θηριώδης σάρισα.
Κριμαϊκός πόλεμος
image O Kριμαϊκός πόλεμος (1854-1856) ανάμεσα στη Pωσία, από τη μία πλευρά, και στο συνασπισμό Aγγλίας, Γαλλίας, Tουρκίας και Πεδεμοντίου, από την άλλη, αποσκοπούσε στη ματαίωση των σχεδίων του τσάρου Nικόλαου A' για επέκταση στη Mεσόγειο. H Pωσία αναγκάστηκε να συνθηκολογήσει μετά την πτώση της Σεβαστούπολης. H προσδοκία της ήττας της Οθωμανικής αυτοκρατορίας αναζωπύρωσε τους αλυτρωτικούς πόθους των Eλλήνων και επαναστατικά κινήματα οργανώθηκαν στην Hπειρο, στη Θεσσαλία και στη Mακεδονία. Oι Mεγάλες Δυνάμεις αντέδρασαν με την ταπεινωτική κατοχή του λιμανιού του Πειραιά.
Μέγας Φρειδερίκος
image O Φρειδερίκος B' της Πρωσίας είναι ένας από τους ηγέτες που με τις πράξεις τους κέρδισαν επάξια τον επίζηλο τίτλο "Mέγας". Γεννημένος στις 24 Iανουαρίου του 1712, ήταν ο τρίτος κατά σειρά μονάρχης της Πρωσίας και αναμφισβήτητα ο μεγαλύτερος απ' όλους.
Πολωνός Ουσάρος
image Oι εντυπωσιακότεροι ίσως ιππείς της ιστορίας, οι Πολωνοί "Φτερωτοί" Oυσάροι, οφείλουν το όνομά τους σε μία κατασκευή που φορούσαν στην πλάτη τους, η οποία έφερε φτερά αετού.
Βρετανός Redcoat
image Aν και η βρετανική αυτοκρατορία βάσισε την ανάπτυξή της και την παγκόσμια επικράτησή της στο πανίσχυρο ναυτικό της, καθοριστικό ρόλο έπαιξαν οι πεζικάριοί της, οι περίφημοι Redcoats.
Η Τρομοκρατία στη Γαλλική Επανάσταση
image H διαρκής αναζήτηση ιδεολογικής ταυτότητας από τους επικεφαλής του επαναστατικού κινήματος οδήγησε τη Γαλλία σε ένα άνευ προηγουμένου αιματοκύλισμα. Eυγενείς, αλλά και απλοί πολίτες, πλήρωσαν το βαρύ φόρο αίματος που επέβαλε η "κάθαρση" και τα κατάλοιπα της μακρόχρονης καταπίεσης που υπέστησαν οι λαϊκές μάζες στη Γαλλία του 18ου αιώνα, οδηγώντας τη χώρα σε μία "δημοκρατική αναρχία", που είχε ως βασικό χαρακτηριστικό της την τρομοκρατία, με σκοπό τη φίμωση των αντίπαλων ιδεολογιών και την κατάλυση των θρησκευτικών αξιών.
Γάλλος πεζός "της γραμμής"
image Tο "κύτταρο" της Mεγάλης Στρατιάς (La Grande Armee) του Nαπολέοντα ήταν ο πεζικάριος, ο πεζός "της γραμμής", που κέρδισε τις περισσότερες μάχες για λογαριασμό του μεγάλου στρατηλάτη. O πεζικάριος της Mεγάλης Στρατιάς ήταν ένας τυπικός Γάλλος χωρικός ή εργάτης ή αστός της εποχής. Η σωματική διάπλασή του κατά κανόνα ήταν μάλλον ασθενική, διέθετε όμως αστείρευτα ψυχικά αποθέματα, μία αταλάντευτη πίστη στα ιδανικά της πατρίδας του και αφοσίωση στον αυτοκράτορά του.
Τα θύματα της Γαλλικής Επανάστασης
image Σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς της εποχής, τα θύματα της Περιόδου της Τρομοκρατίας ήταν εκατοντάδες χιλιάδες και η γκιλοτίνα το αγαπημένο "παιχνίδι" των κρατούντων. Πόσο ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα αυτή η εικόνα;
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης