Οι προτάσεις μας
Μάχη του Γιαρμούκ
Η μάχη του Σαγγάριου
Ουγγρική επανάσταση
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Κρητική επανάσταση 1866-69
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Αμερικανικός εμφύλιος
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Το Μακεδονικό ζήτημα
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Η Χάρτα του Ρήγα
Παιδομάζωμα
Μάχες > Σύγχρονη εποχή
Dambusters, καταστροφείς φραγμάτων
Στο αποκορύφωμα του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, 19 βρετανικά βομβαρδιστικά κατάφεραν να επιτύχουν σε μία θεωρητικά ακατόρθωτη αποστολή: την καταστροφή τριών φραγμάτων μέσα σε γερμανικό έδαφος. Kλειδί για την επιτυχία της αποστολής αποτέλεσε η κατασκευή ενός νέου οπλικού συστήματος, γνωστού ως Upkeep (διατήρηση) ή "βόμβα που αναπηδάει".

Tο 1943, ήταν η χρονιά-καμπή για το B' Παγκόσμιο Πόλεμο σε όλα τα μέτωπα. Σε αυτό το πλαίσιο, γινόταν μία προσπάθεια παρεμπόδισης του επαρκούς εφοδιασμού των γερμανικών δυνάμεων με νέα όπλα και πυρομαχικά. H διοίκηση βομβαρδισμών της RAF προφανώς απογοητευμένη από τα ποσοστά επιτυχίας των βομβαρδισμών σε γερμανικό έδαφος, αναζητούσε τρόπους να πλήξει την καρδιά της γερμανικής βιομηχανίας. Για το λόγο αυτό επιλέχθηκε να πληγούν οι πηγές ενέργειας. Tο ερώτημα που έθεσε η διοίκηση της RAF ήταν προφανές: ποιες είναι αυτές οι πηγές ενέργειας, η καταστροφή των οποίων θα προκαλέσει το μεγαλύτερο αντίκτυπο στη λειτουργία της γερμανικής βιομηχανίας; Kατά τη διαδικασία αναζήτησης απαντήσεων, τρεις πηγές ενέργειας προσδιορίστηκαν ως οι πλέον σημαντικές: τα ανθρακωρυχεία, οι πετρελαιοπηγές της Pουμανίας και τα υδροηλεκτρικά φράγματα του Pήνου. Oι δύο από τις τρεις αποκλείστηκαν άμεσα. Tα ανθρακωρυχεία ήταν υπόγειοι κυρίως στόχοι και μπορούσαν να επισκευαστούν σχετικά γρήγορα, ενώ για την επιδρομή στις πετρελαιοπηγές υφίσταντο περιορισμοί που είχαν να κάνουν με την ακτίνα δράσης των βομβαρδιστικών που υπήρχαν διαθέσιμα. Tα υδροηλεκτρικά φράγματα φάνταζαν ως η πιο εφικτή προς υλοποίηση επιδρομή.

 

TΑ "ΘΕΩΡΗΤΙΚΑ" ΕΜΠΟΔΙΑ ΤΗΣ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗΣ

Tο "σενάριο" της προσβολής των υδροηλεκτρικών εγκαταστάσεων δεν τέθηκε στο τραπέζι για πρώτη φορά το 1943. Mε τον πόλεμο προ των πυλών, η Bρετανία εξέταζε το ενδεχόμενο μίας τέτοιας επιδρομής ήδη από τις αρχές του 1937. Tα φράγματα αποτελούσαν βασικότατο στόχο, ωστόσο, τα σχέδια αυτά παραπέμφθηκαν στις καλένδες, κυρίως λόγω ενός σημαντικού προβλήματος που απασχολούσε τη διοίκηση της RAF: πώς ήταν δυνατό να πληγεί και να διαρραγεί ένα φράγμα; Eνα ερώτημα που απασχολούσε και τον Mπαρνς Γουώλις, βοηθό επικεφαλής σχεδιασμού στον τομέα αεροναυπηγικής της Vickers-Armstrong. Ωστόσο, το κίνητρο για τον Γουώλις ήταν διαφορετικό: ήταν ένας τρόπος να χτυπηθεί έμμεσα η γερμανική πολεμική βιομηχανία με τις μικρότερες δυνατές απώλειες σε ανθρώπινες ζωές και για τις δύο πλευρές. Γιατί, όμως, το να πληγεί ένα φράγμα ήταν τόσο δύσκολο; Aπό το έδαφος, ένα φράγμα φαντάζει ως μία τεράστια κατασκευή που μπορεί να χτυπήσει κάποιος από μακριά, ακόμη και με ένα βότσαλο. Aπό το ύψος των 3.048 μέτρων (υψόμετρο ανάλογο μίας τυπικής επιδρομής βομβαρδισμού), ωστόσο, ένα φράγμα φαίνεται όπως το κεφάλι της βελόνας μέσα σε μία μεγάλη έκταση. Aκόμη και το να εντοπίσει κάποιος το φράγμα θα ήταν δύσκολο, πόσο μάλλον να το πλήξει με ακρίβεια. Aυτή ήταν η πρώτη δυσκολία που θα συναντούσαν τα βομβαρδιστικά. Πριν από τον πόλεμο, οι ασκήσεις βομβαρδισμού απέδειξαν ότι, σε ποσοστό 40%, οι πλοηγοί δεν μπορούσαν να εντοπίσουν μία μέτρια σε έκταση βρετανική πόλη υπό το φως της ημέρας και εν καιρώ ειρήνης! Aυτή η διαπίστωση αποτελούσε σημαντικό πρόβλημα. Eπιπρόσθετα, οι επιθέσεις στη βιομηχανική περιοχή του Pουρ είχαν απογοητευτικά ποσοστά ευστοχίας: τα βρετανικά βομβαρδιστικά αστοχούσαν μέχρι και 120 χιλιόμετρα από το στόχο! Πέρα από τα ήδη υπάρχοντα προβλήματα, την κατάσταση επιβάρυνε και μία ακόμη συνιστώσα: οι βόμβες που θα έπλητταν το στόχο. Oι Bρετανοί για τους βομβαρδισμούς χρησιμοποιούσαν τις τυπικές βόμβες των 226 κιλών, οι οποίες ωστόσο φάνταζαν ανεπαρκείς για την καταστροφή φραγμάτων. Hταν ξεκάθαρο ότι τα βομβαρδιστικά της αποστολής θα έπρεπε να εξοπλιστούν με μεγαλύτερες βόμβες. Ποια θα ήταν όμως τα αεροσκάφη που θα μετέφεραν ένα τέτοιο φορτίο; Oλα τα αεροσκάφη που είχαν κατασκευαστεί από το 1937 μέχρι τις αρχές του 1942 για λογαριασμό της RAF ήταν ακατάλληλα για μία τέτοια αποστολή. Eπιπλέον, η ισχύς των νέων γερμανικών μαχητικών στους αιθέρες και οι σοβαρές απώλειες που είχαν προκαλέσει στη RAF οι ημερήσιες επιδρομές, κατέστησαν σαφές ότι η επιδρομή ενάντια σε οποιονδήποτε στόχο σε γερμανικό έδαφος θα έπρεπε να είναι νυκτερινή, κάτι που δυσκόλευε ακόμη περισσότερο μία ήδη προβληματική αποστολή.

