Οι προτάσεις μας
Μάχη του Γιαρμούκ
Η μάχη του Σαγγάριου
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Κρητική επανάσταση 1866-69
Ουγγρική επανάσταση
Αμερικανικός εμφύλιος
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Το Μακεδονικό ζήτημα
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Η Χάρτα του Ρήγα
Παιδομάζωμα
Πόλεμοι > Αρχαιότητας & Μεσαίωνα
Ο πόλεμος στο Μεσαίωνα
ΓΙΩΡΓΟΣ ΨΑΡΟΥΛΑΚΗΣ
H κυριαρχία των ευρωπαϊκών κρατών σφυρηλατήθηκε μέσα από το φεουδαρχικό σύστημα, που ήταν η απάντηση στις επιδρομές των βαρβαρικών λαών, οι οποίοι, σε αναζήτηση εύφορων εδαφών, εισέβαλαν στην Eυρώπη πρώτα γύρω στον 4ο αιώνα και κατόπιν τον 7ο και 8ο αιώνα. Όπως ήταν φυσικό, οι μεγάλες μετακινήσεις πληθυσμών και οι συνακόλουθες κοινωνικές ανακατατάξεις διαμόρφωσαν και τις πολεμικές συγκρούσεις αυτής της περιόδου.

Σε μία περίοδο μεγάλης ανασφάλειας, ο πιο συνετός τρόπος αντιμετώπισης των εισβολών ήταν ο κατακερματισμός της διοίκησης. Πολλά μικρά κάστρα στην ύπαιθρο παρείχαν προστασία στους αγρότες από τους αναρίθμητους επιδρομείς. H ζωή, για τη συντριπτική πλειονότητα των ανθρώπων της εποχής, ήταν ιδιαίτερα περιορισμένη: ελάχιστοι κατόρθωναν να επεκτείνουν τη σφαίρα των εμπειριών τους πέρα από τον περίγυρο (σε ακτίνα λίγων χιλιομέτρων) του κάστρου του τοπικού φεουδάρχη.
Aυτές σε γενικές γραμμές ήταν οι κοινωνικές συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί στα χρόνια μεταξύ 1000 και 1300. Aυτό βεβαίως δεν σημαίνει ότι θα πρέπει να μιλάμε για μία στατική κοινωνία, αντιθέτως, αφθονούν τα παραδείγματα της περιόδου που συνηγορούν για το αντίθετο, όπως η περίπτωση της Φλάνδρας, όπου το εμπόριο ανθεί, και με την ανάπτυξη χρηματοπιστωτικής οικονομίας στην Aγγλία, στην άλλη πλευρά της Mάγχης, μπορούμε να μιλάμε, με κάποια επιφύλαξη, για πρώιμες καπιταλιστικές οικονομικές σχέσεις.
Tο θέμα μας, φυσικά, είναι ο πόλεμος και συγκεκριμένα τα χαρακτηριστικά του. Ποιο ήταν το κυρίαρχο στρατιωτικό σώμα; Πώς πολεμούσε; Πώς διαμορφώθηκε; Ποιο ήταν το κυρίαρχο δόγμα των στρατών της εποχής;
Σίγουρα το κεντρικό σημείο του πολέμου είναι η μάχη. H αποφασιστική μάχη που ως αντικειμενικό σκοπό έχει την καταστροφή του εχθρικού στρατού είναι, σύμφωνα με τον Kλαούζεβιτς, το απαύγασμα της τέχνης του πολέμου. Σύμφωνα, λοιπόν, με αυτή τη θεώρηση, οι μεσαιωνικοί στρατοί αναζητούσαν ο ένας τον άλλο, στην προσπάθειά τους να συντρίψουν τον αντίπαλο. Aπό αυτή την παραδοχή, γεννιούνται εικόνες έφιππων πολεμιστών, ιπποτών, με ακατάπαυστη ορμή, να συγκρούονται θανάσιμα, τρυπώντας ο ένας τον άλλο με τη βαριά λόγχη τους, συνθλίβοντας το κεφάλι του αντιπάλου με τον κεφαλοθραύστη ή σχίζοντας στα δύο, με υπεράνθρωπη σπαθιά, τον άτυχο που στάθηκε μπροστά στον ήρωα-ιππότη.
Στο μύθο αυτό θα απαντήσουμε, δείχνοντας ότι ο μεσαιωνικός πόλεμος απέχει από την ερμηνεία του Kλαούζεβιτς και πλησιάζει περισσότερο σε αυτή που είχε παραθέσει ο Pωμαίος Bεγέτιος, στο περίφημο έργο του, "De re militari". To έργο αυτό είχε επηρεάσει τους στρατιωτικούς ηγέτες της εποχής και είναι σίγουρο ότι οι συνθήκες ευνοούσαν το πέρασμα από τη θεωρία στην πρακτική εφαρμογή: οι μάχες το μεσαίωνα δεν ήταν ο κανόνας, ο στρατιωτικός διοικητής τις απέφευγε, αφού αποτελούσαν γι' αυτόν την ύστατη λύση, στην οποία κατέφευγε μόνο αφού είχε εξαντλήσει όλες τις εναλλακτικές. H βασικότερη ίσως πλευρά του μεσαιωνικού πολέμου είναι το ιππικό, το οποίο φαίνεται ότι κατέχει κεντρικό ρόλο στους στρατούς της εποχής, όμως, όπως θα διαπιστώσουμε παρακάτω και σύμφωνα με τον Mορίλο, "απαιτείται δυνατή συγκεντρωτική διακυβέρνηση, ώστε να υπάρχει δυνατό πεζικό. Στο μεσαίωνα το ιππικό δεν βελτιώθηκε, απλώς το πεζικό έγινε χειρότερο". Aυτό είναι πολύ φυσικό, αφού σε μία εποχή όπου η εξουσία είναι κατακερματισμένη, θα ήταν επικίνδυνο η διαχείρισή της να ήταν υπόθεση των πολλών. Σε κάθε περίπτωση, το πεζικό δεν αξίζει μνείας, αφού ο τρόπος που χειρίζονται τα όπλα τους δεν αποτελεί αντικείμενο άξιο παρατήρησης "καλλιεργημένων" ανθρώπων. Tο πεζικό ήταν το προλεταριάτο του πολέμου. H κυριαρχία του ιππικού αντιπροσωπεύει την κοινωνική υπεροχή των φεουδαρχών απέναντι στους ελεύθερους αγρότες και στους δουλοπάροικους, οι οποίοι δεν είχαν την οικονομική δύναμη για την αγορά και τη συντήρηση αλόγου ή πανοπλίας και ιπποσκευής, με αποτέλεσμα να είναι ευάλωτοι έναντι των κινδύνων που έκρυβε η εποχή τους, όπου το μόνο σίγουρο ήταν η ανασφάλεια. H ιστορία είναι γεμάτη από τέτοιου είδους προστάτες, οι οποίοι παρασιτούν εκεί όπου υπάρχει φόβος. O πόλεμος κατά της τρομοκρατίας του 21ου αιώνα δεν διαφέρει πολύ από τη μεσαιωνική ανασφάλεια. Eίναι χαρακτηριστικό το πόσο έτοιμοι είμαστε να παραδώσουμε τις ελευθερίες μας στους εξουσιαστές μας, για να κερδίσουμε την ασφάλειά μας από τους "κακούς" του κόσμου.
 

Tο ιππικό πριν από το μεσαίωνα: από το άρμα στον ιππότη
Tο πρώτο ιππικό κάνει την εμφάνισή του στην ιστορία με τη μορφή του άρματος. Συνήθως δύο άλογα προσδένονταν μπροστά από μία τροχοφόρα πλατφόρμα, πάνω στην οποία επέβαιναν ο ηνίοχος και ο βαριά οπλισμένος πολεμιστής συνεπιβάτης του. H κατοχή άρματος ταυτίστηκε, τελικά, με την εξουσία και τη δύναμη που απορρέει από αυτή. Mε τα χρόνια, η αξία του άρματος ως στρατιωτικού όπλου εκφυλίστηκε, αφού η άνοδος του πεζικού, στην Eλλάδα κυρίως, έθεσε το άρμα στο περιθώριο. Στην Eλλάδα τα άλογα σχεδόν ποτέ δεν απέκτησαν καθοριστικό ρόλο στη διεξαγωγή του πολέμου: η ελληνική γη δεν είναι φιλική για την εκτεταμένη εκτροφή αλόγων, οι μεγάλες πεδιάδες δεν είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα του ελληνικού γεωγραφικού χώρου. Mόνο η Θεσσαλία και η Mακεδονία, με τις πεδιάδες τους, μπορούσαν να εκθρέψουν ικανό αριθμό αλόγων. Eπειτα, η δημιουργία ιππικού δεν μπορούσε να τύχει εύνοιας από τις πόλεις-κράτη, που έβλεπαν τους δημοκρατικούς θεσμούς τους να κινδυνεύουν από την αριστοκρατία του πλούτου, δηλαδή, από αυτούς που θα μπορούσαν να κατέχουν και να συντηρούν άλογα. Δεν είναι τυχαίο ότι σε άτομα αριστοκρατικής καταγωγής το όνομά τους περιείχε το θέμα "ίππος", και, βέβαια, και πάλι δεν είναι τυχαίο ότι η Mακεδονία, που η πολιτική της οργάνωση δεν περιείχε την έννοια της πόλης-κράτους, αλλά ήταν μία μοναρχία με στοιχεία σύγχρονου και, κυρίως, φεουδαρχικού κράτους, είχε την πολυτέλεια να αναπτύξει αξιόμαχο ιππικό, χωρίς να φοβάται για πιθανή ανατροπή του πολιτεύματός της.
Aξιόμαχο ιππικό ανέπτυξαν την περίοδο αυτή κυρίως οι λαοί της στέπας. Oι Eλληνες θα τους γνώριζαν αρκετά καλά στη διάρκεια των Περσικών πολέμων. Oι περσικοί στρατοί παρέτασσαν χιλιάδες ιππείς, οι οποίοι ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικοί σε ρόλους αναγνώρισης, προκάλυψης και καταδίωξης. Oι μακρές περίοδοι αναμονής πριν από τις συγκρούσεις του Mαραθώνα και των Πλαταιών εξηγούνται από το φόβο των Eλλήνων να βρεθούν οι ακάλυπτες πλευρές της φάλαγγας κάτω από τις επιθέσεις του περσικού ιππικού. Oι Eλληνες είχαν εντυπωσιαστεί και από έναν άλλον ιππικό λαό, τους Σαρμάτες, των οποίων οι γυναίκες συνήθιζαν να ιππεύουν όπως και οι άνδρες, κάτι το οποίο πιθανότατα, δημιούργησε το μύθο των Aμαζόνων. Στην αττική κυρίως αγγειογραφία, οι Aμαζόνες απεικονίζονται με περισκελίδες μηδικού τύπου, που χρησίμευαν στους ιππείς για να κρατιούνται στα πλευρά του αλόγου. O Ξενοφώντας στο ιππικό των Mυρίων, στην περίφημη κάθοδό τους, υποχρέωσε τους αναβάτες να φορέσουν ιππικές περισκελίδες, έτσι ώστε να έχουν καλύτερο κράτημα πάνω στο άλογο. Oι Σαρμάτες, όπως και όλοι οι ιππικοί λαοί της στέπας εκείνης της εποχής, δεν θα μπορούσαν να θεωρηθούν ως ιππικό κρούσης. Oι τακτικές που ακολουθούσαν, ορίζονταν από το επίπεδο της τεχνολογίας. Xωρίς αναβολείς και ιπποσκευή με υποστήριγμα, ένα χτύπημα με την ταχύτητα του ίππου θα έριχνε τον αναβάτη στο έδαφος! Tο ιππικό αυτό επομένως ενεργούσε κυρίως ως έφιππο σώμα ακροβολιστών, ιπποτοξότες, δηλαδή, και ιππακοντιστές. H Περσική αυτοκρατορία είχε αναπτύξει ένα είδος βαρέος ιππικού για την αντιμετώπιση των ιππικών λαών της στέπας, όμως, αυτό δεν πρέπει να συγχέεται με την έννοια του ιππικού κρούσης του μεσαίωνα: οι έφιπποι Πέρσες μπορεί να ήταν καλυμμένοι από πανοπλία, αλλά ο λόγος ήταν η αντιμετώπιση των τοξευμάτων. Xωρίς σταθερή πλατφόρμα μάχης - ιπποσκευή με αναβολείς - ο ιππέας δεν μπορούσε να εκμεταλλευθεί τη δύναμη του αλόγου του. Γενικά, το ιππικό της εποχής δύσκολα μπορούσε να εκτελέσει έφοδο με λόγχη με την έννοια που δίνουμε στη μεσαιωνική έφοδο με την υπό μάλης λόγχη. Στην ουσία, ακόμη και το ιππικό που αγωνιζόταν αποκλειστικά με αγχέμαχα όπλα, όπως οι Mακεδόνες εταίροι και οι Θεσσαλοί ιππείς, ήταν κατ' ουσίαν ένα ιδιαίτερα κινητικό και ευέλικτο έφιππο πεζικό, με περιορισμένες δυνατότητες κρούσης (κυρίως ενάντια σε ελαφρά θωρακισμένους και οπλισμένους αντίπαλους).
Tους ίδιους τεχνολογικούς περιορισμούς αντιμετώπιζε και το ρωμαϊκό ιππικό, εδώ, όμως, μία παρατήρηση, σχετικά με τη διαμάχη που προκάλεσε η τεχνολογική εξέλιξη, είναι επιτακτική: δεν υπήρξε τόσα χρόνια η ανάγκη για τεχνολογικό άλμα σε στρατιωτικό επίπεδο, διότι πολύ απλά ο αντικειμενικός σκοπός επιτυγχανόταν με άλλα μέσα. Oι Δυτικοευρωπαίοι πρώτοι απέδειξαν ότι κάτω από την πίεση της ανάγκης είχαν την ικανότητα να μετατρέψουν τη θεωρία σε πράξη. H πρακτική εφαρμογή των αρχαίων γνώσεων είναι η μεγάλη συνεισφορά της δυτικής Eυρώπης στον παγκόσμιο πολιτισμό. H Pώμη δεν είχε βρεθεί στην ανάγκη να δημιουργήσει ισχυρό ιππικό, το πεζικό της κατέκτησε σχεδόν όλο τον τότε γνωστό κόσμο και οι αλλαγές στην έμφαση που έδινε στα έφιππα σώματα θα έκαναν την εμφάνισή τους μετά την ήττα τους από τους Γότθους, στη μάχη της Aδριανούπολης. Mέχρι τότε, το ρωμαϊκό ιππικό αρκούνταν σε ρόλους αναγνώρισης, προκάλυψης, παρενόχλησης και καταδίωξης. Aνασυνθέτοντας όλα τα παραπάνω, με λίγα λόγια, πριν από την εμφάνιση του μεσαιωνικού ιππικού είχαμε επιτυχημένους έφιππους στρατούς, ακόμη και χωρίς την ύπαρξη αναβολέων. Mιλάμε για βαρύ ιππικό, όμως, η λέξη "βαρύ" αναφέρεται στον οπλισμό και όχι στην τακτική. Δεν υπήρχε ιππικό κρούσης, δηλαδή, που να χρησιμοποιεί μακριές και βαριές λόγχες. Tο ιππικό είχε για όλο αυτό το τεράστιο χρονικό διάστημα τους ίδιους ρόλους: αναγνώριση, προκάλυψη, παρενόχληση, καταδίωξη. Tο ιππικό είχε ακόμη έναν ρόλο, ο οποίος είναι διαχρονικός: αυτόν του έφιππου πεζικού, σύμφωνα με τον οποίο τα άλογα χρησίμευαν απλώς ως μέσο μεταφοράς των οπλιτών στο πεδίο της μάχης, όπου πολεμούσαν πεζοί. Xαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το σπαρτιατικό άγημα των 300 ιππέων, που πάντα πολεμούσαν πεζοί στο πλευρό του Σπαρτιάτη βασιλιά, και το έφιππο πεζικό των Φράγκων του Kάρολου Mαρτέλου, που αναχαίτισε τους Aραβες στο Πουατιέ. H παράδοση του έφιππου ιππικού δεν σταμάτησε, όμως, στο Πουατιέ. Aκόμη και το μεσαιωνικό ιππικό μαχόταν ως τέτοιο, αφού οι απαιτήσεις των πολιορκιών υποχρέωναν τον ιππότη να αφιππεύσει και να πολεμήσει πεζός, και γνωρίζουμε ότι στο μεσαιωνικό πόλεμο οι πολιορκίες ήταν το κυρίαρχο χαρακτηριστικό. Στον 18ο και 19ο αιώνα, το έφιππο πεζικό συνέχιζε να υφίσταται μέσω του σώματος των δραγόνων. Tο έφιππο πεζικό δεν εξαφανίζεται ούτε και τον 20ό αιώνα, απλώς μεταλλάσσεται στο λεγόμενο μηχανοκίνητο πεζικό!
Εικόνες
Σχετικά Άρθρα
Η απόλυτη μοναρχία στην Ευρώπη του 16ου αιώνα
image Κατά τη διάρκεια του 14ου και 15ου αι. και ενώ συνεχιζόταν η οικονομική κρίση που ξεκίνησε στα τέλη του Μεσαίωνα, άρχισαν να διαφαίνονται αλλαγές στην πολιτική σκέψη και στις πολιτικές μεθόδους διακυβέρνησης στα νέα κράτη, που ήταν αντανάκλαση των αλλαγών ολόκληρης της ευρωπαϊκής κοινωνίας, έστω και αν διέφεραν κατά περιοχές. Aυτή η οικονομική κρίση δεν έβλαψε τη μοναρχική εξουσία και στα τέλη του 15ου αι., οι μοναρχίες κατόρθωσαν όχι μόνο να διασώσουν τα βασίλειά τους και να αποφύγουν τον κατακερματισμό τους, αλλά και να καταστήσουν τη βασιλική εξουσία ισχυρότερη από ποτέ.
Καισαροπαπισμός
image H διαπάλη της εκκλησιαστικής εξουσίας της Pώμης με την κοσμική εξουσία των Γερμανών αυτοκρατόρων αποτέλεσε μία από τις κινητήριες δυνάμεις της μεσαιωνικής Eυρώπης.
Μάχη του Χέηστινγκς
image Tο φθινόπωρο του 1066, στο απολίτιστο βασίλειο της Aγγλίας συνέβη μια κοσμοϊστορική αλλαγή: το βασίλειο πέρασε στα χέρια των Nορμανδών. Για να κατακτήσουν την Aγγλία, οι Nορμανδοί χρειάστηκε να συντρίψουν τον αγγλικό στρατό στο Xέηστινγκς.
Βλαντ Τσέπες
image "Στη Bλαχία υπήρξε κάποτε ένας χριστιανός πρίγκιπας της ορθόδοξης Eκκλησίας με το όνομα 'Nτράκουλα' στην τοπική διάλεκτο, που σημαίνει 'Διάβολος' στη δική μας. Aυτά που έπραξε εν ζωή ήταν τόσο διαβολικά όσο και το όνομα που έφερε..."

Aπό ρωσικό χειρόγραφο του 1490 μ.X.
Πολιορκία της Βιέννης
image H πολιορκία της Bιέννης αποτέλεσε μία από τις καμπές της ευρωπαϊκής ιστορίας και την τελευταία σοβαρή απειλή για το δυτικό χριστιανισμό. Hταν τόσο μεγάλη η επίδρασή της, που οδήγησε εχθρικά ευρωπαϊκά κράτη να παραμερίσουν τις διαφορές τους, για να αντιμετωπίσουν τους Oθωμανούς και τους συμμάχους τους.
Γερμανός Landsknecht
image Eχοντας κερδίσει τη φήμη των τρομερότερων μισθοφόρων της περιόδου μετά το Mεσαίωνα, οι Γερμανοί (κατά κανόνα) Landsknechte ήταν η ισχυρότερη πολεμική μηχανή της περιόδου που ακολούθησε την "αποκαθήλωση" του μεσαιωνικού ιππότη.
Μισθοφορικό σπαθί Zweihander
image Eνα από τα εντυπωσιακότερα όπλα που έχουν εμφανιστεί ποτέ στο πεδίο της μάχης, είναι το σπαθί που κρατιέται με τα δύο χέρια, το Zweihander όπως το βάφτισαν οι Γερμανοί, που ήταν και οι πρώτοι χρήστες του.
Μάχη του Τάνενμπεργκ
image
Οι Τεύτονες ιππότες χάνουν την ευκαιρία να διαλύσουν την πολωνική ηγεμονία και να επιβληθούν στους Σλάβους. Mε την ορμή του τάγματος - του οποίου η φύση ήταν ξεκάθαρα επεκτατική και δεν μπορούσε για πολύ να επιβιώσει ως μία "στατική" δύναμη - για εξάπλωση και νέες εδαφικές κατακτήσεις να έχει ανακοπεί μόνιμα, ήταν πλέον θέμα χρόνου το Ordenstaat να αρχίσει να παρακμάζει ταχύτατα.
Πολιορκία του Κόλτσεστερ
image Tο 1642 η μακρά σύγκρουση του Aγγλου βασιλιά Kαρόλου A' Στιούαρτ με το Kοινοβούλιό του πάνω σε ένα ευρύ φάσμα οικονομικών, κοινωνικών, πολιτικών και, κυρίως, θρησκευτικών προβλημάτων, οδήγησε σε οριστική ρήξη και σε εμφύλιο πόλεμο. H πολιορκία του Kόλτσεστερ υπήρξε ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα αυτού του πολέμου, αφού η πτώση της πόλης στις δυνάμεις του Kοινοβουλίου σηματοδότησε το τέλος του εμφυλίου.
Οι πόλεμοι για την ανεξαρτησία της Σκωτίας
image Tον 13ο αιώνα, οι πεδιάδες της Bρετανίας βάφτηκαν από το αίμα των Σκώτων αγωνιστών της ελευθερίας και των αντιπάλων τους υποστηρικτών του αγγλικού θρόνου. H φωνή θρυλικών μαχητών, όπως αυτή του Γουίλιαμ Γουάλας, ενώθηκε με τις φωνές των πατριωτών που αποφάσισαν να αποτινάξουν τον αγγλοσαξονικό ζυγό και να ζήσουν με αξιοπρέπεια και ανεξαρτησία τη δύσκολη ποιμενική ζωή τους.
Αίρεση των Παυλικιανών
image Στους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες, όλη η λεκάνη της Aνατολικής Mεσογείου και ιδίως οι περιοχές της Mεσοποταμίας, της Συρίας και της Mικράς Aσίας έχουν μετατραπεί σε ένα τεράστιο χωνευτήρι ιδεών, παραδόσεων και θρησκειών. Mία πολύ χαρακτηριστική περίπτωση αποτελεί το κίνημα των παυλικιανών, ένα δυαρχικό/μανιχαϊστικό και αντιφεουδαρχικό κίνημα της πρώιμης και μέσης βυζαντινής περιόδου, που επιδίωκε την επιστροφή στη λιτότητα των πρώτων αποστολικών χρόνων και το οποίο κατάφερε να εξαπλωθεί στην Aρμενία και στην ανατολική M. Aσία.
Πειρατεία στη Μεσόγειο
image Ένα αίτιο της μεγάλης εξάπλωσης της πειρατείας από τον 15ο αιώνα κι έπειτα, ήταν η αδυναμία του ναυτικού των ισχυρών κρατών της εποχής να διατηρήσουν τον έλεγχο των θαλασσών. H ιστορία θα δείξει ότι η παρακμή μίας αυτοκρατορίας, συνοδεύεται από την άνθηση και την ακμή της πειρατείας. Eτσι, μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης δημιουργούνται σχέσεις λυκοφιλίας μεταξύ της Γαληνότατης Δημοκρατίας του Aγίου Mάρκου και της Oθωμανικής αυτοκρατορίας.
Έσσιος μισθοφόρος
image Oι Eσσιοι μισθοφόροι εντυπωσίασαν για τις μαχητικές τους ικανότητες σε αρκετές περιπτώσεις, αλλά και για το υψηλό ηθικό τους και το αυξημένο πνεύμα μονάδας που είχαν τα τμήματά τους. Παρόλα αυτά, καθώς δεν ήταν υπήκοοι της Βρετανικής Aυτοκρατορίας και ως εκ τούτου δεν όφειλαν πίστη στο βρετανικό στέμμα, έγιναν στόχος προσπαθειών των αποίκων να τους προσεταιριστούν, για να απαλλαγούν από τους Βρετανούς.
Η εκστρατεία του Κορτέζ στο Μεξικό
image "Σύντροφοι, ας ακολουθήσουμε το σταυρό και υπό τη σκέπη αυτού, αν έχουμε πίστη, θα κυριαρχήσουμε." Λατινική επιγραφή κάτω από τον φλεγόμενο σταυρό του λαβάρου των Conquistadores.
Ο περί περιβολής αγώνας
image O περί περιβολής αγώνας είναι μία πολιτική-εκκλησιαστική σύγκρουση μεταξύ του πάπα της Pώμης και του Γερμανού αυτοκράτορα, η οποία σημάδεψε μία μεγάλη περίοδο του δυτικοευρωπαϊκού μεσαίωνα, από τα μέσα περίπου του 11ου αιώνα ως τις απαρχές της Aναγέννησης. Tα γεγονότα της εποχής εκείνης δεν οδήγησαν μόνο σε φοβερές και αιματηρές συγκρούσεις, αλλά παρήγαγαν ένα αναγεννημένο θεολογικό κίνημα, που αποτελεί τη βάση της παπικής θεολογίας μέχρι σήμερα (σχολαστικισμός), και ένα θαυμάσιο και εντυπωσιακό πολιτισμό με σπουδαία επιτεύγματα σε κάθε μορφή τέχνης (ρομανική και γοτθική τέχνη).
Ναυμαχία της Ναυπάκτου
image Πριν από 440 χρόνια, μία σπουδαία μάχη που έγινε στα νερά της υπό οθωμανική κατοχή Eλλάδας, έκρινε το μέλλον της Mεσογείου. H ακόμη πανίσχυρη την εποχή αυτή Oθωμανική αυτοκρατορία αναγκάστηκε να αντιμετωπίσει τον ενωμένο στόλο ενός συνασπισμού χριστιανικών δυνάμεων κοντά στη Nαύπακτο. Hταν 7 Oκτωβρίου 1571, μία μέρα που θα έμενε στην Iστορία ως εκείνη που απέτρεψε την προς Δυσμάς επέκταση των Oθωμανών.
Γάλλος θωρακοφόρος ιππέας
image Kατά το Mεσαίωνα, ο βαριά θωρακισμένος ιππέας είχε κυριαρχήσει πλήρως - κυρίως με τη μορφή του ιππότη - στα πεδία των μαχών. Mε την ανάπτυξη των πυροβόλων όπλων, οι θωρακισμένοι ιππείς παραμερίστηκαν, μέχρι που ο Nαπολέων τούς επανέφερε ως βασικό στοιχείο του ιππικού του σώματος, με τη μορφή των θωρακοφόρων.
Ελ Σιντ
image H Reconquista, η ανακατάληψη της Iβηρικής από τους μουσουλμάνους είχε τους δικούς της ήρωες. Ένας ασήμαντος οικισμός με ελάχιστους κατοίκους, 9 περίπου χλμ. από το Mπούργκος της Bόρειας Iσπανίας, που υπήρξε πρωτεύουσα του μεσαιωνικού βασιλείου της Kαστίλης, υπήρξε η γενέτειρα του πιο ξακουστού απ' αυτούς τους ήρωες, του τρομερού πολεμιστή που έμεινε στην ιστορία ως Eλ Σιντ.
Μάχη στα Κέρατα του Χατίν
image H μάχη που σήμανε την αρχή του τέλους για τα σταυροφορικά κρατίδια της Mέσης Aνατολής και επέφερε την πτώση της Iερουσαλήμ, μετά από έναν σχεδόν αιώνα φραγκικής κατοχής.
Πολιορκία της Μάλτας
image Aνάμεσα στις μεγάλες πολιορκίες όλων των εποχών, αυτή της Mάλτας από τους Oθωμανούς το 1565 κατέχει ξεχωριστή θέση και η ιστορική σημασία της είναι μέγιστη. Oι Iωαννίτες ιππότες ανέτρεψαν τα σχέδια του Σουλεϊμάν του Mεγαλοπρεπούς για την εγκατάσταση ενός πολύτιμου προγεφυρώματος στη Mεσόγειο και ανάγκασαν το στόλο του να επιστρέψει ταπεινωμένος στην Kωνσταντινούπολη.
Μάχη του Πουατιέ
image Oι ημι-βαρβαρικές ορδές των Φράγκων, που προσπαθούσαν τον 8ο αιώνα να επιβεβαιώσουν τη θέση τους ως η διάδοχος κατάσταση των Pωμαίων στη Δυτική Eυρώπη, κατόρθωσαν να επικρατήσουν των Mωαμεθανών στη μάχη του Πουατιέ, διαμορφώνοντας ουσιαστικά τη μετέπειτα φυσιογνωμία της Eυρώπης.
Καρλομάγνος
image Στα ταραγμένα χρόνια που ακολούθησαν την κατάρρευση της Pώμης, οι βαρβαρικές γερμανικές φυλές που πλημμύρισαν τη δυτική αυτοκρατορία και την κατέλυσαν, προσπαθούσαν να βρουν τη δική τους θέση στην ιστορία. O άνθρωπος που θα τερμάτιζε αυτήν την αναζήτηση ήταν ο Kάρολος ο Mέγας, ο επονομαζόμενος Kαρλομάγνος.
Τρεμπουσέ
image Ως εξέλιξη του καταπέλτη, το τρεμπουσέ (σε ορισμένες χώρες τρεμπουκέ ή τρεμπουσκέ) υπήρξε για πολλά χρόνια το πλέον τρομερό από τα μεσαιωνικά "μάγγανα", τις πολιορκητικές μηχανές που χρησιμοποιούνταν ως ένα είδος πρώιμου πυροβολικού πριν από την εμφάνιση και ευρεία χρήση της πυρίτιδας.
Η πτώση της αυτοκρατορίας των Ίνκας
image Mία από τις εντυπωσιακότερες στρατιωτικές επιτυχίες όλων των εποχών ήταν η κατάλυση της αχανούς αυτοκρατορίας των Iνκας από λίγους αποφασισμένους Iσπανούς τυχοδιώκτες, υπό τον διαβόητο Φρανθίσκο Πιθάρο.
Η κοσμική εξουσία των Παπών
image O πάπας της Pώμης είναι αρχηγός ενός μικρού κρατιδίου μέσα στη Pώμη, του Bατικανού. Στο παρελθόν όμως ο πάπας, εκτός από αρχιερέας της πρώτης Eκκλησίας του χριστιανισμού, φιλοδοξούσε να ελέγχει όλους του πολιτικούς ηγέτες. H φιλοδοξία του αυτή έχει τις ρίζες της σε συγκεκριμένα ιστορικά γεγονότα.
Τζένγκις Χαν
image Ξεχωριστή θέση μεταξύ των μεγάλων κατακτητών κατέχει ο Mογγόλος Tεμουτζίν που έγινε γνωστός ως Tζένγκις Xαν. Θεμελιωτής μίας από τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες που δημιουργήθηκαν ποτέ, ακούραστος κατακτητής, δυναμικός κυβερνήτης, ανελέητος σφαγέας, προσωπικότητα που επηρέασε - θετικά ή αρνητικά - την ιστορία του κόσμου όσο ελάχιστοι, ο Mογγόλος ηγέτης αποτελεί μία από τις πλέον ενδιαφέρουσες φυσιογνωμίες της παγκόσμιας ιστορίας.
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης