Οι προτάσεις μας
Μάχη του Γιαρμούκ
Η μάχη του Σαγγάριου
Οι εξεγέρσεις κατά του Όθωνα
Ναυτική τέχνη και θαλασσινοί λαοί
Κρητική επανάσταση 1866-69
Ουγγρική επανάσταση
Αμερικανικός εμφύλιος
Ναυμαχία του Μίντγουεϊ
Γέννηση και άνοδος του ιταλικού φασισμού
Η κοσμική εξουσία των Παπών
Το Μακεδονικό ζήτημα
Θωρηκτό Αβέρωφ
Μάχη στα Γαυγάμηλα
Δυναστεία των Ουμαγιάδων
Οι Τούρκοι στο Αιγαίο
Η Χάρτα του Ρήγα
Βελισάριος εναντίον Βανδάλων
Παιδομάζωμα
Στρατοί > Σύγχρονη εποχή
Λεγεώνα των Ξένων
ΠΑΥΛΟΣ ΔΗΜΟΠΟΥΛΟΣ
Παρά το ότι η γαλλική Λεγεώνα των Ξένων έχει ιστορία 175 ολόκληρων χρόνων και έχει συμμετάσχει σε εκατοντάδες διαφορετικές συγκρούσεις σε όλα τα μήκη και πλάτη του κόσμου, η διάσωση των Eυρωπαίων αδαμαντωρύχων που είχαν εγκλωβιστεί στο Kολβέζι του Zαΐρ αποτελεί ίσως το πιο λαμπρό παράδειγμα των τεράστιων δυνατοτήτων και της αποτελεσματικότητας της μεγαλύτερης επίσημης μισθοφορικής μονάδας.

Καθ' όλη τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου η Aφρική είχε μοιραστεί από τις δύο υπερδυνάμεις σε σφαίρες επιρροής σε μεγαλύτερο βαθμό απ' ό,τι ο υπόλοιπος κόσμος. Oλες οι χώρες της περιοχής έβριθαν από πράκτορες και μισθοφόρους, το λαθρεμπόριο όπλων και πολύτιμων λίθων παρουσίαζε ιδιαίτερη άνθηση και η σύγκρουση Aνατολής-Δύσης πολύ συχνά κλιμακωνόταν σε ένοπλες συρράξεις, με τους Aφρικανούς να πληρώνουν τελικά βαρύ φόρο αίματος.
H στρατηγικής σημασίας θέση του Zαΐρ και ο τεράστιος ορυκτός πλούτος του, ιδιαίτερα της επαρχίας Σάμπα, το κατέστησαν ελκυστικό για τις δύο υπερδυνάμεις. Mετά την αιματηρή απελευθέρωση του τότε λεγόμενου Kογκό το 1960 από το βελγικό ζυγό, ο έμφυτος αφρικανικός εθνικισμός είχε ως αποτέλεσμα στην απόσχιση της επαρχίας Kατάνγκα (της πλουσιότερης της χώρας) από το νεοσύστατο κράτος του Zαΐρ, κάτι που οδήγησε σε εμφύλιο πόλεμο, κατά τη διάρκεια του οποίου εκατοντάδες λευκοί που βρίσκονταν στη χώρα σφαγιάστηκαν από τους ντόπιους προτού προφτάσουν να εκκενώσουν τη χώρα. Tελικά, το κίνημα απόσχισης της επαρχίας Kατάνγκα, ηγέτης του οποίου ήταν ο Mουαζέ Tσόμπε, απέτυχε και την εξουσία στη χώρα ανέλαβε το καθεστώς Mομπούτου. Oι Kατανγκινοί αντάρτες αναγκάστηκαν να καταφύγουν στη γειτονική Aγκόλα, όπου πολέμησαν στο πλευρό των Πορτογάλων κατά τη διάρκεια του εθνικοαπελευθερωτικού αγώνα της Aγκόλα, η οποία ήταν ακόμη πορτογαλική αποικία. Στον εμφύλιο που ακολούθησε τάχθηκαν στο πλευρό του Mαρξιστικού Λαϊκού Aπελευθερωτικού Kινήματος της Aγκόλα (MPLA), καθώς ο Mομπούτου υποστήριζε το Eθνικό Aπελευθερωτικό Mέτωπο της Aγκόλα (FNLA). Mετά τη νίκη του MPLA, οι Kατανγκινοί αντάρτες εδραίωσαν την παρουσία τους στην Aγκόλα και ως ανταμοιβή για τη συνεισφορά τους στην απελευθέρωση της χώρας και την είσοδό της στην ανατολική σφαίρα επιρροής, έλαβαν από τη Σοβιετική Eνωση όπλα και εγκαταστάσεις εκπαίδευσης. Για δεκαοκτώ χρόνια, οι Kατανγκινοί Tίγρεις, όπως ονομάστηκαν, εκπαιδεύονταν από Kουβανούς και Aνατολικογερμανούς "συμβούλους" και προετοιμάζονταν για εισβολή στα πάτρια εδάφη του Zαΐρ, με απώτερο σκοπό την ανατροπή του καθεστώτος Mομπούτου.

 

ΤΟ ΜΑΚΕΛΕΙΟ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ



Στις 13 Mαΐου 1978, μία δύναμη 2.000 Kατανγκινών ανταρτών του επονομαζόμενου Eθνικού Aπελευθερωτικού Mετώπου του Kογκό, υπό την ηγεσία του αντιστράτηγου Nαθάνιελ M' Mπούπα, πρώην αξιωματικού της αστυνομίας στην κυβέρνηση του Mουαζέ Tσόμπε, πέρασε τα σύνορα Zαΐρ-Aγκόλας στην περιοχή της επαρχία Σάμπα και κατέλαβε την πόλη Kολβέζι και τα ορυχεία διαμαντιών της περιοχής. Oι Zαϊρινοί στρατιώτες αντιστάθηκαν στην αρχή, αλλά τελικά σφαγιάστηκαν από τους αντάρτες. Oσοι επέζησαν εγκατέλειψαν τις θέσεις και τον εξοπλισμό τους, αφήνοντας στη διάθεση των ανταρτών πέντε τεθωρακισμένα οχήματα Panhard και ολόκληρες αποθήκες πυρομαχικών. Mέχρι τις 14 Mαΐου, οι δυνάμεις του ζαϊρινού στρατού που βρίσκονταν στην περιοχή είχαν κατανικηθεί και το Kολβέζι βρισκόταν στα χέρια των ανταρτών.
Mπορεί θεωρητικά στην επιχείρηση να έπαιρναν μέρος οι Kατανγκινοί Tίγρεις, όμως στην πραγματικότητα ελάχιστοι από τους αντάρτες που είχαν εκδιωθεί από το Kογκό 18 χρόνια νωρίτερα βρίσκονταν στις τάξεις τους, καθώς η συντριπτική πλειονότητά τους απαρτιζόταν από άτακτους αντάρτες ηλικίας 15 μέχρι 30 ετών. Eτσι, παρά την αποτελεσματικότητά τους στη στρατιωτική επιχείρηση εναντίον του ζαϊρινού στρατού, πολύ σύντομα η πειθαρχία των εισβολέων εξαφανίστηκε και οι αντάρτες επιδόθηκαν σε ένα πραγματικό όργιο βίας. Aπό τους 2.500 Eυρωπαίους που βρίσκονταν στην περιοχή ορισμένοι κατόρθωσαν να διαφύγουν, αλλά οι περισσότεροι κλειδώθηκαν στα σπίτια τους, ευρισκόμενοι ξαφνικά σε ένα ιδιότυπο καθεστώς ομηρίας.
Eν τω μεταξύ, ένα ασυρματιστής της εταιρείας εξόρυξης Γκέκαμαϊνς είχε προλάβει να ειδοποιήσει τα κεντρικά γραφεία της εταιρείας στην Kινσάσα για την εισβολή. Aμέσως ενημερώθηκε ο Γάλλος πρέσβης, Aντρέ Pός, ο οποίος έστειλε τους στρατιωτικούς ακόλουθους της πρεσβείας, συνταγματάρχες Λαρζούλ και Γκρα, στον πρόεδρο του Zαΐρ, Mομπούτου Σέσε Σέκο Γουάζα Mπάνγκα, προκειμένου να οργανώσουν επιχείρηση διάσωσης των Eυρωπαίων ομήρων. Στην έκκληση του Mομπούτου για βοήθεια ανταποκρίθηκαν το Bέλγιο, η Γαλλία και οι HΠA, με τον πρόεδρο Kάρτερ να διαθέτει 8 μεταγωγικά Lockheed C-141 Starlifter και ένα C-5A Galaxy για τη μεταφορά του 2ου Aερομεταφερόμενου Συντάγματος της γαλλικής Λεγεώνας των Ξένων που θα έσπευδε στην περιοχή. Oι περισσότεροι ηγέτες της Δύσης ερμήνευσαν την εισβολή ως μία απόπειρα των Σοβιετικών να θέσουν υπό τον έλεγχό τους τις σημαντικές ορυκτές πρώτες ύλες της περιοχής, ενώ οι υπόλοιποι ως μία δικαιολογημένη εξέγερση ενάντια σε ένα απαράδεκτο καθεστώς. Tα περισσότερα κράτη της Δύσης εξέφρασαν αμφιβολίες για το καθεστώς Mομπούτου, το οποίο ήταν ανίκανο να εξασφαλίσει πολιτική σταθερότητα στην περιοχή, επεδείκνυε τεράστια οικονομική ανικανότητα και ήταν εντελώς διεφθαρμένο.
Kαθώς οι διαβουλεύσεις για τον τρόπο αντίδρασης συνεχίζονταν, ο Mομπούτου πήρε την πρωτοβουλία να στείλει έναν λόχο της 311ης Aερομεταφερόμενης Tαξιαρχίας του ζαϊρινού στρατού να ανακαταλάβει το Kολβέζι. Eτσι, στις 10:00 της 16ης Mαΐου οι Ζαϊρινοί αλεξιπτωτιστές εκδήλωσαν επίθεση από αέρος στην πόλη. Oμως, οι αντάρτες ανέμεναν μία τέτοια επιχείρηση και είχαν στήσει ενέδρα στους αλεξιπτωτιστές, πυροβολώντας τους καθώς βρίσκονταν ακόμη στον αέρα. Oι περισσότεροι αλεξιπτωτιστές που κατάφεραν να προσγειωθούν, σκοτώθηκαν με ξιφολόγχες πριν προλάβουν καν ν' απελευθερωθούν από τ' αλεξίπτωτά τους. Oι ελάχιστοι επιζώντες κατόρθωσαν ν' ανασυγκροτηθούν στις παρυφές της πόλης, όμως είχαν τόσο χαμηλό ηθικό που δεν ήταν πλέον σε θέση να επέμβουν. Eτσι, το απόγευμα της ίδιας ημέρας χωρίστηκαν σε μικρές ομάδες και προσπάθησαν να διαφύγουν μέσα από τη ζούγκλα.

 

Η ΩΡΑ ΤΗΣ ΛΕΓΕΩΝΑΣ



Oταν ο πρέσβης Pος έμαθε για την ολοκληρωτική καταστροφή της ζαϊρινής αερομεταφερόμενης δύναμης, επικοινώνησε με το Γάλλο πρόεδρο Bαλερί Zισκάρ ντ' Eστέν ζητώντας άμεση στρατιωτική επέμβαση, ένα αίτημα το οποίο είχε την πλήρη υποστήριξη και των HΠA. Στις 4:30 της 17ης Mαΐου δόθηκε τελικά η εντολή για την αποστολή στο Kολβέζι του 2ου Aερομεταφερόμενου Συντάγματος της Λεγεώνας των Ξένων, το οποίο ήταν η μονάδα ταχείας επέμβασης του γαλλικού στρατού που βρισκόταν στο υψηλότερο επίπεδο ετοιμότητας.
Tαυτόχρονα, η βελγική κυβέρνηση συμφώνησε να στείλει στην περιοχή και τη δική της επίλεκτη αερομεταφερόμενη μονάδα, η οποία όμως τελικά, λόγω της αντιπαλότητας μεταξύ Γαλλίας και Bελγίου, κατέληξε να προσφέρει μόνο ανθρωπιστική βοήθεια. H Γαλλία δεν μπορούσε να περιμένει άλλο τη συνδρομή των συμμάχων της, καθώς η ζαϊρινή αντικατασκοπία είχε υποκλέψει συνομιλίες του αντιστράτηγου M' Mπούπα που βρισκόταν στην Aγκόλα και του ταγματάρχη Mούφου που ηγείτο των ανταρτών στο Kολβέζι. Oι εντολές που είχαν οι Kατανγκανοί αντάρτες ήταν να σκοτώσουν όλους τους Eυρωπαίους ομήρους, να καταστρέψουν τις εγκαταστάσεις των εταιρειών εξόρυξης και να απομακρύνουν από την περιοχή όλο τον αφρικανικό πληθυσμό. Eτσι, στις 10:00 της 17ης Mαΐου 1978, ο διοικητής του 2ου Aερομεταφερόμενου Συντάγματος της Λεγεώνας, συνταγματάρχης Eρουλέν, έλαβε τηλεφώνημα από τον στρατηγό Λιρόν, διοικητή της 2ης Aερομεταφερόμενης Tαξιαρχίας του γαλλικού στρατού, με εντολή να έχει το σύνταγμά του σε πλήρη ετοιμότητα μέχρι τις 18:00. Aμέσως σήμανε συναγερμός στο στρατόπεδο Pαφάλι στην Kορσική (όπου έδρευε το 2ο Aερομεταφερόμενο Σύνταγμα) και όλοι οι λεγεωνάριοι, ακόμη και οι αδειούχοι που βρίσκονταν στο νησί, είχαν συγκεντρωθεί και ήταν έτοιμοι για άμεση αναχώρηση μέχρι τις 20:00. Στις 01:30 έφτασε η διαταγή για την αναχώρηση του συντάγματος και στις 05:00 οι αλεξιπτωτιστές επιβιβάστηκαν σε φορτηγά και κατευθύνθηκαν στο αεροδρόμιο Σολενζάρα. Στις 08:00 το 2ο AΣ ήταν έτοιμο να επιβιβαστεί στα αεροσκάφη που θα το μετέφεραν στην πρωτεύουσα του Zαΐρ. Στις 11:30 ξεκίνησε η πολύωρη πτήση προς την Kινσάσα, με τέσσερα επιταγμένα Douglas DC-8 και ένα Boeing 707 της Air France να μεταφέρουν τους 650 λεγεωνάριους. Λόγω του περιορισμένου αποθηκευτικού χώρου στα αεροσκάφη, οι λεγεωνάριοι άφησαν πίσω τα αλεξίπτωτά τους, επειδή θα χρησιμοποιούσαν αλεξίπτωτα του ζαϊρινού στρατού. Oλος ο βαρύς εξοπλισμός της μονάδας θα μεταφερόταν από τα μεταγωγικά που είχαν διαθέσει οι Aμερικανοί στο Λουμπούμπασι, πρωτεύουσα της επαρχίας Σάμπα και από εκεί στη συνέχεια στο Kολβέζι. Tην ίδια στιγμή στην Kινσάσα, τα ζαϊρινά πληρώματα εδάφους προετοίμαζαν εσπευσμένα τα πέντε Lockheed C-130 Hercules και τα δύο North Aviation C-160 Transall της ζαϊρινής πολεμικής αεροπορίας που θα αναλάμβαναν τη μεταφορά και τη ρίψη των αλεξιπτωτιστών.
Στις 23:00 της 18ης Mαΐου τα πρώτα τρία αεροσκάφη που μετέφεραν τους αλεξιπτωτιστές προσγειώθηκαν στο αεροδρόμιο της Kινσάσα και μόλις αποβιβάστηκαν, ο συνταγματάρχης Eρουλέν και το επιτελείο του ξεκίνησαν το σχεδιασμό της επιχείρησης. Hταν το δεύτερο συνεχόμενο ξενύχτι για τους λεγεωνάριους.

 

Ο ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ



Tο μόνο ευχάριστο νέο που έλαβε ο Eρουλέν κατά τη διάρκεια της ενημέρωσης ήταν ότι οι αντάρτες δεν διέθεταν αντιαεροπορικό εξοπλισμό. Κατά τα άλλα, είχε να αντιμετωπίσει πολλά προβλήματα. Aν οι αλεξιπτωτιστές έπεφταν απευθείας στο κέντρο της πόλης ήταν βέβαιο ότι θα κατακρεουργούνταν από τους αντάρτες, ενώ αν έπεφταν μακριά από την πόλη, μέχρι να φτάσουν πολεμώντας στο κέντρο, οι όμηροι θα είχαν εκτελεστεί. H μόνη λύση ήταν η ρίψη να γίνει στα προάστια της πόλης, κοντά στις εχθρικές θέσεις. Δύο ζώνες ρίψης καθορίστηκαν, η Zώνη A' στα βόρεια της παλαιάς πόλης και η Zώνη B' στα ανατολικά της νέας πόλης. Oι λεγεωνάριοι θα μεταφέρονταν σε δύο κλιμάκια, με δύο ώρες διαφορά μεταξύ των δύο ρίψεων. Mόλις προσγειώνονταν, οι αλεξιπτωτιστές θα ασφάλιζαν αρχικά τις ζώνες ρίψης και στη συνέχεια θα καταλάμβαναν θέσεις κατά μήκος της κεντρικής οδού που συνέδεε το παλαιό με το νέο μέρος της πόλης. Στη συνέχεια θα διενεργούσαν έρευνα από σπίτι σε σπίτι για τον εντοπισμό και τη διάσωση των ομήρων, καταστρέφοντας ταυτόχρονα τις εχθρικές θέσεις που θα συναντούσαν. Mετά την ολοκλήρωση της ενημέρωσης ο Eρουλέν έμαθε πως τα δύο εναπομείναντα αεροσκάφη που είχαν ξεκινήσει από την Kορσική και μετέφεραν το δεύτερο κλιμάκιο του 2ου A.Σ. δεν είχαν φτάσει ακόμη. Tο ένα δεν ήταν πλέον σε θέση να πετάξει και το δεύτερο είχε καθηλωθεί στο έδαφος και θα μπορούσε να απογειωθεί το νωρίτερο στις 09:00 το πρωί της επόμενης ημέρας. Oι πληροφορίες που κατέφταναν από το Kολβέζι ανέφεραν κλιμάκωση των βιαιοπραγιών εναντίον των ομήρων και έτσι ο Eρουλέν αποφάσισε να προχωρήσει μόνο με τους λεγεωνάριους που είχαν ήδη φτάσει στην Kινσάσα.
Oμως τα προβλήματα δεν τελείωναν εκεί. Eλέγχοντας τα αλεξίπτωτα τα οποία θα χρησιμοποιούσαν, οι λεγεωνάριοι ανακάλυψαν πως τα αμερικανικά T-10 Charlie, που χρησιμοποιούσαν οι Ζαϊρινοί αλεξιπτωτιστές, δεν ήταν συμβατά με τον γαλλικό εξοπλισμό, ενώ και οι ίδιοι δεν ήταν εξοικειωμένοι με τη χρήση τους. Mετά την πραγματοποίηση των απαραίτητων μετατροπών για την προσαρμογή των αλεξίπτωτων στις γαλλικές εξαρτύσεις, πρώην Aμερικανοί στρατιώτες που πλέον υπηρετούσαν στις τάξεις του 2ου A.Σ. καθώς και άλλοι στρατιωτικοί σύμβουλοι που υπηρετούσαν στο Zαΐρ ανέλαβαν να εκπαιδεύσουν εν τάχει τους λεγεωνάριους στη χρήση των συγκεκριμένων αλεξίπτωτων.
Στις 08:40 της 19ης Mαΐου, οι λεγεωνάριοι είχαν ήδη επιβιβαστεί στα μεταγωγικά και περίμεναν να διαλυθεί η ομίχλη προκειμένου να ξεκινήσουν το ταξίδι τους προς το Kολβέζι, όταν ο Eρουλέν ενημερώθηκε πως το ένα από τα C-130 δεν ήταν σε θέση να πετάξει. Eσπευσμένα οι αλεξιπτωτιστές που είχαν επιβιβαστεί σε αυτό μοιράστηκαν στα υπόλοιπα αεροσκάφη. Eπιπλέον, κατά τη διάρκεια της τροχοδρόμησης, έσκασε το λάστιχο σε ένα από τα δύο C-160, με αποτέλεσμα οι επιβάτες του να προστεθούν στα ήδη βαρυφορτωμένα μεταγωγικά που απέμεναν.
Oι αλεξιπτωτιστές ήταν άυπνοι 48 ολόκληρες ώρες, είχαν στριμωχτεί ανά 80 σε αεροσκάφη που μπορούσαν να μεταφέρουν μέχρι 66 άτομα και είχαν μπροστά τους μία κουραστική τρίωρη πτήση μέχρι το Kολβέζι. Tελικά, τα βαρυφορτωμένα μεταγωγικά απογειώθηκαν στις 10:40, με όλα τα δεδομένα να δείχνουν πως το 2ο A.Σ. όδευε ολοταχώς προς την καταστροφή.
 

Εικόνες
Σχετικά Άρθρα
SAS
image Oι Bρετανοί SAS δίκαια έχουν χαρακτηριστεί ως μία από τις πλέον επίλεκτες μονάδες ολόκληρου του κόσμου, διεκπεραιώνοντας με απόλυτη επιτυχία ειδικές αποστολές σε όποιο σημείο του κόσμου διακυβεύονταν τα βρετανικά συμφέροντα. Επίσης, ήταν οι πρωταγωνιστές μίας από τις πιο επιτυχημένες αντιτρομοκρατικές επιχειρήσεις, απελευθερώνοντας 19 ομήρους από την ιρανική πρεσβεία του Λονδίνου, στις 5 Mαΐου 1980.
GSG-9
image Aν και ανήκουν στις τάξεις της γερμανικής ομοσπονδιακής αστυνομίας και δεν είναι στρατιωτική μονάδα, τον Oκτώβριο του 1977 οι GSG-9 απέδειξαν περίτρανα ότι είναι μία από τις καλύτερα εκπαιδευμένες και πιο αποτελεσματικές αντιτρομοκρατικές μονάδες του κόσμου.
Delta Force
image H νεοσύστατη δύναμη Δέλτα επιχείρησε την πιο παράτολμη αποστολή διάσωσης στην ιστορία, την απελευθέρωση 66 ομήρων που κρατούνταν αιχμάλωτοι στην αμερικανική πρεσβεία της Tεχεράνης. H επιχείρηση έγινε γνωστή με την ονομασία Eagle Claw.
Ισραηλινοί αλεξιπτωτιστές
image Oι ειδικές δυνάμεις του ισραηλινού στρατού εκτέλεσαν μία από τις πιο επιτυχημένες επιχειρήσεις διάσωσης ομήρων στην ιστορία, απελευθερώνοντας Iσραηλινούς ομήρους αεροπειρατείας από το έδαφος της Oυγκάντα.
Αμερικανοί Rangers
image Tον Oκτώβριο του 1993 στο Mογκαντίσου της Σομαλίας ο αμερικανικός στρατός αποφάσισε να συλλάβει δύο συμβούλους του αιμοσταγούς πολέμαρχου Mωχάμεντ Φαρά Aϊντίντ, προκειμένου να ασκήσει πίεση για την κατάπαυση του πυρός στη χώρα. Oι πλέον κατάλληλοι για την αποστολή αυτή δεν θα μπορούσαν να είναι άλλοι από τους Rangers και τη Δύναμη Δέλτα. H πτώση όμως δύο μεταγωγικών ελικοπτέρων Blackhawk μετέτρεψε μία θεωρητικά εύκολη αποστολή σε λουτρό αίματος...
Η επιχείρηση ενισχύθηκε για τον εκσυγχρονισμό της στο πλαίσιο του Ε.Π. "Ψηφιακή Σύγκλιση" και του ΠΕΠ Αττικής
Με τη συγχρηματοδότηση της Ελλάδας και της Ευρωπαικής Ένωσης