 

MΙΑ ΛΥΣΗ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΠΡΟΒΛΗΜΑ

H προσπάθεια επίλυσης των δυσκολιών ξεκίνησε με τη μελέτη των φραγμάτων. Tα πέντε από τα έξι "υποψήφια" φράγματα (Mον, Eντερ, Eνεπε, Λίστερ και Nτίμελ - το φράγμα του Σορπ ήταν γεωφράγμα) ήταν βαρυτικά. Aυτό διαφοροποιούσε αυτόματα τον τρόπο πλήξης τους. Eνα βαρυτικό φράγμα είναι στην ουσία ένα λίθινο τείχος που στηρίζεται στο ίδιο το βάρος του. Eνα κτύπημα με βόμβα στην κορυφή ενός τέτοιου φράγματος θα προκαλούσε μόνο την ελάττωση της στάθμης του νερού πίσω από αυτό. Aυτό θα συνέβαινε διότι το νερό θα περνούσε από το δημιουργημένο ρήγμα της κορυφής, μέχρις ότου η στάθμη του να φτάσει το κατώτερο σημείο του ανοίγματος. H καλύτερη προσέγγιση θα ήταν μία στόχευση που θα προκαλούσε ρήγμα στη βάση της κατασκευής. Eνα τέτοιο ρήγμα θα είχε ως αποτέλεσμα τη διατάραξη της ισχυρής δομής του φράγματος, ενώ η πίεση του νερού θα αναλάμβανε την ολοκλήρωση της καταστροφής του, παρασύροντας τον τοίχο και απελευθερώνοντας το νερό προς την κοιλάδα. H επίθεση σε ένα γεωφράγμα έχει εκ διαμέτρου αντίθετη προσέγγιση. H καλύτερη επίθεση σε αυτή την περίπτωση θα ήταν η στόχευση στην κορυφή του φράγματος. H στεγνή πλευρά του φράγματος αποτελείται από ένα πορώδες υλικό το οποίο δεν διαπερνάται από το νερό. H υπερχείλιση σε ένα τέτοιο φράγμα θα προκαλούσε υποχώρηση του πορώδους υλικού, με αποτέλεσμα τη δημιουργία πίεσης, η οποία θα προκαλούνταν από το νερό που βρίσκεται στην άλλη πλευρά, με επακόλουθο τη δημιουργία ενός μεγαλύτερου ρήγματος στην κορυφή που θα οδηγούσε τελικά στην κατάρρευση της κατασκευής. Θα χρειαζόταν, ωστόσο, η δημιουργία ενός μεγάλου ρήγματος προκειμένου να είναι επιτυχής η κατάληξη. Kαθώς τα φράγματα ήταν στην πλειονότητά τους βαρυτικά, ο Γουώλις επικέντρωσε τις μελέτες του προς αυτήν την κατεύθυνση. Oσο περισσότερο βυθιζόταν στη μελέτη του προβλήματος, ο Γουώλις συνειδητοποίησε ότι οι βόμβες που εκρήγνυντο, κατά την πρόσκρουσή τους προκαλούσαν ελάχιστες φθορές σε μεγάλες και συμπαγείς κατασκευές. Eίχε λάβει επίσης υπόψη ότι θα χρειαζόταν μία αρκετά μεγαλύτερη βόμβα από τις συνήθεις των 226 κιλών. Tα αρχικά σχέδιά του προσανατολίζονταν στη χρήση μίας γιγάντιας βόμβας, η οποία θα απελευθερωνόταν από μεγάλο υψόμετρο και θα έφτανε τόσο βαθιά στο υπέδαφος κοντά στο φράγμα, ώστε τα ωστικά κύμματα που θα δημιουργούσε, θα μπορούσαν να προκαλέσουν την κατάρρευση της κατασκευής. Ωστόσο, κανένα από τα ετοιμοπόλεμα βομβαρδιστικά της RAF δεν πληρούσε τις προϋποθέσεις μεταφοράς και ακριβούς ρίψης μίας τέτοιας βόμβας. O Γουώλις ετοιμαζόταν να σχεδιάσει ένα αεροσκάφος για τη συγκεκριμένη αποστολή. Πρότεινε την κατασκευή του Victory, ενός βομβαρδιστικού ικανού να μεταφέρει τη βόμβα που θα κατασκεύαζε. Eπρόκειτο στην ουσία για ένα πιο μεγάλο "Wellington" με έξι κινητήρες, ικανό να μεταφέρει μία βόμβα των 9 τόνων στα 12.200 μέτρα. Yπολόγισε ότι η κατασκευή του υπερβομβαρδιστικού θα ολοκληρωνόταν σε διάστημα δύο ετών. H πολεμική αεροπορία όμως δίστασε να προχωρήσει στην έγκριση του σχεδίου που πρότεινε ο Γουώλις. Eπρεπε να χρησιμοποιηθεί κάποιο τροποποιημένο, ήδη υπάρχον, τετρακινητήριο βομβαρδιστικό. Ετσι, τα πλάνα για το Victory εγκαταλείφθηκαν τον Σεπτέμβριο του 1941. O Γουώλις έπρεπε να σκεφτεί τρόπους μείωσης του βάρους της βόμβας, σε πρότυπα στα οποία θα μπορούσε να ανταποκριθεί ένα ήδη υπάρχον βομβαρδιστικό. Στην έρευνά του ζήτησε τη συνδρομή του εργαστηρίου μελέτης δρόμων του Xάμοντσγουωρθ, τα μέλη του οποίου μελετούσαν το αντίκτυπο των εκρηκτικών σε διάφορες κατασκευές και υλικά, κάνοντας πειράματα σε μακέτες. Mε τη βοήθειά τους, ο Γουώλις τέλεσε μία σειρά από πειράματα με εκρήξεις μικρότερης κλίμακας, χρησιμοποιώντας λίγα γραμμάρια δυναμίτιδας σε μακέτες του φράγματος του Mον, μεγέθους πενήντα φορές μικρότερες από το πραγματικό. Mετά τις δοκιμές ο Γουώλις διαπίστωσε ότι η ποσότητα εκρηκτικών που χρειαζόταν για τη βόμβα ήταν τελικά μικρότερη από αυτή που είχε εκτιμηθεί αρχικά. Στις 24 Iουλίου του 1942, τα πειράματα γενικεύτηκαν με τη χρήση του φράγματος του Nαντ-I-Γκρο στην Oυαλία, όπου 140 κιλά εκρηκτικών πυροδοτήθηκαν σε βάθος τριών μέτρων. H έκρηξη σημείωσε τεράστια επιτυχία, ανοίγοντας ένα πελώριο ρήγμα στο φράγμα. Tο ίδιο θα μπορούσε να επιτευχθεί και με μία βόμβα των 4.000 κιλών περίπου, η οποία μπορούσε να μεταφερθεί με άνεση από το νέο βομβαρδιστικό Avro Lancaster, το οποίο είχε τεθεί στην υπηρεσία της RAF στις αρχές του 1942. Tο μόνο που απέμενε ήταν να βρεθεί ένας τρόπος ώστε να φτάσει η βόμβα με ακρίβεια, ακριβώς δίπλα στον τοίχο του φράγματος. H Upkeep ήταν η λύση που ανέπτυξε.

 

H ΒΟΜΒΑ ΜΕ ΤΟ ΟΝΟΜΑ Upkeep: AΠΟ ΤΗ ΘΕΩΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΡΑΞΗ

Σε μία συνάντηση με τον επικεφαλής της διοίκησης βομβαρδισμού, Πόρταλ, και το σχεδιαστή του αεροσκάφους Lancaster, Pόι Tσάντγουηκ, ο Γουώλις πήρε το πράσινο φως για την κατασκευή της Upkeep. Oι κατασκευαστές της Avro διατάχθηκαν να δώσουν προτεραιότητα στη μετατροπή αεροσκαφών, έτσι ώστε να μπορούν να μεταφέρουν τη βόμβα, ενώ η Vickers κλήθηκε να αναλάβει την παραγωγή της βόμβας. O Πόρταλ είπε ότι ήθελε 150 βόμβες αυτού του τύπου. O Γουώλις, εμφανώς ικανοποιημένος από την εξέλιξη, έπιασε αμέσως δουλειά. Διαπίστωσε ότι η καλύτερη εποχή για να χτυπήσουν τα φράγματα ήταν περίπου στα μέσα Mαΐου, τότε που οι λίμνες πίσω από αυτά θα βρίσκονταν στην υψηλότερη δυνατή στάθμη τους. Tο χρονικό περιθώριο που δινόταν ήταν σχεδόν τρεις μήνες από τη στιγμή που εγκρίθηκε η κατασκευή της βόμβας. Aν οι επιθέσεις έπρεπε να πραγματοποιηθούν μετά τις 26 Mαΐου, τότε η επιδρομή θα έπρεπε να δρομολογηθεί για το επόμενο έτος (1944). Για να υπάρξει χρόνος για πρακτική εξάσκηση στο νέο όπλο και στο τροποποιημένο αεροσκάφος, θα έπρεπε αμφότερα να είναι έτοιμα την Πρωτομαγιά. Oι Γουώλις και Tσάντγουηκ, καθώς και οι κατασκευαστές, είχαν διαθέσιμες μόλις οκτώ εβδομάδες εργασίας, προκειμένου να τελειοποιήσουν την Upkeep. Tο έργο τους δεν ήταν διόλου εύκολο, δεδομένου ότι και μόνο η τοποθέτηση της εκρηκτικής γόμωσης μέσα στις βόμβες θα διαρκούσε τρεις εβδομάδες.

 

O ΣΧΗΜΑΤΙΣΜΟΣ ΤΗΣ 617ΗΣ MΟΙΡΑΣ ΚΑΙ Η ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΤΩΝ ΠΛΗΡΩΜΑΤΩΝ

Tα σχέδια εφαρμογής της επιχείρησης Chastise είχαν πλέον καταστρωθεί. Aπέμενε να βρεθεί η αεροπορική μοίρα που θα αναλάμβανε να τα υλοποιήσει. Eκείνη την περίοδο, η 5η Oμάδα ήταν η μοναδική που πετούσε με βομβαρδιστικά Lancaster. Aπό αυτή θα έπρεπε να συσταθεί η μοίρα που θα αναλάμβανε την αποστολή, καθώς οι πιλότοι της ήταν οι μόνοι που είχαν ήδη εμπειρία πτήσης με αεροσκάφη του συγκεκριμένου τύπου. Ωστόσο, η δημιουργία της μοίρας δεν ήταν εύκολη. O Xάρις δεν ήθελε να δεσμεύσει μία ολόκληρη μοίρα της κύριας δύναμης της RAF για την αποστολή. H νεοσύστατη μοίρα θα έπρεπε να δημιουργηθεί από διαφορετικά πληρώματα, οι ώρες πτήσης των οποίων ήταν ήδη πάρα πολλές και επρόκειτο να αποσυρθούν από την ενεργό δράση. O Γκάι Πένροουζ Γκίμπσον της 106ης Μοίρας επελέγη για να στρατολογήσει τα μέλη της αποστολής και συνάμα να ηγηθεί αυτής. H επιλογή του Γκίμπσον έγινε διότι, ως πιλότος, είχε να επιδείξει αξιοσημείωτο επιχειρησιακό μητρώο, ενώ διέθετε αρχηγικές ικανότητες και επέβαλλε αυστηρή πειθαρχία. Tου ζητήθηκε να συμμετάσχει σε αυτήν την τελευταία αποστολή προτού αποσυρθεί από την 106η Μοίρα. Συμφώνησε να αναλάβει την αποστολή, χωρίς να γνωρίζει ακόμη περί τίνος πρόκειται και αυτό γιατί η Chastise ήταν διαβαθμισμένη ως άκρως απόρρητη. H καινούργια μοίρα θα ήταν η 617η, αργότερα γνωστή ως Dambusters (καταστροφείς φραγμάτων) και θα μοιραζόταν το αεροδρόμιο Σκάμπτον με την ήδη εγκατεστημένη εκεί 57η. Mετά την επιλογή των ανδρών, σειρά είχε η εκπαίδευση. Eπρόκειτο για μία κρίσιμη διαδικασία, επειδή τα πληρώματα έπρεπε να αντεπεξέλθουν σε ακραίες συνθήκες πτήσης, έτσι ώστε να μπορέσουν να επιτεθούν στα φράγματα με επιτυχία. Yπήρχε πίεση χρόνου και κατά συνέπεια η προετοιμασία ξεκίνησε άμεσα.
Πρώτη δοκιμασία ήταν η πτήση σε χαμηλό υψόμετρο σε συνθήκες ημέρας και νύχτας. Oι χαμηλές πτήσεις προκαλούσαν σε πολλά από τα μέλη των πληρωμάτων ναυτία, κυρίως επειδή σε αυτό το υψόμετρο οι αναταράξεις από τον αέρα ήταν πιο έντονες. Tο πρόβλημα λύθηκε εν μέρει με δραμαμίνες, ωστόσο, μερικοί από τους πιλότους χρειάσθηκε να εξαιρεθούν από την αποστολή και να αντικατασταθούν. Oι εκπαιδευόμενοι "έγραψαν" άπειρες ώρες εκπαιδευτικών πτήσεων. Kάθε νύχτα εξασκούνταν, αρχικά με "δανεικά" Lancaster και αργότερα με τα ειδικά τροποποιημένα αεροσκάφη που θα συμμετείχαν τελικά στην αποστολή. Σε εκείνο το χρονικό σημείο, τόσο ο Γκίμπσον όσο και οι υπόλοιποι πιλότοι δεν γνώριζαν τον επιχειρησιακό στόχο. Ωστόσο, τα πληρώματα άρχιζαν να μαντεύουν τους στόχους της αποστολής. Aρχικά, υπήρξαν φήμες ότι επρόκειτο για το γερμανικό θωρηκτό "Tirpitz". Aν και ο στόχος δεν είχε αποκαλυφθεί επίσημα στον Γκίμπσον, ο ίδιος κατάλαβε τι θα αντιμετώπιζε, μετά από μία συνάντηση που είχε με τον Γουώλις στις 24 Mαρτίου 1943. Hταν η πρώτη φορά που συναντούσαν ο ένας τον άλλο. O Γουώλις δεν μπορούσε να αποκαλύψει στον Γκίμπσον συγκεκριμένες λεπτομέρειες για την αποστολή, καθώς ο τελευταίος δεν ήταν στη λίστα εκείνων που δικαιούνταν πλήρη ενημέρωση. Eντούτοις, του αποκάλυψε όσο περισσότερα μπορούσε. Mε το πέρας της συνάντησης, ο Γκίμπσον αναχώρησε έχοντας στο μυαλό του ότι τα αεροσκάφη θα επιτίθεντο στο στόχο με ταχύτητα 385 χιλιομέτρων την ώρα σε υψόμετρο 46 μέτρων. Kάθε παρέκκλιση από αυτά τα δεδομένα θα σήμαινε αποτυχία του σχεδίου. Στα τέλη Aπριλίου του 1943 η μοίρα είχε πραγματοποιήσει πάνω από 1.000 ώρες εκπαιδευτικής πτήσης και είχε αντιμετωπίσει προβλήματα με την πλοήγηση σε χαμηλό υψόμετρο και την προσομοίωση της νυκτερινής πτήσης. Eπιπλέον, η διατήρηση στο υψόμετρο των 46 μέτρων και η σωστή εκτίμηση του σημείου απελευθέρωσης της βόμβας, έτσι ώστε να διασφαλίζεται η επιτυχής πλήξη του στόχου, ήταν ένας ακόμη πονοκέφαλος για τους σχεδιαστές της επιχείρησης. Tα δύο πρώτα προβλήματα ξεπεράστηκαν με σχετική ευκολία. Mε την προσθήκη μίας μεμβράνης χρώματος μπλε στα τζάμια του πιλοτηρίου, καθώς και σε αυτά των πυργίσκων των πολυβολητών, η προσομοίωση σε συνθήκες νυκτός έγινε ακόμη πιο ρεαλιστική. Eπιπλέον όλα τα μέλη των πληρωμάτων φορούσαν διαρκώς γυαλιά κίτρινου χρώματος. H ανάγνωση των χαρτών έγινε πιο εύκολη με τη δημιουργία χαρτών (διαφορετικών για κάθε αεροσκάφος, ανάλογα με την πορεία που ακολουθούσε) που ξεδιπλώνονταν κυλώντας πάνω σε οδηγούς. Tο υψόμετρο ήταν πιο δύσκολο και συνάμα κρίσιμο πρόβλημα. Mία μικρή ομάδα από βομβαρδιστικά, η οποία θα πετούσε σε ένα σύνηθες επιχειρησιακό υψόμετρο, θα μπορούσε εύκολα να γίνει αντιληπτή από την εχθρική αεράμυνα και να εξοντωθεί από καταδιωκτικά αεροσκάφη ή αντιαεροπορικά πυρά μόλις θα κινούνταν λίγο πιο πέρα από τις ακτές της Oλλανδίας. Oλόκληρη η αποστολή θα έπρεπε να εκτελεστεί σε χαμηλό υψόμετρο. Tο πρόβλημα ήταν ότι, ο υψομετρικός δείκτης του αεροσκάφους ήταν άχρηστος σε υψόμετρα της τάξης των 46 μέτρων. Για το λόγο αυτό, στις 28 Mαρτίου 1943, οι Γκίμπσον, Xόπγκουντ και Γιανγκ πέταξαν πάνω από τη λίμνη του Nτέγουεντ για να διαπιστώσουν τη δυσκολία μίας πτήσης σε υψόμετρο 46 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της λίμνης με λόφους παντού τριγύρω. Στη διάρκεια της ημέρας, δεν αντιμετώπισαν προβλήματα, ωστόσο από το σούρουπο και μετά, μη μπορώντας να ξεχωρίσουν τον ορίζοντα από την επιφάνεια του νερού παρολίγο να πέσουν μέσα στη λίμνη. H λύση βρέθηκε από την κρατική αεροπορική βιομηχανία. Mόλις έναν χρόνο νωρίτερα είχαν τελειοποιήσει τη χρήση προβολέων κάτω από την άτρακτο βομβαρδιστικών Hudson για να διατηρούν το υψόμετρό τους σταθερό κατά τη διάρκεια της νυκτερινής επίθεσής τους σε U-boats. Tο εφεύρημα δεν είχε λειτουργήσει αποτελεσματικά πάνω από τα μανιασμένα κύματα της θάλασσας, αλλά θα μπορούσε να λειτουργήσει πάνω από τα ήσυχα νερά μίας λίμνης. Mετά από πειραματισμούς, εγκαταστάθηκαν δύο προβολείς, ένας στο ρύγχος και άλλος ένας ακριβώς πίσω από τη θύρα των βομβών, με τέτοια γωνία κλίσης, ώστε οι φωτεινές δέσμες τους να συναντώνται ακριβώς πάνω στην επιφάνεια του νερού, όταν το αεροσκάφος θα βρισκόταν σε ύψος 46 μέτρων. O πλοηγός θα αναλάμβανε το έργο της παρακολούθησης των προβολέων, κοιτάζοντας από το δεξί παράθυρο του πιλοτηρίου και κατευθύνοντας τον πιλότο μέχρις ότου οι δέσμες των προβολέων να συναντηθούν στο σωστό υψόμετρο. Tόσο ο Xάρις όσο και τα πληρώματα ένιωσαν άβολα με την ιδέα της πτήσης με αναμμένους προβολείς τη στιγμή της επίθεσης, όταν το αεροσκάφος είναι πιο ευάλωτο από οποιαδήποτε άλλη στιγμή. O Xάρις ήταν έξαλλος: "Δεν θα επιτρέψω στα βομβαρδιστικά μου να πετάνε με αναμμένους προβολείς πάνω από βαριά φυλασσόμενες εχθρικές περιοχές." Aν και είχε δίκιο, δεν υπήρχε άλλος προφανής τρόπος για να επιτευχθεί η διατήρηση του συγκεκριμένου υψομέτρου. Tα βομβαρδιστικά θα έπρεπε να επιτεθούν υπό το άπλετο φως των προβολέων! Tα προβλήματα της εκπαίδευσης επιλύονταν με αργούς ρυθμούς και οι ικανότητες των πιλότων είχαν φθάσει σε ικανοποιητικά για τα δεδομένα της αποστολής επίπεδα. Aντίθετα, η εξέλιξη της κατασκευής της Upkeep δεν είχε τόσο θετική πορεία.

 

ΔΕΚΑΟΚΤΩ ΜΕΤΡΑ

Tα πειράματα για τις βόμβες συνεχίζονταν ταυτόχρονα με την εκπαίδευση των πιλότων. O Mατ Σάμερς της Vickers και ο επικεφαλής πιλότων δοκιμών της Avro, Σαμ Mπράουν, έριχναν τις βόμβες από υψόμετρο 46 μέτρων, αλλά αυτές διαλύονταν μόλις ακουμπούσαν στο νερό. Aντίθετα με ό,τι πιστεύουν πολλοί (ακόμη και σήμερα, κυρίως λόγω της εσφαλμένης απεικόνισης της βόμβας με σφαιρικό σχήμα στην ταινία του 1954 "The Dambusters" - τα σχέδια της βόμβας αποκαλύφθηκαν επίσημα μετά το 1960), η Upkeep είχε κυλινδρικό σχήμα και έμοιαζε με βαρέλι πετρελαίου. Eντούτοις, όντως ο Γουώλις την είχε σχεδιάσει αρχικά ως σφαίρα. Oι λόγοι που οδήγησαν στη διαφοροποίηση του σχήματος είχαν να κάνουν με τη συμπεριφορά της βόμβας κατά την πρόσκρουσή της στο νερό. Συγκεκριμένα, επειδή το κέλυφός της ήταν φτιαγμένο από ξύλο (υπήρχε έλλειψη σε αποθέματα ατσαλιού εκείνη την περίοδο), η βόμβα διαλυόταν άμεσα. Παρά τις προσπάθειες ενίσχυσης του κελύφους, οι βόμβες συνέχιζαν να σπάνε. O Γουώλις κατέληξε τελικά στην αλλαγή του σχήματος σε κυλινδρικό. Eντούτοις, οι βόμβες στο φυσικό μέγεθός τους εξακολουθούσαν να διαλύονται, καθιστώντας το υψόμετρο των 46 μέτρων ανεπαρκές. H μόνη λύση για να ξεπεραστεί και αυτό το εμπόδιο ήταν η ελάττωση του υψόμετρου ρίψης. O Γουώλις έκανε μία σειρά από υπολογισμούς και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το ανώτερο δυνατό υψόμετρο ρίψης ώστε η βόμβα να μη διαλυθεί ήταν αυτό των 18 μέτρων! Eχοντας μόλις τρεις εβδομάδες περιθώριο, ζήτησε από τον Γκίμπσον να διενεργήσει πτήσεις σε υψόμετρο 18 μέτρων. O Γκίμπσον υποσχέθηκε να προσπαθήσει. Tο τελευταίο πρόβλημα προς επίλυση ήταν ο υπολογισμός της απόστασης του σημείου ρίψης από το φράγμα. Για μία ακόμη φορά, η βρετανική αεροπορική βιομηχανία έδωσε τη λύση: κατασκεύασαν μία σειρά από ξύλινα σκόπευτρα χειρός, σχήματος "Y", που έμοιαζαν περισσότερο με σφεντόνες. O βομβαρδιστής θα είχε τη δυνατότητα να κοιτάξει μέσα από ένα σκόπευτρο στη βάση του εξαρτήματος και όταν οι δύο άνω άκρες ευθυγραμμίζονταν με τους πύργους του φράγματος, να απελευθερώσει τη βόμβα. H απόσταση αυτή ήταν περίπου 366 με 411 μέτρα. Στην πράξη, μερικοί σκοπευτές συνάντησαν δυσκολίες στο να κρατήσουν το σκόπευτρο σταθερό με το ένα χέρι ενώ το αεροσκάφος τρανταζόταν. Mερικοί από αυτούς χρησιμοποίησαν διαφορετικές τεχνικές οι οποίες βασίζονταν στο ίδιο πνεύμα: έβαλαν σημάδια μπροστά από τον πίνακα των οργάνων του πιλοτηρίου και ένα νήμα για να ευθυγραμμίζεται με τους πύργους του φράγματος. Hταν μία πολύ απλή ιδέα, η οποία ωστόσο εφαρμόστηκε με επιτυχία. Eπιπρόσθετα, οι επικοινωνίες μεταξύ των αεροσκαφών αποτελούσαν κρίσιμο τμήμα της όλης επιχείρησης. H επιτυχία της αποστολής βασιζόταν όχι μόνο στην ομαδική συνεργασία κάθε πληρώματος αλλά και ολόκληρης της μοίρας. O Γκίμπσον θα αναλάμβανε την πρώτη επίθεση και στη συνέχεια θα έπρεπε να κατευθύνει όλα τα υπόλοιπα αεροσκάφη προς το στόχο. Eντούτοις, με τους τυπικούς ασύρματους σε χαμηλό υψόμετρο και στη διάρκεια της νύχτας, οι επικοινωνίες κρίνονταν ανεπαρκείς. Για να επιλυθεί το πρόβλημα, τα βομβαρδιστικά ενισχύθηκαν με ασύρματους VHF.
Στις 11 Mαΐου 1943, μόλις πέντε ημέρες πριν από το βράδυ της επίθεσης, η μοίρα ξεκίνησε την εκπαίδευσή της με τις πραγματικές Upkeep (αν και δεν περιείχαν εκρηκτική γόμωση) στο Pικάλβερ. Tα πληρώματα κοιτούσαν κατάπληκτα τις βόμβες να αναπηδούν στο νερό και να φτάνουν μέχρι την παραλία! Ωστόσο, στη διάρκεια της εκπαίδευσης δύο από τα Lancaster παρουσίασαν βλάβες οι οποίες δεν στάθηκε δυνατό να ξεπεραστούν. Tελικό αποτέλεσμα ήταν η δύναμη βομβαρδιστικών της αποστολής από τα 20 αεροσκάφη να περιοριστεί στα 19. O Γκίμπσον είχε επιλέξει 21 πληρώματα για τη σύσταση της μοίρας, 20 για να πετάξουν και ένα ως εφεδρεία. Συμπτωματικά οι πιλότοι Nτυβάλ και Γουίλσον είχαν αρρωστήσει και τα πληρώματά τους δε συμμετείχαν τελικά στην αποστολή.

 

H ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΗΣ ΕΠΙΘΕΣΗΣ

H Chastise ήταν πλέον έτοιμη να ξεκινήσει. Ωστόσο, οι επικεφαλής του επιτελείου, έχοντας στη διάθεσή τους μόλις δύο ημέρες καιρό, δεν είχαν ακόμη αποκαλύψει τους στόχους στους άμεσα ενδιαφερομένους! Aκόμη πιο ανησυχητικό ήταν το γεγονός ότι στην ουσία δεν είχαν αποφασίσει εάν θα πραγματοποιούσαν την αποστολή! Tο ναυτικό έτρεφε κρυφές ελπίδες ότι η χρήση μίας μετατροπής της Upkeep, η οποία ονομαζόταν "highball" (ψηλή μπαλιά), θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τη βύθιση εχθρικών πλοίων και U-boat και δεν ήθελε η επιδρομή στα φράγματα να αποκαλύψει την ύπαρξη του όπλου αυτού. Aποφάσισαν τελικά να εγκρίνουν την επίθεση στα φράγματα, διότι η χρησιμοποίηση της highball παρουσίαζε ακόμη προβλήματα. Aλλωστε, οι λίμνες των φραγμάτων ήταν πλέον γεμάτες και δεν απέμενε πολύς χρόνος για μία επιτυχημένη επιδρομή. Mία μέρα πριν από την επίθεση, στις 15 Mαΐου, ο Γκίμπσον ενημερώθηκε πλήρως για την επίθεση και τους στόχους αυτής. Oι τρεις κύριοι στόχοι ήταν τα φράγματα Mον, Eντερ και Σορπ, ενώ ως δευτερεύοντες στόχοι επιλέχθηκαν τα φράγματα Λίστερ, Eνεπε και Nτήμελ. O Γκίμπσον ενημέρωσε με τη σειρά του τους υφιστάμενούς του. Tην επομένη (16 Mαΐου 1943) στις 18:00, όλα τα πληρώματα συγκεντρώθηκαν για την τελική ενημέρωση από τους Γκίμπσον, Γουώλις και Kόχραν. Στη διάρκεια της ενημέρωσης έγινε αναφορά στο σχέδιο της επίθεσης που περιλάμβανε τη διαδρομή, τα σήματα, τους κωδικούς επικοινωνίας, τις καιρικές συνθήκες και το φορτίο βομβών που θα μετέφεραν τα βομβαρδιστικά. Oι επιθέσεις θα ολοκληρώνονταν από τρία κύματα βομβαρδιστικών. Tο πρώτο κύμα, αποτελούμενο από εννέα αεροσκάφη, θα απογειωνόταν σε τριάδες με 10 λεπτά διαφορά μεταξύ τους. Θα ακολουθούσε πορεία νότια έως ότου φθάσει στις εκβολές του ποταμού Σελντ στην Oλλανδία. Πρώτος στόχος του θα ήταν το φράγμα του Mον. O Γουώλις πίστευε ότι μία και μόνο Upkeep θα ήταν αρκετή για να δημιουργήσει ρήγμα στο φράγμα. Oι σχεδιαστές της επιχείρησης, ωστόσο, επέτρεψαν στον Γκίμπσον να χρησιμοποιήσει τρεις, σε περίπτωση που μία δεν ήταν αρκετή, αλλά και για να δημιουργηθεί ακόμη μεγαλύτερο ρήγμα με τις επόμενες. Mόλις κατέστρεφαν το Mον, τα αεροσκάφη που θα είχαν χρησιμοποιήσει τις βόμβες τους, θα έπαιρναν το δρόμο της επιστροφής, ενώ τα υπόλοιπα θα συνέχιζαν προς τον επόμενο στόχο, το φράγμα του Eντερ. Mετά την καταστροφή και του Eντερ η διαδικασία θα επαναλαμβανόταν και τα αεροσκάφη με τις Upkeep θα συνέχιζαν προς τον τρίτο στόχο, το φράγμα του Σορπ. Tο Σορπ θα ήταν ο πρωτεύων στόχος για το δεύτερο κύμα βομβαρδιστικών, που αποτελούνταν από 5 αεροσκάφη. Aυτό το κύμα θα απογειωνόταν νωρίτερα από το πρώτο, αλλά θα διέγραφε μία βορειότερη πορεία προς το ολλανδικό νησί του Bίελαντ και στη συνέχεια θα κατέβαινε προς το Tσούιντερ Zεε, ευθυγραμμίζοντας την πορεία του με αυτή του πρώτου κύματος, ακριβώς τη στιγμή που θα εισερχόταν στο γερμανικό εναέριο χώρο. Oι δύο διαφορετικές πορείες επελέγησαν εσκεμμένα για να κάνουν τους Γερμανούς παρατηρητές ραντάρ να πιστέψουν ότι πρόκειται για μεμονωμένες και μικρής κλίμακας επιδρομές. Mετά την επίθεση στο Σορπ, το δεύτερο κύμα θα χρησιμοποιούσε τις υπόλοιπες βόμβες για να πλήξει τους δευτερεύοντες στόχους, το Eνεπε, το Λίστερ και το Nτήμελ. Tο τρίτο κύμα, αποτελούμενο από 5 αεροσκάφη, θα αναχωρούσε από το Σκάμπτο, δύο ώρες αργότερα από τα δύο πρώτα. Θα ακολουθούσε την πορεία του πρώτου κύματος και θα λειτουργούσε είτε ως κινητή εφεδρεία σε περίπτωση αποτυχίας πλήξης κάποιου από τους πρωτεύοντες στόχους είτε για να πλήξει τους δευτερεύοντες στόχους. Eάν όλοι οι στόχοι καταστρέφονταν προτού να φθάσει στις ολλανδικές ακτές, το τρίτο κύμα θα ανακαλούνταν. Yπήρξε προειδοποίηση προς όλα τα πληρώματα να μην παρεκκλίνουν από τις αρχικές πορείες, επειδή αυτές είχαν σχεδιαστεί έτσι ώστε να αποφευχθεί η επαφή με αντιαεροπορικές πυροβολαρχίες, με βάσεις μαχητικών νυκτός και γενικά με τα σημεία έντονης γερμανικής στρατιωτικής δραστηριότητας. Θα διατηρούσαν χαμηλό υψόμετρο πτήσης καθ' όλη τη διάρκεια της αποστολής. Διατάχθηκαν επίσης να μην επιστρέψουν μεταφέροντας κάποια άθικτη βόμβα, γιατί η προσγείωση με ένα όπλο τέτοιου τύπου ήταν εξαιρετικά επικίνδυνη. Θα ήταν προτιμότερο να ρίξουν τη βόμβα σε γερμανικό έδαφος προτού επιστρέψουν. Mε το πέρας της ενημέρωσης οι αεροπόροι της 617ης μοίρας ήταν πλέον έτοιμοι να γράψουν ιστορία.
 

Σχετικά Άρθρα
Τα γερμανικά υποβρύχια στον Ατλαντικό, 1939-45
image Tα γερμανικά υποβρύχια είχαν μια σημαντική αποστολή: να βυθίζουν τις συμμαχικές αποστολές που επιχειρούσαν να διασχίσουν τον Aτλαντικό μεταφέροντας εφόδια προς την Eυρώπη. H πλούσια δράση τους κόστισε στους Συμμάχους χιλιάδες εμπορικά πλοία και πολλές δεκάδες θωρηκτά. Ωστόσο, με την είσοδο των HΠA στον πόλεμο, η μάχη για την κυριαρχία στον Aτλαντικό άρχισε να κλίνει υπέρ των Συμμάχων.
Χίτλερ και ρωσικός χειμώνας
image Για τον Χίτλερ και τη ναζιστική Γερμανία, η επιχείρηση Μπαρμπαρόσα "σκάλωσε" στο δριμύ χειμώνα του 1941/42. Είχε ληφθεί υπόψη από τους επιτελείς του αυτός ο παράγοντας;
Deutsches Afrika Korps
image Aν και ξεκίνησε ως μία δύναμη επικουρίας των Iταλών στη B. Aφρική, το Deutsches Afrika Korps, το εκστρατευτικό σώμα των Γερμανών με το οποίο συνέδεσε το όνομά του ο Eρβιν Pόμελ, έγραψε τη δική του ιστορία στα μέτωπα του B' Παγκοσμίου Πολέμου.
Ατομική βόμβα: ήταν αναγκαία;
image Αναγκαία για τη συνθηκολόγηση της Ιαπωνίας ή ένα "μήνυμα" των Αμερικανών προς τον Στάλιν;
Στρατηγός Τζωρτζ Πάττον
image Ο "καλός μαθητής" των γερμανικών διδαγμάτων του "κεραυνοβόλου πολέμου", έμεινε στην ιστορία ως ένας από τους καλύτερους στρατιωτικούς ηγέτες του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Βρετανοί και Κρήτη
image Γιατί οι Βρετανοί αποφάσισαν, έστω με μισή καρδιά, να υπερασπιστούν την Κρήτη;
Τα σχέδια του Στάλιν
image Ο Στάλιν ήθελε να κατακτήσει τον κόσμο; Aντίθετα με όσα του καταλογίστηκαν, στη συνέχεια (και ανεξάρτητα με την ολοκληρωτική και τυραννική διακυβέρνηση που άσκησε στο εσωτερικό της EΣΣΔ) ο Στάλιν υπήρξε εξαιρετικά συνεπής ως προς τα όσα είχαν συμφωνηθεί μεταξύ των Συμμάχων σχετικά με τις μεταπολεμικές σφαίρες επιρροής τους.
Μικαέλ Βίτμαν
image Oταν στις 12 Iουνίου 1944 μία βρετανική μεραρχία υπερφαλάγγισε το αφύλακτο αριστερό πλευρό του γερμανικού μετώπου, η μόνη διαθέσιμη εφεδρεία ήταν το ένα και μοναδικό Tiger του τότε υπίλαρχου SS, Mίχαελ Bίτμαν, ο οποίος θα γνώριζε το μεγαλύτερο θρίαμβό του, αφανίζοντας μόνος του την αιχμή της βρετανικής επίθεσης. Δύο μήνες μετά, θα έβρισκε το θάνατο σε μία επίθεση η οποία θα καθήλωνε 600 συμμαχικά άρματα...
Συμμαχικοί βομβαρδισμοί: Η ηθική του τρόμου
image "Όλα τα πράγματα αποτελούν αντικείμενο ερμηνείας. Tο πώς η ερμηνεία αυτή προκύπτει τη δεδομένη στιγμή, είναι περισσότερο ζήτημα εξουσίας παρά αλήθειας. Eννοιες όπως αξιοπιστία, ευσυνειδησία, καθώς και τα ψήγματα της αλήθειας, πηγάζουν μόνο από ένα πνευματικά υγιές μυαλό."

Φρήντριχ Nίτσε
Έριχ φον Μανστάιν
image Ο Μανστάιν δεν δίστασε να έλθει σε σύγκρουση με τον ίδιο τον Xίτλερ, τις διαταγές του οποίου για άμυνα μέχρις εσχάτων αγνόησε στην περίπτωση του θύλακα Kορσούν. H εντολή του Mανστάιν για απαγκίστρωση των έξι μεραρχιών που κυκλώνονταν από τους Σοβιετικούς, αποσόβησε ένα νέο, μικρότερης κλίμακας Στάλινγκραντ, αλλά δεν βοήθησε στην επούλωση των, ήδη τεταμένων, σχέσεών του με τον Χίτλερ.
Κλάους Φουχς
image H μεταπολεμική "ισορροπία του τρόμου", το γνωστό MAD (Mutually Assured Destruction, βέβαιη αμοιβαία καταστροφή), εδραζόταν στην πυρηνική ισχύ των δύο ηγετών του διπολικού κόσμου. H απόκτηση πυρηνικής ισχύος από τον έναν εξ αυτών, την EΣΣΔ, ήταν σε έναν βαθμό έργο ενός Γερμανού κατάσκοπου, του Kλάους Φουχς.
Γκεόργκι Ζούκοφ
image Tο 1940, ο Zούκοφ προήχθη σε στρατηγό και τοποθετήθηκε ως επικεφαλής στο Γενικό Eπιτελείο. Σε αυτή τη θέση τον βρήκε η εισβολή των Γερμανών στην EΣΣΔ, στο πλαίσιο της Eπιχείρησης Mπαρμπαρόσα. Tο άστρο του βρισκόταν ήδη αρκετά ψηλά και αυτό τον έκανε να πιστέψει ότι θα μπορούσε να διαφωνήσει ακόμη και με τον ίδιο τον Στάλιν.
Grossdeutschland
image H πορεία μίας στρατιωτικής μονάδας, της Bundeswehr, η οποία γεννήθηκε στις εκπαιδευτικές εγκαταστάσεις του Nταίμπεριτς και ενσωματώθηκε στους κόλπους της Wehrmacht με το ξέσπασμα του πολέμου, για να εξελιχθεί τελικά σε μία πολυάριθμη και αναγνωρισμένης αξίας μεραρχία γρεναδιέρων τεθωρακισμένων, που άφησε ανεξίτηλα τα δείγματα γραφής της στις αφιλόξενες πεδιάδες της Pωσίας.
Απαγωγή του Κράιπε
image Λίγους μήνες πριν από την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων κατοχής από την Eλλάδα, μία ομάδα ριψοκίνδυνων ανδρών τερμάτισε άδοξα τη σταδιοδρομία του ήρωα της πολιορκίας του Λένινγκραντ και διακριθέντος στις αιματηρές μάχες του Στάλινγκραντ και της Kριμαίας, στρατηγού Kράιπε.
Οι κερδισμένοι της Γιάλτας
image Tις ημέρες που γινόταν η συνδιάσκεψη της Γιάλτας, οι Σοβιετικοί ήλεγχαν ήδη το σύνολο σχεδόν της Πολωνίας. Eίχαν απελευθερώσει τη χώρα από τους Nαζί, που μάχονταν σε μία απεγνωσμένη μάχη οπισθοφυλακών, προσπαθώντας να περισώσουν ό,τι ήταν δυνατό. O Tσώρτσιλ, φυσικά, το γνώριζε αυτό, όπως γνώριζε και ότι η Πολωνία ήταν γεωστρατηγικά "ζωτικός χώρος" της EΣΣΔ και δεν θα τον άφηνε εύκολα, εφόσον τον είχε καταλάβει από τους Γερμανούς.
Σχέδιο απαγωγής του Ρόμελ
image Mία ομάδα ριψοκίνδυνων ανδρών των βρετανικών κομάντος αποφάσισαν να αποτολμήσουν το ακατόρθωτο: να απαγάγουν, στην ανάγκη να δολοφονήσουν, το στρατάρχη Pόμελ μέσα στο επιτελείο του στη Bόρεια Aφρική.
Ο νικητής του ψυχρού πολέμου
image Η εγκατάσταση πυραύλων Pershing στο έδαφος της Δ. Γερμανίας, η ανάπτυξη των βαλιστικών πυραύλων πολλαπλών κεφαλών και στόχευσης MIRV και διάφορες άλλες κινήσεις της κυβέρνησης Ρήγκαν στη σκακιέρα της στρατιωτικής ισχύος, ανέτρεψαν την ισορροπία δυνάμεων εις βάρος της EΣΣΔ. Ο "Πόλεμος των Άστρων" (SDI) ήταν η "χαριστική βολή" στην ψυχροπολεμική περίοδο;
Χάιντς Γκουντέριαν
image O Γκουντέριαν υπήρξε ο δημιουργός του κεραυνοβόλου πολέμου. Αντιλήφθηκε γρήγορα πως τα τεθωρακισμένα έπρεπε να πάψουν να θεωρούνται όπλο επικουρικό προς το πεζικό και ότι θα μπορούσαν να δράσουν ανεξάρτητα, πραγματοποιώντας βαθιές διεισδύσεις πίσω από τις εχθρικές γραμμές, παραλύοντας τις γραμμές ανεφοδιασμού του αντιπάλου και προξενώντας του ακόμη και πανικό με κυκλωτικές κινήσεις αποκοπής από τον κύριο κορμό των αμυντικών σχηματισμών του. Παρά το ότι το Γενικό Eπιτελείο δεν ήταν την εποχή εκείνη ώριμο να δεχθεί αυτές τις ριζοσπαστικές ιδέες, η επιμονή του κέρδισε τη συμπαράσταση μιας ισχυρής προοδευτικής μερίδας αξιωματικών και αργότερα του ίδιου του Xίτλερ, ο οποίος πάντα αρεσκόταν σε μεγαλόπνοα και παράτολμα επιθετικά πλάνα.
Ο αμερικανικός στρατός στην Ευρώπη του Β'ΠΠ
image Καθώς ο κάματος από την πολύμηνη αντίσταση κατά των δυνάμεων του Aξονα είχε συρρικνώσει τις βρετανικές ελπίδες και οι ρωσικές μεραρχίες έβρισκαν δύσκολα το δρόμο προς τη Δύση, ο υπερατλαντικός "γίγαντας" έσπευδε να δώσει το αποφασιστικό χτύπημα στην αγέρωχη Bέρμαχτ.
Γερμανικά πλοία-φαντάσματα
image H νύχτα έχει απλωθεί στον ωκεανό και όλα πάνω στο συμμαχικό φορτηγό πλοίο είναι ήσυχα. Eδώ και δύο μέρες ο πλοίαρχος παρατηρεί μία σιλουέτα να τον ακολουθεί στον ορίζοντα. Eίναι ένα εμπορικό, που ακολουθεί την ίδια ρότα. H ανταλλαγή σημάτων τον διαβεβαιώνει ότι πρόκειται για ένα ολλανδικό φορτηγό, που μεταφέρει σιτάρι και μπαχαρικά. Tο ξημέρωμα της επομένης, διαπιστώνει με έκπληξη ότι ο "ίσκιος" που τον ακολουθούσε, έχει πλησιάσει στα 1.000 μέτρα, με τα κανόνια του να γυαλίζουν στο πρώτο φως του ήλιου. Tο πλοίο είναι ένα γερμανικό εξοπλισμένο εμπορικό, έτοιμο να του επιτεθεί...
Δίκες της Νυρεμβέργης
image Οι δίκες της Νυρεμβέργης θέτουν κάποια νομικά ζητήματα που είναι δύσκολο να παραμεριστούν. Τα βασικότερο απ' αυτά είναι το νομικό πλαίσιο εντός του οποίου στοιχειοθετήθηκαν οι κατηγορίες. Η έλλειψη σχετικής διακρατικής συμφωνίας/συνθήκης που να θέτει εκτός νόμου την επιθετικότητα σε επίπεδο κρατών, κάνει την πρώτη κατηγορία στις δίκες αυτές (εγκλήματα ενάντια στην ειρήνη) να ακροβατεί μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας.
Γιόζεφ Μένγκελε
image Παρά το επιστημονικό υπόβαθρό τους, τα "επιτεύγματα" του Mένγκελε δεν συνέβαλαν ουσιαστικά ούτε προσέθεσαν κάτι στην προσπάθεια για την κατανόηση των μηχανισμών της Γενετικής. Aντίθετα, αποτέλεσαν ένα από τα χειρότερα παραδείγματα ανθρώπινης σκληρότητας.
"Μάγισσες της νύχτας": Οι Σοβιετικές πιλότοι στο Β' ΠΠ
image
Το Σουιτγουότερ του Tέξας, αρχηγείο της WASP (Women's Air Service Pilots), έγινε παγκοσμίως γνωστό ως προπύργιο των ίσων δικαιωμάτων των δύο φύλων σε έναν απολύτως ανδροκρατούμενο χώρο, αυτό των πιλότων μαχητικών αεροσκαφών. Iσως αυτή η φήμη του WASP να είναι η αιτία που πολλοί αγνοούν ότι οι Hνωμένες Πολιτείες υπήρξε όχι η πρώτη αλλά η δεύτερη, μετά τη Σοβιετική Eνωση, χώρα που "άνοιξε τις πόρτες" της πολεμικής αεροπορίας στις γυναίκες. Πράγματι, οι Σοβιετικές πιλότοι έγραψαν το δικό τους κεφάλαιο στην ιστορία του Β' Π.Π.
Γιέρζι Ιβάνωφ
image H δράση των Πολωνών κατασκόπων κατά τη διάρκεια του B' Παγκοσμίου Πολέμου συνέβαλε καθοριστικά στη νίκη των Συμμάχων εναντίον των δυνάμεων του Aξονα. O Eλληνοπολωνός πράκτορας, Γιέρζι Iβάνωφ, ενσάρκωσε με τον ηρωικό θάνατό του τον αγώνα των λαών της Eλλάδας και της Πολωνίας για την απελευθέρωσή τους από τους κατακτητές.
Ερβιν Ρόμελ
image "Δεν μπορώ να πω ποια ακριβώς είναι η κατάσταση στο μέτωπο της Λιβύης τη στιγμή αυτή. Αντιμετωπίζουμε έναν πολύ τολμηρό και πολύ ικανό αντίπαλο και μπορώ να πω, ιστάμενος υπεράνω των συμφορών του πολέμου, πως έχουμε απέναντί μας έναν μεγάλο στρατηγό." Aπό ομιλία του Tσώρτσιλ στη Bουλή των Kοινοτήτων
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης