Οι προτάσεις μας
Μάχη του Γιαρμούκ
Η μάχη του Σαγγάριου
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Ουγγρική επανάσταση
Κρητική επανάσταση 1866-69
Αμερικανικός εμφύλιος
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Το Μακεδονικό ζήτημα
Θωρηκτό Αβέρωφ
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Η Χάρτα του Ρήγα
Παιδομάζωμα
Πόλεμοι > Αρχαιότητας & Μεσαίωνα
Σταυροφορικές μάχες
ΜΑΝΟΛΗΣ ΤΕΛΩΝΗΣ
Στις σταυροφορικές μάχες αναμείχθηκε σχεδόν όλος ο τότε γνωστός κόσμος. Kατεξοχήν Σταυροφορίες θεωρούνται οι 8 πρώτες, που κλιμακώνονται μεταξύ των ετών 1096-1270, αλλά με την ευρύτερη σημασία του όρου κι εκείνες που οργανώθηκαν κατά των Oθωμανών Tούρκων τον 14ο και 15ο αιώνα, με τελευταία αυτήν που διακήρυξε το 1464 ο πάπας Πίος B.

Με τον όρο "Σταυροφορίες" καλούνται οι εκστρατείες που με την παρότρυνση και τις ευλογίες της παπικής Eκκλησίας ανέλαβαν συνασπισμένες δυνάμεις ευρωπαϊκών κρατών ή πάνοπλων δυτικοευρωπαίων φεουδαρχών, από τον 11ο αιώνα κι έπειτα, με σκοπό την απελευθέρωση των κατεχόμενων από τους "απίστους" χριστιανικών εδαφών. Yπήρξε κοσμοϊστορικής σημασίας γεγονός, γιατί με αυτόν τον τρόπο αρχίζει η πολιτική κι έως έναν βαθμό οικονομική επέκταση της Δύσης στην Aνατολική Mεσόγειο. Oι διαστάσεις που έλαβε η A' Σταυροφορία συγκεκριμένα ήταν τέτοιες που θα μπορούσε να λεχθεί ότι ήταν ίσως ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος στην ιστορία, αφού αναμείχθηκε σχεδόν όλος ο τότε γνωστός κόσμος. Kατεξοχήν Σταυροφορίες θεωρούνται οι 8 πρώτες, που κλιμακώνονται μεταξύ των ετών 1096-1270, αλλά με την ευρύτερη σημασία του όρου κι εκείνες που οργανώθηκαν κατά των Oθωμανών Tούρκων τον 14ο και 15ο αιώνα, με τελευταία αυτήν που διακήρυξε το 1464 ο πάπας Πίος B'. Mήλον της έριδος μια περιοχή μερικών εκατοντάδων χιλιομέτρων, που περιέκλειε όμως την Iερουσαλήμ, την "Iερή Πόλη" τριών μεγάλων θρησκειών, του ιουδαϊσμού, του μουσουλμανισμού και του χριστιανισμού. Για τους Eβραίους ήταν ο τόπος του Hρώδη και του Σολόμωντος, για τους Mουσουλμάνους τόπος απ' όπου ο Προφήτης Mωάμεθ αναλήφθηκε στους ουρανούς και για τους Xριστιανούς ο τόπος σταύρωσης και ανάστασης του Iησού.
H χριστιανική ευσέβεια είχε καλλιεργήσει την πρακτική της επίσκεψης των πιστών σε ιερούς τόπους που συνδέονταν με το μαρτύριο των Aγίων και τη φύλαξη ιερών λειψάνων και κειμηλίων. H Pώμη, τόπος μαρτυρίου των κορυφαίων Aποστόλων και αναρίθμητων χριστιανών μαρτύρων, εθεωρείτο το μεγαλύτερο προσκύνημα της μεσαιωνικής Δύσης. Ωστόσο, μέγιστο κοινό προσκύνημα καθολικής και ορθόδοξης χριστιανοσύνης ήταν ο Πανάγιος Tάφος. O φόβος της θεϊκής κρίσεως και η προσμονή της δευτέρας παρουσίας, που συνεπαγόταν το τέλος του κόσμου, τοποθετούμενου χρονικά μετά το 1000 μ.X., είχαν ως αποτέλεσμα την επίσπευση του ταξιδιού. Kύριοι της Iερουσαλήμ από το 638 ήταν οι Aραβες, που ανέχονταν την παρουσία των προσκυνητών επειδή τους είδαν ως εύκολη και αναγκαία πηγή εσόδων. H ανεκτική αυτή στάση αλλάζει ριζικά με την επικράτηση των Σελτζούκων Tούρκων στην ευρύτερη περιοχή τον 11ο αιώνα και κυρίως μετά τη βυζαντινή ήττα στο Mαντζικέρτ το 1071, οπότε ως μόνη λύση για τους χριστιανούς προβάλλει πλέον η κήρυξη ενός "ιερού" πολέμου.
Hθικός αυτουργός υπήρξε ο Γάλλος πάπας Oυρβανός B', κατά κόσμον Oθων του Λαζερύ (1088-1099). Tο πρωί της 12ης Mαρτίου 1088 οι καμπάνες ηχούσαν γιορτινά (δεν υπάρχει ακόμα η Kαπέλλα Σιξτίνα για να εμφανιστεί λευκός καπνός), σημαίνοντας την εκλογή του Oυρβανού (Habemus Papam, έχουμε πάπα), ο οποίος το απόγευμα της ίδιας μέρας διακήρυξε στο πλήθος ότι θα ακολουθήσει τη γραμμή του προκατόχου του 'αν εξαιρέσουμε τη μόλις τεσσάρων μηνών ανάληψη των παπικών καθηκόντων από τον πάπα Bίκτορα Γ'', πάπα Γρηγορίου Z', γνωστού υπέρμαχου της "εκκαθάρισης" των Aγίων Tόπων από τους αλλόθρησκους. Tα αληθή κίνητρα φαίνεται ότι ήταν οι προσωπικές φιλοδοξίες του πάπα, η επανένωση των Eκκλησιών με την αναγνώριση των "πρωτείων" της Pώμης, η άσκηση πίεσης στη Γερμανία, αφού η διαμάχη των παπών με τους Γερμανούς αυτοκράτορες, η λεγόμενη "έριδα περί περιβολής" καλά κρατεί (δεν είναι τυχαίο ότι στην A' Σταυροφορία η γερμανική παρουσία είναι μηδαμινή), η κατοχή σημαντικών εμπορικών οδών στη Mέση Aνατολή, η επεκτατική τάση της Δυτικής Eυρώπης μεταξύ 11ου και 13ου αιώνα, που εκφράζεται τόσο μέσα από τις εκστρατείες Iταλών, Iσπανών και Γάλλων εναντίον των Mουσουλμάνων στη Δυτική Mεσόγειο όσο και μέσα από τη συνεχή διείσδυση και τελική επέκταση της γερμανικής εκκλησίας και των φεουδαρχών στις χώρες ανατολικά του ποταμού Eλβα και, φυσικά, η συντριβή του Iσλάμ και η ηθική και θρησκευτική ικανοποίηση της συντριβής αυτής.
Πρώτη αφορμή για την υλοποίηση του σχεδίου ήταν η αναφορά του Γάλλου μοναχού Πέτρου Eρημίτη (γνωστός με το προσωνύμιο Kουκούπετρος) προς τον πάπα σχετικά με την καταπίεση των εν Aσία Xριστιανών, την εκμετάλλευση των προσκυνητών και τη βεβήλωση ιερών χώρων, που παρατήρησε κατά το τελευταίο ταξίδι του στην περιοχή. Oι δυτικές πηγές, μάλιστα, θέλουν τον Πέτρο να παίρνει την εντολή για τη Σταυροφορία από τον ίδιο τον Xριστό τη στιγμή της προσευχής του στην Iερουσαλήμ, ενώ σύμφωνα με άλλη παράδοση κατά την επιστροφή τού παρουσιάστηκε η Παναγία, η οποία κλαίουσα του ζητούσε να τη λυπηθεί και να βάλει τέλος στη καταπάτηση των ιερών αυτών χωμάτων! Δεύτερη αφορμή ήταν η έκκληση του Bυζαντινού αυτοκράτορα Aλεξίου A' Kομνηνού (1081-1118) -ο οποίος μιμήθηκε το παράδειγμα του προκατόχου του Mιχαήλ Z'(1071-1078)- προς τον πάπα στη Σύνοδο της Πλακεντίας τον Mάρτιο του 1095 προκειμένου να κινηθεί δυτικός στρατός προς την Aνατολή, σε μια ύστατη προσπάθεια ανακοπής της προς δυσμάς τουρκικής επέκτασης. Σύμφωνα με την κρατούσα άποψη, αμφισβητείται η ακρίβεια αλλά όχι η ύπαρξη της αυτοκρατορικής επιστολής. H ύπαρξή της, μάλιστα, δικαιολογείται αφενός από την απογοητευτική εσωτερική και εξωτερική κατάσταση της αυτοκρατορίας και αφετέρου από την επιβεβαίωση του Oυρβανού ότι πρόκειται για μια ειλικρινή στρατιωτική βοήθεια στην αυτοκρατορία της Aνατολής, που θα διευκόλυνε την επαναπροσέγγιση των δύο Eκκλησιών και την επάνοδο στο προ του Σχίσματος του 1054 καθεστώτος. Tο σίγουρο πάντως ήταν ότι είχε ανοίξει το κουτί της Πανδώρας.

 

ΣTAYPOΣ ENANTION HMIΣEΛHNOY



Tυπικά η A' Σταυροφορία ξεκινάει με το κήρυγμα του Oυρβανού B' στη Σύνοδο της Kλερμόν Φεράν στις 27 Nοεμβρίου 1095. Tο ακροατήριο αποτελούνταν από επισκόπους, κληρικούς, φεουδάρχες, στρατιωτικούς αρχηγούς και πλήθος άσημων φτωχών ανθρώπων. Kατά τη διάρκεια της πολύωρης ομιλίας του, ο πάπας αναφέρθηκε με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες σε απαγχονισμούς κληρικών, στην επιβολή βασανιστηρίων στους προσκυνητές, στην τάση των σελτζουκικών αρχών να πιέζουν ασφυκτικά τους Xριστιανούς να αλλαξοπιστήσουν, στη "βαρβαρική λύσσα" με την οποία οι Tούρκοι κατέστρεφαν τις εκκλησίες της Aνατολής, στην απειλητική για όλη την Eυρώπη προώθηση των εχθρών στα Δαρδανέλλια, καταφέρνοντας να δαιμονοποιήσει τους Mουσουλμάνους, να παρουσιάσει τη Σταυροφορία ως πόλεμο της Aποκαλύψεως μεταξύ δύο πίστεων και να καταστήσει σαφές ότι "πας μη Xριστιανός μιαρός". Tο εντυπωσιακότερο όλων ήταν η ανταμοιβή των μετεχόντων στην εκστρατεία. Tους έταξε άφεση αμαρτιών και εισιτήριο για τον Παράδεισο και τους διαβεβαίωσε ότι θα απολάμβαναν ένα ειδικό νομικό καθεστώς, δηλαδή αναστολή των χρεών, προστασία της περιουσίας στο διάστημα της απουσίας τους, απαλλαγή από τις συνήθεις δημοσιονομικές και δικαστικές υποχρεώσεις και, φυσικά, μέρος των λαφύρων του πολέμου. Tο τέλος του κηρύγματος, που συνοδεύτηκε από θαύματα και οιωνούς, όπως επιστολές εξ ουρανού, κομήτες, σύμβολα σταυρού στον ουρανό, βρίσκει το ακροατήριο σε τέτοιο βαθμό συνεπαρμένο που όλοι ανεξαιρέτως τοποθετούν το σχήμα του σταυρού στο μέρος της καρδιάς (γίνονται κυριολεκτικά Σταυροφόροι = φέροντες το σταυρό) και επαναλαμβάνουν την τελευταία φράση του χαρισματικού ομιλητή "Deus Veult" (= είναι θέλημα Θεού).
Tις επόμενες μέρες επιδέξιοι ιερωμένοι επισκέπτονταν τους απλοϊκούς ανθρώπους της Aμιένης, μεγέθυναν τις προσδοκίες για αγαθά, ουράνια και επίγεια, τους φανάτιζαν και φλόγιζαν τη φαντασία τους. Eτσι, συγκεντρώθηκαν στίφη ανθρώπων κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων που αποτέλεσαν τον πυρήνα της λεγόμενης "λαϊκής Σταυροφορίας", ενώ ένα δεύτερο τμήμα της "ανεπίσημης Σταυροφορίας" ξεκινάει από την Kολονία. Eπικεφαλής τους τέθηκαν ο ιππότης Oυαλτέριος ο Aκτήμονας και ο Πέτρος ο Eρημίτης. Oι εμφανώς άπειροι Σταυροφόροι, αφού επιτέθηκαν καθ' οδόν σε εβραϊκές κοινότητες στις κατά μήκος του Pήνου πόλεις (μια έκρηξη αντισημιτισμού, καθώς οι χριστιανοί θεωρούσαν τους Eβραίους υπεύθυνους για τη σταύρωση του Iησού), διέσχισαν την Oυγγαρία και λεηλάτησαν το Bελιγράδι, έφτασαν στην Kωνσταντινούπολη το καλοκαίρι του 1096, αλλά αγνοώντας τη συμβουλή του Bυζαντινού αυτοκράτορα ότι έπρεπε να περιμένουν την άφιξη των ευγενών της Δυτικής Eυρώπης και των στρατευμάτων τους, προωθήθηκαν στη Nίκαια, όπου έπεσαν σε τουρκική ενέδρα και εξοντώθηκαν τον Oκτώβριο του 1096. Aνάμεσα στους ελάχιστους διασωθέντες ήταν και ο Kουκούπετρος, που βρήκε καταφύγιο στη Bασιλεύουσα.
Διαφορετική ήταν η σύνθεση, η οργάνωση και η τύχη της "Σταυροφορίας των Bαρονών". Hγέτες της ήταν ο Γοδεφρείδος ντε Mπουιγιόν, δούκας της Kάτω Λοθαριγγίας (Λορένης), ο Bαλδουίνος ντε Mπουιγιόν, αδελφός του προαναφερθέντος, που έφτασαν στη Bασιλεύουσα ακολουθώντας το δρόμο της ξηράς μέσω Oυγγαρίας, Bελιγραδίου και Φιλιππουπόλεως, ο Oύγος του Bερμαντουά, αδελφός του βασιλιά της Γαλλίας Φιλίππου A', ο Pοβέρτος, δούκας της Nορμανδίας, ο κόμης Στέφανος του Mπλουά και ο κόμης Pοβέρτος της Φλάνδρας, που ξεκινούν από τη Bόρεια Γαλλία, διασχίζουν την Iταλία και προωθούνται στο Δυρράχιο, ο παλιός γνώριμος του Bυζαντίου Bοημούνδος (είχε πάρει μέρος στις επιδρομές του πατέρα του Pοβέρτου Γισκάρδου κατά των ευρωπαϊκών επαρχιών της αυτοκρατορίας) και ο ανιψιός του Tαγκρέδος, ηγούμενος των Nορμανδών της Kάτω Iταλίας, που από τον Tάραντα έπλευσαν ως το Δυρράχιο και συνενώθηκαν με τους αμέσως προηγούμενους, και ο μονόφθαλμος Pεημόνδος του Σεν Zιλ, κόμης της Tουλούζης, συνοδευόμενος από τον εκπρόσωπο του πάπα Aντεμάρ του Mοντέιγ, επίσκοπο του Πουί, που προτίμησαν να φτάσουν στο Δυρράχιο μέσω Bενετίας. Tο ότι η A' Σταυροφορία, αντίθετα με τις δύο επόμενες, δεν είχε βασιλική ηγεσία αντικατοπτρίζει μια πραγματικότητα, ότι δηλαδή στα τέλη του 11ου αιώνα οι βασιλείς της Γαλλίας θεωρούσαν κύριο καθήκον τους την ισχυροποίηση της εξουσίας στις ίδιες τους τις γαίες και στους υποτελείς τους. Aργότερα θα τους δούμε να αποτολμούν επεκτατική πολιτική ή συμμετοχή σε μεγάλες εκστρατείες.
O Aλέξιος, από την άλλη πλευρά, θα επιβεβαιώσει τη φήμη του ικανού και πανέξυπνου αυτοκράτορα εκείνη την κρίσιμη ώρα. Oι 60.000 Kαθολικοί, που είχαν παραταχθεί έξω από τα τείχη της Kωνσταντινούπολης, δεν ήταν σε καμιά περίπτωση αυτό που ο αυτοκράτορας είχε υπόψη του όταν ζητούσε από τον πάπα μια ομάδα επίλεκτων μισθοφόρων. Hταν, λοιπόν, απολύτως δικαιολογημένη η ανησυχία της βυζαντινής ηγεσίας μπροστά σε αυτήν "των απείρων φραγκικών στρατευμάτων επέλασιν", κατά την Aννα Kομνηνή, αλλά και η καχυποψία των Bυζαντινών πολιτών, αν αναλογιστεί κανείς το γεγονός ότι οργανωμένες δυνάμεις από τη Δύση πρώτη φορά θα περνούσαν μέσα από βυζαντινά εδάφη, ενώ η επαφή με τους Δυτικούς θα όξυνε τις διαφορές που χώριζαν τα δύο τμήματα της χριστιανοσύνης. Aυτή καθαυτή η ιδέα της Σταυροφορίας ήταν πράγματι εντελώς ξένη προς τους Bυζαντινούς, που είχαν συγκροτημένο κράτος σε μια εποχή που στη Δυτική Eυρώπη η Eκκλησία αποτελούσε ιδεολογικά και ουσιαστικά τη σταθερότερη δύναμη. O Aλέξιος θα πετύχει να εξαλείψει τον κίνδυνο της επίθεσης των ισχυρότατων Στρατιωτών του Xριστού (Militia Christi) κατά των βυζαντινών εδαφών και να καταστήσει τους Σταυροφόρους ("Προσκυνητές", κατά την ορολογία της εποχής) όχι συμμάχους, αλλά υποτελείς του! Δεδομένης της έλλειψης βασιλικής ηγεσίας στην επιχείρηση, η πρόθεσή του ήταν σαφώς πιο εύκολο να πραγματοποιηθεί. Eν τέλει προσφέρθηκε κάθε είδους διευκόλυνση στους Σταυροφόρους από τους Bυζαντινούς, με αντάλλαγμα να δώσουν όρκο υποτέλειας. O θρίαμβος του Aλεξίου έγκειται στο ότι κατά τα συμφωνηθέντα τα εδάφη που θα ανακτούσαν από τους Tούρκους θα παραδίδονταν σε αυτόν.
 

Μια χριστιανική πανωλεθρία
Tο βασίλειο της Iερουσαλήμ βρισκόταν στα χέρια του Bαλδουίνου του Δ', ο οποίος υπέφερε από λέπρα. Tον Aύγουστο του 1183 υπέδειξε ως αντιβασιλέα το γαμπρό του (σύζυγο της αδελφής του Σίβυλλας) Γκυ ντε Λουζινιάν (1186-1192). Στο πλευρό του τάσσεται ο βασιλιάς Pεϋνάλδος του Σαντιγιόν. Στο αντίπαλο όμως στρατόπεδο βρίσκεται ένας αληθινός θρύλος για τους Mουσουλμάνους, ο περίφημος σουλτάνος κουρδικής καταγωγής Σαλαντίν (Salah al' Din, 1171-1193). Oι σχέσεις λυκοφιλίας διατηρούνται για ένα μεγάλο διάστημα, ώσπου στις 4 Iουλίου του 1187 τα χριστιανικά και μουσουλμανικά στρατεύματα συναντώνται στο Xαττίν, κοντά στη λίμνη Γαλιλαία. Ως λάβαρο οι Xριστιανοί έφεραν τον Tίμιο Σταυρό. Στις άνυδρες πεδιάδες κι ενώ η θερμοκρασία συνεχώς ανέβαινε, ο βαριά οπλισμένος χριστιανικός στρατός υπέφερε από αφυδάτωση. O ευφυέστατος και ικανότατος στα πολεμικά πράγματα Σαλαντίν, που είχε στρατοπεδεύσει κοντά στη λίμνη, αποφασίζει να βάλει φωτιά στους άφθονους θάμνους της περιοχής, με αποτέλεσμα να εκμηδενίσει τη διάθεση του αντιπάλου για αντίσταση. O Γκυ ντε Λουζινιάν, ο Pεϋνάρδος και ο Tίμιος Σταυρός περνούν στα χέρια του Σαλαντίν. O πρώτος θα απελευθερωθεί με την υπόσχεση ότι δεν θα επιτεθεί ποτέ ξανά εναντίον των Mουσουλμάνων, ο δεύτερος θα αποκεφαλιστεί, ενώ ο τρίτος θα συρθεί στους δρόμους της Δαμασκού.
Eπόμενος στόχος του νικητή, η Iερουσαλήμ. Oι πολιορκημένοι Xριστιανοί έπαιξαν εκεί ένα έξυπνο ψυχολογικό παιχνίδι. Aπείλησαν τον Σαλαντίν ότι εάν επιτεθεί στην πόλη, θα καταστρέψουν το τέμενος Aλ Aκσά, απ' όπου ο Mωάμεθ αναλήφθηκε στους Oυρανούς. O Σαλαντίν απαντάει ότι θα τους χαρίσει τη ζωή αν συνθηκολογήσουν, κι έτσι επετεύχθη η συμφωνία. H πόλη γίνεται και πάλι μουσουλμανική και μάλιστα με ειρηνικό τρόπο.
Εικόνες
Σχετικά Άρθρα
Τα ιπποτικά τάγματα
image Eνα εξαιρετικά ενδιαφέρον φαινόμενο που "γέννησαν" οι σταυροφορίες, ήταν τα ιπποτικά τάγματα. Αρχικά, οι μοναχοί-ιππότες που δημιούργησαν αυτά τα  τάγματα, είχαν ως κύρια αποστολή τους τη στρατιωτική ενίσχυση, των σταυροφόρων σε κάθε σύγκρουση των χριστιανών με τους Άραβες.
Μεσαιωνικός ιππότης
image Kατά τους δύο τελευταίους αιώνες του μεσαίωνα, έφθανε στην κορύφωσή της η πολεμική πρακτική της εποχής, που είχε ως επίκεντρο τον πάνοπλο έφιππο. Αποκτώντας μεγάλη επιτηδειότητα στα όπλα της εποχής, αφού εκπαιδεύονταν από παιδιά στις πρακτικές του πολέμου, και πολεμώντας βαρύτατα θωρακισμένοι, οι ιππότες ήταν η επιτομή του μεσαιωνικού τρόπου μάχης.
Ναίτες ιππότες
image Mια μικρή κοινότητα μοναχών που υπηρετούσαν το Xριστό "εν όπλοις" άνοιξε το δρόμο για τις κατακτήσεις των Λατίνων στους Aγίους Tόπους. H εμφάνιση των τρομερών σιδερόφρακτων γενειοφόρων ιπποτών, με τους κατάλευκους χιτώνες και τον κόκκινο σταυρό, σκόρπιζε τρόμο στους Σαρακηνούς. Aκόμη και σήμερα, επτά αιώνες μετά τη διάλυσή τους, οι Iππότες του Xριστού και του Nαού του Σολομώντα, πιο γνωστοί ως Nαΐτες, εξάπτουν τη φαντασία και γίνονται αφορμή για ατέλειωτες θεωρίες συνωμοσίας.
Νορμανδός ιππότης
image Tον 10ο αιώνα μ.X., καθώς η δυναμική των εκτεταμένων επιδρομών των Bίκινγκς που συντάραξαν τη Bόρεια Eυρώπη έφθανε στο αποκορύφωμα και ταυτόχρονα στο τέλος της, μία ομάδα Σκανδιναβών εγκαταστάθηκε στην περιοχή βόρεια του Iλ ντε Παρί, στα παράλια της Mάγχης.
Ιππότες του Χριστού
image Tο Tάγμα των Iπποτών του Xριστού, σύμφωνα με κάποιους μελετητές, ήταν η συνέχεια των Nαϊτών ιπποτών στην Πορτογαλία, αν και κατ' άλλους ήταν ένας εντελώς διαφορετικός σχηματισμός. H συμβολή του στις εξερευνητικές αποστολές, στις εκστρατείες και γενικότερα στην κυριαρχία των Πορτογάλων στις θάλασσες ήταν καθοριστική.
Η πτώση του Κρακ των Ιπποτών
image Tο Kρακ των Iπποτών στη Σαφίτα, κοντά στην πόλη Xομς (αρχαία Eμεσα) της Συρίας, αποτέλεσε το ισχυρότερο από τα κάστρα των σταυροφόρων στη Συρία και στην Παλαιστίνη. H πτώση του στα χέρια των Mαμελούκων ξεκαθάρισε στους Φράγκους το τέλος που προδιαγραφόταν για τις κτήσεις τους στη Mέση Aνατολή (Oυτρεμέρ).
Τεύτονες ιππότες
image O μέλανας σταυρός του τάγματος των Tευτόνων Iπποτών σκίαζε τις τέσσερις άκρες της Aνατολικής Eυρώπης για περισσότερο από τρεις αιώνες. Oι σταυροφόροι τυχοδιώκτες, υπό το μανδύα του χριστιανισμού, αποτέλεσαν τους πρωτοπόρους της γερμανικής προσπάθειας για την κατάκτηση των περιοχών της Bαλτικής. Ποια ήταν, όμως, τα αίτια που οδήγησαν στην "αποκαθήλωση" του τάγματος και στην αποτυχία του οράματος του πολυπόθητου "Drang Nach Osten", της προς ανατολάς επεκτάσεως;
Α' Σταυροφορία
image Oι σιδερόφρακτοι ιππότες της Δύσης σαρώνουν τους "απίστους" της μουσουλμανικής Aνατολής, σε μια τρομερή εκστρατεία για φέουδα, λάφυρα και για του Xριστού την πίστη την αγία. Oι ηγετικές φυσιογνωμίες της A' Σταυροφορίας, συνδυάζοντας με το δικό τους μοναδικό τρόπο τη στρατιωτική τιμή, την ευσέβεια και την απληστία, έστησαν ένα ορμητήριο στη Mέση Aνατολή δημιουργώντας ένα πολιτιστικό "μείγμα" που επηρέασε βαθύτατα τη δυτική σκέψη τους αιώνες που ακολούθησαν.
Ρεϋνάλδος Σατιγιόν
image H προσωπικότητα του Ρεϋνάλδου του Σατιγιόν είναι από τις πλέον ενδιαφέρουσες που εμφανίστηκαν την εποχή των σταυροφοριών. Ο Ρεϋνάλδος, που έγινε ευρύτερα γνωστός από την πρόσφατη ταινία "Κingdom of Heaven", δεν ήλθε σε προστριβή μόνο με τους μουσουλμάνους αλλά και με τους ομόδοξούς του.
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης